Çarşamba, 27 Sha'aban 1438 | 2017/05/24
Saat: (Medine Saati İle)
Menu
ana menü
ana menü

Hamas’ın Yeni Siyaset Belgesi İmzaladığını İlan Etmesinin Etken ve Boyutları

Soru Cevap

Hamas’ın Yeni Siyaset Belgesi İmzaladığını İlan Etmesinin Etken ve Boyutları

Soru:

Hamas, 1 Mayıs 2017 Pazartesi günü Doha’dan yaptığı açıklamada “ortak ulusal uzlaşı formülü” dikkate alınarak, 67 sınırlarına göre Filistin devletini kabul ettiğini ilan etti. Açıkladığı belgede “İsrail’in yok edilmesi” ifadesini kaldırdı ve Müslüman Kardeşler’den bağımsızlığını ilan etti… Sorum iki şıktan meydana gelmektedir:

Birincisi: Hamas’ın yeni siyaset belgesini ilan etmesi yeni Amerikan yönetiminin taşıdığı barışçıl müzakere çözümüyle irtibatlı mıdır?

İkincisi: Veya Hamas’ın hedefindeki bu “inkılap” Amerikan siyasetinden bağımsız bir çizgide Avrupa etkisiyle midir?

Cevap:

Hamas’ın yeni siyaset belgesi ya da “Genel Siyasetler ve İlkeler Belgesi” diye isimlendirdiği şeyi ilan etmesinin etkenlerini, boyutlarını, aynı zamanda da Amerika ve Avrupa ile alakasını kavrayabilmek için aşağıdaki hususları sunuyoruz:

Birincisi: FKÖ’nün Verdiği Tavizlerin Neticeleri ve Sonra da Hamas’ın Buna Katılması:

1-    “Sözde Filistin temsilcisi “Filistin Kurtuluş Örgütü, 67’de işgal edilen topraklarda devletçiklerinin olacağı gerekçesiyle (48 işgali) Filistin topraklarının %80’ninden vazgeçti. Ancak Yahudiler, Filistin’den Filistinlilere kalanı (67 işgali) kabul etmek yerine Filistin Kurtuluş Örgütü’nün kabulünü önerdi. Bilakis Yahudi devleti ve genel olarak Avrupa, uğursuz Oslo Anlaşması’na göre hiç vakit kaybetmeden ve başarılı bir şekilde FKÖ’den “Filistin Otoritesine” dönüştürdüler. Barışı ihlal etme gerekçesiyle Filistin otoritesini Yahudi varlığının güvenliğine hizmet etmeye ve ihanet tavizleri zincirine dönüştürdüler. Amerika ve Avrupa, Yahudilerin ne kadar küçük olursa olsun güvenlik gerekçesiyle herhangi bir tavizi reddetmesinin barış diye isimlendirilen şeyin önündeki başlıca engel olacağını bilmektedir. Zira FKÖ büyük tavizler verdi ve “Filistin Devleti” diye isimlendirilen şeyin ilan edilmesi karşılığında silahtan arındırılma ve egemenliğin alınması pahasına olsa dahi yani ortada devlet isminden başka bir şey olmasa dahi daha fazla tavizler vermeye de hazırdır. Bununla birlikte Yahudi varlığı daha fazlasını istemektedir. Çünkü o ve herkes biliyor ki kim zayıflık gösterirse zillet, aşağılık ona kolay gelir.

2-    Hamas, 67 işgaline göre bir devletçik karşılığında Örgütün Yahudi devletine taviz vermesine karşı sıcak açıklamalarını devam ettirdi. Bu durum Oslo ittifakının ardından yapılan müzakerelerde Filistin otoritesini zayıf bir konuma düşürdü. Pis plan, işgalin gölgesinde yönetime taşımak için Hamas’ın Örgütün peşi sıra gitmesini sonra da onunla muameleye girmesini ve 67 sınırlarına göre kurulacak devletçiği kabul etmesini gerektiriyordu. Bu durum tabiatı haliyle Yahudi varlığını kabul etmeye de öncülük etti. Çünkü Örgüt, Filistin halkına boyun büktürmek ve Yahudi varlığını kabul etmeye zorlamak için başını Amerika’nın çektiği Batının projelerinin içine iliklerine kadar dalmış durumdadır. Örgüt, Hamas hareketini işgal gölgesindeki yönetime ulaştırmak için Batıyı oyunun içinde kattı… Perde arkasından veya perdesiz olarak örgüt buna ortak oldu. Çünkü işgalin gölgesindeki yönetim Hamas’ı da Fetih ve Örgütün ulaştığı yere ulaştıracağının farkındadır… İşte böylece Hamas hareketi, 2006 yasama seçimlerinde başarılı oldu ve diğer gruplar Hamas ile birlikte tek milli hükümetin oluşturulmasını reddettiler. Bunun nedeni ise, işgal altındaki bir yönetim tuzağına çekmekti. Bu esnada ise Katar, Hamas ile olan bağlantılarını yoğunlaştırdı ve onu desteklediğini ilan etti. Sonra da Hamas, Gazze’nin tümünü istila etti. Hamas hareketinin Gazze yönetimine dalması ve burada yalnız kalmasıyla tuzağa düşmesi de tamamlanmış oldu. Çünkü Yahudi varlığı, “terör” örgütü olduğu gerekçesiyle Gazze bölgesinde yaşayan iki milyona hizmet edilmesiyle ilgili meselelerde Hamas’la iş yapmayı reddetti. Mısır ise özellikle Sisi’nin yönetime gelmesinden sonra ambargoyu daha da artırdı. İşte böylece Gazze ve Hamas hareketi, Sisi yönetimi ile Yahudi varlığı tarafından oluşturulan iki kıskaçlı tuzak arasında kaldı. Ramallah’taki otorite ise Gazze bölgesi hakkında Yahudi varlığı ile iş yapan taraf olması münasebetiyle bu çemberi tamamladı. Sonra da Hamas, yönetimi altında inlemekte olan insanların temel hayati isteklerini temin edemez bir hale geldi. Bu vakıa ile Hamas, Katar’ın öğütlerine göre işgal altındaki Gazze yönetimi olarak kendisini en tatlısı dahi acı olan iki seçenek arasında buldu. Ya çöküş yaşanacak ve Abbas Gazze’ye dönecek ki bu Hamas’ın kabul etmediği husustur… Ya da kendisini destekleyenlerin özellikle de Katar tarafından kendisine öğütlediği üzere Yahudi varlığına karşı yumuşak bir tutum sergilemesi ve onunla bir tür ilişkiye girmesi ve ilan edildiği üzere 67 sınırlarına göre Filistin devletini kabul etmesi ve yerleşim projeleri gibi hususlara icabet edecekti. Uyanık olan herkes bilir ki işgal gölgesinde yönetimi teslim almak, işgalci ile muameleye öncülük etmek, Yahudi varlığı ile pazarlığı kabul etmek ve desteklemek demektir. 67 sınırları içerisinde kurulacak Filistin devletinin kurulmasıyla mukavemet hedeflerini küçültmek ve bunun gerektirdiği tüm tavizleri vermek demektir. Tabiatı haliyle de bu cehalet özrünün kabul edilmediği bir durumdur.

3-    Hamas hareketi liderliğinden yapılan tüm açıklamalara göre belgenin hedefi, devletlerarası toplumun kabul ettiklerinin iyileştirilmesi ve Gazze’de hükmün geçerli kılınması ve Filistin sorununun çözümünde denge unsuru olmasına muvafakat etmektir. Yani Hamas hareketinin pazarlıklarla Filistin’in tasfiye edilmesine karşı engel olduğunu çağrıştıran her hususun ortadan kaldırılması demektir. Hamas tarafından bu hususta yapılan açıklamalardan bazıları şunlardır:

A-   Halid Meşal: “Siyaset belgesinin değişikliklere ayak uydurduğunu, Hamas hareketinin düşünce, görüş ve faaliyetlerini yansıttığını, siyaset belgesinin hazırlanma kararının dört yıl önce alındığını ve şekillenme çalışmasının iki yıldan bu yana sürdüğünü” açıkladı. [1.5.2017 Nun Post]

Meşal şöyle dedi: “Hamas yeni bir metot seçti. Bu metot, hakları ve sabitleri ihlal etmeden gelişme ve esnekliktir.” [1.5.2017 el-Arabiyye.net.] Basın toplantısında ilaveten şunları söyledi: “Siyaset belgesinin konulması hususundaki muvafakatimiz, Hamas’ın siyasi görevlerini ve fikri gelişimini yansıtmaktadır… Savaşmaya çalışmıyoruz. Tam tersine işgalden kurtulmaya ve özgürlüğe çalışıyoruz… Son şekli verdikten sonra uluslararası hukukçularla 9 saat süren bir toplantı yaptık ve onların değerlendirmelerini aldık. Belgeye göre Hamas, direnişte olduğu gibi gelişime açık, yenilikçi, fikri ve siyasi gelişim gösteren bir harekettir.” [2.5.2017 Mean Ajansı]

B-    Hareket için bu belgenin dâhili ve harici önemi hakkındaki bir soruya ise cılız bir ses tonuyla şöyle cevap verdi: “Bu belge, hareket içinde esneklik, gelişmeyi, aydın düşünceyi ve değişimleri takip etme arayışı içindeki yeni nesil için büyük bir anlam ifade etmektedir. Bu belge yeni toplumla iş yapma hususunda yeni ufuklar açacak işaretleri ve düşmanca mücadelenin tabiatını sınırlayacak, diğerlerine karşı muamelenin şeklini iade edecek ve dünyaya kapı açacaktır.” Yine cılız bir ses tonuyla şunları söyledi: “Hamas’a kulak vermelisiniz. Hamas hakkında hasımlarına ve düşmanlarına kulak vermeyin ki Hamas’la yürüyeceğiniz yollarda muamelede pusulanız şaşmasın.” [02.05.2017 Nun Post]

4-    Ayrıca belgenin maddeleri de bunu ifade etmektedir:

-      Yeni belgenin sekizinci maddesi şöyledir: “Hamas hareketi İslâm’ı, her zaman ve mekân için yetkili olup ılımlı aracı ruhuyla hayatın tüm yönlerini kapsayan bir din olarak anlar. Hamas İslam’ın, diğer din ve şeriat müntesiplerinin gölgesinde güvenli bir şekilde yaşadığı barış ve hoşgörü dini olduğuna inanır, Filistin’i de halkların hoşgörü içerisinde yaşadığı ve yaşayacağı bir model olarak görür.” Din mensupları arasında hoşgörü içinde yaşamaktan kasıt Yahudilerdir. Yani eski dönemin kapatılması ve hoşgörü içerisinde yaşanacak yeni bir dönemin açılması demektir. Bu ifade küçülmenin derecesindeki büyüklüğü işaret ettiği gibi aynı zamanda belgenin ilan edilme hedefini de işaret etmektedir. Bununla Hamas, Avrupa ve Amerika’ya, Filistin denkleminde kendisini kabul etmeleri için büyük bir güzellik yapmaktadır…

-      Belgenin 34. Maddesi şöyledir: “Bu günün ve geleceğin inşasında ve siyasi sistemin bina edilmesinde Filistinli kadının rolü esastır…” Bu maddede İslâm’ın kadının konumunu yükseltmesi ile ilgili bir ifade konulmadı. Tam tersine “kadın hakları” denilen ve İslâm Hadâratı’na saldırıdan başka bir şeye aracılık etmeyen, kadının haklarını gerçek anlamda istemeyen Batı mefhumlarına yaklaşan bir ifade kullanıldı. Batının bizzat kendisi Irak, Suriye ve Filistin’de Müslüman kadının öldürülmemesini istemiyor. Tam tersine hayatın korunmasını bir hak olarak görmüyor. Sadece ve sadece İslam Hadâratını vurmak için kendi arzu ettiği şekilde özgürlük düşüncesinin olmasını istiyor.

5-    Bu açıklamalara ve belgede yer alan maddelere bakıldığında hedef açık ve net bir şekilde görülmektedir. Bu belge hareketi, kabuk olmaktan öteye geçmemesine rağmen Batıyı şüpheye düşüren ideolojik kabuklarından sıyırmakta ve İslam ideolojisinin herhangi bir boyutundan uzak pragmatik bir bakış açısı ortaya koymaktadır. Böylelikle barışçıl çözümlerin önünde engel şüphesine dahi yer bırakmayan, “ortak ulusal uzlaşı formülü” olduğu gerekçesiyle pazarlığa dayanan ve destekleyen çözümler için herhangi bir şekilde yol bırakmayan bir alana sıkışmaktadır. Tam tersine Hamas’ın yeni belgesi, Filistin otoritesi ile Yahudi varlığı arasındaki görüşmelerin açılması ihtimalinin bulunduğu bir zamana denk gelmektedir. Abbas’ın 02 Mayıs 2017 günü Washington ziyaretiyle aynı zamana denk gelecek şekilde 1 Mayıs 2017 günü ilan edilmiş olması da bunu göstermektedir. İslam ile ve Yahudi varlığının tanınmaması ile ilgili olarak kullanılan laf salatalarının ise hiçbir kıymeti yoktur. Zira bir taraftan 67 sınırları içerisinde Filistin devletini kurmayı kabul etmekle Yahudileri tanımamak nasıl mümkün olabilir? Hamas hareketinin 67 sınırlarını kabul etmesi ve bunu da Ortak Ulusal Uzlaşı Formülü olarak isimlendirilmesi, arkası gelecek olan tavizlerin başlamasından başka bir anlama gelmez. Bu sahne FKÖ’nün ortaya koyduğu planları ve ardından da vermiş olduğu tavizlerle Yahudi varlığının güvenliğine hizmet edecek şekle dönüşmesini hatırlatıyor… Aynı şekilde Gazze’deki Hamas “otoritesi”, 2006 seçimlerinin ardından Gazze’de yönetimi istila etmesinden bu yana, özellikle de Meşal’in 25 Haziran 2009’da Şam’da yaptığı konuşmada dile getirdiği 67 sınırlarında bir devlet istediğini ilan etmesinde olduğu gibi aşamalı adımlardan çoğu kez uzak durmadı. Nitekim biz 26 Haziran 2009 tarihinde yayınladığımız; “Hamas, Adım Adım Karış Karış Fetih Otoritesinin Yolunu Takip Ediyor” başlıklı yazımızda bunu belirtmiştik. Bu yazımızda şunları söyledik: “Geçtiğimiz yüz yıl altmışların ortalarında Fetih hareketi kurulduğunda, nehirden denize kadar Filistin’in kurtuluşu için direnişi benimsediğini ilan etmişti. Daha sonra dönüp dolaşıp ortada ne deniz ne nehir ne de arasındaki kaldı. Fetih otoritesi Filistin’in büyük bir bölümünde Yahudi varlığını tanıdı ve Amerikan’ın gözetiminde Filistin’den geriye kalan kısım üzerinde bir devletin kurulması pazarlıkları yapar hale geldi… Bununla birlikte günümüze kadar ve görüşmelerden uzun yıllar sonra da Fetih otoritesi hiçbir şey elde edemedi... Fetih hareketinin kurulmasının üzerinden yaklaşık yirmi yıl kadar bir süre geçtikten sonra Hamas kuruldu. Başından itibaren Fetih’in takip ettiği adımları takip etti. Nehirden denize kadar Filistin’i kurtarmak için mukavemeti benimsediğini ilan etti. Yahudi devletini tanıdığı, Amerika’nın atına bindiği ve 1967 sınırlarında bir devlet istediği için Fetih hareketini eleştirdi! Bütün bunların ardından Hamas yönetimi dönüp dolaştı aynı şekilde Filistin’in çok büyük bir kısmına hâkim olan Yahudi devletinin yanında sadece 1967 sınırlarında devlet kurmak istediği ve bunu gerçekleştirmek için de Amerika ile pazarlıklar yapmak üzere elini uzattı! 1967 sınırlarında devlet kurmak istediğini ilan etti. Halid Meşal, 25 Haziran 2009 tarihinde ağzı dolu dolu yaptığı büyük konuşmada şöyle dedi: “Hamas 1967 sınırlarında bir devlet istiyor ve bu maksatla Amerika ile pazarlık yapmak için elini uzatıyor.” İşte taviz adımları aşamalı olarak yaklaşık sekiz sene önce başladı. Yani Meşal’in şuan ki belgenin hazırlanma sürecinin başladığını ilan etmesinden tam iki katı kadar daha önce başladı. Şöyle demişti: “Siyaset belgesinin değişikliklere ayak uydurduğunu, Hamas hareketinin düşünce, görüş ve faaliyetlerini yansıttığını, siyaset belgesinin hazırlanma kararının dört yıl önce alındığını ve şekillenme çalışmasının iki yıldan bu yana sürdüğünü” [01.05.2017 Nun Post]

Taviz daha önce başladı. Fakat aradaki fark Meşal’in o zaman bunun küçük bir parçasını söylemiş olması şimdi ise diğer parçalarını da zikretmesidir. Daha önce 67 sınırlarını zikretti ve misakta Yahudi devletinin yıkılması korudu. Aynı şekilde Hamas’ın İhvan ile ilişkisini de korudu. Şimdi ise aşamalı bir şekilde tavizlerle uyumlu olması için her ikisinden de vazgeçti! Bir diğer fark ise, mesele hakkında sadece konuşma yapılırdı. Şimdi ise bu itimat edilir bir belge haline getirildi!

İkincisi: Hamas Belgesi ve Çözüm İçin Amerikan Projeleriyle Alakası:

1-    Arap ülkelerinde özellikle de Suriye’de patlak veren olayların, Amerika ile Kuzey Kore arasında yaşanan sıcak gerginliklerin gölgesinde Filistin sorunu şu andaki Amerikan yönetimi tarafından önceliği olan bir sorun sayılmadı. Bu nedenle Amerika, bu mesele hakkında acele etmiyor. Filistin meselesinin çözümünde ufukları gözetliyor ve özellikle Filistinli Araplarla Yahudi varlığı arasında müzakereleri açma imkânlarını inceliyor. Böylelikle de olacaklara bakacak. BBC’nin 11 Mart 2017’de naklettiği şu haber de bunu teyit etmektedir: “Reuters’e göre Filistin başkanlık sözcüsü Ebu Radine, Trump’ın müzakerelere yeniden başlama keyfiyetini araştırmak istediğini Abbas’a söyledi. Ve barışçıl çalışmaların gerçek barışa öncülük edeceğini vurguladı.” Beyaz Saray’da Abbas ile yapmış olduğu ortak basın toplantısında da şöyle dedi: “Zaruri olan her şeyi yapacağım… Taraflar arasında bir aracı veya yönlendirici veya hakem gibi çalışmak ve bunu gerçekleştirmek istiyorum…” [04.05.2017 Russia Today] Yani Amerika şu an için Filistin meselesinde belirli bir plan ortaya koymuyor. Suriye ve Kuzey Kore konusunda aşama kat edinceye veya durum sakinleşinceye kadar da bu böyle olacak. Şu an için Trump’ta ne müzakerelere yeniden başlama keyfiyeti hakkında ne de arzu ettiği barış çalışmasının türü hakkında sınırlandırılmış bir şey bulunmamaktadır. Sadece durumları gözetlemekte, Filistin’de çatışan taraflar hakkında bilgi toplamaktadır… Aynı zamanda o, istedikleri daha doğrusu Yahudi varlığının istediği çözüm üzerinde ittifak etmeleri için bu tarafların doğrudan buluşmalarını istiyor. Bu nedenle doğrudan görüşmelerin yapılmasını istedi. “ABD’nin BM Daimi Temsilcisi Nikki Haley, Filistin temsilcisi Riyad Mansur ile geçtiğimiz Çarşamba günü ilk görüşmeyi yaptı… Bunu takip eden bir vakitte sosyal medya Twitter üzerinden fısıltılı bir tarzla, sonuç elde edebilmek için BM yerine doğrudan görüşmeler yapmak suretiyle Filistinlilerin İsraillilerle buluşacaklarını söyledi.” [11.03.2017 BBC]

2-    Şu andaki Amerikan yönetimi Yahudi varlığını önceki yönetimden daha omurgalı bir şekilde destekliyor. Zira Amerika Ortadoğu’nun her yönüyle şu andaki durumu reddeden ayaklanma arzuları içinde domino etkisi gibi çalkalandığını gördü. Bu nedenledir ki Amerika, şu anda İslam dünyasında kurulu bulunan yönetim sistemleri çerçevesinde ayaklanmalara güç yetirebilmiş olsa da bu rejimlerdeki zafiyetin her geçen gün artması nedeniyle yakın gelecekte buna güç yetiremeyebilir. Hatta neredeyse bunların bir kısmı çökmenin eşiğindedir. Bu nedenledir ki Arap rejimlerinin zayıflamasından sonra Amerikan stratejisi açısından bakıldığında Yahudi varlığı Amerikan çıkarlarına hizmet etmede öncelikli yerini alacaktır. Bütün bunlar dikkate alındığında görünen o ki Trump yönetiminin iki devletli çözümden vazgeçip tek devletli çözüme dayanması ihtimal dâhilindedir. Hatta her ne kadar Amerika bundan kaçınıyormuş gibi olsa da Amerikan sefaretinin Kudüs’e taşınması örneği, Müslüman ayaklanmalar karşısında Amerikan çıkarları hakkında hissettiği tehlike boyutunun göstergesidir. Bölgedeki uşaklarının tahtlarının sallanmasının ardından da Amerikan çıkarlarının koruma gücüne sahip olacağı zannıyla Yahudi varlığına destek vermekte yoğunlaşacaktır.

3-    Bu önem ve Yahudi varlığının desteklenmesi babından Başkan Trump, 3 Mayıs Çarşamba günü Abbas’la yaptığı ilk görüşmede Filistinlilerden kışkırtıcılığı durdurmalarını istedi. Trump, Filistinli liderleri, “İsraillilere karşı şiddetin teşvik edilmesine karşı tek sesle konuşmaya” çağırdı. [04.05.2017 Reuters Arapça] Buna ilave olarak Trump, iki devletli çözümü isteyecek olmaları halinde Filistinlilerden adil olmayan acımasız şartlar istemektedir. 02 Mayıs 2017 tarihinde El Monitor sitesinde yer alan habere göre, “Barış görüşmelerinin yeniden başlaması için Mart ayında Filistinli ve Arap liderlerle yaptığı görüşmede Trump’ın özel temsilcisi Jason Greenblatt tarafından sunulan Amerikan şartları, Filistinli görüşmecileri fazlasıyla endişelendirmektedir. İki devletli çözümün kabul edilmesi için ABD planı dokuz şartı içermektedir. Bunlardan birisi (İsrail) ile uyumlu olacak şekilde Filistin güvenliğinin reform edilmesi ve Gazze’ye gönderilen açık çeklere bir sınır koyuldu ve pratik yollarla Filistinlilerin teröre karşı olduğu gösterildi.”

Üçüncüsü: Avrupa’nın Belgeyle Alakası Amerika’dan Ayrı Bir Çizgide Midir?

İngiltere’ye dost olan Katar’ın etkin bir rolünün bulunmasına rağmen şu andaki durumu itibariyle Avrupa devletleri, Amerika’dan bağımsız projeler koyma gücüne sahip değildir. Ancak bu durum Avrupa’nın Amerika’dan soyutlanmış bir şekilde Filistin meselesine çözüm bulabileceği anlamına gelmez… Her halde Yahudi varlığının kabul edilmesi ve onunla müzakere yapılması tüm Batının isteği olup Avrupa ve Amerika bunda müttefiktir… Aynı şekilde özellikle de Avrupa Birliği’nden ayrılma sürecine girdikten sonra İngiltere, Filistin meselesinin çözülmesinde ve önüne engeller konulmamasında adım adım Amerika’nın yanında yürümeye daha fazla hazırdır. Trump yönetimi de İngiltere’nin bazı çıkarlarını kabul edip ona ganimetten küçük bir payı boğazına tıkmaya da hazırdır. Özellikle Amerika ve Avrupa tarafı yığın haldeki İslami tehlikelerin önünde durmakta ve Arap İslam bölgesinde yaşanan ayaklanmaları yakından gözetlemekte olup bölgenin Batının egemenliğinden çıkmasının her an için mümkün olduğunu görmektedirler.

Dördüncüsü: Daima Söylediklerimizi Tekrarlıyoruz:

Fetih ve Hamas hareketinin Filistin’de iki devletli çözümü kabul etmesi Yahudi varlığını İslam’a göre kesinlikle meşru kılmaz. Bilakis ikisi de yoldan çıkmış kafile içindeki önemsiz varlıktır. Filistin ise mübarek İslam toprağıdır. İslam ümmetinin mülküdür. Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın İsra ve Miraç olayının gerçekleştiği Mescidi Aksa’yı Beytül Haram ile irtibatlandırdığı günden bu yana Filistin ümmetin aklında ve kalbindedir.

سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ“Bir gece, kendisine ayetlerimizden bir kısmını gösterelim diye (Muhammed) kulunu Mescidi Haram’dan, çevresini mübarek kıldığımız Mescidi Aksa’ya götüren Allah noksan sıfatlardan münezzehtir; O, gerçekten işitendir, görendir.” [İsra 1]

Filistin sorunu, iki devletli çözüm çerçevesinde yapılacak görüşmelere göre ne Amerika’ya uzatılan elle ne de Yahudi varlığıyla müzakere yapmakla kesinlikle çözülmez. Hatta fiili olarak 1967’de işgal ettiği yerlerden fiili olarak çekilmiş olsa dahi. 1948 yılında işgal edilen Filistin’in herhangi bir karışı da 1967’de işgal edilen Filistin’deki herhangi bir karış da İslam nazarında aynıdır. Mübarek topraklar İslam Hilâfeti asrı boyunca İslam ordusu şehitlerinin kanlarıyla sulanmıştır. Hatta Filistin’in her bir karışında dahi bir şehit kanının veya mücahidin atının tozu vardır.

İsra olayından beri Filistin Müslümanların boynunda bir emanetti ve halen daha da emanettir. Herhangi bir hür Müslüman bu emanete ihanet etme hakkına sahip değildir. Aziz ve güçlü olan Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا لَا تَخُونُوا اللَّهَ وَالرَّسُولَ وَتَخُونُوا أَمَانَاتِكُمْ وَأَنْتُمْ تَعْلَمُونَ“Ey iman edenler! Allah’a ve Peygamber e hainlik etmeyin; (sonra) bile bile kendi emanetlerinize hainlik etmiş olursunuz” [Enfal 27]

H.15 Şa’bân 1438
M.12 Mayıs 2017

Devamını oku...

Amerika ve Kuzey Kore Arasında Tırmanan Gerginlik

Amerika ve Kuzey Kore Arasında Tırmanan Gerginlik

Soru:

Amerika ve Kuzey Kore arasında gerilim giderek artmakta, Amerika Güney Kore’de büyük bir askeri tatbikat gerçekleştirmekte, söz konusu gerginlik nedeniyle Amerika Kuzey Kore’yi nükleer bir savaştan alı koymak adına içinde uçakları taşıyan bir firkateyn de olmak üzere bir savaş filosunu göndermiş bulunmaktadır. Nitekim BBC 15 Nisan 2017’de Kuzey Kore’nin ABD’yi bölgede kışkırtıcı herhangi bir tasarrufta bulunmaması yönünde uyararak; “Kuzey Kore nükleer bir saldırıya cevap vermeye hazırdır.” dediğini belirtti. Bu gerginliğin aslı nedir? Bu iki ülke arasında bir savaşın patlak vermesi mümkün müdür? Ayrıca, özellikle Kuzey Kore kendi blokundan olması hasebiyle Çin’in bu gerginlikteki konumu nedir?

Cevap:

Evet, Trump Amerika’da yönetimi ele alıp göreve başladıktan sonra Amerika ve Kuzey Kore arasındaki gerilimde büyük bir tırmanış meydana geldi. Kuzey Kore’nin füze denemeleri Amerika’yı tehdit etme olarak algılanıyordu. Trump’ın yönetimi ele almasıyla bu gerginlik yerini hiddet ve öfkeye bıraktı. Yeni yönetim gelir gelmez Kuzey Kore tehdidini Asya’da Amerika ve müttefiklerinin maslahatlarını zora sokan en öncelikli mesele olarak görmeye başladı. Buna işaret eden göstergeler şunlardır:

1- Amerika stratejisinde Kuzey Kore meselesi; Amerika’nın güdümünde olan Evrensel Dünya Düzenine boyun eğmeyen, Sosyalist bir sisteme sahip düşmanca bir askeri güç meselesi değildir sadece! Ufak bir Kuzey Kore ve sahip olduğu askeri güç bu varlığıyla Amerika’nın öncelikli meselesi olacak boyutta değildir. Ancak bütün kuşatıcılığıyla Çin meselesiyle birlikte ele alındığında Amerika’nın birinci derecede öncelikli meselesi olabilmektedir.

Amerika, Çin’in nükleer kapasitesinin yükselişini büyük bir dikkatle izlemektedir. Çin’in gücünü ölçmek için bütün seçenekleri değerlendirip etüt etmektedir. Bu seçeneklerden biri de Çin’in sınırlarında gerginliği tırmandırmaktır. Ne yazık ki Kuzey Kore de Çin’in sınırında gerginliği tırmandırmaya müsait bir konumdadır.

Bu görüşü destekleyen icraatları sıralamak gerekirse; Amerika, Obama döneminde Çin’in çevresini teşkil eden ülkelerle anlaşmalar yapmaktaydı. Nitekim Hindistan, Japonya, Vietnam, Filipin ve bunlara ek olarak Güney Kore ile somut ilişkiler geliştirmişti. Böylece Çin’in Güney Çin Denizi’ni istismar ederek geliştirdiği savunma stratejisini sınırlandırıp Çin’i çevrelemek istiyordu. Bu yüzden dünya ile yaptığı büyük ticaretin yollarını tahkim etmekteydi.

Amerika’nın Kuzey Kore ile arasında gergin bir atmosfer oluşturması, onun Çin’in çevresini etkisi altına almak için ihdas ettiği Çin ve Hindistan arasındaki sınır anlaşmazlığı, Japonya, Filipin, Malezya ve Çin arasındaki adalar meselesi, vb. gerginliklerden biridir. Nitekim Çin ile karşı karşıya gelmesi için Japonya’yı bütün askeri engellemelerden azade kılmıştır.

Bugün Amerika, Kuzey Kore tehdidini önceliklerinin başına koymuş ise Çin’e karşı yürüttüğü stratejinin bir parçası olması dolayısıyladır. Şu anda sular ısınmış olsa da Amerika’nın Kuzey Kore üzerindeki baskısı yeni değildir.

Amerika’nın bu stratejisi baskıcı söylemlerle başladı. Bu baskıcı söylemler, Kuzey Kore’nin Pyongyang yönetimi döneminde 1994’te nükleer programını durdurması, 2008’de altılı çerçevede Yongbyon reaktörünün kapatılması ve 2012’de nükleer programını askıya alması ve müfettişlerin incelemesine izin vermesi şeklinde meyvesini vermiştir. Amerika’nın ışık– su reaktörleri sağlamak, yakıt olarak desteklemesi vb. alternatif yardımlara dair verdiği söze bağlı kalmaması nedeniyle Kuzey Kore her defasında nükleer programını geliştirmeye devam etmiştir. Aynı Amerika Pyongyang’ı gerginlik çemberine sürüklemiştir. Ardından Amerika bu konuda yeni bir üslup benimsemiş ve bu üslubun bir gereği olarak deniz kuvvetlerinin %60’nı uzak doğuya nakletmiştir. Amerika bütün bunları küçük bir Kuzey Kore’ye karşı yapmış değil. Aksine Çin gücünü test edip ölçmek içindir. İşte bugün çıkarılan gerginlik bu ölçme ve değerlendirmeyi ikmal etmek içindir.

2- ABD Dışişleri Bakanı Tillerson, Amerika’nın Kuzey Kore’ye karşı yürüttüğü sabır stratejisi siyasetinin bittiğini ilan etti. Nitekim mevkidaşı Güney Kore Dışişleri Bakanı Yoon Byung-Se ile beraber yaptığı basın açıklamasında şöyle dedi: “Açık olmama izin verin ki, Amerika’nın Kuzey Kore’ye karşı yürüttüğü sabır stratejisi siyaseti son bulmuştur. Güvenlik ve diplomasiye dair yeni icraatlar manzumesini araştırmaktayız. Bütün ihtimaller masadadır. [17.03.2017 Reuters] Bunu destekleyen diğer bir husus ta Halep kentini rejime teslim etmeleri konusunda Türkiye’nin Suriye devrimini yürüten güçler üzerinde etkisini ispat etmesidir. Buna şahit olan Amerika, bu konuda tatmin olmuş, Suriye devrim güçlerine duyduğu hiddeti azalmış ve tehdidin boyutu düşmüştür. Bu sayede Kuzey Kore meselesi üzerinde yoğunlaşma imkânını elde etmiştir. İşte bu şekilde Obama döneminde öncelikli mesele Suriye iken Kuzey Kore konusu Başkan Trump’ın masasında bir numaralı mesele oldu. Amerika, Çin’e yönelik planını hazırladıktan sonra boş duracak değildi. Seçeneklerini etüt edip anlaşmalarını hazırladı. Bu yüzden Kuzey Kore gerginliği Washington’da yankılandı. Sabır stratejisi siyasetinin sona erdiğinin ilan edilmesi Amerika’nın askeri çözüme meyletme ihtimaline bir işaret oldu. Sonuç olarak Amerika, Kuzey Kore’nin yaptığı askeri tatbikata yönelik attığı/atacağı adımlar ve kışkırtıcı açıklamalarla cevabını ilan etmiş olmaktadır. Atılan adımlar ve kışkırtıcı ifadelerden bazıları şunlardır:

A- ABD Dışişleri Bakanı Tillerson Kuzey Kore’yi nükleer silahla tehdit etmesi: Pyongyang’ın yaptığı son ölümcül füze denemesinin ardından ABD Dışişleri Bakanı Rex Tillerson, Güney Kore ve Japonya’yı korumak için “Nükleer Zırh” stratejisini kullanmakla Kuzey Kore’yi tehdit etti. Bakan Tillerson mevkidaşı Güney Kore ve Japonya Dışişleri bakanları ile ortak yaptığı basın açıklamasında Amerika’nın “Nükleer Zırh” Kullanarak Tokyo ve Seul’u korumakta kararlı olduğunu açıkladı. [17.02.2017 Sputnik]

B- Amerika’nın Güney Kore ve Japonya’yı nükleer silahlarla desteklemek konusunda Kuzey Kore’yi tehdit etmesi: ABD Dışişleri Bakanı Rex Tillerson günün erken saatlerinde şu açıklamayı yaptı: “Bir çözüm olarak Güney Kore ve Japonya’nın nükleer silahlarla desteklemesi uzak bir ihtimal olarak görülemez.” Bakan, Amerikan nükleer silahlarının bölgede dağıtılmasını mı yoksa bu silahların söz konusu ülkeler olan Güney Kore ve Japonya’ya ait olacağını mı kastettiğini belirtmedi.” [18.03.2017 Sputnik]

C- Trump’ın, Amerika’nın elinde Kuzey Kore’yi vurabilecek çok değişik silahların olduğunu kışkırtıcı bir dille ifade etmesi: Amerika Başkanı Trump, dün Çin Devlet Başkanı Şi Jinping’e ulaştığını, yaklaşık bir saat boyunca kendisiyle konuştuğunu söyledi. Ayrıca Kuzey Kore Devlet Balkanı Kim Jong-un’a ulaşıp Amerika’nın elinde yalnızca uçak filolarının olmadığını, bilakis nükleer denizaltılarının da bulunduğunu hatırlatmasını istediğini açıkladı. Ayrıca şunu şiddetle vurguladı: “Kuzey Kore’nin nükleer silaha sahip olmasına izin verilmesi mümkün değildir. Bu güne kadar nükleer silaha sahip olma araçları elinde yoktu. Fakat onlara sahip olacak gibi görünüyor…” [13.04.2017 Russia Today, Wall Street Journal gazetesinden alıntı]

D- Amerika ve Kuzey Kore arasındaki bu son gerginliğin sebebi; Pyongyang’ın yeni bir füze denemesi yaptıklarını açıklaması üzerine Amerika’nın Kuzey Kore’nin altıncı nükleer deneme için yaptığı hazırlığın tamamlandığına dair endişeye kapılması ve bu yüzden büyük kitlesel silahlarını ve uçak filolarını Kuzey Kore’nin yakınlarına göndermesidir. Pasifik Okyanusu’ndaki Amerikan güçlerinin komutanı adıyla yapılan bir açıklama ile Avusturalya’da demirlemiş olan Amerikan Carl Vinson Uçak filosu ve Hava filosu ve ek olarak iki füze bombardıman destroyerinin ve Cruise füze fırlatıcısının Kore Yarımadası’na doğru yöneldiği teyit edildi. Artı önlem olarak tasarrufu altına verildiği, bölgesinde füze programı dolayısıyla Kuzey Kore’nin öncelikli tehdit oluşturduğu eklendi. [09.04.2017 France 24] Ayrıca ABD Başkan Yardımcısı Mike Pence de 22 Nisan 2017 Cumartesi günü bunu teyit etmiştir. Nitekim basın açıklamasında şöyle demiştir: “Kuşkusuz bu ay sona ermeden birkaç gün içinde destroyerler ve füze rampaları ile birlikte Uçak filosu Japon denizinde olacaktır.” Sözlerine şunu da eklemiştir: “Kuzey Kore’ye düşen hata yapmamaktır. ABD’nin elinde kaynaklar ve onları kullanacak görevliler mevcuttur. Dünyanın bu bölgesindeki maslahatlarımızı ve müttefiklerimizin maslahatlarını koruyacak varlığımız mevcuttur.” Mike Pence, Kuzey Kore herhangi bir saldırıda bulunması halinde “Ezici bir şekilde karşılık verilecektir.” diyerek vaatte bulundu. Bu ülkenin Pasifik Okyanusu’nun barış ve güvenliği için en tehlikeli tehdit oluşturduğunu sözlerine ekledi. [22.04.2017 AFP]

E- Amerika’nın Kuzey Kore’de gerçekleştirdiği askeri tatbikat: Güney Kore ve ABD kuvvetleri Çarşamba günü itibarıyla Kuzey Kore’nin bölge için teşkil ettiği tehdide yapılan hazırlığı yıllık olarak test eden büyük bir askeri tatbikata başladılar… Öyle ki bu tatbikat, Kuzey Kore’nin 12 Şubat’ta balistik füze denemesini gerçekleştirmesinin akabinde tırmanan gerginliğin gölgesinde gerçekleştirilmektedir. [01.03.2017 Reuters] Unutulmamalıdır ki, Amerika ordusunun 28.500 askerden oluşan büyük bir gücü Güney Kore’de mevcuttur. Kaldı ki bu askerler, Çin havzasında ve Pasifik Okyanusu adalarında bulunan ülkelerdeki çeyrek milyonu geçen ABD gücünden bir bölümünü teşkil etmektedir. Denizlerde devriye gezen ABD donanma kuvvetleri daha bunun dışındadır.

3- Görüldüğü üzere Trump sanki savaş kapıdaymış gibi tehdit üstüne tehdit yağdırmaktadır. Şu var ki; göstergeler Amerika’nın savaş istemediği yönündedir. Bu göstergelerden bazıları şunlardır:

A- Amerika tehdit etti, vadetti ve Kuzey Kore’nin yapacağı yeni bir denemeye güçlü bir cevap vermek için yaptığı hazırlığı açığa vurdu. Kuzey Kore de 15 Nisan 2017’de büyük bir askeri gösteri ve televizyonda Pyongyang’ın görüntülerini yayınlamakla cevap verdi. Denizaltıdan balistik füze fırlatacak gücü olduğunu ve kıtalararası füzelere sahip olabileceğini ortaya koydu. Yani Amerikan topraklarını vurabilme ihtimalinin olduğunu gösterdi. Kuzey Kore’de bu gücün varlığı sabit olması Amerika’nın başına dert oldu. Amerika kendisine önemli bir zarar vermeyecek veya topraklarına sıçramayacak bir savaş planlamak istiyor. Kuzey Kore’nin gücünün aslı ortaya çıkınca, söz konusu tehdit Amerika’nın güvenirliği ve inandırıcılığını zora sokan bir bela oldu. Pyongyang askeri gücü teşhir etmek, televizyonda yayınlamak ve denizaltılarının balistik füze taşıyıp fırlatabileceklerini açıklamakla kalmadı. Artı 16 Nisan 2017’de buna sanki bu füzeler kıtalararasıymış gibi bir deneme gerçekleştirmeyi de ekledi. Neyse ki başarısız oldu. Aksi takdirde Amerika’yı daha da hiddetlendirecekti. Ayrıca Amerika’nın savurduğu tehditlerin yerini bulmadığı ve şu anda bunları gerçekleştiremeyeceği açığa çıkmıştır. Yani Amerika henüz savaşa hazır değildir…

B- Şimdiye kadar Güney Kore’de füze kalkanı sistemi “THAAD” kurulmuş değildir. Anlaşmanın üzerinden bir yıla yakın zaman geçmiş olmasına rağmen sadece hazırlıklar devam etmektedir. “Pasifik ve Doğu Asya işlerinden sorumlu Amerika Dışişleri yardımcısı Susan Thornton da bunu teyit ederek şöyle dedi: “Güney Kore’ye füze kalkanı sistemi “THAAD”ın kurulması ile ilgili mevzuat tamamlanmıştır.” Belirtmek gerekir ki Amerika, Güney Kore’ye füze kalkanının kurulmasını bu yılın Haziran veya Temmuz ayında kurmayı kararlaştırmıştır. Fakat Kuzey Kore’nin yaptığı bu denemeler üzerine iki ülke bunu hızlandırma konusunda anlaştılar. Güney Kore’ye füze kalkanı “THAAD”ın kurulması konusunda 2016’da Washington ve Seul’un anlaştığı belirtildi. Kore yarımadasına füze kalkanı sistemi “THAAD”ın kurulması planı, Rusya ve Çin’de endişe uyandırdı. Ancak Japonya, bölge güvenliğinin arttığı şeklinde değerlendirmektedir.”[17.04.2017 Sputnik]

C- Amerika, Çin Devlet Başkanı ile yaptığı ittifak üzere iki ülke arasında ticari ilişkilerin iyi yönde gelişmesi için 100 günü tamamlamadan Kuzey Kore ile bir savaşa girişmesi uzak bir ihtimal görünüyor. Seçim propagandası sırasında Trump’ın Çin mallarına %45 vergi koyacağını söylemesinin aksine Amerika, Çin ile ticaret konusunda bazı esneklikler göstermek istiyor. Yani Çin’i cezbedip onu Pyongyang’a büyük bir baskı kurmaya sevk etmek istemektedir. Böylece Çin’in Kuzey Kore’yi terk etmesi, Amerika ve müttefiklerine karşı yalnız bırakması için bir gerekçesi olacaktır. Amerika iki amaçtan dolayı bunu gerçekleştirmek istiyor:

Birincisi: Eğer Amerika bunu başarırsa onu müttefiklerinden kopararak konumunu düşürmüş olacaktır. Nitekim Başkan Trump, 07 Nisan 2017’de Florida’da Çin Devlet Başkanı Şi Jinping ile yaptığı görüşmeye yemek molası verdiği sırada füzelerle Suriye’ye saldırı emrini verdiği zaman Çin’in konumunu düşürüp yerle bir etmişti. Zira bazıları bunu Çin’e hakaret olarak değerlendirmişlerdi. Gerçek şu ki 08 Nisan 2017’de Arabiya Net bunu şöyle zikretti: “Genelkurmay Eski Yardımcısı Emekli General Jack Keane sitesinden ve Fox News sitesinden naklen Trump’ın bu tasarrufuna şu yorumu aktardı: “O dediğini yapıyor! O Çin’e bir mesaj veriyor.”  Yani Kuzey Kore’ye savaş açma kararlılığında olduğunu ve Çin’in Kuzey Kore üzerine baskı kurarak ondan onu yalnız bırakması gerektiği konusunda mesaj vermektedir. Eğer Çin böyle yaparsa kendisiyle ticaret anlaşmaları yapmasının kolay olacağını ima etmiş olmaktadır.

İkincisi: Amerika, Kuzey Kore’de durumun tehlike arz etmesi nedeniyle Çin ile vardığı mutabakatları çokça seslendirerek Çin kartını Kuzey Kore’ye karşı kullanmak istiyor. Aynı şekilde Amerika ve Rusya ile anlaşmasını başarıyla sonuçlandırmak için hızlı davranmaktadır. Böylece Amerika Kore kartını Çin ve Rusya arasında bir yarışma konusu yapmaktadır. Bu açıklamaları yayarak dikkatleri konuya çekmektedir. ABD Başkan Yardımcısı Mike Pence, Avustralya Başbakanı Malcolm Turnbull ile yaptığı basın açıklamasında şöyle dedi: “Çin’in bu güne kadar attığı adımlar bizi gayrete getirmiştir…” Ayrıca geçen hafta Trump, Kuzey Kore’nin medya organlarını Amerika’nın önleyici darbeleri hususunda uyardıktan sonra Çin’in Kuzey Kore’ye gem vurma konusundaki çalışmasını övdü. [22.04.2017 El Hayat - Sydney Reuters]

D- Amerika Pyongyang’ın dişlerini sökebilecek güçlü bir pozisyonda Kuzey Kore ile karşı karşıya gelmek istiyor. Bu da Rusya’yı askeri olarak yanına alarak elde edeceği pozisyona karşılık gelmektedir. Hatta Suriye’de olduğu gibi onu mızrak ucu yapmak istiyor. Bundan dolayı Rusya’yı Amerika’ya denk ve rakip tutan Kuzey Kore’nin hesabı tutmayacaktır. Obama döneminde Kissinger’ın eski ve yeni stratejisi Rusya’ya yaptırımlar çevresinde dönüp dolaşıyordu. Trump yönetiminin Rusya’ya olan ilgisi yaptırımların geciktirilmesini sonuç verdi. Nitekim mesele önemli idi. Yani ABD Dışişleri Bakanı Tillerson’un 11 Nisan 2017’de Moskova’daki gündeminde Kuzey Kore’ye karşı ittifak yapmak vardı. Nitekim 16 Nisan 2017’de Russia Today sitesinin Rusya’nın Kommersant Gazetesi’nden naklettikleri bunu teyit etmektedir. Şöyle ki; “Amerika açısından Moskova’daki görüşmelerden Kuzey Kore sorununun tartışılması bir başarı olarak değerlendirilebilir. Basın kaynaklarına göre Tillerson’un Moskova’ya yaptığı ziyaretin öncelikli konularındandı.” Eğer Amerika ve Rusya arasında antlaşma sağlanmadan savaş patlak verirse, Amerika büyük bir zara uğrayabilir. Tıpkı bunun gibi Amerika tehdidi tırmandırarak nükleer savaş endişesiyle Çin’in de Kuzey Kore’ye etki etmeye yönelik işe müdahil olmasını istemektedir.

4- Bütün bu sebeplerden dolayı Amerika şu anda Kuzey Kore ile savaşa girmeye hazır değildir. Elinde bundan başka çözüm de yoktur. Çin’in Kuzey Kore üzerinde baskı kurmasını bekliyor. Bunu hızlandırmak için uğraşmaktadır. Birçok açıklama yaparak Amerika’nın tek başına bunu çözmeye muktedir olduğunu göstermeye çalışmaktadır. Yani Çin olmadan da bunu çözebilecekmiş gibi yapıyor. Sanki Pyongyang üzerine baskı kurarak nükleer silahlarından soyutlamak konusunda Amerika’ya boyun eğme yönünde Çin’i tehdit etmektedir. Tıpkı bunun gibi Amerika, Kuzey Kore sorununu çözmek için Rusya ile anlaşmayı beklemektedir. Gerçek şu ki, Kuzey Kore nükleer füze denemelerinden, nükleer bir savaştan korkmadığını açığa vurmaktan ve Amerika topraklarına uzanacak bir nükleer savaş tehdidinden vazgeçmemesine rağmen Amerika şartları tamamlanmamış bir savaşın eşiğinde iken tehditlerinden vazgeçebilir. Bunun göstergesi Amerika’nın yaptığı son açıklamadaki üslubudur. Şöyle ki, Associated Press 15 Nisan 2017’de isminin açıklanmasını istemeyen bir Amerikan askeri kaynaktan şunu nakletmektedir: “Kuzey Kore denemelerine devam etse bile Amerika şu anda Kuzey Kore’yi vurma konusunda gerçek bir niyete sahip değildir.” Adı geçen kaynak şunu da eklemektedir: “Pyongyang, Güney Kore, Japonya ve Amerika hedeflerine yönelmedikçe Amerikan planı değişmeyecektir.” Amerika’nın mevcut askeri liderliği hali hazırda ihtiyatlı davranmak ve gerginliği tırmandırmamak üzere birleşmiştir. Amerika düşüncesizce oluşturulan bu gerginliği hafifletmeye çalışmaktadır. ABD Dışişleri Bakanlığı Doğu ve Pasifik bölgesinden sorumlu bakan yardımcısı Susan Thornton, ülkesinin Kuzey Kore ile tartışma çıkartmak ve sistemini değiştirmek için uğraşmadığını açıkladı. Nitekim Thornton basına yaptığı açıklamasında şunları ifade etti: “ABD, Kuzey Kore sorununu nükleer silahlarını Kore Yarımadası’ndan barışçıl bir şekilde ayıklayarak çözmek istemektedir. Biz gerçekten anlaşmazlık çıkarmak veya Kuzey Kore rejimini değiştirmek için uğraşmıyoruz.” [17.04.2017 Russia Today] ABD Başkan Yardımcısı Mike Pence, şunu kaydetti: “Gerçek şu ki, Washington’un Pekin ile işbirliği sayesinde Kore Yarımada’sından nükleer silahların barışçıl yoldan temizlenmesi Kuzey Kore’nin yakın zamanda yaptığı denemelerin artırdığı korku ve endişeye rağmen hâlâ mümkündür.” Pence şunu ekledi: “Çin ve bölgedeki müttefik ülkeler Kuzey Kore üzerinde baskı uygulamayı sürdürdükleri takdirde Yarımada’dan barışçıl bir şekilde nükleer silahların temizlenmesi için bunun bir fırsat olduğunu göreceğiz…” [22.04.2017 El Hayat - Sydney Reuters]

5- Kore Yarımada’sındaki Amerikan pervasızlığı ve planı neticesinde oluşan gerginliğin hakikati budur. Genel manada çerçevesi bu şekildedir. Buna rağmen ortam herhangi bir zamanda tutuşmaya uygundur. Amerika ve Rusya arasında beklenen anlaşmayla bu savaşın özel şartlarının oluşması beklenmesi de muhtemeldir. Anlaşma olursa krizin tırmanma ihtimali artacaktır. Ancak eğer anlaşma çok gecikirse veya anlaşma aslen gerçekleşmezse nükleer silahları temizlemesi yönünde Pyongyang üzerindeki baskılar devam etmesi için Kore Yarımada’sındaki mevcut durum olduğu gibi sürecektir. Diğer taraftan Amerikan yönetimi, Kuzey Kore ile olan ilişkilerinde pervasızca davranıp hareket ederse içine düştüğü çıkmaz onun hakkında korkunç olacaktır.

Bu yönetim muhkem stratejiler uygulayacak devlet aklına sahip değildir. Kaldı ki, Amerika Savunma Eski Bakanı Leon Panetta Kuzey Kore’ye yapılacak önleyici bir saldırının sonuçları konusunda Washington’u uyarıp bu yönde açıklamalar yapmıştı: Böyle bir adımın nükleer savaşın fitilini tutuşturacağı ve milyonlarca sivilin öleceğine işaret etmişti. İşte Rusya’nın Amerika eski yönetimini silahları tetkik eden kurum üzerinde fazla baskı kurmaktan ve Kuzey Kore’yi vurmaktan men etmesinin nedeni de budur. Leon Panetta devamla şöyle demiştir: “Amerikan yönetimi ifadelerini iyi seçmeli, tırmandırmayı önlemeli, ihtiyatı elden bırakmamalı ve herhangi bir ani karar almaktan sakınmalıdır.” Ayrıca işaretle “İhtiyat için beklemek Çin’in sükûneti sağlama konusunda elinden geleni yapmasını mümkün kılacaktır. Böylece Washington Kuzey Kore’yi etkilemek için Çin’e son bir fırsat daha vermiş olacaktır.[15.04.2017 Russia Today]

6- Çin’in gerçek konumuna gelince; Amerika’nın üstü kapalı bir şekilde krizin fitilini ateşlemeyi ve savaşı istemediğini iyice anlamıştır. Bu yüzden o da krizin ateşini söndürmek için çalışmakta, askeri çözümü reddederek barışçıl bir şekilde anlaşmazlığın tesviyesine çağırmaktadır. Artı Kore Yarımadası’nın askeri güçlerle çevrilmesini istemediğini açıkça dile getirmektedir. Tıpkı bunun gibi füze kalkanı “THAAD”ın Güney Kore’de kurulmasına da karşı çıkmaktadır. Cezire Net’in 17 Nisan 2017’de yaptığı bir habere göre: “Çin Dışişleri Bakanlığı Pekin’in füze kalkanı “THAAD”ın yayılmasına karşı olduğunu ifade etti. Aynı zamanda Kuzey Kore ve çevre ülkelerinin tahrik edici her hareketten sakınmaları gerektiğini belirtti.” Fakat en kötü ihtimali hesaba katarak son ihtimal de olsa, bundan sakındırsa da, savaş hazırlığı da yapmaktadır. Çin Dışişleri Bakanı Wang Yi söyle dedi: “Savaş patlak verdiğinde bu savaşın kazananı olmayacaktır.” [15.04.2017 BBC] Çin’in savaş hazırlıklarını Russia Today sitesi, 14 Nisan 2017’de United Press International’dan şöyle nakletmektedir: “Çin silahlı kuvvetleri beş askeri bölgede en yüksek alarm seviyesinde Genel Kurmay Başkanı’ndan doğrudan emir almışlardır. United Press International Hong Kong’daki sivil Demokrasi ve İnsan Hakları Merkezi’ne istinaden Chandon ve Thitszaan Yunnan askeri bölgelerdeki Zırhlı Tugayların hareketlenmesini ve Kuzey Kore sınırında konuşlanmalarına dair emir aldıklarını ifade etti. Adı geçen merkeze göre ordudan 25000 asker ve 47 murabıt Kuzey Kore sınırına uzak mesafelere, savaş organlarıyla birlikte hareket etmek için emir almışlardır.” Tıpkı bunun gibi Japonya Haber Organı, Çin güçlerinin Kuzey Kore sınırına hareket etmesinin sebebi, Washington’un Kuzey Kore’ye önleyici bir saldırı gerçekleştirme ihtimalinin uyandırdığı endişesindendir. Suriye’de gerçekleştirdiği senaryonun aynısını Kuzey Kore’ye uygulama endişesidir.

Gelişen olayları analiz doğrultusunda yukarıya çıkardığımız analizi uygun bulduk. Buna ek olarak diyoruz ki, insan kıllığında canavarlar dünyaya hükmetmektedir. Öyle ki, onların nazarında insan kanının bir değeri yoktur. Onların çıkarları kan dökmeyi gerektiriyorsa, her zaman yaptıkları gibi nükleer ve konvansiyonel silahlarla hemen kan dökmeye koşarlar. Şu anda dünyaya hükmeden kapitalizm ve artık hükmetmeyen sosyalizm vb beşer kaynaklı rejimler dünyadan söküp atılmadıkça ve Âlemlerin Rabbinin nizamı, hak ve adalet nizamı Raşidi Hilafet dünyaya egemen olmadıkça insanlık huzur ve güvene ermeyecektir. Raşidi Hilafet dünyaya hâkim olduğunda hayrı her tarafa yayacak, güvenli ve huzurlu bir hayatı dünyaya egemen kılacaktır. Yaratıcı yarattığı kullarının maslahatının nasıl gerçekleşeceğini en iyi bilendir.

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ “Yaratan bilmez mi hiç? O her şeyi en ince noktasını bilendir, her şeyden haberdardır.” [Mülk 14]

 

H. 26 Receb 1438
M. 23 Nisan 2017

Devamını oku...

Uydu Devlet BAE ve Bazı Bölgesel Sıcak Sorunlara İlişkin Pozisyonu

Soru Cevap

Uydu Devlet BAE ve Bazı Bölgesel Sıcak Sorunlara İlişkin Pozisyonu

Soru:

BAE devletinin pozisyonunda bazı belirsizlikler ve tutarsızlıklar olduğu görülüyor. Örneğin BAE ile Abid Rabbo Mansur Hadi gibi bazı İngiliz ajanları arasında şiddetli anlaşmazlık var. Geçtiğimiz günlerde Hadi, BAE tarafından törenle karşılanmayınca neye uğradığını şaşırdı. Keza BAE, Aden Uluslararası Havaalanı Güvenlik Müdürünün görevden alınması için kararname yayınlayan Hadi’nin bu kararnamesini uygulamadı. Ayrıca BAE ile Tunus arasında da gerginlik yaşanıyor... Öbür taraftan Amerikan ajanları ile ittifak kuruyor. Amerikan ajanı Kral Selman öncülüğünde Kararlılık Fırtınası operasyonuna katıldı. Libyada Amerikan ajanı Halife Hafter yanında yer aldı. Mısır Cumhurbaşkanı Abdülfettah Es Sisiye sınırsız destek ve yardımda bulundu. Amerikan ajanları ile işbirliği yapan, İngiliz ajanları ile arasına mesafe koyan bu pozisyonu nasıl yorumlamalıyız?

Cevap:

1- 1971 yılından sonra “Birleşik Arap Emirlikleri”,yedi emirliklerden oluşan bir federasyon kurdu... Şeyh Abu Dabi hükümdarı Zayed bin Sultan El Nahyan, BAE Devlet Başkanı oldu. 2004 yılındaki ölümünün ardından en büyük oğlu Şeyh Halife bin Zayed Al Nahyan 9 milyon nüfuslu BAE’nin Devlet Başkanı oldu. Toplam nüfusun yaklaşık %11’ni Emirlik halkı oluşturuyor... Şeyh Halife, Batı ülkelerinden silahlar satın alarak ve BAE askerlerinin eğitimine büyük yatırımlar yaparak BAE devletinin askeri kapasitesini artırdı. ABD ile imzalanan 6,4 milyar dolar tutarındaki anlaşma kapsamında 80 adet F-16E / F Desert Falcon tipi uçak siparişinin ilk uçağını teslim aldı... Daha sonra da Apache helikopterleri, F-16- savaş uçakları, zırhlı araçlar ve bir dizi füze ve mühimmat satın aldı. Böylece BAE’nin rolü, siyasi ve askeri operasyonlara hazır hale geldi! Bu rolü taçlandırmak için İngiltere Kraliçesi, 2010 yılında BAE’ni ziyaret etti. “İngiltere Kraliçesi II. Elizabeth, resmi bir ziyaret amacıyla dün BAE’ne geldi. İlk ziyaretine Abu Dabi’den başladı. AFP ajansına konuşan İngiltere’nin Abu Dabi Büyükelçisi Dominique Jeremy, Kraliçe ile BAE saltanatındaki aileler arasında güçlü bir dostluk vardedi. BAE’nin Londra Büyükelçisi Abdurrahman Ganem El Matyui ise, Bu ziyaret çeşitli alanlarda iki dost ülke arasında ikili ilişkilerin gelişimini taçlandıracaktırdedi ve ziyareti çok önemli bir ziyaretolarak tanımladı...”[25.11. 2010 Şarku’l Avsat] BAE, kendisine biçilen rolü mükemmel şekilde icra etti ve İngiltere’nin politikasını uygulamak için ister gerçekten İngilizci koalisyonlar olsun isterse de Amerikancı koalisyonlar olsun bölgede sömürgeci koalisyonlara katıldı. İngiliz yöntemi üzerine Amerikancı koalisyonlara katılmasının amacı, Amerikan politikasında İngiltere’nin gözü olmaktır... Bu yüzden BAE, İngiltere uydusu iken Amerikan bayrağı altında savaşmakta ve onun şemsiyesi altında yürümektedir. Yahut Kararlılık Fırtınası harekâtında olduğu gibi Suudi Kralı Selman önderliğindeki Arap koalisyonu, daha doğrusu Amerikan koalisyonuna katılmak gibi Amerikan ajanlarının şemsiyesi altında hareket etmektedir. Katıldığı 30 uçakla BAE, Suudi Arabistan’dan sonra koalisyonun ikinci büyük ortağıdır... BAE, kendisini Amerikan müttefiki gibi lanse ediyor. “BAE’nin Washington Büyükelçisi Yusuf El Otaiba, Amerikanın BAEde takma adı küçük Spartaolan güçlü ve sessiz bir müttefiki vardır...dedi. [09.11.2014 Washington Post] Ayrıca 03 Ocak 2017 tarihinde Washington Post gazetesi, BAE Zafra üssündeki muhabirinden bildirdiğine göre Amerikan uçakları, altı haftadır Zafra üssünden kalkıp Suriye ve Iraka bomba yağdırıyorlar...Gazete devamla şunları kaydetti: Zafra üssünde yaklaşık 3,500 konuşlu ABD askeri var. Bunu sadece bazıları biliyor ya da çok az kimse biliyor. Burası, F-22 savaş uçağı barındıran tek askeri üstür... Aynı gazete, ABD’nin eski Merkez Kuvvetler komutanı emekli General Anthony Zinni’nin şöyle dediğini aktarıyor: ABD’nin BAE ilişkisi, Arap dünyasındaki diğer herhangi bir ülke ile olan ilişkilerinden çok daha güçlüdür. Buna göre BAE, Amerika’nın güçlü bir müttefiki gibi görünse de aslında İngiltere adına özgün bir rol oynuyor. İngiltere’nin buyruk ve yöntemi üzerine Amerikan savaşlarına katıldı. Açıktan Amerika’yı destekliyor gibi gözükse de, perde arkasından parazitlik yapmaktadır!

2 - İngiltere, özellikle 1956 yılında Doğu Süveyş’te hezimete uğradı. 1963 Yemen Savaşı’nda ağır kayıplar verdi. Ardından 1968 yılında Körfez’den çekilme kararı aldı ve 1971 yılında da çekilme tamamlandı. Tüm bunlar sonrası İngiltere, konumunu koruyamadı. Bu nedenle askeri çekilmeyi yeğledi. Doğrudan sömürge formatı başka bir formata dönüştü. Siyasi, güvenlik ve ekonomik bakımdan ülkelerdeki nüfuzunu korudu. Tıpkı şuan çoğu kolonilerinde olduğu gibi... Doğu Süveyş’ten tamamen çekilmesinin ardından İngiltere, alenen Amerika ile karşı karşıya gelemedi. Amerika’ya karşı izlediği baskın politika gereği açıktan onu destekler gibi gözüktü. Ama gizlice kuyusunu kazdı. Ajanları arasında rol paylaşımı yaptı. İşte bu rol uyarınca bir İngiliz ajanı, Amerika ve Amerikan ajanları yanlısı görünebilir. Amerikan çevrelerince belirlenen planlar doğrultusunda hareket ediyor görüntüsü verebilir. Bir başka ajanı da, İngiltere ve ajanları yanlısı hareket ederek gerçek yüzünü gösterebilir...

3- Böylece soruda geçen BAE pozisyonları anlaşılabilir.

A- Yemen’de BAEnin rolü:

• BAE, 2015 Mart’ta Kararlılık Fırtınası operasyonunun başladığını duyuran Suudi Arabistan’ın bu harekatına katıldı. Görünüşte aralarında ahenk ve uyum olsa da, ancak gerçek hiç de öyle değildir. Suudi Arabistan, Kararlılık Fırtınası operasyonunun hava saldırıları ile sınırlı kalmasını isterken, BAE yoğun kara çatışmalarına katılmaktadır. Dolayısıyla BAE, Yemen’e yoğun askeri sevkiyat yapmak için Arap koalisyonunu istismar ediyor... Suudi Arabistan, 05 Nisan 2015 tarihinde Yemen’de kara birlikleri olduğu iddialarını yalanladı. 21 Nisan 2015’de de Kararlılık Fırtınası operasyonunun sona erdiğini ve “Umuda Dönüş”operasyonunun başladığını açıkladı. İşte hava saldırılarını siyasi çözümün yolu olarak gören ve bunun için “Umuda Dönüş” operasyonu başlatan Suudi Arabistan ile bu savaşın, Husileri Yemen şehirlerinden kovmak için olması gerektiğini söyleyen BAE arasındaki krizin bu süreçte patlak verdiğini görüyoruz. Zira Suudi Arabistan, siyasi çözüme hazırlık için Husiler üzerinde baskı yaratmaya çalışırken, BAE sahada Husilerle savaşmakta ve onları geri püskürtmektedir...

• Suudi Arabistan-BAE arasındaki anlaşmazlık bununla sınırlı değil. Devrik Devlet Başkanı Salih’e yönelik pozisyonlar da farklılık arz etmektedir. Suudi Arabistan, devrik lider Salih düşmanıdır. BAE ise Salih’i desteklemektedir. Hatta Kararlılık Fırtınasına ait uçakların hava saldırılarından onu kurtarmıştır! 4 Nisan 2017 tarihli Mısır el-Arabiya sitesi, imasız bir şekilde doğrudan bunu dile getirmiştir. Mısır el-Arabiya sitesine özel bir açıklama yapan üst düzey Yemenli bir yetkili, BAE ile Suudi Arabistan arasında anlaşmazlık olduğunu söyledi. Çünkü Ebu Dabinin, San’a bombardımanından bir saat önce Kararlılık Fırtınası operasyonunu eski Devlet Başkanı Ali Salihin oğluna haber verdiğini kaydetti. BAE, Salihi korumak ve herhangi bir çözüm girişiminin parçası olarak kalması gerektiğini düşünüyor. BAE tarafından sızdırılan askeri operasyonun tarihi, Salihi ölümden kurtarmıştır. Salih, bombardımandan hemen önce evinden ayrılarak başkent San’a’da güvenli bir yere intikal etmiştir.BAE’nin Ali Salih’i desteklediğinin bir diğer kanıtı da, BM’nin Ali Salih’e yaptırım kararını yok saymasıdır. Sosyal medyada, BAE’nin Ali Abdullah Salih ve ailesine finansal ve askeri destek verdiği suçlamaları dolaşıyor. Yemen’de Husiler ve müttefikleri Salih’e karşı Suudi öncülüğünde Arap koalisyonu tarafından yürütülen ve açıklanan resmi hedefi, ülkeye meşrutiyeti geri getirmekve “Kanlı Husi darbesine son vermek olan bu savaşta BAE’nin koalisyona belirgin bir katılımı olsa da ancak Ali Salih ile BAE arasındaki müttefiklik devam ediyor. 22 Ekim 2015 tarihinde Yemen Press sitesinin geçtiği bir haber, BAE ile Salih arasındaki bu ilişkiyi teyit etmektedir: Devrik Devlet Başkanının oğlu Tuğgeneral Ahmed Ali Salih, hâlâ Birleşik Arap Emirliklerinde kalıyor ve çok özel korunuyor. Oysa Husiler ve Salihe karşı BAE’nin de katılımıyla bir savaş yürütülüyor…

• Sonra Devlet Başkanı Hadi’nin koltuğu bile sallantıdadır. Zira BM girişimleri, azlini istiyor. Diğer bir deyişle İngiltere, Yemen’de diğer kartları ve güçleri hazırlıyor. Çünkü uluslararası çözümler, Hadi’yi Yemen’in politik sahnesinden uzaklaştırmakla sonuçlanabilir. Bu durumda Hadi uzaklaştırılsa da Yemen’den İngiliz nüfuzu uzaklaştırılmış olmayacaktır. Çünkü İngiliz nüfuzunun pek çok saç ayakları vardır ve Hadi de bu saç ayaklarından sadece biridir... Bu yüzden İngiltere, BAE’ne Salih’i destekleme talimatı vermiştir... Hem Hadi hem de Salih, İngiltere’nin adamıdır. Mesele, İngiliz sinsiliği yöntemince rol paylaşımıdır! Dolayısıyla Birleşik Arap Emirlikleri ile Hadi arasındaki anlaşmazlık, Hadi’nin Abu Dabi’de soğuk karşılanışı ve Aden Havaalanı Güvenlik Müdürü Saleh El Ümeyri’nin görevden alınması konusunda BAE ile Hadi arasında çıkan anlaşmazlık bu çerçevede anlaşılmalıdır... Yani BAE’nin Yemen politikasıyla İngiliz uşağı olması itibariyle Devlet Başkanı Hadi arasında görülen uyumsuzluk, İngiltere’nin BAE’ni böyle bir rolü gerektiren özel bir misyonla yükümlü kılmış olmasından mütevellittir. Bu yüzden BAE, Körfez girişiminin üzerinde mutabakat sağladığı Hadi safında yer almıyor gibi gözükse de aslında İngiltere’nin başka bir ajanı olan Ali Salih yanında yer almaktadır. Böylelikle BAE, Yemen’de İngiltere hesabına çalışırken aynı zamanda da Amerika adına çalışan Suudi rejimine parazitlik çıkarmaktadır.

A- Libyada BAE’nin rolü: Libya’da BAE’nin rolü, İslamcılar karşıtı politikasının ana hatlarına bakıldığında kolayca anlaşılabilir. Bu politikanın fikir babası ve uygulayıcısı eski İngiliz Başbakanı Tony Blair’dir. Aynı zamanda BAE’nin BM Libya Özel Temsilcisi Leon ile olan ilişkileri ve Libya’da aktif olarak desteklediği çevrelere de bakılabilir. Bütün bunlar, geniş çaplı nüfuza sahip olduğu ortamlar için geçerlidir. Zira Yemen’de olduğu gibi Kaddafi döneminde ülkede tesis ettiği ezici nüfuz sebebiyle Londra’nın kullanabileceği çeşitli kartları var... Laikler ve kabile şeyhlerine desteğinin yanı sıra BAE’nin “İslamcılar”karşıtlığı, Libya’da Katar destekli güçler karşıtı bir safta yer almasını sağlıyor. Katar, “İslamcılar” safında İngiltere adına, BAE de laikler ve kabileler safında İngiltere hesabına çalışıyor. Amerikan Foreign Policy dergisi, Katar ile BAE arasındaki bu rol paylaşımını ele almıştır. BAE tarafından Libya’ya düzenlenen hava saldırıları sonrası 28 Ağustos 2014’de Arabi 21 sitesi, şunları aktardı: Foreign Policy dergisine göre Libyada bölgesel nüfuz çatışması, 2011 yılında Albay Muammer Kaddafi rejimine karşı patlak veren ayaklanma sonrası başladı. Katar, İslami eğilimlere sahip savaşçıları desteklerken, BAE, kabile merkezli güçleri özellikle Libyanın batısındaki Zintan kabilesi üyelerini desteklemiştir.BAE’nin Libya’daki adamlarını ifşa eden Amerikan dergisi, adamların adlarını teker teker saymıştır...

BAE ile Avrupa yanlısı BM Libya Özel Temsilcisi İspanyol Bernardino Leon arasında çok sıkı ilişkiler var. Tobruk Parlamentosu ve Hafter grubuna yönelik çabalara destek olmak için BAE ile Leon birlikte çalıştılar. Gazeteler, BAE Dışişleri Bakanı ile Leon’un e-posta yazışmalarını yayınladı. Nitekim gazeteler, Leon’un BM Libya Özel Temsilciliğini bıraktıktan sonra fahiş bir maaşla doğrudan BAE adına çalışmaya başladığını belirttiler. Birleşik Arap Emirlikleri ile İngiliz yanlısı BM Özel Elçisi arasındaki sıkı ilişki, İngiltere’nin BAE’nin Libya’da oynadığı rolden memnun olduğunu gösterir. Ağustos 2014’te BAE tarafından Trablus’ta İslamcı militanlara karşı düzenlenen hava saldırıları sonrası bu rol kendini iyice göstermiştir. Amerika, BAE’nin bu hava saldırılarını ilk ifşa eden devlet olmuştur. Meclisin Tobruk kentine taşınmasıyla eş zamanlı olarak 04 Ağustos 2014’te gerçekleşen ilk oturumun ardından BAE, hava saldırıları düzenlemişti! BAE’nin laikler yanlısı ve “İslamcılar”karşıtı eğiliminin arkasında İngiltere vardır. 31 Ocak 2017 tarihli Mısır el-Arabiya sitesinin bildirdiğine göre, Diğer taraftan İngiliz Telegraph gazetesi, BAE Dışişleri Bakanlığı ile Blair şirketi arasında varılan sözleşme taslağını göre danışmanlık ve tavsiyeler karşılığında Blair şirketinin 35 milyon tutarında yatırım sözleşmesi imzaladığını kaydetti... Taraflar arasında ortak pozisyon ve yönelimlerin en belirgin özelliği, bölgede aktif İslami parti ve hareketlere yönelik pozisyonlarıdır...Böylelikle açığa çıkıyor ki İngiltere, ajanları arasında rol paylaşımı yapıyor. Bu rol paylaşımı çelişkili gibi görünebilir. Ama sonuçta İngiliz amaçlarını gerçekleştiriyor. İngiltere, özellikle Libya gibi farklı kozlara sahip olduğu ülkelerde bütün ajanlarını tek bir sepete koymuyor. Bu sebeple Katar, Hafter karşısında ve İngiliz uzlaşı hükümeti yanında yer alıyor. BAE ise Hafter safında yer alıp var gücüyle onu destekliyor!

A- Tunusta BAEnin rolü: Tunus Cumhurbaşkanı Bacı Kayed Es Sebsi, Kasım 2015 yılında şunları söyledi: “BAE, (denetime tabi tutulmayacağından) emin olduğu için istikrarı sarsıcı yöntemler izliyor. BAEnin korkusuz bir imparatorluk yaratabilecek bir parası var. Çünkü Avrupa dâhil herkes, onun parasına gebedir.[30.11.2015 Middle East Eye] İngiltere yanlısı Tunus’a düşmanlık sergileyen ve aralarındaki ilişkilerde gerginlik yaşayan BAE’nin bu pozisyonuna dikkatlice bakıldığında, yapay olduğu görülür. Kanıtı, Es Sebsi’nin BAE ziyaretidir... Tunus ile BAE arasındaki gerginliğe gelince, Libya ve Cezayir sınırı kontrolleri için Tunus ile Fransa arasında imzalanan askeri teçhizat ve silah anlaşmasının BAE tarafından finanse edildiği aktarıldı. Paris’te Fransa Cumhurbaşkanı Hollande, Tunus Cumhurbaşkanı ile yaptığı görüşme sonrası düzenlenen ortak basın toplantısında, Fransa ile Tunus arasında imzalanan silah anlaşması hakkında 07 Nisan 2015 tarihinde Fransa basınında yer alan haberler üzerine bir gazetecinin konu ile ilgili sorusuna Üç ülke arasında işbirliği varyanıtını verdi. Tunus Dışişleri Bakanı Tayyib El Bakuşi, Silah alımına finans yaratmak için ülkesinin, Fransa ve Birleşik Arap Emirlikleri ile görüşmeler yürüttüğünü...söyledi. [07.04.2015 Ed Düveli gazetesi] Buna göre bir yandan BAE, Tunus’un silah anlaşmalarını finanse ederken, öbür taraftan Tunus ile arasında gerginlik olduğu mesajını veriyor. Bu yüzden diyoruz ki gerginlik, gerçek değil, yapaydır. BAE, Tunus ve çevresinde, özellikle Libya’da İngiliz uşaklığı yapıyor. Çünkü Tunus, Hafter karşıtıdır ve Libya uzlaşı hükümeti yanlısıdır. Uzlaşı hükümet, Tunus gözetiminde ve kucağında doğdu. Daha sonra Trablus’a taşındı. BAE ile Tunus arasında anlaşmazlık olduğunu lanse etmek, BAE hatta İngiltere’nin Hafter’i aldatmasını kolaylaştırıyor!

A- BAEnin Es Sisi rolü: 2013 yılının ortalarında gerçekleşen Es Sisi darbesinden bu yana BAE ve beraberinde Suudi Arabistan, Es Sisi rejimine arka çıkmak için Mısır Cumhurbaşkanı Es Sisi’yi büyük ölçüde desteklediler. Kral Abdullah döneminde Suudi Arabistan İngiliz yanlısıydı. İngiltere de Amerika ile birlikte hareket ediyordu. Dolayısıyla İngiltere, bölgede Amerikan ajanları güçlü olup kendi ajanları da onlardan çok zayıf olduğu için ajanlarından Amerikan ajanları ile birlikte hareket etmelerini istiyor. İngiltere, Katar gibi bazı özel durumlar müstesna bütün ajanlarını tek bir sepete koymuyor. Amerikan ajanları karşıtlığı olmalarını istemiyor. Bizzat İngiltere’nin de Sisi’ye yönelik tavrı böyledir. Es Sisi’ye bazı güven verici mesajlar gönderiyor ve bunları BAE ile ilişkilendiriyor. İngiliz gazetelerinde bu açıkça dile getirildi. 25 Haziran 2014’de El Arabi El Cedid sitesi, Financial Times’da yayınlanan bir raporu aktardı. Rapora göre “Financial Times gazetesine konuşan Tony Blair uzmanı bazı bilirkişiler, Blairin, Mısır askeri liderler ve teröre bulaşan Körfez destekçileri tarafından ortaya atılan iddialar ile Müslüman Kardeşler hakkında rapor hazırlamaları için bir grup uzmanı görevlendirdiğini söylediler.Gazeteye göre, Tony Blair, geçen yıl Mısır Cumhurbaşkanı Muhammed Mursiyi deviren Mısırdaki askeri darbeye destek açıklamasında bulundu. En son yaptığı açıklamada darbeyi Bir ulusun kurtuluşu için kaçınılmazolarak tanımladı.Ayrıca gazeteye göre, Bu pozisyon, BAE hükümetinin pozisyonu ile örtüşüyor.Bu nedenle BAE’nin Es Sisi sevdası, İngiltere tarafından belirlenen hat çerçevesindedir. Zerre kadar bu çizgiden sapmıyor.  

Hatırlayın, 12 Ocak 2016 tarihli Soru Cevapta şöyle demiştik: “Tabi olunan büyük devlet aynı devlet olursa, tabi veya uydu devletler arasında çatışma anlamında herhangi bir çatışma olamaz. Çünkü genel olarak dış politikayı belirleyen o büyük devlettir. Genellikle de çatışma bu politika ekseninde cereyan etmektedir... Çatışma açısından durum böyledir. Çatışma olmadan aralarında çıkabilecek anlaşmazlığa gelince -ki bu uydu devletler arasında daha barizdir- bu, şu üç durumda mümkündür: Birincisi: Büyük devletin çıkarına hizmet etmek için rollerin paylaşımı konusunda. İkincisi: Anlaşmazlık, iç etkenlerden dolayı olursa. Yani uydu devletler arasındaki anlaşmazlık, yörüngesinde hareket edilen büyük devletin dış politikasına etki edecek şekilde dış kaynaklı olmazsa. Üçüncüsü: Anlaşmazlık, iki ajan arasında sakin olanbir olayı kızıştırarak ajanlardan birini desteklemek babından olursa. Destek gereksinimleri ortadan kalktıktan sonra olay tekrar eski haline döner.Kuşkusuz bu tanım, İngiltere’nin uydusu BAE’ne de uyuyor. Rol dağılımı açısından BAE, birinci noktanın kapsamına dâhildir. İngiltere’nin kendisine belirlediği rolü oynuyor. İngiltere adına Katar da farklı bir rol oynuyor.

5- Özetle, Selman’la birlikte Amerikan güdümüne giren Suudi Arabistan dışında diğer Körfez ülkeleri gibi BAE de İngiltere yanlısı ve mutlak İngiliz bağımlısıdır... İster Yemen ve Libya’daki rolü olsun, isterse Mısır rejimine verdiği destek olsun BAE, motamot İngiltere’nin kendisi için belirlediği rolü oynuyor... Dolayısıyla BAE’nin görünürdeki politik çelişkisi, İngiltere’nin kendisi için kurguladığı laikler yanlısı ve İslamcılar karşıtı ana hatların bir ürünüdür. Bu ana hatlar, örneğin Katar için belirlenen ana hatlardan farklıdır. Ayrıca BAE, İngiltere adına özgün ve derin politik eylemler icra etmektedir. Çoğu zaman İngiltere hesabına BAE, bölgede Amerikan ajanlarının arkalarında iş tutmakta ve bu mevzilerden İngiltere’ye hizmet vermektedir... Bununla beraber ister Katar veya Birleşik Arap Emirlikleri olsun isterse Müslüman ülkelerdeki herhangi bir devlet olsun, sömürgeci kâfirlerin çıkarlarına hizmet etmektedir. Bu, büyük bir suçtur. Hepsi, bu suçta helak olup gideceklerdir. Ne bu dünyada ne de ahirette bu suçtan ötürü iyilik görecek değillerdir. Kaviyy ve Aziz olan Allah, bu kimseler hakkında şöyle buyurmuştur:

سَيُصِيبُ الَّذِينَ أَجْرَمُوا صَغَارٌ عِنْدَ اللَّهِ وَعَذَابٌ شَدِيدٌ بِمَا كَانُوا يَمْكُرُونَ  Suç işleyenlere Allah katından bir aşağılık ve yapmakta oldukları hilekârlık sebebiyle çetin bir azap erişecektir.[Enam 124]

H.12 Receb 1438
M.09 Nisan 2017

Devamını oku...

FED Niye Faiz Artırımına Gitti?

Soru Cevap

FED Niye Faiz Artırımına Gitti?

Soru:

15 Mart 2017de ABD Merkez Bankası (FED) Başkanı Janet Yellen, Federal Açık Piyasa Komitesi toplantısının ardından politika faizini 25 baz puan artırıldığını açıkladı. Bu, üç ay içinde ikinci faiz artışıdır. Ayrıca Yellen, 2017 için iki faiz artışı planı olduğunu da belirtti... Faiz artışının, ekonominin iyileştiği anlamına geldiği bilinmektedir. Oysa Amerikan ekonomisi hâlâ krizlerle boğuşuyor. Bunu nasıl açıklayabiliriz? Teşekkür ederim.

Cevap:

2008 yılındaki finansal krizin ardından Amerika’da faiz oranları 0-025 bandına düşürülmüştü. Aralık 2015’e kadar da bu şekilde devam etti. Aralık’ta Yellen, 2016 için dört faiz artışı olacağını söylemişti. Ancak olmadı, sadece yılsonunda bir faiz artışı oldu. Faiz artışı ve düşürülme nedenlerini anlamak için aşağıdaki hususları hatırlatmak isteriz:

1- Pratikte ABD hazine tahvilleri satışıyla belirlenen faiz artışının amacı, para politikasını belirlemek, özellikle Amerikan piyasalarındaki likidite durumunu öğrenmektir. Bu iki ana nedenden ötürü zaruridir:

• Yüksek faizler nedeniyle piyasalarda oluşan para kıtlığı, ekonomik büyümeyi yavaşlatır. Çünkü yüksek faiz oranlarından ötürü insanlar bankalardan kredi almazlar.

• Düşük faizler nedeniyle piyasalarda oluşan para fazlalığı da enflasyona yol açar. Çünkü düşük faizler nedeniyle krediye olan talep artacağı için piyasalarda arz fazlalığı olacaktır.

2- Yellen, 2008 yılında Amerika’da başlayan ekonomik durgunluğun sona ermiş ve ekonomik büyüme göstergelerin iyileşmesi nedeniyle 2015 yılından beri faiz artışı çağrısında bulunmaktadır. Zira Yellen’e göre şuan yapılacak faiz artışı enflasyondan sonraki faiz artışından çok daha iyidir. İşte bu, Yellen’in faiz oranları artışındaki ekonomik felsefesidir...

3- Bu argüman hiç de ikna edici değil. Çünkü Amerikan ekonomisi hâlâ zayıf. Ancak ABD hatta Batının para politikası, politikacıların inisiyatiflerine bağlıdır. Öyle sanıldığı gibi salt ekonomik faktörlere dayalı değildir. ABD Merkez Bankası kararlarının hükümet politikasından bağımsız olduğu da sadece bir varsayımdır. İşin aslı şudur, faiz oranları ile ilgili alınan kararlar tamamen politiktir. Siyasi ve ekonomik talepler doğrultusunda seyreder. Çünkü yedi kişilik FED Guvernörler Kurulu, 14 yıllığına ABD Başkanınca atanır ve Senato tarafından onaylanır. Yine Guvernörler Kurulu Başkanı ve Yardımcısı da ABD Başkanı tarafından dört yıllığına atanır. ABD Başkanının isteği doğrultusunda görev süresi içerisinde yeniden atanabilirler.

4- Pratik açıdan ise ABD para politikası, yerel ve küresel olmak üzere iki siyasi faktörün etkisi altındadır:

• Yerel açıdan ABD başkanları, seçim zamanında ekonomik büyümenin güçlü olmasını arzularlar. Çünkü güçlü ekonomi, yeniden Başkan seçilmelerine veya partisinin başkan adayı olmasına yardımcı olur.

• Küresel açıdan ise Amerika, diğer ülke ekonomileri ile rekabet içindedir. Şu aralar dünya ekonomisi, 2008 yılındaki küresel durgunluk nedeniyle hâlâ zayıftır. Avrupa ve Japonya’da faiz oranları yaklaşık sıfır düzeyindedir. ABD’de de yapılacak faiz artışı, büyük fonların Amerika’ya akmasına yol açacaktır. Bunun da diğer ülke ekonomileri üzerinde yıkıcı etkileri olabilir!

5- Şuan ABD’deki faiz artışının, geçtiğimiz yıl kadar olmasa da, diğer küresel ekonomiler için acı verici etkileri olacaktır. 9 Mart 2017’de New York Times gazetesi, Avrupa ile ilgili şu değerlendirmede bulunmuştur: “Resmi bir faiz artışı, yıllarca hayal olabilir. Avrupa Merkez Bankası, faiz oranı göstergelerini değiştirmedi. Önümüzdeki Nisandan itibaren düşük düzeyde de olsa yılsonuna kadar devlet ve şirket tahvilleri satın alımı için teşvik edici önlemlere devam edeceğini” söyledi.

6- Çin, FED faiz artışının amacının Avrupa üzerinde baskı yapmak ve fonları ülkeye çekmek olduğunun farkında. Bu yüzden Çin, Amerika’daki yüksek faiz oranları nedeniyle Çin paralarının kaçışını önlemek ve Avrupa fonlarını ülkeye çekmek için Amerika ile eş zamanlı olarak faiz artışına gitti. Çin, hemen ABD kararı sonrasında faiz oranlarını artırmak zorunda kaldığını açıkladı. 16 Mart 2017 tarihinde Bloomberg sitesinde, Çin Halk Bankası, FED ile eş zamanlı olarak borçlanma maliyetlerini artırıyor.başlıklı yayınlanan bir rapora göre, “Çin Merkez Bankası borçlanma maliyetini arttırdı. Çünkü bu artış, istikrarlı bir ekonomi ve fabrika reflasyonu sıkılaştırma politikasında FEDi takip etmesine olanak verecektir.”

Özetle FED faiz artırımının nedeni, ABD ekonomisinin iyileşmesi değil, ülkelerindeki düşük faiz nedeniyle Avrupa fonlarını ülkeye çekmektir. Zira Avrupa’da faiz oranları neredeyse sıfır düzeyindedir. Faiz artırımını, sadece ekonomik olarak yorumlamak doğru olmaz. Bunun yanı sıra Avrupa’nın zayıflamasına da katkı sağlayacaktır. Böylece zayıflık nedeniyle Avrupa krizlere girecek ve parçalanmasına yol açacaktır...

 

H.29 Cumâde’s Sânî 1438
M.28 Mart 2017

Devamını oku...

Doğu Türkistan’a Yönelik Acımasız Çin Saldırganlığı Ve Hindistan Yarımadası’nda Füze Geliştirme Etkinlikleri

Sorular Cevaplar

Doğu Türkistan’a Yönelik Acımasız Çin Saldırganlığı

Ve Hindistan Yarımadası’nda Füze Geliştirme Etkinlikleri

Birinci soru:

02 Mart 2017 tarihli El-Cezire sitesi, Çin yönetiminin, Batı Çin Doğu Türkistan Sincan Uygur Özerk Bölgesi’ne” büyük askeri yığınak yaptığını aktardı. Habere göre İki gün önce Çinli yetkililer, Müslüman Uygur halkının yaşadığı ve yıllardır gerginlik yaşayan ülkenin kuzeybatısındaki Sincan eyaletinin başkenti Urumçinin kalbine on binden fazla asker konuşlandırdılar. Çin güvenlik güçleri, onlarca zırhlı araç ve tankın katılımıyla ve yoğun helikopter eşliğinde askeri geçit töreni düzenlediler. Bu askeri geçit töreni, şimdiye dek bölgede gerçekleştirilen en büyük askeri geçit törenidir. Geçtiğimiz yıl boyunca Hotan, Kaşgar ve Aksu bölgeleri de benzer askeri törenlere tanık olmuştur.” Yoksa Çin, Müslüman Uygur bölgesinde yeni katliamlara mı hazırlanıyor? Teşekkür ederim.

Cevap:

Çin’in bu bölgede yaşayan Müslümanlar hakkındaki niyetini anlamak için bölgedeki Uygurlu Müslümanlar ile Çin arasındaki çatışmanın arka planına kısaca bir göz atmak gerekir:

1- Çin ile bölgedeki Müslümanlar arasındaki çatışma yeni değil. Doğuda İslam ülkesinin en ücra köşesi olan Doğu Türkistan, özellikle 1863 yılından bu yana Çin katliamlarına maruz kalmaktadır. Mao Zedong liderliğindeki komünist yönetim, 1949 yılında Doğu Türkistan’ı işgal etti. İşgalden bu yana başlayan çatışmalarda bir milyondan fazla Uygur Müslümanı öldü. Doğu Türkistan’ın bağımsızlığı lağvedilerek Çin Cumhuriyetine ilhak edildi. Bölge, Müslüman nüfustan boşaltıldı. Müslümanlar, Çin’in iç bölgelerine sürgün edildiler. Ancak hırçın ve güçlü Uygur Müslümanları asla Çinlilere boyun eğmediler. 1933 ve 1944 yıllarında Çin’e karşı kıyama kalkan Uygurlular, 2009 yılında olduğu gibi bölgede Çin işgaline karşı intifada gerçekleştirdiler.

2- Çin tarafından Uygurlu Müslümanlara yönelik sergilenen şiddetli düşmanlığın başlıca nedeni İslam’dır. Çin’in İslam’a kin kusmasının odak noktasını camiler teşkil etmektedir. 1949 yılında neredeyse 25 bin camiyi yerle bir eden Çin yönetimi, bu geniş bölgede geriye sadece yaklaşık 500 cami bırakmıştır. Bugün Çin, bir nebze olsun komünist “ekonomiden”kurtulsa da, ancak özellikle gençlerdeki dindarlık tezahürlerinin peşine düşmüştür. Tezahür avcılığı Çin’in bu bölgede uyguladığı tek gerçek politikadır.

3- Sincan Uygur Özerk Bölgesi, özellikle doğal kaynaklar zengini bir bölgedir. Çin, yeni sömürgecilik bölgesindeki petrol kaynakları nedeniyle bölgeyi Uygurlulardan boşaltıp Çin’in iç bölgelerine sürgün etti. Öte yandan Han soyundan ırkçı Çinlilerin bölgeye yerleşmesine ön ayak oldu. Bugün Uygurlar, 10 milyon nüfusla bölge nüfusunun yüzde 40’nı teşkil ediyorlar. Giderek güney ve kırsal kesimlere yerleşiyorlar. Özellikle Müslüman nüfusun yoğun olarak yaşadığı güney bölgesi ile Han soyundan ırkçı Çinlilerin az ya da hiç olmadığı kırsal bölgeler aşırı yoksulluktan mustariptir.

4- Buna rağmen özellikle kırsal alandaki Doğu Türkistan Müslümanlarının İslami yaşam belirtileri dirilip canlanmaya devam etmektedir. Bölgede zaman zaman huzursuzluklar baş göstermiştir. Patlamalar, devlet karşıtı şiddet eylemleri ve Çin’den bağımsızlık eğilimi nedeniyle ortaya çıkan istikrarsızlık Doğu Türkistan’ı ayrıcalıklı bölge haline getirmiştir. Buna göre Çin devletinin yumuşak karnı, dışarısı değil içerisidir. Buna karşılık Çin yönetimi, Uygurlu Müslümanların yaşamlarının ayrıntılarını yakından izlemektedir. Kaba kuvvetle bölgeye dayatılan karanlıklarda işlenen idam ve tutuklamaların medya tarafından yayınlanması yasaktır. Zulüm yüzünden Çin’den kaçıp yurt dışında Uygurlu Müslümanların sesi haline gelen şahsiyetler cezalandırılmaktadır. Terörbahanesiyle özellikle Orta Asya ve Pakistan’daki uluslararası güvenlik kurumları yoluyla birçok Uygurlu Müslüman tutuklanmıştır.

5- Çünkü İslam, Uygurlu Müslümanların kalbinde capcanlı ve dipdiridir. Bu dirilik, Çin zorbalarının kalbine korku salmıştır ve dolayısıyla Çin, kalplerdeki İslam’ın bu diriliğinden ürkmektedir. Çin Din İşleri İdaresi Genel Müdürü Wang Xuan, Çin İslam Birliği Ulusal Konferansında şunları söyledi: Aşırılık ideolojisi, şuan iç bölgelere” doğru sızmaktadır. Devlet Başkanı Şi Jinping, Çin Müslümanlarına yasadışı dini sızmalara karşı direniş çağrısında bulundu.” [29.11.2016 El-Misri El Yevm, China Daily gazetesinden alıntı] 03 Ocak 2017 tarihli Russia Today sitesinin geçtiği bir haber, Çin’in bu korkularını teyit etmektedir: Çin, Sincan Uygur Özerk Bölgesi ve ülkenin diğer bölgelerinde meydana gelen terör eylemlerinin arkasında yurt dışı odaklı güçler olduğu uyarısında bulundu. Bu yüzden yetkililer, bölgeye zalimce baskınlar düzenlediler.

6- Çin, bölgede yeniden binlerce cami inşa eden Müslümanların gayreti ve İslam fikirlerinin yayılması karşısında bölgede tekrar “Kültür Devrimi”başlattı. İslami semboller yasağını iyice sertleştirdi. Müslümanlara karşı yeni sindirme kampanyası hazırlıkları yapmaktadır. Devam eden bu kampanyanın nişaneleri şunlardır:

A- Pasaportları iptal etmek: 24 Kasım 2016 tarihinde BBC’nin bildirdiğine göre, Çinli yetkililer, ülkenin batısındaki Müslüman ağırlıklı Sincan Uygur Özerk Bölgesi’ndeki tüm vatandaşların pasaportlarını polis karakollarına teslim etmelerini istedi... BBCnin Çin muhabiri Stefan McDonnell, polisin internet sitesinden yapılan resmi açıklamada, pasaportların en yakın karakollara teslim edilmesini istediğini söyledi. Şimdi Sincan Uygur Özerk Bölgesi’ndeki tüm vatandaşlar, pasaportlarını polise teslim edecekler. Böylece pasaportlar, polis kontrolünde olacak. Bundan sonra seyahat etmek isteyen vatandaşlar, seyahat izni almak zorunda kalacaklar...

B- Müslümanların ibadetlerine baskı uygulamak: 06 Haziran 2016 tarihli France 24 sitesinin aktardığına göre, Pazartesi günü Çinli yetkililer, Müslüman Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nde yaşayan kamu çalışanları ile öğrencilerin oruç tutmalarını yasaklayan bir karar yayınladılar. Ayrıca restoranlara kapılarını açık tutma zorunluluğu getirildi.Bu, 2015 yılından beri hükümet tarafından uygulana gelen bir icraattır. 18 Haziran 2015 tarihli i24 news sitesinin aktardığına göre Çinli yetkililer, Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nde devlet memurlarına, öğrencilere ve öğretmenlere Ramazan ayında oruç tutmalarını yasakladı... Restoranlar, Ramazan ayı boyunca normal zamanlarda olduğu gibi açık olacaklar. Bu hafta gerçekleşen toplantının ardından yerel yönetimin internet sitesinde yayınlanan bir rapora göre, Paul ilçesi yetkilileri, Ramazan ayı boyunca oruç ve diğer dini ayinlere katılmayın uyarısında bulundular.

C- İslami semboller taşıyanları takip edip gözaltına almak: “Çin, Müslümanları izliyor”başlığı açıldı. Çin, sakallı erkekleri ve peçeli kadınları şikâyet edenlere para ödülü verilmesi kararı aldı. 23 Şubat 2017 tarihli el-Diyar gazetesinin Çinli yerel bir gazeteden aktardığına göre Çin, ülkenin kuzeybatısında yer alan Sincan Uygur Özerk Bölgesi’nde sakallı bir genci ya da peçeli bir kadını şikâyet edenlere bin Yuan (275 Avro) tutarında para ödülü verilmesine kararlaştırdı. Bölge, Müslüman Uygurlar ile Hanlı soyundan Çinliler arasında gerilime tanık oluyor. Yerel günlük Hotan gazetesine göre, “Son zamanlarda siyasi kargaşaya tanık olan Hotan kenti yetkilileri, terörle mücadeleödüllerini fonlamak için 100 milyon Yuan (13,7 milyon Avro) tutarında bir fon ayırdılar. Ayrıca saldırı planının deşifre edilmesi halinde ya da anarşistleri darp edenlere, öldürenlere, yaralayanlara veya kontrol altına alanlara 5 milyon Yuan kadar ödül verilebileceğini belirttiler.

7- Yukarıda belirtilenler ışığında Çin’in, Doğu Türkistan Uygur Müslümanlarına yönelik baskı kampanyası her an hazırlık aşamasından uygulama aşamasına geçebilir. Çin’in bu konudaki gerekçesi, bölgenin devlete karşı birçok şiddet eylemine tanık olmasıdır. Çin, bölgeye konuşlandırılan binlerce asker, tank, zırhlı araç ve helikopterin ardından genel saldırı başlatmak için bu şiddet eylemlerini bahane edebilir. Sincan Uygur Komünist Parti Genel Sekreteri Cing Chuan Chen, Bu yıl birçok bölgenin tanık olduğu son saldırıların ardından bölgeye yapılan askeri yığınağın amacının güvenliği sağlamak ve istikrarı korumak olduğunusöyledi.” [02.03.2017 el-Cezire]

8- Üzücü olan ise, dünya genelindeki milyonlarca Müslümanın gözü önünde cereyan eden Uygurlu Müslümanlara yönelik bu Çin vahşet ve barbarlığını ortadan kaldırmak için Müslümanlar hiçbir faaliyet ve etkinlikte bulunmuyorlar. Zira milyonlarca Müslüman, serpilmiş durumdalar. İslam Devleti, kayıp Raşidi Hilafet Devleti onları bir çatı altında toplayamıyor. Bu yüzden gücü yeten her Müslümanın, Hilafeti geri getirmek, hakkıyla işleri güden, arkasında savaşılan ve kendisiyle korunulan İmam ve Halifeyi icat etmek için çalışması farzdır. Nitekim Sahihi Buhari’de Ebu Hurayra’dan rivayet edildiğine göre Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

وَإِنَّمَا الإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ İmam ancak bir kalkandır. Arkasında savaşılır ve onunla korunulur.O zaman Çin ve diğer ülkeler, bir Müslümanı dahi incitmeye cüret edemeyeceklerdir. Çünkü yapılana iki misliyle karşılık verileceğini biliyorlar. Allah Subhânehu ve Teâlâ, Kaviyy ve Aziz’dir.

 

İkinci soru:

Son günlerde Hindistan Yarımadası art arda füze testlerine sahne oldu. 1 Mart 2017de Hindistan, Aldul Kalam Adasında (Bengal Körfezi Odisha açıklarında) İleri Bölge Savunma füzesi denedi. Bu yılın başlarında da Pakistan, azami 2 bin 200 kilometre menzile ve çoklu savaş başlığı taşıma kapasitesine sahip Ebabil füzesi test etti. Bu testler Hindistan’la Pakistan arasında yeni silahlanma yarışının bir parçası mı? Ve bölgesel etkileri nelerdir? Allah mükâfatınızı artırsın.

Cevap:

Hindistan ve Pakistan tarafından gerçekleştirilen füze denemeleri, ikincil saldırı yeteneğini geliştirerek nükleer beka elde etme çabalarının bir devamıdır. Bu vaziyeti daha iyi kavramak için Hindistan Yarımadası’nda nükleer silahlanma yarışının öz geçmişini anlamak gerekmektedir.

1- İki temel nedenden ötürü ülkeler nükleer silahlara sahip olmak isterler. Birincisi: Konvansiyonel askeri üstünlük sağlamak. Mesela Kuzey Kore bu eğilim için bir örnektir. Güney Kore’ye karşı konvansiyonel askeri üstünlük sağlamak ve silahtan arındırılmış Kore bölgesinde konuşlu binlerce Amerikan kuvvetleriyle didişmek için Kuzey Kore nükleer silahları vazgeçilmez olarak görmektedir... İkincisi: Nükleer silaha sahip ülkelerle mücadele etmek. Örneğin Sovyetler Birliği Kore Savaşı’nda Çin’e nükleer kalkan olamadı. Bunun üzerine Çin, kendi nükleer silahını elde etmek istedi. Ardından Hindistan, nükleer programını sürdürme kararı aldı. Hindistan’ın takiben Pakistan, nükleer programı çalışmalarına start verdi. Dolayısıyla üç ülke, olası nükleer saldırıyı önlemek amacıyla birbirlerine karşı nükleer balans olmak için efor sarf ettiler. [K: Waltz. 1981 The Spread of Nuclear Weapons: More May Be Better: Introduction. The Adelphi Papers, 21(171), pp.383-425]

2- Ancak tek başına nükleer savaş başlığına sahip olmak, nükleer hasmı, hasmane eylemlerden caydırmak için yeterli değil. Nükleer caydırıcılık hedefine erişmek için nükleer savaş başlığına sahip ülkeler, nükleer cephaneliğini olası herhangi bir saldırıdan koruma kapasitesine de sahip olmak zorundadır. Nükleer savaş başlığını ateşleme kapasitesi ile düşmana ait nükleer hedefleri vurma, ilk saldırı olarak adlandırılır. İlk saldırıyı istiap potansiyeli yanı sıra nükleer misilleme başlatmak ikinci saldırı olarak bilinir. Diğer bir deyişle ilk saldırı sonucunda hayatta kalma kapasitesiyle beraber saldırılar karşısında yeterli nükleer savaş başlığına sahip olmak nükleer üçlü olarak isimlendirilir. Bir devlet, nükleer füze fırlatabilen denizaltılara sahipse, nükleer üçlü caydırıcılığına sahiptir demektir. Zira denizaltıları tespit etmek çok zor olduğu kadar denizaltılar, uçuş potansiyelini felç edebilecek karşıt saldırı kapasitesine de sahiptir.

3- Eğer taraflar ikincil saldırı potansiyeline sahipse, nükleer silaha sahip devletler arasında nükleer caydırıcılık mükemmel işler. Bu durum, her iki taraf için de karşılıklı yok oluş demektir. Bu kabus, tarafların ilk saldırı başlatmasına engel olur. Nükleer stratejistler, bu duruma Karşılıklı Garantili Yok Oluş (MAD) adını verirler. Dolayısıyla konvansiyonel silahların aksine nükleer silahların gerçek değeri, düşmanı nükleer silah kullanımından caydırmaktır.

4- 1998 yılında Hindistan ve Pakistan, nükleer testlere başladılar. O günden bu yana, nükleer bilim adamları, stratejistler ve politikacılar, söz konusu nükleer caydırıcılık teorisini sahada uygulamaya çalıştılar. Karşılıklı Garantili Yok Oluş (MAD) olgusu nedeniyle taraflar, nükleer barış düşüncesinin Yarımadada işlediğine inanırlar. İşte füze teknolojisinin hızla gelişiminin, füze taşıyabilecek şekilde nükleer başlıkları küçültmenin ve ateşleme işlemini geliştirmenin arkasındaki temel saik budur. Kaldı ki Hindistan ile Pakistan arasındaki son füze testlerini anlamak için nükleer caydırıcılık perspektifini kullanmak da kaçınılmazdır. Son on yıl içinde füze teknolojisinde ve tarafların ilk saldırı seçeneğinden korunmak konusunda somut ilerlemeler kaydedilmiştir. Ancak son gelişmeler, ikinci saldırı seçeneğinden korunmak için çok daha büyük çabalar sarf edildiğini göstermektedir. Mesela:

A- Balistik Füze Denizaltıları (SLBM): 09 Ocak 2017 tarihinde Pakistan, Hint Okyanusu’ndaki yeri belirtilmeyen bir denizaltından başarılı biçimde Babur-3 füze denemesi yaptı. Sualtından fırlatılan Kruz füzesi 450 kilometre menzile sahip ve radara yakalanmamak için füze testi denizde yapıldı. Pakistan ordusundan yapılan açıklamada, İslamabada ikinci saldırıkapasitesi veren Babur-3 füze denemesi yapıldığıifade edildi. [https://www.wsws.org/en/articles/2017/02/28/inpk-f28.html] Ancak, Pakistan, nükleer denizaltılara sahip değil ve Babur-3 füzesini dizel ve elektrikle çalışan ve sualtında belli bir süre kalabilecek denizaltılara yüklemek zorunda. Pakistan’ın Babur-3 füze testi, 2014 Mayıs’ta Hint balistik füze denizaltılarından (SLBM) fırlatılan ve 3000 kilometre menzile sahip, Pakistan ve Çin’e ulaşabilen (K4) Hint füze sistemine bir misillemedir. Görüldüğü gibi Hindistan ve Pakistan, ikinci saldırı yeteneğine sahiptir.

B- Çoklu Bağımsız Hedeflenebilir Yeniden Giriş Araçları (MIRV): Hindistan, Aralık 2016 ve Ocak 2017’de nükleer kapasiteli füze testleri yaptı. İlki (Agni-V) füzesidir. Agni-V, nükleer cephaneliğin hızlı gelişimi olarak kabul edilen karadan karaya balistik bir füzedir. İkincisi de (Agni-V) füzesidir. Agni-V, 5000 kilometre menzile sahip çoklu hedeflenebilir nükleer başlık taşıyan balistik bir füzedir. Ayrıca Yeni Delhi, Ocak 2017 yılında 4000 kilometre menzile ulaşabilen (Agni-IV) füze testi de yaptı. (Agni-V) füzesi, Çin’deki nükleer hedefleri vurabilecek kapasitededir... Bu yıl içinde Pakistan, çoklu bağımsız hedeflenebilir yeniden giriş araçları yeteneklerine sahip Ebabil füze sistemini test etti. Pakistan ordusu tarafından yapılan açıklamada, Azami 2200 kilometre menzile sahip karadan karaya balistik (Ebabil) füze testi ilk kez sorunsuz olarak gerçekleştirdi. Füze, (MIRV) teknolojisi kullanarak çoklu savaş başlığı taşıma kapasitesine ve düşman radarlarını atlatarak yüksek hassasiyetle çoklu hedeflerle kilitlenme yeteneğine sahiptir.” denildi. [https://www.dawn.com/news/1310630] Ebabil füzesi, nükleer caydırıcılık için Hint nükleer balistik füze savunmasını bastırmak üzere tasarlanmıştır. Hindistan ayrıca fırlatılan olası Pakistan nükleer füzesini düşürmek için “Ashwin”gibi Hava Savunma Sistemini de test etti. (MIRV) teknolojisi sayesinde tek bir nükleer füze birkaç nükleer füzeye dönüştürülebilir. Bu teknoloji hava savunma füzelerinin işlevini anlamsız kılmaktadır.

5- Hiç şüphe yok ki Hindistan ile Pakistan arasındaki nükleer silahlanma yarışı, Hindistan’ın rakibi Çin’le nükleer dengeleri altüst edebilecek ikinci saldırı seçeneği için de bir hazırlıktır. Çin, nükleer caydırıcılık konusuna asgari düzeyde önem vermektedir. Hindistan tarafından geliştirilen (MIRV) teknolojisi ve füze taşıyabilen denizaltılar, Hind liderlerini cesaretlendirmiştir. Hindistan Genelkurmay Başkanı General Bipin Rawat, “Ülkesinin Pakistan ve Çin ile iki cephede açık savaşa hazır olduğunu” söyledi.” [http://www.ibtimes.co.uk/india-prepared-two-front-war-pakistan-china-says-new-army-chief-1599031] Hindistan’ın (Agni-V) füze testi, Çin’i çileden çıkardı. Çin Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Chunying yaptığı açıklamada, Hindistanın nükleer başlık taşıyan balistik füze geliştirip geliştiremeyeceğine dair BM Güvenlik Konseyinin açık düzenlemeleri vardiye konuştu. Devamla Chunying, “Hindistanın Agni-V ile emeli, Çin’le mücadele etmektir.” dedi.” [http://www.upi.com/Defense-News/2016/12/27/India-tests-Agni-V-Ballistic-Missile-Tensions-with-China-Rise/9001482862013/]

6- Hindistan, Amerika’nın desteğini almamış olsaydı böyle kışkırtıcı politika benimseyemezdi. Hindistan, Amerika ile 2005 yılında sivil reaktörleri için sabit nükleer yakıt tedarikine imkân veren (123) anlaşma imzaladı. Hindistan, bu nükleer yakıtı, nükleer programında da kullanmaktadır. Trump yönetimi, önceki yönetimlerin Hindistan ile kaydettiği ilerlemeleri geliştirmek istediğine açıkça işaret etti. 8 Şubat 2017’de ABD Savunma Bakanı General James Mattis, Hint mevkidaşı Manohar Parrikar ile yaptığı telefon konuşmasında, Son yıllarda Hindistan tarafından kaydedilen muazzam ilerlemedenövgüyle bahsetti. Savunma alanında iki ülke arasındaki ortak işbirliğineişaret eden bakan, Yeni yönetimin, momentumu sürdürmek ve üzerine inşa etmek konusunda çok istekli olduğunu söyledi.” [https://www.wsws.org/en/articles/2017/02/15/inus-F15.html.]

Amerika’nın, Çin’i nükleer silahlanma yarışı ile oyalamak için Yarımadada nükleer silahlanma yarışını istismar etmesini sürdürmesi bekleniyor. Amerika’nın hedefi, Çin’i ekonomik alandaki faaliyetten askeri alandaki faaliyete yönlendirerek Çin’in çöküşünü kolaylaştırmaktır, tıpkı Sovyetler Birliği’ne karşı yaptığı gibi. Şuan Çin, hâlâ nükleer caydırıcılık konusunu asgari düzeyde tutmakta ve nükleer silahlanma yarışına çekilmeyi reddetmektedir.

H.12 Cumâde’s Sânî 1438
M.11 Mart 2017

Devamını oku...

Amerika’nın İran ve Filistin Politikası

Soru Cevap

Amerika’nın İran ve Filistin Politikası

Soru:

05 Şubat 2017 tarihli önceki Soru-Cevapta, Suriyede devşirilen Trump politikasının meyveleri, özellikle Suriye rejimine teslim edilen Halep’te Türkiyenin oynadığı güçlü rol hakkında Trump politikasının ana hatları açıklandı. Yine Suriyede tırpanlanan Rusya’nın rolünden ve Amerika tarafından Suriyede İngiltereye verilen küçük rolden bahsedildi. Ancak ne var ki Trumpın haklarında keskin ve hararetli açıklamalar yaptığı iki meseleye değinilmedi! 15 Şubat 2017 tarihinde Washingtonda Yahudi varlığı başbakanı ile ortak basın toplantısında konuşan ABD Başkanı Trump, iki devletli çözümle ilgili olarak yaptığı açıklamada, “Artık iki devletli çözüm konusunda ısrarcı olmayacağını” söyledi. Bu açıklama, Amerika’nın iki devletli çözüm düşüncesinden vazgeçtiği anlamına gelir mi? Ayrıca 20 Ocak 2017 tarihinde Beyaz Saray koltuğuna oturan ABD Başkanı Trump, İran’a ilişkin ortamı gerici şiddetli açıklamalar yapmaktadır. Trump’ın bu açıklaması, bölgede Amerika adına hizmet veren İran’ın rolü konusunda Amerikan politikasında bir değişikliğe gidildiği anlamına gelir mi? Teşekkür ederim.

Cevap:

Belirtilen iki meseleye ilişkin baskın görüşü açıklamak için söz konusu meselelere bir göz atacağız:

 Birincisi: Filistin ya da Ortadoğu sorunu:

 1- ABD Başkanı Trump’ın, küresel ve tüm ulusal medya tarafından canlı yayınlanan ortak basın toplantısında yaptığı açıklamaların içeriği şöyledir: Çarşamba günü ABD Başkanı Donald Trump, Amerika’nın Ortadoğu politikası hakkında yeni işaretler verdi. İsrail-Filistin anlaşmazlığını sona erdirmek için iki devletli çözüm şart değil diyen Trump, barışa götüren her alternatif seçeneğe açık olduğunu kaydetti. Cumhuriyetçi ya da Demokratlardan olsun önceki tüm ABD başkanları, iki devletli çözümü savunmuşlardır.[16.02. 2017 France 24] Trump, İki devlete ve tek devlete bakıyorum. Benim hoşuma gidecek olan iki tarafın da hoşuna giden olur. Benim için ikisi de uyar... İsrail ve Filistin neyden mutlu ise ben de ondan mutlu olurumdedi. [16.02. 2017 el-Cezire Mübaşir] İlk kez Trump tarafından dile getirilen Amerika’nın tek devletli çözüm ifadesi muğlak ve belirsizdir. Tek bir Yahudi devleti içinde Filistinlilere bir özerklik mi verilecek? Yoksa Filistinlilerin de Yahudi devletinin yönetimine ortak olacağı laik bir devlet mi kurulacak? Lübnan tarzındaki bu çözüm, İngiltere’nin 1939 yılında Beyaz Kitap’ta önerdiği İngiliz projesine benziyor. Unutulmamalıdır ki iki devletli çözüm, bir Amerikan projesidir. 1959 yılında Cumhuriyetçi Başkan Eisenhower döneminden beri bu projeyi savunan Amerika, sözde uluslararası toplum tarafından kabul edilmesini sağlamış ve İngiltere tarafından savunulan tek devletli çözüm düşüncesini de duvara vurmuştur. Açıklamalar ve karineleri iyi düşünüldüğünde, Amerika’nın iki devletli çözüm fikrinden vazgeçmediği anlaşılır. ABD’nin BM Daimi Temsilcisi Nikki Haley bunu şu sözleriyle açıkça dile getirmiştir: Her şeyden önce biz, iki devletli çözümü destekliyoruz. Amerikanın iki devletli çözümü desteklemediğini söyleyenler yanılmış olur... Kesinlikle iki devletli bir çözümü destekliyoruz. Ama aynı zamanda da, iki tarafı masaya getirmek için neler yapılmalı? Tarafların anlaşması için nelere ihtiyacımız var?gibi sorular temelinde kalıpların dışında da düşünüyoruz,dedi. [16.2.2017 Reuters] Bu ifade, Trump’ın iki devletli çözüm fikrinden vazgeçmediğini pekiştirir. İki devletli çözüm, yukarıda belirtilen tarihten bu yana tüm ABD yönetimleri tarafından benimsenen Amerikan devletinin bir politikasıdır. Sadece Trump, başka bir baskı yöntemi denemek istedi. Öyle ki ABD’nin BM Daimi Temsilcisi, ülkesinin kesinlikle iki devletli çözümü desteklediğini belirtti. Ya da Amerika, Yahudilere daha cazip kılmak için iki devletli çözüm düşüncesinde bazı tadilatlar yapmak istiyor. Daimi Temsilci, kutu (kalıplar)dışında düşünüyoruz dedi. Yani süreci kutuya benzetti. ABD, çözüme erişmek için tarafları bir kutu içinde toplamıştı. Şimdi ise başka yöntemler deneyip, müzakerecilere özellikle Yahudilere iki devletli çözümü daha cazip hale getirmek için bazı şeyler ilave etmek ya da çıkarmak istiyor. Yöntemler farklı olabilir. 11 Kasım 2016 tarihli Soru-Cevapta, zaferini ilan etmesinin ardından Trump’ın, Amerikan politikasının özünde değil, üsluplarında bir değişikliğe gidebileceğini belirterek şöyle demiştik: “Eski başkan döneminde devam eden önemli sorunlar konusunda Amerikanın politika değişikliğine gelince, ana hatlarda bir değişiklik olması beklenmiyor. Belki üsluplar değişebilir. Amerikan sistemine farklı kurumlar hâkim. Her bir kurumun fazla veya eksik yetkileri var. Örneğin başkan ve idaresi, Pentagon, Kongre ve Ulusal Güvenlik Konseyi, güvenlik daireleri gibi... Bu kurumlar, üsluplardaki değişiklikle birlikte Amerikan politikasının ana hatlarının stabil kalmasında etkin rol oynarlar...

2- Filistin yönetimi, bu açıklamalardan dolayı şoke olup afalladı. Uzun süre Yahudiler ile sürdürülen barış görüşmelerinde başmüzakereci olarak görev yapan ve Filistin Kurtuluş Örgütü Genel Sekreteri Saeb Erekat, İki devletli çözümden vazgeçmek bir şaka değil. Hem İsrailliler hem de Filistinliler için bir felaket ve trajedi olur.diye konuştu. [16.02.2017 Huffington Post] Erekat, İki devletli çözümün yerini tutacak tek alternatifin Müslümanların, Yahudilerin ve Hristiyanların yaşayabileceği demokratik bir devletin kurulmasıolduğunu söyledi. [16.02.2017 el-Cezire] Filistin yönetimi ve yetkilerinin tek bildikleri çözüm, ya iki devletli Amerikan çözümü, olmazsa eski İngiliz çözümü ya da Yahudi hegemonyası altında benzeri çözüm gibi sömürgeci kâfirlerce sunulan çözümlerdir. Öyle anlaşılıyor ki Amerika, Filistin yönetimi ve yetkililerini planından haberdar etmiş değil. En son öğrenen onlar. Amerika’ya göre onların hiçbir kıymeti harbiyesi yok. Çünkü ABD, onların kendisine itaat edeceğini ve kolayca ödün vereceğini çok iyi biliyor. Bunlar, topraklarının %80’den ödün verdiler, gaspçıların muhafızları haline geldiler ve düşmanı korumak için kendi halkı ile savaştılar. Bu yüzden ABD bunları niye itibara alıp değer versin ki! Bunlar, köpekler gibi soluyarak kemik peşinde koşarlar!

3- Açıklamalara ilişkin Yahudi varlığının tutumuna gelince, Yahudi varlığı Başbakanı Netanyahu, Trump ile ortak basın toplantısında Amerikan Başkanına minnettar olduklarını söyledi. Ancak iki devletli çözümden hiçbir şey bahsetmedi. Buradan onun Trump’ın açıklamalarından rahatsız olduğu anlaşılıyor. Sanki kendisinden hoşuna gitmeyen bazı şeyler istenmiş gibi. Trump’ın gelişine bel bağlayan Yahudi yandaşlarını hayal kırıklığına uğratmamak için o rahatsız edici şeylere değinmemeyi yeğledi... Öyle görünüyor ki istekleri karşılanmadı, ama bunu belli etmek de istemedi. “Yabancı basına brifing sırasında Golan sorununu gündeme getirip getirmediği hakkında kendisine bir soru yöneltilince, Netanyahu, evetyanıtını verdi. ABD Başkanı’nın yanıtı ne oldu diye sorulunca da, “Şaşırdığını söyleyemem.deyip fazla ayrıntıya girmedi. [16.2.2017 Reuters] Seçim sürecinde Amerikan büyükelçiliğini Kudüs’e taşıma sözü veren Trump, “Konuyla ilgili olarak Pazar günü yaptığı açıklamada, Netanyahu ile “oldukça olumlu” bir telefon görüşmesi yaptık diye konuştu. Telefon görüşmesinden hemen önce Beyaz Saray, Başkan Trump’ın ABD Büyükelçiliğini Tel Aviv’den Kudüs’e taşıma vaadini yerine getirmek için henüz tartışmaların “başlangıç aşamasında” olduklarını kaydetti. Beyaz Saray sözcüsü Sean Spicer, yaptığı açıklamada, Konuyu tartışma aşamasının daha henüz başındayız. Bizi izlemeye devam eden. Konu ile ilgili pek yakında açıklama olacakdedi. Büyük olasılıkla bu adım, Arap dünyasında öfke patlamasına neden olacaktır. [22.01.2017 Skynews Arapça] Netanyahu, Yahudi varlığını tehdit eden İslam’a karşı mücadele konusuna odaklandı. “İsrail Başbakanı Benjamin Netanyahu, “radikal İslam’a” karşı ve “onu elimine etmek” için Amerika ile beraber hareket edeceklerini vurguladı. [15.02.2017 El Haliç online] Şüphe yok ki onlar, Aziz ve Hakim olan Allah’ın Peygambere indirdiği İslam ile mücadelenin bir bahanesi ve ön girizgahı olarak “radikal İslam” tabirini kullanıyor. Tabii ki İslam’dan amaç, ümmetin hal ve durumunu düzelten İslam’dır. O, haktır.

فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ فَأَنَّى تُصْرَفُونَArtık haktan sonra sapıklıktan başka ne kalır? O halde nasıl döndürülüyorsunuz?[Yunus 32]

İkincisi: İran meselesi:

Evet, Trump yönetiminin İran ile atmosferi gerdiği açıkça görülüyor... İran’a yönelik yeni Amerikan tehditlerinin amacını, boyutunu ve arka planını anlamak için Trump öncesi ve sonrası Amerika’nın İran politikasına bir göz atmak elzemdir. O zaman bir değişikliğin olup olmadığını ve varsa nerede bir değişikliğin olduğunu görebiliriz:

Trump öncesi ve sonrası Amerikanın İran politikası:

1- Amerika, Irak Savaşı ile birlikte ABD’nin Irak işgalini stabilize etmek için İran’ı tam kapasite kullanmıştır. İran nüfuzunun yoksun olduğu Kuzey ve Batı illeri alev alev yanarken, İran yanlısı gruplar, Amerika’ya karşı savaşmadılar. Irak’ta Amerika ile İran arasında her düzeyde ve her alanda yürütülen ve yürütülmeye devam eden bu koordinasyonu sadece kör olanlar göremez... Yine Yemen’de de İran, Husileri destekliyor. Uluslararası Amerikan özel temsilcileri (önceki Cemal Bin Ömer ile şuan ki Velid Şeyh) Yemen yönetiminde Husilerin rolünü perçinlemek için gayret gösteriyorlar. ABD Dışişleri Bakanı Kerry de 2016 sonlarında Muskat’ta Husiler ile bir araya geldi. Oysaki Amerika’ya büyük şeytandiyen İran gibi, Husiler de Amerikaya ölümdemektedir. Yemen’de İran rolü, tamamen Amerika’yı destekleyici bir roldür... Suriye’deki portre ise, güneşten dahi daha berraktır. Zira İran, milisler ve devrim muhafızları ile Beşşar’ı destekliyor. ABD öncülüğündeki uluslararası koalisyon Suriye devrimini bombalıyor. Amerikan savaş uçakları, terör bahanesi altında sadece IŞİD’i değil, farklı grupları da bombalarken, liderlerini öldürürken, terör listesinde olan İran’ın Lübnan partisine nedense dokunmuyor. Suriye’de İran rolü, Amerikan politikasının bir parçasıdır... Sonra Obama yönetimi, 2015 Haziran’da uluslararası güçlerle İran Nükleer Anlaşması imzaladı. Amerika, özellikle “Arap Baharı” devriminden sonra bölgede artan Amerikan politikasının gereksinimlerini karşılaması için İran’a konulan kısıtlamaları ve dayatılan yaptırımları hafifletti. Yemen, Suriye ve Lübnan’da Amerikan politikası doğrultusunda harcamalar yapsın diye İran’ın petrol ihracatına olanak sağladı... Dolayısıyla 1979 devriminden bu yana Amerika’nın İran, İran’ın da Amerikan karşıtı oldukça sert açıklamaları ve İran’ın “büyük şeytan” yaftası, rüzgâr önünde savrulan tüy gibidir. Eylemler ve aralarındaki eşgüdümlü yürürlükteki politikalar, yazılı açıklamalar ve bezdirici sözlerden çok daha doğrudur. Politik anlayış, sözlere değil, eylemlere bakar.

2- Obama idaresi, İran devriminden bu yanaki diğer Amerikan yönetimlerinden komşu ülkelerde daha çok İran’ın elini serbest bırakmıştır. Bu yüzden Irak ve Lübnan yanı sıra Suriye ve Yemen’de “İran rolü” denen bir olgu ortaya çıkmıştır. İran rolü için dizginleri serbest bırakan Amerikan uzantısına baktığımızda, bunun bazı motifleri olduğunu görürüz. Bunlardan kimi aşağıdaki gibi eski motiflerdir, kimisi de yeni.

A- Eski motiflere gelince, Amerika, petrol kaynaklarını kontrol altına almak için İran’ın Körfez ülkelerine tehdit teşkil etmesini sağladı. İran rolüne ilişkin bu eski Amerikan vizyonu, Amerika’nın Körfeze ayak basmasına yani petrol kaynaklarını kontrol altına almasına imkân verdi. Ancak 1990 yılında Irak, Kuveyt’i işgal edince, Amerika petrol kaynaklarına erişim için İran dışında başka nedenler de elde etmiş oldu. Körfez ülkelerinin çoğunda askeri üsler kurmak isteyen Amerika, Irak’ın Kuveyt işgalinden faydalandı. Bu yüzden artık petrol kuyularına erişim açısından Amerika’nın İran tehdidine gerek kalmamıştır.

 Amerika’da oğul Bush yönetimiyle birlikte iktidarı gelen Neoconlar ve 2003 yılında Amerika’nın Irak işgali, bu eski Amerikan motiflerini yeniden canlandırdı. İran tehdidi, bu kez mezhepçilik düzeyinde ayyuka çıktı. Amerikan planı doğrultusunda yeni Sykes Picot sınırları çizildi ve sanal sınırlar devam etse de ülkeler mezhepçilik temelinde parçalandı. Amerika, yeni Ortadoğu haritası piyasaya sürdü. İran, Amerika’nın kanla çizilen mezhepçi Ortadoğu haritasının yeni sınırlarını oluşturmak için mezhepçi grupları destekledi. Irak’taki mezhepçi sınırlar gün ışığı kadar aşikâr. Sonra bu mezhepçi sınırlar, İran’ın “Azınlıklar” sloganı dillendirmesinin ardından Yemen, Suriye, Lübnan, Suudi Arabistan, Bahreyn, Pakistan, Afganistan ve diğer ülkelere kadar uzandı. Yani İran, Amerika’nın sancaktarlığını yaptığı azınlıkları koruma politikası gütmektedir. Bu konudaki İran rolü besbellidir.

Sıradışı yeni motiflere gelince, “Arap Baharı”dır. Arap Baharı ile Amerika, kendisini yeni bir riskle karşı karşıya buldu. Tunus, Yemen, Mısır, Libya ve Suriye’de aniden patlak veren Arap Baharı devrimleri ve Amerikan nüfuzunu tehdit eden halk devrimleri karşısında Amerika, nüfuzunu savunmaya hazırlıklı değildi. Amerikan toplumunun Irak sendromu yaşadığını gördüğü için nüfuzunu savunmak amacıyla askerler de gönderemiyordu. Bölgedeki ajanı Mısır ve Suriye, ayaklanma ve devrim ateşinin etkisinde kaldığı için nüfuzunu savunacak yeterince yerel kuvvetleri de yoktu. Bu yüzden Amerika, önemli ölçüde İran’a itimat ederek olağan dışı yeni motifler geliştirdi. Özellikle Suriye devrimini bastırmak için harekete geçen İran, Trablus ve Sayda olaylarından sonra devrimin Lübnan’a sıçramasını önlemek için Lübnan partisine yapılan yardımları giderek artırıyor. Devrimlerin ritmiyle İran, Bahreyn ve Yemen’de İngiliz nüfuzunu yok edip Amerikan nüfuzunu yerleştirmek için yandaşlarına yaptığı yardımları genişletti. Bu yeni Amerikan motifleriyle mezhepçilik karakterine bürünen İran rolü, bölgede korkunç bir hal aldı. Bu Amerikan politikası, Amerikan-İran yakınlaşmasını gün yüzüne çıkardı. Medya, Nükleer Anlaşma ve Boeing şirketi ile yapılan ticari anlaşmalar sonrası Amerika’nın İran’a uçak dolusu para gönderdiğini yazıp çizdi. ABD’li yetkililer, İran ile ilişkileri kolaylaştırmak ve Amerikan yaptırımlarına ilişkin korkularını gidermek için Avrupa bankalarının yetkilileriyle bir araya geldiler...

3- 2015 yılında ölen İngiliz yanlısı kral Abdullah’ın ardından Amerikan yanlısı kral Selman tahta geçince, Suudi Arabistan Amerikan eksenine kaydı. Sisi’nin de Mısır Cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturmasının ardından bölgede Amerikan ajanlarının gücü arttı. Böylece Amerika, İran olmadan da nüfuzunu savunabilecek olanaklar elde etmiş oldu. Bu, bir açıdan böyledir. Öte yandan Amerika, tüm milisleri, muhafızları ve desteğine rağmen Suriye devriminin şevkini kıramayan İran’ın zafiyetini tanık oldu. Bunun üzerine Amerika, İran rolü için bir alternatif olmaktan ziyade daha çok dayanak olan Rusya’yı Suriye bataklığına çekti. Tüm bunlar, Washington’da beyin fırtınaları yapılmasına yol açtı. Beyin fırtınaları sonucunda politik araçları çeşitlendirmek ve güçlü şekilde sadece İran’a bağımlılığın pek etkili olmadığı yargısına varıldı...

 İkinci Obama döneminin sonuna yaklaşıldıkça Suriye devriminin anahtarları Türkiye’de kümelendi. Amerika, Suriye devriminin şevkini kırmak için yıkıcı İran ve Rusyapolitikası ile kuşatmacı Türkpolitikası ve Riyad muhalefetini uysallaştırıcı Suudi rolü arasını cem etti!

 Buna göre bölgedeki İran rolü, çok iyi etüt edilmiş bir Amerikan politikasıdır. Bu İran rolü, Amerikan politik gereksinimleri ve konjonktür doğrultusunda genişleyip daralabilir. 1979 yılından bu yana Amerika, İran’ı “İslam devrimi kisvesiyle” bölge ülkelerine karşı bir tehdit olarak tutmuştur. Sonra Amerika’da Neoconların iktidara gelişiyle İran, şiddetli mezhep tehdidialgısına evirildi. Zamanla da Arap Baharı’nda ağırlığı olan çok önemli bölgesel oyuncuhaline geldi. Ancak Mısır gibi bazı Amerikan ajanları tekrar eski sağlığına kavuşunca ya da Suudi Arabistan’da yeniden taht Amerika’nın elince geçince veya Türkiye gibi bir ajanı kullanım olanağına erişince, Amerika, İran’ı çöpe atmadan İran rolünün yanı sıra diğer roller de ihdas etmiş oldu.

 Belirtilmesinde fayda vardır ki Amerikan ajanlarına ait diğer roller gibi İran rolü de, İran ve diğer Amerika yanlısı ülkelerin gerçek nüfuzunu temsil etmemektedir. Amerika, bu ülkelerin çıkarlarını dikkate almadan yeri geldiğinde bu rolleri artırıp eksiltebilir... Örneğin İran, çökmekte olan altyapısını umursamadan hazine gelirlerini Suriye’ye harcayarak hazinenin içini boşaltıyor. Miadı dolunca, Amerika’nın Suriye’deki mevcut rolüne bir son verebileceğini de biliyor! Ayrıca Amerika, Yemen’de İran’ı yandaşları karşısında feci şekilde sıkıntıya düşüren Suudi Arabistan için de bir rol ihdas etti. Bu rol gereği Suudi Arabistan, doğrudan kendi yandaşlarına askeri destek veriyor görünmektedir. Ama aslında İran’ı, Suudi rolü gerçeğine ve Yemen’deki hâkimiyetine boyun eğdirmiştir. İran, Husilere silah taşımak için küçük tekneler arkasına sığınacak kadar küçülmüştür... Kırmızıçizgileri bir bir yıkılan, sürekli söylem ve pozisyon değişikliğine giden Türkiye’nin Suriye rolü yakından izlendiğinde, Amerika’nın bu ajanları zerre kadar umursamadığı açıkça görülebilir. Amerika, gözünü kırpmadan o ajanları sıkıntıya sokup öfkelendirebiliyor! Diğer bir deyişle Amerika, yandaşlarına aldırış etmeksizin çıkarları uyarınca daima ajanlarının rolünü genişletip daraltabiliyor.

Trump sonrası Amerikanın İran politikası:

Trump, Amerika tarafından bölgede İran dışında diğer bölgesel devletler olan Türkiye ve Suudi Arabistan’a roller verildiği, İran rolünün tırpanlandığı bir ortamda Beyaz Saray koltuğuna oturdu. Gürültü patırtı olmadan önceki üslupla Amerika’nın İran politikası devam edebilir ve bu üç ülke de her biri rolü gereği Amerika’nın hizmetinde olmayı sürdürebilirlerdi... Ancak ne var ki Trump, kendisini mest eden mafya yöntemiyle ekonomik şantaj yapmak için İran ucubesini ajite etti. Bu yüzden İran ile gerginlik yarattı. Twitter üzerinden yaptığı açıklamalarda İran’a saldırdı ve İran’ı terörü sponsor etmekle suçladı. Amerika ve müttefiklerini tehdit ettiğini söyledi ve İran’a karşı davranışında kararlılık gösterdi. İran’ın balistik füze denemesinin ardından 3 Şubat 2017 tarihinde 25 firma ve kişiye yönelik bir dizi ek yaptırım kararı aldı. İran ile imzalanan Nükleer Anlaşmayı kötü bir anlaşma olarak niteledi. Yeniden gözden geçirip iptal edebileceğini yani Amerika’nın anlaşmadan çekilebileceğini ima etti. Bu yüzden bazıları, Trump’ın Amerikan politikasında büyük bir değişiklik yaptığını sanabilir. Trump’ın “yeni” İran vizyonunu, rolünü ve İran’a karşı ne kadar ileri gidebileceğini anlamak için aşağıdaki hususlara bir göz atacağız:

1- Cumhuriyetçilerin politikası, kasvet ve gücü yansıtır. İran dâhil Trump’ın tüm dış politika ile ilgili açıklamalarında bu açıkça görülebilir.

2- Evet, Amerika-Trump’ın İran’a bakışında yeni olan bir mesele var! Bu meselenin arka planı şöyledir; Başkan Trump, seçim sürecinde Amerika’nın birçok ekonomik sorununu çözme vaadinde bulundu. Tehlikelerden koruma karşılığında hoyratça dünya ülkelerinin Amerika’ya para ödemeleri gerektiğini söyledi. Onun bu isteği, Japonya, Kore ve Avrupa ülkelerini kapsıyor. Körfez ülkeleri de bundan istisna değil, hatta bunlar daha kolay lokmadır. Yukarıda belirtilen Amerika’nın eski ve yeni motifleri uyarınca, İran’ın Körfez ülkelerine yönelik tehlike ve rolünden homurdanmalar oldu. Obama döneminde İran, Körfez kapılarına dayanan tehlikeli bir ucube haline gelmişti. Başkan Trump da ekonomik açıdan bu konudan faydalanmak istedi. Trump, İran’a baskı yapmak, rolünü tırpanlamak ve İran tehlikesinden koruma karşılığında petrol zengini ülkelerden mafya yöntemiyle büyük miktarlarda rüşvet almak istiyor. İran üzerine uygulanan Amerikan baskısı karşısında İran da yeni balistik füze denemesi yaptı. Bunun Amerika ile tamamen koordinasyon halinde olması olasıdır ve zamanlaması da tesadüf değil. Yani bu deneme, bölge ülkeleri için kesinlikle bir tehdit teşkil etmektedir. Bundan yararlanan İran değil, Amerika’dır. Bugün Amerika, İran tehdidinden ajanları koruma karşılığında büyük paralar istemektedir. Seçim sürecinde Trump tarafından yapılan açıklamalar da bu görüşü teyit etmektedir. Yeni Trump “düşüncesini” gösteren bu açıklamalardan bazısı şunlardır:

-            19 Ağustos 2015 tarihli CNN Arapça’ya göre Donald Trump, Amerika tarafından gördüğü destekten ötürü Suudi Arabistanın bedel ödemesi gerektiğini söyledi. Trump, “Suudi Arabistan yakında büyük bir felakete düşecek ve yardımımız gerekecek. Biz olmasak Suudi Arabistan burada olmaz ve uzun süre devam edemez...” dedi.

-            27 Eylül 2016 tarihli CNN Arapça’nın aktardığına göre Trump, Biz Almanyayı savunuyoruz. Japonyayı savunuyoruz. Güney Koreyi savunuyoruz. Suudi Arabistanı savunuyoruz. Pek çok ülkeyi savunuyoruz. Bize ödemeleri gerekeni ödemiyorlar çünkü muazzam bir hizmet sağlıyoruz ve bir servet kaybediyoruz... Tek söylediğim kendi kendilerini savunabilirler veya bize yardım edebilirler. Onların kendilerini korumaları veya bize ödeme yapmaları gerekiyor. Yirmi trilyon dolar borcu olan bir ülke için onların bize yardım etmeleri gerekiyor…Ticari anlaşmalar için müzakere yapma yeteneğinin önemine vurgu yapan Trump, “Japonya ve Suudi Arabistan ile müzakere yapabilmek için yeteneğin olması gerekir. Suudi Arabistanı savunmamızı hayal edebiliyor musunuz? Onca paralarına rağmen biz onları savunuyoruz. Ama bedelinize ödemeleri gerekeni ödemiyorlar.” diye konuştu.”

-          26 Ocak 2017 tarihli el-Cezire sitesine göre ABD Başkanı Trump, İran ve Irak birbirine denk iki askeri güçtü. Ancak ABD yanlış yaptı. Iraka girdi ve İrana teslim etti. ABD, Iraktan geri çekilirken bu ülkedeki petrolü kontrol edecek bir stratejiyle geri çekilmeliydi dedi

24 Ocak 2017 tarihli Reuters Arapça sitesinin aktardığına göre CIA yetkililerine yönelik konuşmasında Trump, 2003 yılında işgal maliyetini karşılamak için Irak petrolünü biz almalıydık diye konuştu

3- Tüm bunlar, anlaşmalardan dem vuran Trump’ın zihnindeki gerçeği teyit etmektedir. İran tehlikesine karşı Körfez ülkelerine kalkan olmak, onlara bedel ödemeyi gerektirir. Başka bir deyişle tahtlarını korumak için sahip oldukları büyük meblağdaki paraları Amerikan inisiyatifi altına koymak zorundalar. Amerika, bu yöneticileri cimri olarak görüyor. Pek çok olay, Trump yönetiminin sahip olduğu bu mafya zihniyetini doğrulamaktadır... Başkan Trump dışında uluslararası rüşvet yöntemini benimseyen başka Amerikan kurumları da var. Obama yönetimin altında ABD Kongresi, 2016 yılında JASTA yasasını benimsedi. Bu yasa, “terörist” eylemler nedeniyle Suudi Arabistan ve diğer Körfez ülkelerinin paralarına el koyma olanağı vermektedir... Amerika, gerçekten ekonomik kriz yaşıyor ve bu kriz yüzünden bütçe kısıtlamasına gitti. Astronomik borç ve yükselen Çin ekonomisi karşısında kalıcı önemli çözüm arayışı içinde olan Amerika, oğul Bush döneminde Irak’ın işgal edilmesini ve petrolün sömürülmesini ekonomik çözüm olarak gördü. Ancak Irak direnişi, Amerika’nın bu hayaline set çekti ve Amerika, Irak bataklığına 3 trilyon dolar harcamak zorunda kaldı. Obama yönetimi de, Amerika’nın hemen yanı başındaki adalarda yatılı büyük miktarlardaki paraları ülkeye çekebilmek için İngiliz vergi cennetine darbe vurdu. Daha sonra vergi paralarını toplamak ve “terörü” borçlandırmak için JASTA yasasını onayladı. Şimdi de “20 trilyon dolar” Amerikan borcunu 8 yılda ödemek gibi maceracı bir vaatte bulunan Trump, çıkmazdaki Amerikan ekonomisine bir çözüm yolu bulmak için sağlanan koruma karşılığında zengin dünya ülkelerinin bedel ödemelerini istemektedir!

4-“Yeniden büyük Amerika” söylemini ortaya atan Trump’ın bu sloganı, doğrudan ABD müdahalesini ve başka ülkeler arkasına saklanan Obama politikasının reddini gerektiriyor. Nitekim Suriye’de güvenli bölgeler kurulması yönünde açıklama yapan Trump yönetimi, Rusya’ya verilen rolü alıp bizzat kendisi doğrudan rol üstlenme çabasındadır. Yine bu baptan olmak üzere Amerika, İran’ın oynadığı büyük ve korkunç rolü de yeniden gözden geçirmektedir. Bu nedenle Trump yönetimi, ekonomik amacını tamamladıktan sonra İran’ın rolünü de ciddi şekilde tırpanlamayı düşünüyor. İran rolünden tamamen vazgeçmeyecek, aksine alternatif olmaktan ziyade Türk ve Suudi rolünün tamamlayıcısı haline gelecektir. Özellikle de Suriye’de öncü bir role sahip olmayacaktır. İlk etapta Türkiye’nin sonra da Suudilerin rolü karşısında İran rolünde gözle görülür bir gerileme olacaktır. Fakat Amerikan planlarına hizmet etmeye devam edecektir. Amerika bölgede İran rolünden vazgeçmeyecek.

5- Dolayısıyla açıklamalar ve ifadelere bakılarak Amerika’nın İran rolünü değiştirdiği yargısına varılamaz. Daha çok eylemlere bakılmalıdır. Bugün Washington’da İran hakkında koparılan bir bardak sudaki fırtınanın çoğu, gerçek politik değişimi yansıtmaz. Örneğin, “İran devriminin 38. yıldönümü kutlamaları münasebetiyle bir konuşma yapan İran Cumhurbaşkanı Hasan Ruhani, Kim bizi tehdit ederse pişman ederiz.dedi. Ülke çapında “İslam Devriminin” yıldönümü kutlamalarına katılan İranlıların ulusal dayanışmasına işaret eden Ruhani, “Bu kalabalıklar, Beyaz Saray liderlerinin yanlış beyanatlarına bir yanıttır” diye konuştu. [10.02.2017 Russia Today] Amerikan Başkanı Trump da Dikkat etsen iyi olursözleriyle yanıt verdi. Cuma günü ABD Başkanı Donald Trump, Kim bizi tehdit ederse, pişman ederizdiye konuşan İran Cumhurbaşkanı Ruhaniye Dikkat etsen iyi olur” yanıtını verdi.” [10.02.2017 Reuters] Bu ve İran Nükleer anlaşması gibi benzeri açıklamalar, Amerikan-İran çatışması konusunda bozuk plak gibi tekrarlanıp durulan açıklamalardır... Sahadaki gerçek ise, tam tersi istikamettedir. Koordinasyon, işbirliği ve Amerikan planlarını uygulamak tüm hızıyla devam ediyor... “9 Şubat günü ABD Başkanı Donald Trump yönetiminin yetkilileri ile yaptığı görüşmelerden sonra basın mensuplarının sorularını yanıtlayan Mogherini, Anlaşmanın uygulanmasına sadık kalınacağına yönelik toplantılarda duyduklarımdan tatmin oldum.ifadelerine yer verdi. [10.02.2017 Russia Today] İran’a uygulanan yeni ABD yaptırımlarına gelince, Amerika, İran rolünü gözden geçiriyor. Bunu ima eden açıklamalara kıyasla bu yaptırımlar, küçük çaplı yaptırımlardır. İran rolünün avantajları ve dezavantajları inceleniyor. Üstün Amerikan çıkarları için ekonomik ve politik açıdan İran rolünden nasıl yararlanılabilir diye Amerika İran rolü politikasını gözden geçiriyor. İran rolünün yeniden gözden geçirilmesi, sadece Trump’a özgü değil. Demokratların adayı Hillary Clinton da seçim kampanyası sürecinde buna yönelik açıklamalarda bulunmuştu. İran’a karşı izlenen güven ve doğrulamapolitikasını “kötü politika olaraktanımlayan Clinton, güvensizlikpolitikası izleyeceğini belirtti. Nükleer Anlaşmanın en ufak bir ihlali durumunda yaptırım sözü veren Clinton, İran’ı cezalandırmak için gerekirse askeri güç kullanma uyarısını da yineledi. [22.03.2016 Şarku’l Avsat] Yani Trump yönetiminin İran rolünü gözden geçirme politikası, aslında Amerikan devletinin bir politikasıdır. Ama yukarıda da belirtildiği gibi İran rolü gözden geçirilirken ekonomik ve politik açıdan da Amerikan çıkarlarına hizmet etmelidir.

 Sonuç olarak, bozuk değerleri ve köhne uygarlığı nedeniyle Amerika’nın kökünün çürümüş olması önemli bir şeydir. Bir diğer önemli şey de Amerika, Müslüman ülkelerde istediği gibi at koşturuyor. Sözde yönetici bozuntuları da Amerikan çıkarlarına hizmet etmek için birbirleriyle kıyasıya yarışıyorlar! Müslüman ülkelerin, sömürgeci kâfirlerin planları için savaş alanına dönmesi gerçekten acı vericidir. Ama nedeni malum, daha önce söyledik ve yineliyoruz... O da kendisiyle korunulan bir İmam ve Halifenin yokluğudur. Ebu Hurayra’dan rivayet edildiğine göre

إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِ “İmam bir kalkandır, arkasında savaşılır ve onunla korunulur.” [Müslim] Allah ve Rasûlü sevdalısı herkes için şu ölüm kalım meselesi olmalıdır: Raşidi Hilafeti kurmak ve bu ceberut saltanattan sonra Rasûl’ün müjdesini gerçekleştirmek üzere Allah’a samimi ve Rasûlü’ne sadık bir şekilde ciddiyetle çalışmak. Nitekim Ahmed ve et-Tayalisi’nin rivayet ettiği sahih bir hadiste Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurdu:

ثُمَّ تَكُونُ جَبْرِيَّةً، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ “Daha sonra ceberut bir saltanat olacaktır. O da Allahın dilediği kadar devam edecektir. Ardından Allah dilediği zaman onu ortadan kaldıracaktır. Sonra, Nübüvvet metodu üzere Hilafet olacaktır.AkabindeMüslümanlar izzete, sömürgeci kâfirler de zillete kavuşacaklar. O gün kâfirler, Müslüman ülkelerden arkalarına bakmadan yurtlarına geri dönecekler, tabii yurtları kalırsa.

وَتِلْكَ الأيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ وَلِيَعْلَمَ اللّهُ الَّذِينَ آمَنُواْ وَيَتَّخِذَ مِنكُمْ شُهَدَاء وَاللّهُ لاَ يُحِبُّ الظَّالِمِينَ “O günleri biz insanlar arasında döndürür dururuz. Ta ki Allah, iman edenleri ortaya çıkarsın ve aranızdan şahitler edinsin. Allah zalimleri sevmez.[Ali İmran 140]

H.26 Cumâde’l Ûlâ 1438

M.23 Şubat 2017

Devamını oku...

Soru Cevap: Uluslararası Trump Politikaları İçin Bazı Ana Hatlar

Soru Cevap

Uluslararası Trump Politikaları İçin Bazı Ana Hatlar

Soru:

Giderayak önceki ABD yönetimi, Halepi Suriye rejimine teslim ederek önemli bir başarıya imza attı. Bir plan uyarınca hareket eden bu yönetim, son zamanlarda “meyveleri” devşirmeye başlamıştı... Peki, 20 Ocak 2017de göreve gelen yeni başkan Trumpın Suriye politikası nasıl olacak? “Bu meyveler” üzerine bir şeyler koyacak mı? Rusya, Çin, Avrupa Birliği ve özellikle İngiltereye karşı uluslararası Trump politikaların olası bazı ana hatları var mı? İslam’a ve Müslümanlara yönelik tırmanan küstahça şiddet dilini nasıl yorumlamalıyız? Allah mükâfatınızı artırsın.

Cevap:

Politikasını daha iyi anlayabilmek için ABD Başkanı Trump’ın Beyaz Saray macerasının üzerinden fazla zaman geçmese de ve seçim açıklamaları reel politikle ilgili tam bir tasavvur ortaya koymasa da, görev süresince yaptığı bazı sözlü ve eylemli açıklamalar, izleyeceği politika hakkında bir ölçüde bir fikir verebilir. Bu sözlü ve eylemli açıklamaların yanı sıra Amerikan siyasetinin kurumsal bir siyaset olduğu, başkandan pek etkilenmediği, sadece yöntem farklılıkları olduğunu da hesaba katmak gerek... Şimdi buna göre soruda yer alan açıklamalara şu şekilde cevap verebiliriz:

Birincisi: Trump, Suriye ile ilgili politikasını Obama yönetiminin devşirdiği meyveler üzerine inşa edecek:

1- Evet, giderayak Obama yönetiminin planı, meyvelerini vermiştir. Devrim yılları boyunca Suriyeli muhaliflerin pek çok anahtarını elinde tutan, ancak bir sürü nedenden ötürü Washington tarafından kullanılmayan bu anahtarlara sahip Türkiye’nin silahlı gruplara baskısının başarılı olduğu açıktır. ABD Başkanı Obama ile Cumhurbaşkanı Erdoğan arasında 01 Nisan 2016’da Beyaz Saray’da gerçekleşen görüşmenin ardından Amerikan isteklerini karşılamak için Erdoğan Suriye krizinde pozisyon değişikliğine gitti. Avrupa’ya sırt dönen Türkiye, Rusya ile normalleşme mutabakatı imzaladı. Bu mutabakat sonrası bilindiği üzere 24 Ağustos 2016’da Fırat Kalkanıharekâtı oldu. Türkiye yanlısı silahlı grupları Halep ile diğer yerlerde Beşşar askerleri ile savaştan uzak tutmak ve Türkiye’nin bu gruplar üzerindeki şiddetli baskısının sürekliliğini sağlamak için kurgulanan bu harekât, baskı altında grupların cazibe merkezi haline gelmiştir. Türkiye’nin kendilerine verdiği desteğin faturasını ödemek zorunda kalan silahlı gruplar, kritik bir anla karşı karşıya olduklarını gördüler. Türkiye’nin talimatına boyun eğen bu gruplar, 14 Aralık 2016 günü Halep’ten ayrılarak Beşşar’ın askerlerine teslim ettiler. Bu gruplar üzerindeki baskısı bununla sınırlı kalmayan Türkiye, onları Ankara’da cani Rusya ile müzakere masasına oturttu. Böylece sonunda bu gruplar, Ankara’da ateşkes imzaladılar. 29 Aralık 2016 günü Rusya Devlet Başkanı Putin, Moskova’dan yaptığı açıklamada ateşkes imzalandığını ve 23 Ocak 2017 tarihinde Kazakistan’ın başkenti Astana’da yapılacak görüşmelerin hazırlıklarına başlanıldığını duyurdu.

2- Görünürde bu eylemler, Amerikan planının meyvelerinin devşirilmeye başladığını gösteriyor. Böylece bu grupların dizginlerinin Erdoğan’ın elinde olduğunu gören Amerika, yıllardır müzakere önünde bir engel olarak gördüğü silahlı gruplar denklemini halletmenin yolunu bulmuş oldu. Türkiye, silahlı gruplar açısından Amerikan hedeflerine erişmek için benzeri görülmemiş bir özveri gösterdi. Silahlı gruplar ile olan rol ve ilişkisini sponsorluktan arabuluculuğa, sonra pres ve ihanetçilik aşamasına taşıdı. Hatta silahlı grupların dümenini Kazakistan’ın başkenti Astana’ya çevirdi. Türkiye, sadık bir uydu devleti olarak 9 Kasım’da zafer ilan eden seçilmiş başkan Trump’tan sonra bile Amerika’ya hizmet etmek için bu rolünü sürdürdü. 20 Ocak 2017’de göreve gelen Trump’tan sonra olası herhangi bir değişiklik olacağını aklından dahi geçirmedi.

3- Suriye’de silahlı muhalifler cenahında Obama idaresinin yetiştirdiği meyveleri devşirmeye başlayan Trump yönetimi, silahlı grupların kalbini elinde tutan Türkiye’nin barış ve savaşa giden anahtara sahip olduğundan emindi. Nitekim Astana katılımcısı gruplar ile Amerika’nın terörist olarak tanımladığı Astana muhalifi gruplar arasında patlak veren çatışma bile ABD’nin istediği bir şeydir. Çünkü gruplar arası çatışma, rejim karşıtlarını zayıflattığı gibi rejimin önündeki hedefi de çok daha erişilebilir ve kolay hale getirmektedir... Özellikle de Türkiye, grupları terörist ve terörist olmayan gruplar diye sınıflandırmaya başlayınca. Daha önce terörist olarak tanımlanmayan bazı gruplar, 23 Ocak 2017 Astana görüşmelerinden sonra Türkiye tarafından terörist olarak tanımlanınca, bu tanım ışığında terörist ile terörist olmayan gruplar arasında çatışma patlak verdi! 26 Ocak 2017 günü Reuters’e konuşan Türk Dışişleri Bakanlığından bir kaynak, Türkiye, artık Fethu’ş Şam’ı “Nusra Cephesi”terörist olarak tanımlamaktadır dedi. Hâlbuki Türkiye’ye göre Fethu’ş Şam Astana görüşmesi öncesinde terörist grup değildi. Bu sınıflandırmanın ardından terörist ile terörist olarak adlandırılmayan gruplar arasında çatışma patlak verdi. Bu da Türkiye’nin özverisi nedeniyle Amerika’nın Suriye’de meyveleri devşirdiğini göstermektedir!

İkincisi: Trumpın Rusya yönelimine gelince:

Bir yandan Rusya’yı yağlayıp ballayan Trump, öte yandan da Amerikan çıkarlarını uygulaması için açıkça fiili tehditte bulunuyor. Obama döneminde olduğu gibi perde gerisinde kalıp Rusya’yı sahaya süren Amerika, kuyruğuna takılan Rusya’ya girişimin dizginlerini etkin bir şekilde vermiyor. Görüldüğü gibi Trump ile Obama, amaçlar yani Amerikan çıkarlarına hizmet konusunda hemfikirdir, sadece tarzları farklıdır. Trump’ın yağlı ballı sözlerini duyumsayan Rusya, Trump’a yakınlık gösterirken aynı zamanda da özellikle Çin’e karşı politikalarını uygulamak için Trump tarafından yapılan ağır baskının da farkında. Diğer bir deyişle Suriye müzakerelerinde ABD-Rusya yerine Rusya’nın karşısına Türkiye’ye koyarak tenzili rütbe ile yetinmeyen Trump, Rus liderliğine karşı da etkin pozisyonlar sergilemektedir... Bu etkin pozisyonların belirtileri herkesçe görülüp işitiliyor! Dilerseniz bazılarını zikredelim:

1- Seçim kampanyası sırasında Trump’ın kendisine naif davrandığını gören Rusya, göreve geldikten sonra Astana toplantısına ABD’nin en üst düzeyde katılacağını sandı. Astana toplantısına ABD Dışişleri Bakanlığı düzeyinde katılacağı umuduyla başkan Trump’ın görevi devralmasını dört gözle bekleyen Rusya, Trump’ın desteğiyle Astana zirvesinin Suriyeli muhalifler ile Beşşar yönetimi arasında kapsamlı barış müzakereleri için bir başlangıç olmasını arzuluyordu. 30 Aralık 2016 tarihinde BBC’ye konuşan Lavrov’un şu sözleri de bunu teyit etmektedir: Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov, Bakanlık olarak Kazakistanın başkenti Astanada Suriye konulu toplantının hazırlıklarına başladıklarını söyledi. Bu, Trump’ın kendisini desteklediğini sanan Rusya’nın siyasi aptallığının bir sonucudur! Astana zirvesine Washington’u da davet eden Rusya, ABD’nin üst düzey bir heyetle zirveye katılacağını umuyordu. Ancak Washington yönetimi, Astana müzakerelerine Kazakistan büyükelçisi düzeyinde gözlemci sıfatıyla katılarak Rusya’ya adeta tokat atmış oldu! 23 Ocak 2017 tarihinde başlayan Astana müzakereleri, 24 Ocak 2017 günü sona erdi. Ancak ateşkes konusunda kayda değer bir ilerleme sağlanamadı. Görüşmeler Barada Vadisi’ndeki ateşkes üzerinde yoğunlaştı! Doğal olarak görüşmelerde herhangi bir siyasi çözüme de varılamadı... Dolayısıyla Astana müzakereleri, Rusya’nın beklentilerinin ve düzeyinin çok çok gerisinde kaldı. Görüşmeler, dörtlü ateşkes mekanizması hakkında yapılan fikir jimnastiği ile son buldu!

2- Rusya, ABD Başkanı Trump’ın Suriyede savaştan kaçan siviller için güvenli bölgeleri mutlaka kuracağızaçıklamasıyla ilkinden daha şiddetli ikinci bir tokat daha yemiş oldu. Çünkü Trump, Rusya ile istişare yapmadan böyle bir açıklamada bulunmuştu. “Suriye’de güvenli bölgeler kurulması gerektiğini söyleyen ABD Başkanı Donald Trump’ın açıklamalarına yanıt veren Kremlin, plan açıklanmadan önce Beyaz Saray ile Moskova arasında istişare yapıldığı yönündeki haberleri yalanladı. Ve kararın olası tüm sonuçlarınınölçülüp tartılmasına davet etti. Gazetecilerin konuyla ilgili sorularını yanıtlayan Kremlin Sözcüsü Peskov, Hayır, Amerikalı ortaklarımız bunu bize danışmadı. Bu, çok büyük bir karar. Bu planın mültecilerle olan durumu daha da alevlendirmemesi önemli, ancak sanırım olası tüm sonuçlarının ölçülüp tartılması gereklidedi. [26.01.2017 CNN Arapça] Rusya’nın etkili bir tepkime veremeyecek kadar zavallı olduğunu bilen ve bu yüzden böyle bir karar alan Amerika tarafından Suriye bataklığına gömülen Rusya’nın bu bataklığından çıkması oldukça zordur. Belki de Kremlin’in bir rüyasıdır... Gömüldüğü bataklıktan çıkabilmek için Amerika’ya muhtaçtır!

3- Rusya’nın Suriye rolünü cüceleştirmek... Güvenli bölgelerle ilgili yapılan açıklamada da olduğu gibi ABD’nin Suriye politikası, Rusya’nın Suriye’de oynadığı role darbe vurmaktadır ve Suriye krizinden bu yana Rusya’nın devşirdiği “büyük”başarı ve kazanımları tehdit etmektedir! Suriye’de Rusya’ya yönelik politikanın ilk işaretini veren Trump, Rusya’nın rolünü sınırlandırarak tehditkâr bir şekilde DAEŞ ile mücadelesini talep etmektedir. Hatta Rusya, bir rol kapsa dahi Amerikan planları doğrultusunda marjinal bir rol olacaktır... Amerika, artık Rusya’nın arkasına saklanma gereksinimi duymadan dizginleri doğrudan eline almaya hazırlanıyor. Bazı haberler buna işaret etmektedir. 27 Ocak 2017 tarihinde Russia Today sitesinin aktardığına göre New York Times gazetesi, ABD Başkanı Donald Trumpın Pentagondan Suriyede IŞİDe karşı daha agresif bir plan ve 3 ay içinde de güvenli bölgelerhakkında başka bir plan daha hazırlamasını isteyeceğini bildirdi. Gazeteye konuşan Beyaz Saray yetkilileri, Trumpın Suriye eylem planı hazırlamak için Savunma Bakanına direktif vereceğini söylediler. Yetkililere göre, plan IŞİDin Suriyedeki kalesi Rakkaya saldırılarda sahaya ABDli topçu birlikleri ile saldırı helikopterlerinin gönderilmesini içerebilir. Yetkililere göre, Trump, Pentagondan 30 gün içinde yeni planın kendisine sunulmasını isteyecek... Gazeteye göre olası seçenekler, ABD özel harekât birimi kullanımını genişletmek, Irak ve Suriyede konuşlu ABD askeri personel sayısını artırmak, karar alma sürecini hızlandırmak için Pentagon ve saha komutanlarına ek yetkiler vermek.Bu politika gereği Rusya’nın Suriye’deki rolü tırpanlanıyor. Suriye konusunda yeni ABD-Rus mutabakatı, en önemlisi Ukrayna ve Çin mevzusunda Amerikan hizmetinde olmak gibi mutabakata ve pazarlığa varılmış çeşitli uluslararası konuların bir bendi olacak. Başkan Trump’ın Rusya’dan yaptırımları kaldırmak için acele etmemesi de Rusya’ya yönelik bu Amerikan yaklaşımlarını teyit etmektedir. ABD Başkanı, Rusyaya uygulanan yaptırımların kaldırılmasını tartışmak içinse çok erken olduğunu söyledi.[28.01.2017 el-Cezire] Trump, Rusya ile iyi ilişkiler geliştirmekten emin olmadığını ifade etti. Sadece Rusya ile değil, Çin ile de iyi ilişkiler kurmak istediğini, ancak bunun bir garantisinin olmadığını anlatan Trump, şuan ülkesi ile Rusya arasındaki ilişkilerin iyi, kötü ya da kayıtsız mıolur bilemediğini söyledi.[27.01.2017 Russia Today]

Üçüncüsü: Trumpın olası Avrupa Birliği özellikle İngiltere yaklaşımına gelince:

1- Trump, kalbinin derinliklerinde Avrupa Birliği’ni parçalama Amerikan rüyasını taşımaktadır. Diplomatik dil yoksunu Trump, bunu gizlemeyerek açıkça ifade ediyor. Başkanlık seçimlerini kazanmadan önce İngiltere’nin AB’den ayrılmasını müthiş bir gelişme olarak niteleyen Trump, diğer ülkeleri de benzer adımlar atmaya ve İngiltere gibi Brüksel’i kaderine terk etmeye davet etti. Amerika’nın Avrupa Birliği’ni parçalama hayalleri çok eskidir. AB’ye ilişkin Trump politikasındaki yenilik, diplomatik dil kullanmadan açıkça bunun borazanlığını yapmasıdır. Bu yüzden Fransa Cumhurbaşkanı Hollande, 27 Ocak 2017’de yaptığı açıklamada, ABD Başkanı Trump’ın Avrupa Birliği için bir zorluk olacağını söyledi. “Güney AB ülkelerinin zirvesinden sonra konuşan Hollande, ABD Başkanı’nın, başka Avrupa ülkeleri için de Brexit benzeri bir durumdan söz etmesi karşısında, Avrupa’nın güçlü bir yanıt vermesi gereğine inancını dile getirdi.” [28.01.2017 Russia Today]

2- Trump, İngiltere’ye olan hayranlığını saklamıyor. “İngiltere Başbakanı Theresa May ile yaptığı görüşme sonrasında “İki ülke arasında “çok özel ilişki”olduğunu söyleyen ABD Başkanı Donald Trump, Özgür ve bağımsız bir İngiltere dünya için bir nimettirdiye konuştu. [28.01.2017 el-Cezire] Öncesinde ise İngiliz Bağımsızlık Partisi lideri Nigel Farage Obama’nın kaldırdığı Churchill büstünü yeniden Beyaz Saray’a taşıma sözünü vermişti. Öyle de oldu ve büstü yeniden Oval Ofise taşıdı. İngiliz Bağımsızlık Partisi lideri, başkanlık seçimlerini kazandıktan sonra Trump Tower’da seçilmiş başkanı ziyaret eden ilk yabancı yetkilidir.

Trump, İngiltere’ye yönelik Amerikan yaklaşımına vurgu yapmak amacıyla Başbakan May ile düzenlediği ortak basın toplantısında şunları söyledi: “İki ülke arasındaki ilişki, adalet ve barışı sağlamak için tarihin en büyük gücü olmuştur. Bugün ABD, mali, kültürel, siyasal ya da askeri açıdan İngiltere ile derin bağını yeniliyor. Söz veriyoruz, bu özel ilişkinin kalıcı olması için destek olacağız.[28.01.2017 BBC]

3- Brexit ve Trump zaferinden sonra yeni İngiliz politikası şöyle özetlenebilir; İngiltere, 23 Haziran 2016 tarihinde düzenlenen Brexit referandumun ardından AB’den bağımsız yeni yaklaşımlara yelken açmak için hazırlanıyor. Bu nedenle uluslararası İngiliz politikasını yeniden canlandırmak için her düzeyde araştırma ve inceleme yapıyor. Siyasi deneyim yetersizliğine sahip, değişim vaadi ve sloganıyla 8 Kasım’daki seçimleri kazanan Trump’ı bunun için büyük bir fırsat olarak görüyor. Bu yüzden 27 Ocak 2017’de Washington’da yeni başkan Trump’ı ziyaret eden ilk lider, İngiltere Başbakanı Theresa May’dir. Trump’a Rusya ile ilgili özel tavsiyelerde bulunan May, Suriye’de DAEŞ’e karşı ortak operasyon yapılması önerisinde bulunmuştur. Yani İngiltere, bir kez daha uluslararası politikada Amerikan cenahında yer almıştır.

4- Yeni İngiliz eğilimleri ile Trump yönetiminin eğilimleri çakıştığına göre, İngiltere’nin Brexit kararını diğer ülkeler için de bir örnek yapmak Amerika’nın yüksek çıkarınadır. Bu yönelimin bir gereksinimi olarak ABD, benzeri anlaşmalar imzalamak üzere AB ülkelerinin salyaları akıtacak İngiltere ile önemli ticari anlaşmalar imzaladı. İngiltere’ye uluslararası sahnede bir rol vermek de onun için bir ödül olacaktır. Tabii ki eğer Avrupa Birliği’nin dağılmasının bir düğümü haline gelecekse. İşte İngiliz ve Amerikan cenahında olan eğilimleri böyle okuyabiliriz. “Trump, İngiltere’nin AB’den ayrılma kararına olan desteğini yineledi. May ise Washington ile hızla böylesi bir ticaret anlaşması imzalamanın Brexit etkilerinin azaltılmasına katkıda bulunacağını umduğunu ifade etti. [28.01.2017 el-Cezire]

Dördüncüsü: Trumpın İslama ve Müslümanlara yönelik giderek sertleşen küstah ve kaba saldırısını nasıl yorumlayabiliriz sorusuna gelince:

1- Sadece Trump değil, bütün Batı yöneticileri İslam’a ve Müslümanlara saldırıyor. Sadece yöntemleri farklıdır. Bazıları zehre sadece biraz bal karıştırıyor... Örneğin Obama, başkanlık döneminin ilk yıllarında Müslüman ülkelerinin (Endonezya, Mısır ve Türkiye) başkentlerini ziyaret ederek Müslümanlara yönelik yumuşak açıklamalar yaptı. Ama özellikle insansız hava araçları ile Müslüman ülkelere düzenlediği saldırı ve ölü sayısı, diğer yöneticilerden kat be kat fazladır diyebiliriz. Trump ise, göreve gelir gelmez hatta öncesinde dahi zehre bal karıştırma gereksinimi duymadan aleni sert saldırılarda bulundu... Dolayısıyla hem Amerika hem de bütün Batı, İslam’a ve Müslümanlara yönelik art niyetli Haçlı inancına sahiptir.

2- Amerika ve Batı, Müslümanların işlerini güden, bu ülkelerce İslam’a ve Müslümanlara bir saldırı olduğunda kısasa iki misliyle kısas yapan bir devletlerinin olmadığını biliyor. Bu ülkeler ayrıca Müslüman ülkelerdeki yöneticilerin sömürgeci kâfirlere sadakati kadar İslam’a sadık olmadıklarını da biliyorlar. Diğer bir ifadeyle bu yöneticiler, İslam’ı ve Müslümanları savunmak için Amerika ve Batı karşısında durmuyor. Hatta bazen, daha doğrusu çoğu zaman sömürgeci kâfirlerin İslam düşmanlığına yakın İslam düşmanlığı yapıyorlar. Bu yüzden Batı ve Amerika, İslam’a ve Müslümanlara şiddetli saldırdıklarında, bu devletleri bu saldırıdan caydıracak bir mekanizma yok. Bu da onları yüreklendiriyor. Bu konuda hiçbir şeyi hesaba katmıyorlar.

3- Müslümanlara ait bir devlet olduğunda ki Allah’ın izniyle olacaktır, o zaman Müslümanlar güçlü olacaktır. Hesap eden buna göre hesap edecektir. Zalimler ve zorbalar, İslam’a ve Müslümanlara düşmanlık yapamayacak. Olabilir ki yanlışlıkla İslam’a ve Müslümanlara saldırdıklarında, güçlü bir misillemeyle karşılaşacaklar ve kaçacak delik arayacaklardır. Tarihi gerçekler, bunun kanıtıdır. Sömürgeci kâfirler, bu tarihi gerçekleri çok iyi biliyorlar. Bunun içindir ki hakkı hak, batılı da batıl sayan Raşidi Hilafet Devletinin yeniden dirilişini önlemek için ellerinden her şeyi yapıyorlar. Bu sabit gerçeği, basiret ve feraset sahibi hiçbir kimse yadsıyamaz. Örneğin Romalılar, Müslüman bir kadının avret yerlerini açtıklarında yetiş Ya Mutasımdiye haykıran kadının haykırışı kendisine ulaştığında, Halife, ordulara başkasının komuta etmesine izin vermeyerek bizzat kendi komutasında, Roma diyarında o Müslüman kadının yardımına koşmuş, Romalılar ve memleketlerinden intikam alarak oraları fethetmiştir. Kötülüğü ortadan kaldırarak o memleketlere iyiliği yaymıştır... Yine Sind kralı, Müslüman kadınları taşıyan bir gemiye saldırıp gemideki kadınları esir aldığında, Halife valiye haber göndererek bu zalim yöneticiden intikam almasını emreder. Bunun üzerine ordulara komuta eden Muhammed B. Kasım, Müslüman kadınları o zalim yöneticiden kurtarıp ondan intikam alır ve Sind bölgesini fetheder... Bir oyun yazarı da Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’e hakaret içerikli bir drama kaleme almış olup İngiltere’de bir tiyatroda sahnelemek ister. Ancak zamanın büyük gücü İngiltere, bunun için Osmanlı Devleti’nin Londra büyükelçisine resmi özür beyanatında bulunur... İşte devletleri varken Müslümanların durumu böyleydi. Eğer o zaman Trump ve Trump gibi yeryüzündeki zorbalar, İslam’a ve Müslümanlara dil uzatsalar ya da onlara karşı milim kıpırdasalardı, hemen dilleri kesilir, ayakları kırılırdı... Bugün kutsal Kurana, Peygambere ve Müslüman ülkelere saldırılıyor, ama saldırıya karşılık veren hiçbir kimse yok! Bunun tek nedeni, İmam ve Raşidi Halifenin yokluğudur muhakkak. Buhari ve Müslim’in Ebu Hurayra’dan rivayet ettiği bir hadiste Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmaktadır:

إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ، يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ، وَيُتَّقَى بِهِİmam ancak bir kalkandır. Arkasında savaşılır ve onunla korunulur.Bu, Allah’a zor değildir. O günler elbet geri gelecektir.

وَتِلْكَ الْأَيَّامُ نُدَاوِلُهَا بَيْنَ النَّاسِ O günleri biz insanlar arasında döndürür dururuz[Ali İmran 140] Kuşku yok ki Allah’a verdikleri söze sadık İslam’a bağlı yiğit erkekler var. Bu ceberut saltanattan sonra Allah’ın vaadi gerçekleşip Raşidi Hilafeti kurulana dek hiçbir şey onların ne kararlılığını zayıflatabilir ne de iradelerini kırılabilir. Nitekim Ahmed ve et-Tayalisi’nin rivayet ettiği sahih bir hadiste Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

ثُمَّ تَكُونُ جَبْرِيَّةً، فَتَكُونُ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ تَكُونَ، ثُمَّ يَرْفَعُهَا إِذَا شَاءَ أَنْ يَرْفَعَهَا، ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةٌ عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِDaha sonra ceberut bir saltanat olacaktır. O da Allahın dilediği kadar devam edecektir. Ardından Allah dilediği zaman onu ortadan kaldıracaktır. Sonra, Nübüvvet metodu üzere Hilafet olacaktır.Allah, Aziz ve Hâkim’dir.

H.08 Cumâde’l Ûlâ 1438
M.05 Şubat 2017

Devamını oku...

Soru Cevap: Gambiya’daki Siyasi Durum

Soru Cevap

Gambiyadaki Siyasi Durum

Soru:

Umuyoruz ki Hizb, diğer Müslümanların sorunlarına ilgi ve alaka gösterdiği gibi Afrikalı Müslümanların sorunlarına da ilgi ve alaka gösterir. Oralarda olay olur olmaz hemen ertesi gün veya iki gün sonra Soru-Cevap yayınlanıyor. Ama örneğin Gambiya ile ilgili şu ana dek bir Soru-Cevap yayınlanmış değil. Hâlbuki Gambiya olayları yaklaşık iki aydır devam etmektedir. Lütfen Gambiya’da olanları açıklayınız. Sonra neden Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu, yeni Devlet Başkanı Adama Barrowu destekliyor? İktidarı devretmesi için niye eski Devlet Başkanı Yahya Jammeh’a yoğun baskı yaptı? Uluslararası Ceza Mahkemesi üyeliğini iptal ettiği için mi? Yoksa Gambiyaya İslam Cumhuriyeti adını verdiği için mi? Tüm bunların bir ilgisi var mı? Özellikle yeni Devlet Başkanı, 28 Ocak 2017 günü başkent Banjulda düzenlediği bir basın toplantısında, Sözüme bağlı kalacağım ve eski Devlet Başkanı Yahya Jammeh’ın Uluslararası Ceza Mahkemesi’nden ayrılma kararını iptal edeceğim” diye konuştu... Ve anayasal reformlar kapsamında Gambiya İslam Cumhuriyeti’ni Gambiya Cumhuriyeti olarak değiştirme niyetini ortaya koydu...[29.01.2017 el-Cezire]

Cevap:

Hizb-ut Tahrir, ideolojisi İslam olan siyasi bir partidir. Bütün Müslümanların sorunu, Hizbin sorunudur. Öncelikleri gözetip bazısı hakkında Soru-Cevap yayınlayıp bazılarını ötelemesi, onlara ilgi alaka göstermediği anlamına gelmez. Umarım bu açık ve nettir. Hizbin fikir ve metodu, bu söylediklerimizin delilidir. Allah yardımcımızdır. Şimdi sorunuza yanıt vereceğim. Başarı Allah’tandır.

Cevap, İslam’ı kabul eden ve Gambiya’da devam eden uluslararası çatışmadan beri Gambiya’nın siyasi vakasına bir göz atmayı gerektiriyor... Bunun detaylıca açıklaması şu şekildedir:

1- Gambiya, Müslüman bir ülkedir, çünkü halkı, İslam’ı kabul etmiştir. 2 milyona yaklaşan ülke nüfusunun yaklaşık %95’ni Müslümanlar oluşturmaktadır. Eski bir İngiliz sömürüsü olan Gambiya, İngilizler tarafından 1965 yılında kendisine bağımsızlık verildikten sonra İngiliz Milletler Topluluğu üyesi yapılmıştır... David Jawara da İngiliz Kraliyetine bağlı monarşide başbakan olarak atanmıştır. Daha sonra David Jawara, Gambiya Cumhuriyeti’nin ilk Devlet Başkanı olmak için 1970 yılında cumhuriyet ilan etmiştir. Çünkü bu yıllarda Amerika, özellikle monarşinin hüküm sürdüğü Avrupa ülkeleri kolonisi olan Afrika devletlerine yönelik saldırı yapmaktaydı. İngiltere, monarşi döneminde Amerika’nın Libya saldırısı arttığı için Libya’da da aynı taktiği izlemiştir. Bunun için soyu sopu belirsiz 26 yaşındaki Kaddafi, 1969 yılında İngiliz ajanı krala karşı beyaz darbe yapmıştır. Libya’da monarşiye karşı darbe yapmak için yoğun çaba sarf eden Amerika’nın girişimlerini engellemek için de cumhuriyet ilan etmiştir. Görüldüğü gibi İngiltere için yönetim sisteminin şeklinde bir değişiklik yapılması önemli değil. Önemli olan, nüfuz ve sömürüsünü güvence altına alan içeriğin bekasıdır.

2- Geçtiğimiz yüzyılın sonunda Amerika’nın Gambiya’ya yönelik saldırı ve baskıları giderek hiddetlendiğinde, İngiltere tarafından getirilen ve soyu sopu belirsiz 29 yaşındaki askeri subay Yahya Jammeh, ülkedeki İngiliz nüfuzunu korumak için 30 yıldır saltanat süren ve ülkenin ilk Devlet Başkanı olan İngiliz ajanı David Jawara’ya karşı 22 Temmuz 1994 yılında beyaz darbe yapmıştır. Kaddafi döneminde Libya, Gambiya askerlerine eğitim veriyordu. Çünkü İngiltere, Afrika’daki ajanlarını koruma görevini ajanı Kaddafi’yi tevdi etmişti. Bağımsızlık yönünde açıklamalar yapan Kaddafi, sömürge karşıtı bağımsızlık açıklamaları ile bazı İslami ve Arapçılık söylemelerini harmanlarken, aynı zamanda da İngiliz planlarını uygulamaktan geri durmuyordu. İslam’ı uygulamaktan çok çok uzaktı. Aynı şekilde Yahya Jammeh da bu tür icraatlarda bulunmuştu. Öyle ki 2013 yılında Gambiya’nın İngiliz Milletler Topluluğu üyeliğini iptal ettiğini açıklayan Jammeh, Topluluğu “yeni sömürgeci” olarak nitelendirmiş ve Topluluğun, Batının hegemonya planlarını “gelişmekte olan tüm dünya ülkelerine dayatmak için” kurulduğunu ileri sürmüştü. 300 yıllık sömürge boyunca İngiltere, bize God Save the Queen[Tanrı kralı korusun] sözünü öğretmekten başka bir şey yapmamıştır.diyen Jammeh, ülkede resmi eğitim dili olarak kullanılan İngilizceden vazgeçtiklerini duyurarak Arapçayı resmi dil ilan etmiştir. 2015 yılında da Gambiya İslam Cumhuriyeti’ni ilan etmiştir. 11 Aralık 2015 yılında devlet televizyonunda yayınlanan konuşmasında Jammeh, Ülkemizin dini kimliği ve değerlerine bakarak Gambiyanın bir İslam Devletiolduğunu ilan ederek “Uzun süredir gerçek kimliğimizden farklı bir şekilde yaşadık, yeter artık. Sömürge mirasımızı sürdüremeyizifadelerini kullanmıştır. Gambiya anayasası, sömürgeci İngilizlerin kurup yüzyıllarca sömürdüğü ve egemen olduğu ülke rejimini laiklik olarak ön görüyor. Böylece Gambiya, Gambiya İslam cumhuriyeti adını almıştır. Değişiklik, sadece isimde olmuştur, içerikte değil. İslam, bilfiil uygulanmıyor. Bu durum, komşu ülke Moritanya’ya benzemektedir. Moritanya da İslam Cumhuriyetidir, ama İslam’ı uygulamıyor. Aksine Avrupa sömürgeciliğine bağımlıdır. Yahya Jammeh’ın bu adımı, iktidarını sağlamlaştırma ve popülerliğini artırma girişimidir. Zira iktidarına yönelik eleştiriler vardı. Amerika da onu devirmek ve darbe yapmak için çabalıyordu. Halk ise İslam’ı seviyor. Bu sevginin kanıtı, çocuklarını İngiliz okullarına göndermekten imtina etmeleridir. Bu okullar, halk tarafından gerçek kimliğinden soyutlanmış sömürgeciliğe bağımlı nesiller yetiştiren Batılılaştırma okulları olarak görülüyor. Halk, eğitimin Arapça olmasını ve müfredata İslami eğitimin derç edilmesini şart koşmuştur. Tüm bunlara rağmen İngiliz nüfuzuna hiç dokunulmamış olduğu gibi devam etmiştir. İngiltere, iktidar dizginlerini ya doğrudan ya da ajanları vasıtasıyla perde gerisinden hep elinde tutmuştur. İçerik olarak İslam uygulanmadığı sürece ve Amerikan baskısı karşısında ajanı da popülerliğini koruduğu sürece İngiltere’ye göre salt İslam adının cumhuriyete eklenmesinde hiçbir sakınca yoktur.

3- 30 Aralık 2014 tarihinde Yahya Jammeh’a karşı bir darbe girişiminde bulunan cuntacılar, Devlet Başkanı Jammeh yurtdışında olduğu bir sırada onu devirmek umuduyla Başkanlık Sarayına yürümüşlerdi. Bu darbe girişiminin arkasında Amerika vardı. Amerika’nın Teksas eyaletinde ikamet eden işadamı Cherno Njie ile Amerikan vatandaşı diğer üç kişinin darbe girişiminin finansörü ve liderlerinden olduğu açığa çıktı. Darbe girişimi başarısız olunca, bu dört darbeci kafadar, Amerika’da hafif cezai müeyyidelere çarptırıldı. Bu bağlamda Cherno Njie, bir yıl hapis cezasına çarptırıldı. Nitekim bu konuda Amerikalı avukat Andrew Luger şöyle demiştir: “Bu dört kişi, ülkemizin dış politikasını korumak için var olan yasaları ihlal etmiştir. ABD ve yurtdışındaki tüm Amerikan vatandaşı bu yasalar karşısında eşittir[13.12.2016 Reuters] Amerika, sanki bilgisi dâhilinde olmamış gibi gerçekleri örtbas etmek için Gambiya asıllı kendi vatandaşlarını cezaya çarptırmıştır. Eğer darbe başarılı olsaydı, kesinlikle desteklerdi. Ancak başarısız olunca bu kişilere göstermelik hafif cezalar vermiştir.

4- Diğer bölgelerde olduğu gibi Batı Afrika’da da Avrupa özellikle İngiliz nüfuzuna yönelik Amerikan saldırıları giderek hiddetlenmektedir. Amerika’nın bu konudaki gerekçesi, bu veya diğer devletlerin insan hakları karnesinin zayıf olmasıdır. Gerçekte ise insan haklarının Amerika nazarında hiçbir kıymeti harbiyesi yoktur! Amerika, Yahya Jammeh’ı değiştirmek ve İngiliz nüfuzu yerine kendi nüfuzunu sokmak için Gambiya’da insan hakları karnesi zayıf gerekçesi üzerinde odaklanmıştır. Amerikan saldırısı öyle şiddetliydi ki ön almak için Avrupa da bu saldırıya eşlik etmiştir... Avrupa Birliği, “insan hakları karnesi zayıf” gerekçesiyle geçici olarak Gambiya’ya yaptığı yardımlarını askıya almıştır. İngiltere, demokrasi adına yapıldığı için Amerika’nın itiraz edemeyeceği şekilde ajanlarını değiştirmek istemiştir. Batılı ülkeler, ya birbirlerinin nüfuzuna darbe vurmak ya da askeri müdahaleye bahane oluşturmak için demokrasiyi Truva atı olarak kullanıyorlar. Hâlbuki bilindiği üzere Gambiya anayasası, her beş yılda bir seçimlerin yapılmasını öngörmektedir. David Jawara her zaman seçimlerde zafer elde etmişti. Keza mensubu olduğu ve Gambiya siyasetine hâkim İlerici Halk Partisi de öyle. Yani Gambiya politik çevreleri İngilizcidir. Aynı şekilde 22 yıllık saltanatı döneminde Yahya Jammeh da her zaman seçimlerden zaferle çıkmıştı. İşte geçtiğimiz yılsonunda 2 Aralık 2016 tarihinde başkanlık seçimleri yapıldı. İngiltere’nin başkenti Londra’da mağaza güvenlik görevlisi olarak işe başlayan, daha sonra 2006 yılında ülkesine dönen ve burada emlak şirketi kuran ve hâlâ da yöneticiliğini yapan rakibi Adama Barrow seçimlerde zaferini ilan etti. Adama Barrow, başından sonuna kadar İngilizlere sadık biridir.

5- Yenilgiyi kabul eden Yahya Jammeh, devlet televizyonunda yayınlanan konuşmasında Gambiyalılar, çekilmem yönünde karar verdiler ve ülkeyi yönetmesi için bir başkasına oy kullandılardedi. Rakibini telefonla arayarak tebrik ettiğini belirten Jammeh, Gambiyanın seçilmiş Devlet Başkanı sizsiniz, size başarı ve iyi dileklerde bulunuyorumifadelerini kullandığı kaydedildi. Fakat Jammeh, seçim komisyonu iki rakip arasındaki oy farkının 60 bin değil, 20’den daha az olduğu yönünde bir açıklama yapınca, seçimleri tanımadığını ilan etti. Bazılarının oy kullanmadığını ve bazılarının da yanlış bilgiler nedeniyle oy kullanmalarına engel olunduğunu söyleyen Jammeh, Yeniden sandık başına gideceğiz, çünkü biz, her Gambiyalının bağımsız, tarafsız, nötr ve yabancı etkisinden özgür bir seçim komisyonu altında oy kullandığından emin olmak istiyoruz.dedi. Sanki görevi bırakmak ve devlet başkanlığı görevini yeni ajana devretmek konusunda onunla bir anlaşma yapılmış gibiydi. Ancak herhalde bir kaç yıl daha iktidarda kalmak için İngiltere’yi ikna edebileceğini düşündü! Fakat Avrupalılar, özellikle İngiltere, Amerika’nın ülkeye hâkim olacağı ve İngiltere’den söküp alacağı korkusuyla artık Jammeh’ın iktidarda kalamayacağını gördü. Özellikle de Amerika, seçim sonuçlarını kabul etmeyen Gambiya Devlet Başkanını kınayan açıklamalar yapınca. 10 Aralık 2016 günü Dışişleri Bakanlığı Sözcüsü Mark Toner yaptığı açıklamada, Bu, Gambiya halkının inancına göre kabul edilemez ve kınanması gereken bir tutumdur. Güvenilir seçim sürecini baltalayan fevkalade kötü bir girişimdir ve gayri meşru şekilde iktidarda kalma çabasıdır.şeklinde konuştu. Bu açıklama, Amerikan müdahalesi için güçlü bir argümandır. Bu yüzden İngiltere, Jammeh’ın iktidarda kalmasını reddetmiş ve Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu (ECOWAS) tarafından alınan müdahale kararıyla konuya son noktayı koymuştur. Bu Topluluk, Avrupa, özellikle bölgede nüfuz sahibi İngiltere ve Fransa adına ajanlık yapan bir kuruluştur. 19 Ocak 2017 günü BM Güvenlik Konseyi Daimi üyesi Senegal, Güvenlik Konseyi Daimi üyeleri İngiltere ve Fransa’nın da desteğiyle askeri müdahaleye izin veren bir karar tasarısı sundu. Yahya Jammeh rejimi karşıtlarına önderlik eden ve askeri müdahalenin yollarını araştıran Amerika, tasarıya hayır diyemedi. Böylece Güvenlik Konseyi, 19 Ocak 2017 Perşembe günü oybirliğiyle karar tasarısını kabul etti. Karar metninde, Gambiyada devlet başkanlığının eski başkanYahya Jammehten demokratik yollarla seçilmiş yeni başkan Adama Barrowa geçmesi için ECOWASın faaliyetlerine, önceliğin diplomatik çözüm çabaları olması kaydıyla, destek verildiğibelirtildi. Yani tasarı, diplomatik çözüm çabaları başarısız olduğunda, askeri müdahaleye başvurulabileceğine izin vermektedir.

6- Böylelikle mesele çözüme kavuşmuş oldu... 15 Aralık 2016’dan beri Senegal’de kalan Adama Barrow, 19 Ocak 2017 günü Senegal’deki Gambiya elçiliğinde devlet başkanlığı için yemin etti... Jammeh’ın istifa edip ülkeyi terk etmesi için yapılan arabuluculukların yanı sıra Senegal, Nijerya ve Gana, Gambiya sınırına kara birlikleri gönderdi. Batı Afrika Devletleri, görevi devredip ülkeden ayrılması için Yahya Jammeh’a 20 Ocak 2017 öğle vaktine kadar süre tanıdı. Bu ülke liderleri, bilfiil ülke sınırlarına giren bölgesel ordu birlikleri ile zorla devirmeden önce barışçıl yollarla iktidarı teslim etmesi için Yahya Jammeh’a son bir şans vermek üzere Gambiya’nın başkentine gittiler... Aynı gün 20 Ocak 2017 tarihinde Gambiya Genelkurmay Başkanı, Yeni Devlet Başkanı Adama Barrowu başkumandan olarak tanıdıklarını ve istifa etmeyi reddeden Yahya Jammehı görevden almak için hazırlanan bölgesel güçle kesinlikle savaşmayacaklarınıaçıkladı... Yahya Jammeh da artık ne içeride ne de dışarıda kendisini savunacak bir gücü kalmadığı için 21 Ocak 2017 günü istifa ederek ülkeden ayrılma kararı almak zorunda kaldı... Ardından Birleşmiş Milletler ile Afrika Birliği ve Batı Afrika Devletleri Ekonomik Topluluğu, Gambiya’ya yönelik askeri operasyonu durdurdu. Görevi devredip ülkeden ayrıldıktan sonra tekrar ülkeye dönebileceğine dair Yahya Jammeh’a güvence verildi. 24 Ocak 2017 günü Ekvator Ginesi Hükümet Sözcüsü, Ülkesinin, Gambiyada silahlı çatışmayı önlemek için Gambiya Devlet Başkanı Yahya Jammeha siyasi sığınma hakkı verdiğini doğruladı.[25.1.2017 AFP] Böylece Gambiya’da altı haftadır süren siyasi kriz son bulmuş oldu ve nüfuzunu korumak için bir ajanı diğeriyle değiştiren Avrupa da 22 yıllık Yahya Jammeh saltanatını kapatmış oldu.

7- Özetle Gambiya’daki değişimin nedeni, Yahya Jammeh tarafından ülkesinin Uluslararası Ceza Mahkemesi üyeliğinin iptal edilmesi değildir. Çünkü Amerika dâhil pek çok ülke, Uluslararası Ceza Mahkemesi üyesi değildir... Devletin adını “İslam cumhuriyeti” olarak değiştirmesi de değildir. Çünkü pek çok ülke, bu isimle anılmaktadır. Batıyı İslam Devletinde İslam’ın uygulanması korkutur. Anlamsız soyut sözcükler ise Batıyı asla korkutmaz... Meydana gelen değişim, uluslararası çatışmanın bir parçasıdır. Amerika, uygun fırsat bulduğunda o makama oturmak için Afrika sömürgelerinde Avrupalıları kolaçan etmektedir. İnsan hakları ihlalleri gerekçesiyle Yahya Jammeh iktidarı döneminde sanki Gambiya’da bu fırsatı yakalamış gibiydi. Ancak dizginleri elinde tutan Avrupa “İngiltere”, bir ajanı diğeriyle değiştirerek Amerika’nın önünü kesmiş ve dolayısıyla belli bir süreliğine Gambiya’da İngiliz nüfuzunu korumuştur...

Gambiya halkı, diğer Müslümanlar gibi İslami yönetimin özlemini çekiyor. Koloni boyunduruğundan ve küfür yönetiminden kendisini kurtaracak yiğitler bekliyor. Koloni boyunduruğundan kurtulmak her muktedir Müslümanın yükümlülüğüdür. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ve ardından sahabenin davet taşıdığı gibi daveti taşımak ve Raşidi Hilafeti kurmak için her Müslümanın elinden gelen çabayı sarf etmesi gerek. Böylece, yaşayan açık bir delille yaşasın, ölen de açık bir delille ölsün.

وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ بِنَصْرِ اللَّهِ يَنْصُرُ مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ

O gün Allahın zafer vermesiyle müminler sevinecektir. Allah, dilediğine yardım eder. O, mutlak güç sahibidir, çok merhametlidir.” [Rum 4-6]


H.03 Cumâde’l Ûlâ 1438
M.31 Ocak 2017

Devamını oku...

Soru Cevap: Kıbrıs İle İlgili Yeni Gelişmeler

Soru Cevap

Kıbrıs İle İlgili Yeni Gelişmeler

Soru:

18 Ocak 2017 günü başlayan Kıbrıs görüşmeleri, 20 Ocak 2017 Cuma günü sona erdi... 2013 yılının başından bu yana ağır aksak giden Kıbrıs görüşmeleri, Kasım 2014’ten itibaren kesintiye uğradı... 2015 Mayıs ayında tekrar başlayan Kıbrıs müzakereleri, 2016 yılının sonlarına doğru gel-gitler şeklinde seyretti... Daha sonra bu Kıbrıs müzakereleri, Kuzey Kıbrıs Türk lideri Mustafa Akıncı ile Rum mevkidaşı Nikos Anastasiadis’in katılımıyla Cenevrede 09 Ocak 2017 günü dikkat çekici ve güçlü bir şekilde yeniden başladı. Ardından üç garantör devlet Türkiye, Yunanistan ve İngiltere yanı sıra Avrupa Birliği de görüşmelere katıldı... Kıbrıs sorununda ne gibi yeni gelişmeler oldu da görüşme trafiği böyle hızlı bir şekilde hareketleniverdi? Kıbrıs sorununa ilişkin muhtemel çözüm nedir? Allah mükâfatınızı artırsın.

Cevap:

Bu soruları yanıtlayabilmek için meseleyi “yerel, bölgesel ve uluslararası yönlerden ele alacağız. Sonra yerel, bölgesel ve uluslararası” yönlerle girift olan yönlere değineceğiz... Daha sonra bu görüşmeler trafiği ile ilgili gelişmeleri beyan edip, ardından soruna ilişkin muhtemel çözümü ortaya koyacağız.

Birincisi: Yerel taraflar:

Yerel açıdan Kıbrıs krizinin arka planı, Kıbrıs Rumları ile Kıbrıs Müslüman Türkler arasında bir iktidar mücadelesidir. İktidar dizginlerine sahip olmak ve Müslüman Türkleri yönetimde zayıflatıp adayı Yunanistan’a bağlamak amacıyla Kıbrıs Rum milliyetçileri, 1963 yılında Akritas planı hazırladılar. Ardından Müslümanlara yönelik kanlı intikam süreci başladı. Kıbrıs Rumlarının politikası gereği, İngilizlerin bilgisi dâhilinde Yunanistan ile birleşmek için katliam ve sürgün yapıldı, arazilere el konuldu. Bilindiği üzere o zaman adanın gerçek hâkimi ve adada en büyük iki üssü bulunan İngiltere, Türkiye ile “Taksim” isteğinde bulunan Türklerin ve Yunanistan ile Enosis isteyen Kıbrıs Rumlarının bu isteklerinden vazgeçmesi koşuluyla 1960 yılında adaya bağımsızlık verdi. 1967 yılına gelindiğinde ada fiilen bölündü. Adada Kıbrıslı Müslüman Türkler ile Kıbrıs Rumları arasında husumet baş gösterdi.

İkincisi: Bölgesel taraflar:

Kıbrıs Rumlarının arkasında Yunanistan var. Onlara destek veriyor ve adanın Yunanistan’a ilhakını planlıyor. Buna karşılık Türkiye de Müslüman Türkleri kısmen destekliyor. İşte Kıbrıs’taki yerel bölünmeyi besleyen bu iki bölgesel güçtür. 15 Temmuz 1974 tarihinde Amerika’nın talimatıyla Yunanistan’daki askeri cunta, Enosis konusunu çözümlemek maksadıyla Kıbrıs’taki askeri darbeyi destekledi. Kıbrıs’taki askeri darbeden beş gün sonra eğer İngilizlerin buyruğuyla Türk ordusu askeri harekâtta bulunmayıp adanın kuzeyine asker çıkarmamış olsaydı, Kıbrıs’ın Yunanistan’a ilhak süreci resmen başlayabilirdi. Harekâtın ardından Türk ordusu, Müslüman Türklerin küçük barınaklarını ve izolasyonu ardışık coğrafi tek bir bölgeye dönüştürdü. Adanın üçte birine tekabül eden bu bölgenin yüzölçümü 3335 kilometre karedir. Nüfuz olarak da 210 bindir ve ada nüfusunun beşte biridir. İşte Türkiye ve Yunanistan, Kıbrıs’ta etkin iki bölgesel güçtür. Güvenlik, ekonomik özellikle de gaz anlaşmaları açısından ayrıca Yahudi varlığının da gizli bir etkinliği var.

Üçüncüsü: Uluslararası taraflar:

İngiltere, Birinci Dünya Savaşı’nın başlangıcında 1914’te Kıbrıs’ı resmen ilhak etti. O gün bu gündür Kıbrıs’ta en etkili uluslararası aktördür. İngiltere, 1960 yılında Kıbrıs’a bağımsızlık verse de antlaşmalar uyarınca Kıbrıs’ta tek uluslararası garantör güç olmayı sürdürmüştür. 1955 yılında iki bölgesel güç Türkiye ve Yunanistan’ı da Kıbrıs için garantör güçler safına dâhil etmiştir. Bundan amacı, Amerika’nın Yunanistan’daki nüfuzunu istismar ederek Yunanistan’ın Kıbrıs’ı ilhak etmesinin önüne geçmektir. İngiltere, Türkiye çomağını Yunanistan tekerine sokarak, Kıbrıs’taki dünyanın en büyük iki İngiliz askeri üssünü böylece korumuştur. Adadaki bu iki üste 24 bin asker, deniz ve hava kuvvetleri var. Bu iki üs, İngiliz sömürüsünün en büyük dayanağıdır. 1956 yılında Süveyş Savaşı’na İngilizler buradan hareket etmiştir. 1967 yılında Yahudi devletinin savaşına katılan İngiliz uçakları ve 1991 ile 2003 yıllarındaki Irak işgalinde Amerikan saflarında yer alan İngiliz savaş jetleri de bu iki üsten kalkmıştır. Bu iki üs İngilizlerin casusluk merkezidir ve bölgeyi bu üsten izliyorlar. Bu nedenle bugüne dek hep Kıbrıs’ın güvenliği İngiltere’nin güvenliği olarak algılanmıştır. Ayrıca İngiltere, ekonomik olarak da Kıbrıs’ı bir vergi cenneti olarak kullanıyor. Yağmacı yöneticiler, vergi kaçakçısı şirketler, mafyalar özellikle Rus mafyası paralarını bu uzak adalarda tutuyorlar. O yüzden Kıbrıs adası İngiltere nazarında özel bir yere sahiptir. Sinsi ve kurnazlığıyla İngiltere, bu önemli sömürü adasına varis olmak isteyen tüm Amerikan müdahalelerinin üstesinden gelebilmiştir. Yunanistan Kıbrıs’a nüfuz etmek için bir Amerikan kozudur. İngiltere de Türkiye ve Kıbrıs’taki ajanları vasıtasıyla bu Amerikan kozunu bertaraf edebilmiştir. Onun için şöyle diyebiliriz; uluslararası açıdan Kıbrıs sorunu, son birkaç yıldır Amerikan yanlıları ile İngiliz yanlıları arasında sıcak bir çatışma mevzusudur. Bu yüzden Amerika, İngiliz askeri üslerini adadan çıkarıp yerine kendi geçmedikçe rahat bir uyku uyumayacaktır. Amerika, Birleşmiş Milletler’in uğraşılarını bu hedefine ulaşmanın bir aracı olarak görüyor. Şimdiye dek kurnazlığı ile Amerikan engellerinin üstesinden gelen İngiltere, askeri üslerin varlığına gerekçe oluşturmak için Kıbrıs’ın bölünmüş olarak kalmasını yeğlemiştir. Amerikan planlarının Kıbrıs’ta tam olarak uygulanmasının önüne geçmiştir... İngiltere, son darbe girişimi ile eğer mevcut Amerikan yanlısı rejimin yerine İngiliz yanlısı bir rejim oluşturabilseydi, nihai olarak üslerini koruma amacına erişecekti... Ancak ne var ki darbe girişimi başarısız olmuştur. Ama darbe girişimi, Türk rejimi içerisindeki Amerikancı ve İngilizci taraflar için bir uyarı mesabesindeydi...

Dördüncüsü: Girift yönler:

1- Bölgedeki etkin İslami hareketlilik:

Suriye devrimi, bölgedeki Amerikan politikası için büyük bir düğüm olmuştur. Amerika, İran, Şii milisler, Rusya ve askeri gücünü, Türkiye, Körfez ülkeleri, temasları, parasal destek, Cenevre ve uluslararası özel elçiler gibi çeşitli argümanları kullanmasına rağmen yıllardır Suriye devriminin tehlikesini bertaraf edememiştir. Amerika, Suriye’de İslam ile mücadele ettiğini çok iyi biliyor. Bu ölçekte bu mücadele ABD politikası için yeni bir deneyimdir ve saçlarını ağartmıştır. Nitekim Obama, 4 Ağustos Perşembe günü Ulusal Güvenlik Konseyi ve Pentagon’daki askeri yetkililer ile yaptığı toplantının ardından düzenlenen bir basın toplantısında, Eminim, saçlarımın büyük bir bölümü Suriye toplantıları yüzünden beyazladı...dedi. [05.08.2016 Russia Today]

Amerika ve Batı, bölgedeki İslami hareketliliği çok ciddiye alıyor. Müslümanların İslam Devletini kurma çabası, Amerika ve Batının bir takıntısı haline gelmiştir. Bölgede İslami Hilafeti kurma hareketliliğini çok ciddiye aldıkları için Kıbrıs’ta “yaklaşık 30 bin” Türk askerinin varlığı, onlar için bir tehlikedir. Eğer Hilafet kurulursa, o zaman adadaki Müslüman Türk askerleri, Halife Osman RadiyAllahu Anh döneminde fethedilen Kıbrıs’ı yeniden aslı olan İslami ülkeye döndürmek için mızrak başı olacaklardır... O sebeple bu askerlerin adadan çıkarılması gerektiğini düşünüyorlar. İste bu amaca ulaşmak için müzakerelere hız verilmiştir.

2- Yeni enerji faktörü:

2009 yılında işgal altındaki Filistin kıyılarında doğal gaz keşfedilmiştir. 2013 yılından bu yana da Yahudi varlığı bu doğal gazın ticari üretimine başlamıştır... Yunanistan, Türkiye ve Kıbrıs da son zamanlarda uluslararası sularda petrol arama çalışmalarına başlamıştır... Bütün bunlar, enerji faktörünü Kıbrıs sorununa ilişkin yeni diplomatik hareketliliğin nedenleri arasına katarak hareketliliğe ivme kazandırmıştır. Şöyle ki:

A- Doğu Akdeniz’de keşfedilen gaz yatakları ile ilgili teknik veriler, çok büyük miktarlarda gaz rezervinin bulunduğunu, Avrupa’nın gaz ithalatını çeşitlendirmek ve önemli ölçüde Rus gazına olan bağımlılığını hafifletmek için yeterli olduğunu gösteriyor. Kıbrıs Cumhurbaşkanı Nikos Anastasiadis, İletişim ve Çalışma Bakanı ile Tarım ve Doğal Kaynaklar ve Çevre Bakanı, çeşitli vesilelerle yaptıkları açıklamalarda, Kıbrıs gaz rezervleri, Avrupa için Rusyadan bağımsız gaz tedariki kaynaklarını çeşitlendirme imkânı sunabilir. dediler. [11.11.2014 Noonpost]

Yunanlı yetkililer, Lefkoşanın güneydoğusundaki Leviathan sahasında petrol arama çalışmaları yürütüyorlar. Bu saha, 1,7 milyar varil üretilebilir petrol ve 122 milyar metreküp de çıkarılabilir doğal gaz barındırıyor. Yunanlıların petrol arama çalışmaları karşısında Ankara da Kuzey kıyılarda petrol arama çalışmaları yapmak için Kıbrıs Türk yetkilileriyle bir anlaşma imzaladı...[27.04.2015 dotmsr]

B- Ağır ekonomik krizle boğuşan Yunanistan ve Kıbrıs Rum Kesimi, Kıbrıs kıyılarından çıkan gaz ve Yunanistan üzerinden Avrupa’ya geçecek nakil hattından elde edecekleri gelirle hazinelerine ek gelir girmesini arzuluyorlar. Ayrıca Yunanistan, Kıbrıs ve Yahudi varlığı gazının Avrupa’ya naklinde transit devlet haline gelecektir.

C- Türkiye, Yunanistan, Kıbrıs ve aynı zamanda Avrupa’nın bu hayalini bozuyor. Kıbrıs kıyılarında doğrudan petrol ve doğalgaz arama çalışmalarına engel oluyor. Kıbrıs Rum Kesimi, petrol ve doğalgaz arama çalışmaları ve Doğu Akdeniz’de enerji üretimi konularında Yahudi varlığı ile anlaşma imzalayınca, Türkiye hemen harekete geçti. Petrol ve doğalgaz arama çalışmaları konusunda Yunanistan ve Kıbrıs karşısında durdu ve bölgeye savaş gemileri gönderdi. Petrol ve doğalgaz arama çalışmalarına doğrudan bir yanıt olarak Türkiye, Kıbrıs Türk Kesimi ile petrol ve doğalgaz kaynaklarının keşfedilmesi anlaşması imzaladı. Anlaşma sadece iki ülke arasındaki deniz sahasında değil, aynı zamanda Güney Kıbrıs Afrodit sahası yakınındaki Güney bölgede de arama yapılmasına ruhsat veriyor. Türkiye, sondaj yapmakla tehdit ederek Güney Kıbrıs ile arasındaki anlaşmazlığın fitilini ateşledi. Türkiye, Amerikan projesi kapsamında müzakereler yoluyla Kıbrıs sorunu çözüme kavuşturulup, müzakereler sonuçlandıktan sonra ancak Kıbrıs’ın petrol arama çalışması yapabileceğini düşünüyor. Türkiye Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın yaptığı şu açıklama da Türkiye’nin bu tutumunu teyit etmektedir: Rum yetkililerinin petrol arama ısrarı, Kıbrıslılar arasında devam eden müzakere sürecini sabote etmeyi amaçlıyor...[27.04.2015 dotmsr] Yani Türkiye, doğal gaz arama ve üretimini nihai çözüme bağlı bir mesele haline getirmek istiyor. Özellikle de son dönemlerde petrol aramaya olan önem arttığı için taraflar çözüme itiliyor... İşte tüm bunlar, çözüm müzakereleri konusuna ivme kazandırıyor ki anlaşmazlık olmadan petrol arama yapılabilsin.

Beşincisi: Yukarıdaki gelişmelerden açığa çıkıyor ki Kıbrıs müzakerelerine ivme ve hız kazandıran hususlar şunlardır:

1- Türkiyedeki askeri darbe girişimi: Bu darbe girişimi Türkiye ve bölgedeki Amerikan nüfuzuna çok büyük tehdit teşkil ettiği için ABD Başkanı Obama, darbe girişiminin hemen ertesi günü 16 Temmuz 2016 tarihinde ABD Ulusal Güvenlik Konseyi ile olağanüstü bir toplantı düzenledi. Toplantı, Amerika’nın Türkiye’deki nüfuzuna verdiği büyük önemin bir göstergesidir. Çünkü Türkiye’nin komşu ülkelerde geniş etkisi vardır. Askeri darbe başarısız olunca, Cumhurbaşkanı Erdoğan ülkede olağanüstü hal ilan etti. İngiliz yanlılarını ordu ve devlet aygıtından temizlemeye başladı ve temizlik operasyonu hâlâ sürmektedir. Doğal olarak bu tasfiye operasyonları İngilizlerin Türkiye’de konumunu zayıflatmakta ve Türkiye’deki ordu komutanlıkları kozu ellerinden kayıp gitmektedir. İngiltere yıllardır bu koz sayesinde Amerika’nın Kıbrıs’ta istediğini elde etmesine engel olmuştur... Böylelikle Amerikan planı özellikle birleşik Kıbrıs için Annan Planı olarak bilinen plan uyarınca Amerika’nın Kıbrıs sorununun çözümüne ilişkin tuttuğu yol, Amerikan çözümüne taş koyan ve adada İngiliz üslerinin kalıcı olmasını destekleyen ordudaki İngiliz yanlılarının tasfiyesinden sonra daha tutarlı hale gelmiştir... Orduda tasfiye ve kovuşturmalar arttıkça Amerika için müzakereler daha anlamlı hale gelecektir.

2- Bölgedeki İslami hareketlilik: Yukarıda da belirttiğimiz gibi Amerika ve Batı, Hilafeti kurmak için İslami hareketliliği çok ciddiye alıyor. Hilafetin kurulması halinde adadaki Müslüman Türk askerleri, Halife Osman döneminde fethedilen Kıbrıs’ı yeniden aslı olan İslam ülkesi haline getirmek için mızrak başı olacaklardır... Bu yüzden bu askerlerin adadan çıkarılması gerektiğini düşünüyorlar. İste müzakerelere ivme verilmesinin nedeni, bu amaca erişmek içindir...

3- Yeni enerji faktörü: Artan bu yeni faktöre bakıldığında görülür ki ekonomik yön, Kıbrıs sorununun çözümüne ivme kazandırılmasında ve umut vaat eden bu ekonomik projenin önünde duran engellerin kaldırılmasında etkin bir faktördür. Dolayısıyla Kıbrıs krizinde tüm tarafların çıkarı, krize bir çözüm bulunmasını, münhasır ekonomik bölge ve gaz nakil hatları üzerinde anlaşmaya varılmasını gerektiriyor. Bu yüzden müzakerelere daha ciddi bir şekilde ivme ve hız verilecektir...

Altıncısı: Bu faktörlerin etkisiyle geçtiğimiz yılın sonunda ve 2017 yılının başında taraflarca start verilen görüşme trafiği şöyledir:

A- Birinci tur Kıbrıs müzakereleri, 7-11 Kasım 2016 tarihinde İsviçre’nin Mont Pelerin şehrinde yapıldı. İkinci tur müzakereler ise 20-21 Kasım 2016 tarihinde gene aynı şehirde gerçekleşti. Her iki turda da bir sonuç elde edilemedi.

B- Kıbrıs sorununa siyasi bir çözüm bulmak amacıyla Birleşmiş Milletler gözetiminde sürdürülen üçüncü tur Kıbrıs görüşmeleri de 09 Ocak günü İsviçre’nin Cenevre kentinde yapıldı. Kıbrıs müzakereleri; Ekonomi, Avrupa Birliği, Mülkiyet, Yönetim-Güç Paylaşımı, Toprak ile Güvenlik ve Garantilerolmak üzere 6 temel başlıktan oluşuyor.

C- 10 Ocak 2016 günü Kıbrıs sorunu ile ilgili taraflar, Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı ve Güney Kıbrıs Rum Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı Nikos Anastasiadis’in katılımıyla üst düzey diplomatik düzeyde Cenevre’de bir başka toplantı daha düzenlediler...

D- Kıbrıs Türk lideri Mustafa Akıncı ile Rum mevkidaşı Nikos Anastasiadis arasında Birleşmiş Milletler’in Cenevre Ofisinde süren Kıbrıs müzakereleri 12 Ocak 2017 günü sona erdi. Şu ana dek son derece yapıcı görüşmeler gerçekleştirdiklerini kaydeden Birleşmiş Milletler Kıbrıs Özel Temsilcisi Espen Barth Eide, birçok zorlu soruya yanıt bulduklarını ancak hâlâ katedilmesi gereken bir mesafe olduğunu dile getirdi.

E- Kıbrıs Cumhurbaşkanı, Cuma günü düzenlenen bir basın toplantısında temel konular ele alınmaya başlandığı için siyasi diyalogda ilk kez bir ilerleme kaydedildiğini belirtti...[13.01.2016 Russia Today]

18-20 Ocak 2017 tarihinde düzenlenen ikinci oturumun ardından yapılan açıklamada şöyle denildi:

... Birleşmiş Milletler Genel Sekreterinin Kıbrıs Özel Danışmanı Espen Barth Eide, Cenevrede oluşturulan çalışma grubunun kendisine emanet edilen Güvenlik ve Garantilertemel başlığındaki belirli konuları ve bu başlıktaki detaylara yönelik gerekli enstrümanların belirlenmesini başarıyla tamamladığını vurguladı... Diyebiliriz ki iki gün süren 4 toplantının ardından bir sonraki aşamanın teknik hazırlık çalışması olarak güvenlik ve garantiler konusu ele alındı... Şunu da belirtmekte fayda vardır ki taraflar, sonraki aşamada üst düzey kimseler tarafından temsil edilecek bir zirvenin düzenlenmesi konusunda anlaştılar. Diğer bir deyişle Cenevre müzakerelerinin üçüncü aşaması 5 ülke başbakanının katılacağı bir zirve ile devam edecek. Bu arada, KKTC Cumhurbaşkanı Mustafa Akıncı ve Rum lideri Nikos Anastasiadisin 26 Ocakta Lefkoşada bir araya gelerek, Beşli Konferansın siyasi düzeyindeki oturumu ile ilgili hususları ele alması bekleniyor. Beşli Konferans’ta Türkiye’yi Dışişleri Bakanlığı Müsteşar Yardımcısı Büyükelçi Ahmet Muhtar Gün başkanlığındaki heyet, Kıbrıs Türk tarafını ise müzakereci Özdil Nami başkanlığında bir grup temsil etti. Başbakan Yardımcısı Tuğrul Türkeş, Kıbrıs Konferansı çerçevesinde sürdürülmekte olan çalışma grubunun faaliyetleri hakkında bilgi almak üzere dün Cenevre’ye gelmişti. Kıbrıs müzakereleri, Ekonomi, Avrupa Birliği, Mülkiyet, Yönetim-Güç Paylaşımı, Toprak ile Güvenlik ve Garantilerolmak üzere 6 temel başlıktan oluşuyor.” [20.01.2017 TRT Arapça]

Yedincisi: Amerika ve Amerikan yanlısı Türkiye yönetiminin arzu ettiği muhtemel çözüme gelince: Büyük olasılıkla çözümün ilk adımı olarak Kıbrıs’ta federal bir devlet kurulacak. Bu federal devlet de Birleşmiş Milletler aracılığıyla ve Amerikan desteğiyle adadaki İngiliz üslerini kaldıracak. Bu yılın başında aktif bir şekilde başlayan Kıbrıs müzakereleri trafiğinin temel amacı işte budur. Bu çözüm, garantör devlet: İngiltere, Türkiye ve Yunanistan’ın garantörlüğünün iptalini gerektiriyor. Bunun sonucunda Türk ve Yunan askerleri, tabii ki en önemlisi de İngiliz üsleri adadan ayrılacaktır.

Ama bu çözümün önünde duran bir takım engeller var. Bazıları etkin fiziki engellerdir ve kısa vadede bunların üstesinden gelmek öyle kolay değil... Bazıları da belli amaçlar için gerekçe oluşturmak kastıyla üstesinden gelinebilecek daha az etkili tali engellerdir...

Başlıca etkin engellere gelince, Ağrotur ve Dikelya’da bulunan İngiliz üslerinin adadan ayrılmasıdır. Ağrotur üssü güneybatı Kıbrıs’ta iken Dikelya üssü de doğusundadır. Bu iki üs, İngiltere için son derece önemlidir, adeta köşe taşıdır. Bu yüzden İngiltere, üssün geleceğini ilgilendiren bir çözümü baltalamak için hiçbir çabayı esirgemeyecektir... Çözümü ötelemeye ya da üslerin kalması koşuluyla Amerikan çözümünü kabul etmek gibi tilkilik yöntemlerle çözüme köstek olmaya çalışabilir. Ama Amerika’nın bu çözümü kabul etmesinin son derece zor olduğunu da biliyor. Özellikle de İngiltere, Erdoğan tarafından ordu ve devlet aygıtında yapılan son tasfiye operasyonlarının ardından Türkiye ve Kıbrıs’ta birçok etkin silahını kaybetmişken.

Diğer engellere gelince, Türk askerinin Kıbrıs’tan ayrılması yönünde psikolojik baskıdır. Çünkü İngiliz üslerini adadan def etmenin bir ön adımı olarak Amerikan çözümü, Türk askerinin adadan ayrılmasını gerektiriyor. Kaldı ki yeni Kıbrıs devletinde devlet varlığından bağımsız güçlerin olması da doğru olmaz. Ancak mevcut duruma bakıldığında Kıbrıs’taki İngiliz üsleri, Kıbrıs devletinin otoritesi altında değildir. Hatta yayınlanan raporlar, Kıbrıs’ın dört bölgeden oluştuğunu söyler: Kuzey Kıbrıs, ortada tarafsız bölge, Güney Kıbrıs ve İngiliz üsleri. İngiltere, üslerinin kalıcılığına bir gerekçe oluşturmak için bu bölünmüş gergin durumun devamından yana. Bu nedenle Amerika’nın Kıbrıs’ta tek bir veya federal devlet kurma projesi, adadaki İngiliz üslerini ortadan kaldırmak için bir ön adımdır. Bu yüzden garantör devlet ve dolayısıyla garantör devletlerin üsleri hakkında yapılan açıklamalar, bu yılın başında gerçekleşen müzakerelerde en dikkat çekici açıklamalardır. Kıbrıs Cumhurbaşkanı Nikos Anastasiadis Cenevre’de yaptığı açıklamada, Türkiyenin Adada bulunan yaklaşık 30 bin askerini çekmesinin Kıbrısta yapılacak bir barışın kesin koşulu olduğunu söyledi.[13.01.2017 BBC] 13 Ocak günü Cuma namazı çıkışında basın mensuplarına konuşan Erdoğan’ın şu sözlerine gelince: Güney Kıbrıs ve garantör ülke olarak Yunanistan hala farklı beklentiler içerisindeler. Türkiyenin olmadığı bir garantörlüğü asla beklemeyin. Biz ilanihaye oradayız. Oradan Türk askerinin tamamen çekilmesi diye bir şey söz konusu olamaz” [13.01.2016 Russia Today] Türkiye’nin bu tutumu, dürüst bir tutum değil, sadece kabul etmeyi reddetmek kısmındandır. Zira Erdoğan’ın aynı gün daha sonraki açıklaması, önceki açıklamasıyla çelişiyor. Aynı gün içinde Reuters, Erdoğan’ın şöyle dediğini aktarmıştır: Oradan Türk askerinin tamamen çekilmesi diye bir şey söz konusu olamaz. Bunu daha öncede zaten bu şekilde konuşmuştuk. Ha eğer böyle bir şey düşünülüyorsa, o zaman her iki tarafında askerlerini tamamıyla buralardan çekmesi gerekir. Kıbrısta Yunanistanın bir taburdan oluşan 1100 askeri var. Daha önce onlar 950 asker burada bulunduracak, biz 650 asker bulunduracaktık...[13.01.2017] Bu açıklamaya göre Erdoğan, eşitsiz takas koşuluyla çekilmeyi kabul etmektedir! Aynı gün yani 13 Ocak 2017’de Reuters ajansının Kuzey Kıbrıs Türk liderinden aktardığı şu sözler de bunu teyit etmektedir. Cuma günü Kuzey Kıbrıs lideri Mustafa Akıncı Kıbrısı birleştirmek için Birleşmiş Milletler ev sahipliğinde gerçekleşen müzakerelerde tabu olmamalı dedi. Akıncı, sözlerini şöyle sürdürdü: Ama eğer bir taraf sıfır asker, sıfır garantiderse, diğer taraf Bu konu tartışılamazderse, müzakere yapılamaz. O zaman hiçbir yol alamayız.Dolayısıyla bu açıklamalar, gerçeği yansıtmıyor. Sadece İngiliz üslerini gündeme getirmenin bir girizgâhı olarak adadan askerleri geri çekme konusunun masaya yatırılacağı müzakerelere ortam yaratmak içindir.

Özetle bu kez müzakereler, öncekilere nazaran çok daha ciddi görünüyor. Amerika, İngiliz egemenliğindeki iki üssü söküp almak için müzakereler yoluyla adada federal bir yapı kurmak isterken, İngiltere de üslerin kontrolünü elinde tutmak için mevcut statükonun devamını istiyor. Üslerini korursa hiçbir çözüm İngilterenin zararına değildir.

Sekizincisi: Kıbrıs sorununa ilişkin İslamın emir buyurduğu doğru çözüme gelince, Türkiye’ye bağlamaktır. Çünkü Kıbrıs, bir İslam ülkesidir. Aslı olan Türkiye’ye ilhak edilmelidir. Kıbrıs adası, İslami bir adadır. Üçüncü Raşit Halife Osman RadiyAllahu Anh döneminde Müslümanlar tarafından fethedilmiştir. Avrupalı Haçlılar, İslam ülkesine karşı giriştikleri ilk Haçlı savaşında Kıbrıs’ı işgal ettiler. Ama daha sonra Müslümanlar, Kıbrıs’ı kurtarıp aslı olan İslam ülkesine yeniden iade etmişlerdir. Hilafet Osmanlı Devletine geçince, diğer Müslüman ülkeler gibi Kıbrıs da Osmanlının yönetimi altına girmiştir. Birinci Dünya Savaşı sırasında İngilizler adanın kontrolünün resmi olarak kendilerinde olduğunu ve İngiltere’ye ilhak ettiklerini açıkladılar. Ancak bu, batıl bir ilhak ve alçakça bir düşmanlıktır. Hiçbir kıymeti harbiyesi yoktur. Türkiye ve dünyadaki diğer Müslümanlar, Kıbrıs’ı İslam topraklarının bir parçası olarak görüyor ve tamamıyla İslam diyarına iade edilmesi gerektiğini düşünüyorlar... İşte Kıbrıs için tek doğru çözüm budur. O da aslı olan İslam ülkesine yeniden iade etmektir. Kıbrıs, Halife Osman RadiyAllahu Anh’ın izniyle H. 28 yılında Vali Muaviye b. Ebu Süfyan tarafından fethedilmiştir. Kıbrıs’ın fethi, Müslümanların ilk deniz seferidir. Bu sefere Ebu Zer, Ubade b. Samet, eşi Ümmü Haram, Ebu Derda, Şeddad b. Evs gibi Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in güzide sahabeleri katılmıştır. Hâlâ Celil sahabe Ümmü Haram’ın ziyarete açık mezarı Kıbrıs’ta bulunmaktadır. Kıbrıs’ın fethi, bir yandan Bizans devleti ve İmparatoru için büyük bir hezimet iken öte yandan da bu muzaffer fetihten sonra devleşen Müslüman deniz filosu çağının bir başlangıcıdır...

Doğru ve tek gerçek çözüm işte budur.

فَمَاذَا بَعْدَ الْحَقِّ إِلَّا الضَّلَالُ فَأَنَّى تُصْرَفُونَArtık haktan sonra sapıklıktan başka ne kalır? O halde nasıl döndürülüyorsunuz?[Yunus 32] Amerika ya da İngiltere’nin planladığı çözüm, çözüm değildir. Başka bir deyişle ister biri Türkiye’ye, diğeri Yunanistan’a ilhak edilsin isterse edilmesin Kıbrıs’ta iki devletli çözüm, çözüm değildir. Ne Rumlar yönetiminde Kıbrıs’ta federal bir devlet ne de Rumlar yönetiminde tek bir devlet de çözüm değildir. Çünkü herhangi bir İslam ülkesinin otoritesini kâfirlere bırakmak doğru olmaz.

وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلًاAllah, müminlerin aleyhine kâfirlere hiçbir yol vermeyecektir.[Nisa 141] Kıbrıs, Allah’ın izniyle daha önce olduğu gibi yeniden İslam ülkesine iade edilecektir. Tarih tekerrürden ibarettir. Kıbrıs, birçok el değiştirmiştir. Ancak akıbet her zaman muttakiler içindir.

وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لَا يَعْلَمُونَAllah, işinde galiptir, fakat insanların çoğu bunu bilmezler.” [Yusuf 21]

H.24 Rabiu’s Sânî 1438
M.22 Ocak 2017

Devamını oku...

ABD’nin Rusya ve Çin Politikası

Soru Cevap

ABD’nin Rusya ve Çin Politikası

Soru:

29 Aralık 2016 günü ABD Başkanı Obama, Beyaz Saraydan ayrılmasına üç hafta kala Rusyaya karşı bir dizi ağır yaptırım kararı aldığını açıkladı. Açıklanan tedbirler arasında 35 Rus diplomatın istenmeyen adamilan edilmesi ve New York ve Marylandde istihbarat faaliyetlerinde kullanıldığı gerekçesiyle iki Rus yerleşkesinin kapatılması yer alıyor. ABD, Rusyayı Amerikan seçimlerinde bilgisayar korsanlığı yapmakla suçladı. Yaptırım kararı, bu suçlamaların ardından geldi... Gerçekten bu suçlama, tüm bu yaptırımları gerektirir mi? Yoksa bu yaptırımların nedeni, Rusyanın Suriyede değişen rolü mü? Yahut daha başka nedenler var mı? Özellikle Trump, Rusya ile ilişkileri geliştirme yönünde açıklamalar yaparken, Obama kışkırtıcı açıklamalar yapmaktadır! Allah mükâfatınızı artırsın.

Cevap:

Cevabın açıklığa kavuşması için ilk önce yaşanan hadiselere bir göz atacağız, sonra da soruda yer alan soruları gözden geçireceğiz:

Birincisi: Yaşananlara bakarsan, doğru, giderayak ABD yönetimi, Amerikan-Rus ilişkilerinde gerginlik çıkarmaktadır. Bu mesajı okuduğu için Rusya, hemen Kremlin Sözcüsü Peskov üzerinden ABD yaptırımlarını düşmanca, aynı zamanda, ikili ilişkiler üzerinde yıkıcı etkiye sahip çizginin devamıolarak niteledi. “İki ülke ilişkilerini tahrip edecek böyle bir kararın yakında görevinden ayrılacak Beyaz Saray yönetimi tarafından alınmasının şaşkınlık yarattığını belirten Peskov, mütekabiliyet prensibine göre karşılık verileceğini kaydetti...[29.12.2016 Russia Today TV ve France 24 Kanalı] Amerika’nın attığı şu adımlar bu ilişkileri iyice komplike hale getirmiştir:

1- 15 Aralık 2016 günü ABD Başkanı Barack Obama, Rusya’nın ABD seçimlerine siber saldırı yoluyla müdahale ettiğiyönündeki iddialara misilleme sözü verdi. Obama, NPR Radyosuna verdiği mülakatta, Yabancı bir hükümet, seçimlerimizin bütünlüğünü bozmaya yönelik bir girişimde bulunduğunda bizim de harekete geçmemiz gerektiğinden şüphe yok ve bunu kendi seçtiğimiz bir zaman ve yerde yapacağız.diye konuştu. Obama Bunların bazıları kamuyla paylaşılabilir. Bazıları paylaşılmayabilirifadelerini kullandı...” [16.12. 2016 France 24] İşte Amerikan yönetiminin bu misillemesi, Obama’nın Rusya’ya yönelik açıkladığı yaptırımlar olarak kendini gösterdi.

2- Rusya’ya saldıran ABD başkanı Obama, Rusya ile alay edercesine zayıf bir ülke olarak tanımladı. Washington’da düzenlediği basın toplantısında konuşan Obama, Rusya için, Onlar daha küçük, daha zayıf. Onların ekonomileri, petrol, doğalgaz ve silah dışında satın alınabilecek bir şey üretmiyor...ifadelerini kullandı. [17.12.2016 Russia Today]

3- Reuters haber ajansına göre ABD Hazine Bakanlığı’ndan yapılan yazılı açıklamada, “Rusyaya yönelik mevcut yaptırımların etkinliğini korumak amacıyla 7 kişi ve 8 şirket yeni yaptırım listesine eklendi. Karar, Rusyanın Kırımdaki yasa dışı işgaline ve Ukraynada devam eden saldırganlıklarına cevap niteliği taşıyor... Yaptırımlar, aralarında Rus yetkililerine çok yakın kabul edilen Bank Rossiyanın bazı kadroları dâhil yedi kişiyi hedef alıyor. Yaptırım listesine eklenenler arasında Moskovanın ilhak ettiği Kırım yarımadasında faaliyet gösteren dört nakliye ve inşaat şirketi de var... ABD yönetimi, Bu adımların, Rusyaya, Kırımı işgalini ve ilhak etme girişimini sonlandırması gerektiğini vurgulamaktadırifadesini kullandı...” [20.12.2016 dotmsr]

4- ABD, Yıldız Savaşları programına u dönüşünden dem vuruyor. Bu, devam eden Rusya’nın nükleer silah geliştirmesine misilleme niteliğindedir. Bu kapsamda ABD, uzayın askeri amaçlarla kullanımına izin veren Amerikan yasalarında bazı değişiklikler yaptı. ABD Kongresi’nin, onama aşamasında yasa tasarısında iki önemli değişiklik yaptığını belirtmek gerekir. Birinci değişiklik, Washingtonun Füze Kalkanı konuşlandırmasına sınırlama getiren yasanın iptalini içeriyor. İkinci değişiklik gelecekte bu füze sisteminin uzayda konuşlandırılmasının zeminini hazırlamak için yeni füze sistemi tasarım çalışmasına başlanılmasını gerektiriyor. Los Angeles Times gazetesine konuşan Cumhuriyetçi Temsilciler Meclisi üyesi ve bu değişikliklerin öncüsü Trent Franks, değişikliklerde Yıldız Savaşlarıolarak bilinen Başkan Donald Reaganın 1983 yılında başlattığı Stratejik Savunma Girişimi programından esinlendiğini söyledi...” [24.12 2016 Dar’ul Ahbar] Amaç, Rusya ile ortamı iyice germektir.

5- “02 Aralık 2016 Cuma günü ABD Temsilciler Meclisi, Savunma Bakanlığı için önümüzdeki sene Rusyayı durdurmak amacıyla 3,4 milyar dolar değerinde bütçe hazırlanmasını öngören yasa tasarısını onayladı. Rusyayı durdurmak için bütçe hazırlanmasını öngören bu belgenin onaylanması yönünde 375 kişi oy kullanırken, 34 kişi Hayıroyu kullandı. Savunma bütçesini Kongreye sunarken Savunma Bakanı Ashton Carter, ABDnin Rusyanın agresif tavırlarına karşı Avrupada NATO müttefiklerini desteklemek için pozisyonlarını güçlendirdiğinin altını çizdi... [03.12.2016 Sputnik]

6- Dahası Amerika, Suriye krizinin çözümünde Rusya için tenzili rütbe yaptı. Bu yüzden Moskova’nın çoğu zaman övündüğü ve Rusya’nın yeniden süper güce dönüşünün bir işareti olarak görülen Kerry-Lavrov ikili görüşmelerinin yerini Rus-Türk ikili görüşmeleri aldı. Amerika, Suriye projelerinin uygulanmasının garantörü olarak sürekli Rus ve Türk taraflarının çabalarını desteklese de ve taraflarla daima temas halinde olsa da ancak Rusya-Amerika formülü yerine Rusya-Türkiye formülü, Rusya için uluslararası bir tenzili rütbedir. Rusya’yı Türkiye gibi bir devlet düzeyine indirgemektir. Dolayısıyla bu da Amerika’nın Rusya’ya yönelik baskısı olarak kabul edilebilir.

7- Gerçekten de Rusya, yaşanan bu büyük krizden korkmuştur. Obama’nın Rusya’ya yönelik yaptırımlarına misilleme konusunda Rusya Devlet Başkanı şunları söyledi: Karşılık verme hakkını saklı tutuyoruz. Ancak sorumsuz, mutfak diplomasisiseviyesine inmeyeceğiz... Amerikalı diplomatlar için problem oluşturmayacağız. Kimseyi göndermeyeceğiz. Yılbaşı tatilinde ABDli diplomatların ailelerine ve çocuklarına alıştıkları mekânları kullanma yasağı getirmeyeceğiz. Ayrıca Rusyada akredite olan tüm ABDli diplomatların çocuklarını Kremlindeki yılbaşı ve Noel ağacını ziyaret etmeye davet ediyoruz...[30.12.2016 Russia Today] Moskova’nın alışılageldik mütekabiliyet prensibinden döneklik yapması, iki anlamda okunabilir:

Birincisi: Washington ile yaşanan bu krizin amaç ve sonuçlarından aşırı korkmak...

İkincisi: Moskova’yı tatmin edecek şekilde iki ülke ilişkilerini yeniden yapılandırmak üzere yeni Trump yönetiminin Beyaz Saray’a gelişini beklemek. Rusya, siyasi deneyim yetersizliğine sahiptir. Bu nedenle Rusya, yeni başkan Trump’un Rusya’ya bakışının mevcut başkan Obama’dan farklı olacağını düşünüyor. Ancak şunu unutuyor, ABD müesses nizamı, ülkenin dış politikasının yürütülmesinde hangi partiden olursa olsun başkana önderlik eder. Şayet Obama ile Trump arasında bir farklılık görülürse, bu, belirlenmiş Amerikan siyasetinin hayata geçirilmesinde olacak bir farklılıktır.

İkincisi: Şimdi yukarıda yer alan sorulara bir göz atalım:

1- Misyonunu mükemmel şekilde uygulayan Rusya’nın uluslararası Suriye rolünden kesin emin olan Obama yönetimi, Rusya’ya karşı ağır yaptırımlar uygulamıştır. Rusya’yı Suriye bataklığına çeken ve bir daha çıkamayacak şekilde bataklığa bulaştıran Amerika, bu bataklıktan çıkamayacağına emin olduğu için Rusya’nın rütbesini bir alt lige düşürdü. Bu yüzden asıl olan Amerikan yönetimine artık Suriye’de Türk yönetimi vekâlet etmektedir. Tüm bunlardan dolayı Amerika- Rusya ilişkilerinde yaşanan krizin ve artan baskının Suriye konusu ile hiçbir ilgisi yok. Rusya, hem de sapasağlam şekilde Suriye’de Amerikan çıkarlarına hizmet etmektedir. Bu konuda Amerika’nın en ufak şüphesi yok. Hatta Rusya’nın Suriye politikası, Amerikan piyonlarına olan İran, Şii milisler, Suriye rejimi, Türkiye ve yandaş gruplara mahkûmdur. Rusya, Suriye’de nevi şahsına münhasır bir politika izlemiyor. Suriye’den çekilip Suriye’yi belirsizliğe de bırakamıyor. Bu yüzden Lazkiye ve Tartus askeri üslerini sağlamlaştırıp genişletiyor... Suriye’de kayda değer kara birlikleri olmadığı için çatışmanın hızını da kontrol edemiyor. Dolayısıyla Rusya’nın Suriye rolü, değişken değil sabittir. Hatta Amerikan siyasetine ve Suriye krizinde etkin olan kuklalara göbekten bağlıdır... Bu yüzden yaşanan bu büyük krizin nedeni, Amerika’nın Rusya’ya Suriye’de biçtiği rolden Rusya’nın vazgeçmiş olması değildir. Çünkü Rusya, Amerikan rolünü terk etmiş değil.

2- Başkan Obama’nın açıkladığı yaptırımların, Demokrat Parti ve Başkan adayı Hillary Clinton’un seçimi kaybetmesine neden olan siber saldırıya sert bir misilleme olduğunu söylemek doğru değil. Çünkü bu durumda Obama yönetimi, 19 Aralık 2016’da Seçici Kurul üyeleri Trump’un ABD başkanlığını resmi olarak tescillemeden önce hemen yaptırımlar konusunu devreye koyardı... Eğer mesele, seçilmiş başkanın zaferinden ve anayasal kurumlarca da onaylanmasından sonra gündeme gelseydi, o zaman seçimler ve yeni başkanın güvenilirliği hakkında şüpheler oluşurdu. Hiçbir Amerikan yönetimi bunda bir payı olsun istemez... Hadi diyelim ki konjonktür gereği sonuçlar tescillenmeden önce yaptırım uygulanamadı. Büyük güçlerin siyasi anlayış gereksinimi, başkanın zafer sonucu onaylandıktan sonra sonuçların açıklanmasını gerekli kılıyorsa, o zaman bu anlayış gereği, seçilmiş başkanın zaferi üzerindeki kara bulutları dağıtmak için siber saldırı dışında başka bahaneler ileri sürülecektir. Zira başkanın zaferi resmi olarak tescillendikten sonra Rusya’nın seçimlere müdahil olduğu gerekçesiyle yaptırım kararı alındı. O halde gerçek neden bu değil.

3- Amerika’nın yeni yaptırım kararı almasının nedeni, nükleer silah ve tüm hava savunma sistemlerini delebilecek füzeler geliştirilmesini isteyen Rusya Devlet Başkanı Putin’in açıklamalarına bir misillemedir denilebilir. “Moskova’da Savunma Bakanlığı genişletilmiş yıl sonu değerlendirme toplantısına katılan Putin, burada yaptığı konuşmada, Stratejik nükleer güçlerin potansiyelini, mevcut ve geliştirilen tüm hava savunma sistemlerini delebilecek füzelerle güçlendirmemiz gerekiyor. Diğer güçlerimizi de Rusyaya yönelik her tür askeri tehdidi etkisiz hale getirebilecek seviyeye çıkartmalıyız...ifadesini kullandı. [22.12 2016 Anadolu Ajansı] Bunun bir etkisi olsa da ancak küçülen Rus ekonomisi Moskova’nın bu yöndeki çabalarını anlamsız kılar. Özellikle de ABD ve Batının, Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra Rus sanayisinin dinamiklerini yok ettikten sonra. Rusya, her ne kadar askeri sanayisinin büyük bir bölümünü muhafaza etse de ancak sadece ham madde ihraç eden bir devlettir. Yani Rusya’nın, uluslararası açıdan Amerika ile rekabet etme gibi bir çabası yok. Sadece uluslararası politikada rol kapma derdinde. Amerika ise bunu kısmen ve topyekûn reddetmektedir. Hatta Rusya, Suriye’de Amerika’ya hizmet ettiği halde ABD, Rusya’nın süper güç olduğunu kabul etmiyor ve onu diğer uluslararası konulara katmıyor. Sovyetler Birliği ve Sovyet-Amerikan yumuşama dönemi (detant) sayfalarının varisi Rusya ise, Suriye’de ABD ile yaptığı işbirliğinin kapsamlı bir detanta yol açacağını umut ediyor. Bu nedenle Amerika’dan uluslararası arenada daha fazla işbirliği talebinde bulunuyor. Oysa bu, Rusların sahip olduğu siyasi bakışın ne kadar kısır olduğunu gösterir. Çünkü Amerika, Sovyetler Birliği ile olan yumuşama sürecinin sayfalarını, SSCB dünya çapında etkin ve gözle görülür bir varlığa sahip olunca yırtıp atmıştır. Peki, şimdi ABD, Obama’nın küçük bir devlet olarak nitelediği Rusya ile nasıl bunu kabul edebilir? Bu yeni küçük ağırlığıyla Rusya, Amerika için krizi gerektirecek gerçek bir tehdit değildir. Tüm bunlar gösteriyor ki nükleer silah geliştirilmesiyle ilgili Rus açıklamaları, Rusya ile ilişkilerde kriz çıkaracak gerçek bir neden değil.

Üçüncüsü: Buna göre yukarıdaki durumlar, bu büyük krizin gerçek nedenlerini değil. Başka bir şeydir. Aşağıdaki hususlar iyi düşünüldüğünde bu gerçek neden anlaşılabilir:

1- Bir politikacı, bugün Amerika karşısında uluslararası temel sorunun Çin’in yükselişi olduğunu kolayca algılayabilir. İnşa ettiği dev ekonomiyle Çin, bünyesinde dünyada Amerikan ekonomik tekeline gerçek bir tehdit olasılığı barındırıyor. Çin’in hızlı artan askeri harcamalarını da buna ekleyebiliriz. Çin’in savunma harcamaları, Rusya, İngiltere ve Fransa gibi ülkelerin toplam harcamalarının çok üstündedir. Dahası birçok askeri programı gizlidir. Bu yüzden Amerikalı politikacıların, en önemli endişe ve uğraşısı Çin’dir. Son dönemlerde bütün ABD’li yetkililerin yaptığı açıklamalar, bu yöndedir. ABD Savunma Bakanı Ashton Carter, Çin’in askeri olanağını artırdığını söyledi ve Amerika’nın geçiş aşamasında olduğunu ifade etti... Washington- DPA: California eyaletindeki Ulusal Savunma Forumunda konuşan ABD Savunma Bakanı Ashton Carter, 14 yıllık direniş ve terörle mücadelenin ardından geleceğimizi belirleyecek güvenlik sorunlarına gerekli yanıtı vermek için stratejik bir geçiş aşamasının tam ortasındayız.dedi. Carter, Çinin Güney Çin Denizinde daha fazla arazi ıslahı ve askeri amaçlarla kullanma olasılığı, yanlış hesap riskini ve anlaşmazlığı daha da artıracak diye konuştu...[08.11.2015 el-Kudüs el-Arabi] Başkan Obama, bugün Amerika’nın geleceğinin Asya’da yattığını ifade etti. ABD Başkanı Barack Obama, Amerika Birleşik Devletlerinin Asyada daha büyük ve uzun vadeli bir rol oynayabilmesi için dış politikayı yeniden dengelemeye çalıştığını söyledi. Ve bunun modası geçmiş bir politika olmadığını belirtti...” [06.09.2016 Reuters, Vientian] Asya’ya odaklanmak, Çin’le yüz yüze gelmek demektir.

2- Amerika, Sovyetler Birliği döneminde Komünist Parti nedeniyle Sovyetler Birliği-Çin arasında bir yakınlaşmanın olduğunu biliyor. O zaman Sovyetler Birliği’ni yenmek için her şeyini ortaya koyan Amerika, Sovyetler Birliği-Çin yakınlaşmasını kaygıyla karşılamış ve Sovyetler Birliği’ni zayıflatmanın ve yenmenin gerekli bir adımı olarak bu yakınlaşmayı koparmanın yollarını aramaya başlamıştı. O gün Çin ile Sovyetler Birliği arasındaki ilişkiyi sarsmak için Kissinger planı devreye sokulmuş ve bu konuda büyük ölçüde de başarılı olunmuştu... Bugün tarih ters yönde tekerrür ediyor. Bu kez Çin’in gücünden korkan Amerika, Rusya ile Çin arasında bir yakınlaşma olduğunu görüyor ve Çin’i izole edip zayıflatmanın gerekli bir adımı olarak bu yakınlaşmayı aralamak istiyor. Yani daha önce yaptığı gibi, ama aksi bir yolla. 18 Aralık 2016 günü Russia Today, Washington Post gazetesinden aktardığına göre, John Pomfret tarafından kaleme alınan makalede, eski ABD Başkanı Nixon, Çin ile ilişkilerin geliştirilmesi yönünde bahis oynayarak Sovyetler Birliği-ABD-Çin üçlü mihver oluşumunu önlemeye çalıştı. 04 Şubat 1972 yılında başkan Nixon ve ulusal güvenlik danışmanı Kissinger, Nixonun yaklaşan Çin gezisini ele almak üzere bir araya geldiler. Görüşme sırasında Kissinger, Ruslar gibi Çinliler de tehlikeli. Aslında tarihsel süreç açısından Ruslardan daha tehlikeliler.dedi. Ve Sonra eğer 20 yıl sonra sizin halefiniz, sizin gibi bilge ise, Çinlilere karşı Ruslara yaklaşım gösterecektir.” değerlendirmesinde bulundu.”

3- Böylelikle ABD’nin son Rusya yaptırımları hatta bir süredir Rusya’ya yönelik devam eden ABD baskıları anlaşılabilir. Demokratik Parti’nin yanı sıra yeni başkan Trump’un Cumhuriyetçi Kongre üyelerinin neredeyse tamamı baskı taraftarıdır. Bu baskı, Çin’e karşı Rusya’yı ABD ile ittifaka sürüklemek amacıyla yeni ABD politikasıdır. Sanki Amerika, Obama yönetimi, ABD-Rus ilişkilerini mahvetti ve ilişkileri sorumsuz mutfak diplomasisine dönüştürdü. Washington ile ilişkileri onarmak isteyen Rusya için başkan Trump’un gelişi altın bir fırsattır demek istiyor. Nitekim gece gündüz Ruslar bunu dile getiriyor! Yani ABD müesses nizamı, giderayak kasten Obama yönetimini Rusya ile krizi alevlendirmek için kullanıyor. Böylece Rusya’nın, yakında Beyaz Saray’a çıkacak Trump yönetimi ile ortak anlayış dışında başka umut ve cankurtaranı kalmayacak. Trump yönetimi, anlaşmalara inanıyor, yani Rusya ile ilişkileri onarmanın yolu, Çin’e karşın Rusya ile büyük bir anlaşma yapmaktan geçiyor. ABD müesses nizamı, seçilmiş başkan Trump’un Devlet Başkanı Putin’e yönelik saygı ifade eden sözlerini istismar ediyor. Putin ve Trump, Çin’e karşı dostluk ittifakı kurabilirler.

4- Seçilmiş başkan Trump’un, başkanlık öncesinde ABD-Çin ilişkilerini daha da gerici açıklamalar yapması, bu dediğimizi olası kılmaktadır. Trump yaptığı açıklamada seçim vaatlerini yerine getireceğini söyledi. Çin mallarına çok büyük vergiler koyacağını ve ülkeye dönmek için Amerikan şirketlerine teşvikte bulunacağına ifade etti. Bu vaatler, Çin için büyük bir ticari tehdittir. Öte yandan Trump, Tayvan Devlet Başkanı ile doğrudan bir telefon görüşmesi yaptı. Bu adım, Amerika’nın Çin’e karşı kartları yeniden kardığının bir göstergesi ve “Tek Çin” politikasından vazgeçtiğine yönelik bir tehdittir. Bu, Çin için büyük bir politik gözdağıdır. Bu nedenle yeni ABD yönetiminin tüm öncelikleri, Çin’in yükselişini çözüme kavuşturmaktır. 18 Aralık 2016 günü Russia Today, Washington Post gazetesinden aktardığına göre Seçilmiş ABD Başkanı Donald Trump, ABDnin Çin karşısındaki politikasını yeniden gözden geçirebileceğinin sinyallerini veriyor. Attığı bir dizi Tweetlerle, telefon görüşmeleriyle, röportaj ve açıklamalarıyla Çine karşı yeni ve sert bir politika izleyeceğine işaret ediyor. Seçilmiş ABD başkanı, yıllarca süren tabuları yıkarak Tayvan Devlet Başkanı ile ilk kez bir telefon görüşmesi gerçekleştirdi. Daha sonra Fox Newskanalına bir röportaj veren Trump, Nixonun tarihi Çin ziyaretinden beri süregelen tek Çinpolitikası hakkındaki kuşkularını dile getirdi ve Çini para birimini maniple etmekle suçladı.

5- Trump’un, Çin’e karşı Rusya ile nasıl bir anlaşma yapacağına gelince, Amerika, zayıf Rus ekonomisi ile Çin karşısına çıkmayı planlamıyor. Çin’e karşı Rus kültürünü kullanmayı da düşünmüyor. Çünkü Rusya, sosyalizmin çöküşünden sonra nevi şahsına münhasır herhangi bir kültürden yoksundur. Rusya’nın askeri kapasitesi, Amerika’nın gözü kulağıdır ve bunu Çin’e karşı verimli bir şekilde kullanabilir. Örneğin Kuzey Kore’nin nükleer silahlarına ya da Çin’in Kuzey Kore veya Orta Asya’ya nükleer enerji yardımı riskini karşı işbirliği teklif edebilir. Ya da Güney Çin Denizi’nde serbestçe dolaşım politikasının belirlenmesinde ortaklık ve Çin’i adalardan çıkarmak için Amerikan çabalarına destek olmak önerisinde bulunabilir... Bütün bu seçeneklerin, Rusya’yı doğrudan Çin’le karşı karşıya getirmesi şöyle dursun, bunlar, Rusya için uluslararası intihar demektir. Ancak Rusya, süper güç havasını korumak kastıyla bu Amerikan politikalarının tuzağına düşebilir! Çin’le mücadelede yanına çekmek için Rusya’nın Amerikan baskılarından kurtulabileceğini düşünmek bir hayli zor. Çünkü Rusya, kronik kısır siyasi bakış açısı hastalığına tutulmuştur. Bu yüzden sonuçları tahmin edemiyor. Nitekim acımasız Suriye müdahalesi nedeniyle Müslümanların verebileceği tepkilere pek aldırış etmiyor gibi gözüküyor. Bunun nedeni, kısır bakış açısı hastalığı. Rusya, Müslümanları krallar ve cumhurbaşkanları gibi şahsiyetlerden ibaret sanıyor. Bu nedenle de onları kendisine tehdit olarak görmüyor. Suriye’de bizzat Amerika niye bu misyonu yüklenmediğini kendisine sormuyor. Çünkü Amerika, krallar ve cumhurbaşkanlarından çok daha ötesinin olduğunu biliyor. Dolayısıyla Obama yaptırımları ve bu kasıtlı krizin amacı, Rusyayı bir yöne çekerek dostuTrump tarafına itmektir! Trump da Rusyayı Çinden uzaklaştırmak, hatta Çine karşı hasmane faaliyetlerde bulunmak için Rusya ile anlaşma yolunu yeğleyecektir. İşte giderayak Obamanın kasıtlı olarak çıkardığı krizin büyük olasılıkla nedeni budur. Obama, ABD müesses nizamının yeni dönem için belirlediği Amerikan politik hedefine erişimi sağlamak için yeni başkan Trumpa ortam hazırlıyor. Göstergeler buna işaret ediyor... Amerikan politikası kurumlar tarafından hazırlanıp onaylanır ve hangi partiden olursa olsun başkanlar tarafından da uygulanır.

6- Çin ise yaklaşan tehlikenin farkında ve bu yüzden dikkatli de olsa Rusya’yı yatırımlarla teşvik ediyor ve ortak askeri tatbikatlar yapıyor. Güvenlik Konseyi’nde Suriye ile ilgili oylamada Rusya ile birlikte veto oyu kullanıyor. Çin, tüm bunları Rusya’nın Washington tarafından kendisine karşı kullanımını önlemek için yapıyor. Ancak Çinli politikacıların neredeyse tamamı, Rusya’yı düşman olarak görüyor. Ancak hem büyüyen Çin ekonomisin oluşturduğu yeni çıkarlar dili, hem de bu ekonominin Rus hammadde ve enerji kaynaklarına olan acil ihtiyacı, bu düşmanca bakışı perdeliyor. 

Ayrıca Çin, Amerika’nın kendisine karşı agresif davranışının da farkında. Obama’nın son Çin ziyareti sırasında maruz kaldığı ağır hakaret, bunun olası göstergelerindendir. ABD başkanı olarak Çine yaptığı son ziyaret sırasında ABD Başkanı Barack Obama, G-20 Zirvesi için geldiği Hangzhou havaalanında uçağın arka kapısından inmek zorunda kaldı. Obamanın uçağın merdivenlerini kullanmak zorunda kalmasının nedeni, yangın veya teknik arıza değil, Çinli yetkililerin uçağın önüne başkanın inişi için yürüyen merdiven yanaştırmamalarıdır. Gözlemciler, Çinin kasten ABD başkanını küçümsediğini düşünüyorlar. Bu küçümseme, birçok dosya ve sorunlarda farklı düşünen iki ülke arasındaki ilişkilerde yaşanan gerginliğin bir yansımasıdır. İki ülke arasında var olan sorunların başında, ABD ve Güney Korenin, bu ülkenin topraklarına füze kalkanı yerleştirmesi, Güney Çin Denizinde Çin ile Filipinler arasında yaşanan anlaşmazlık konusunda ABDnin pozisyonu ve Washingtonun Çin çelik ithalatına ağır vergiler koyma kararı gelmektedir...[05.09.2016 el-Cezire]

7- Çağımızı paradoksu: Ulusal güvenlik danışmanı ve eski ABD Dışişleri Bakanı Kissinger, yaşına rağmen Rusya ile seçilmiş başkan Trump arasındaki uzlaşının şahsen vaftiz babasıdır ve bu yönde yani Çin’e karşı Rusya ile ittifak kurma yönünde Moskova’ya ziyaretler gerçekleştirdi. Putin’le görüşmeler yaptı. Rusya ise Kissinger’ın Rus çıkarlarını düşündüğü sanısıyla onun bu çabalarını ayakta alkışlıyor! ABD eski Dışişleri Bakanı Henry Kissingerın Rusya-ABD ilişkilerinin normalleşmesi konusundaki çabalarını takdirle karşıladığını belirten Kremlin Sözcüsü Dmitry Peskov, Salı günü düzenlediği bir basın toplantısında, “Kissinger, hâlâ en akıllı siyasetçi ve en zeki uzmanlardan biridir. Diğer konulara nazaran Rus işlerinde ve ABD-Rusya ilişkilerinde derin deneyime sahiptir…” diye konuştu.” [27.12.2016 Moheet.com]

Avrupa’daki bazı bilgili kaynaklar da aynı zamanda bu eğilime işaret etmektedir. 28 Aralık 2016 günü Russia Today sitesinin aktardığına göre Alman Bildgazetesi, Kissinger, Çinin artan gücü göz önüne alındığında Rusya ile ilişkileri geliştirmenin kaçınılmaz olduğunu düşünüyor. ABDnin efsane Dışişleri Bakanı, müzakere deneyimine sahiptir ve Devlet Başkanı Putin ile bizzat görüştü ve iki ülke arasındaki ilişkilerin normalleşmesi için arabuluculuk yapacak diye yazdı. Alman gazetesinin haberine göre Henry Kissingerın tavsiyesi üzerine Trump, Rusyadan yaptırımları kaldırmak için uğraşacak.Avrupalı yetkili organların talebi üzerine yapılan araştırma ve başkan Trumpun geçiş ekibinden elde edilen veriler de buna işaret ediyor...

Bütün bunlar, Amerika’nın, Rusya ve Çin’e yönelik etkili bir politika izleyeceğinin göstergesidir. Bu politikanın temel umdesi, Çin sahnesinde Rusya’dan azami hizmet elde etmektir. Bu bağlamda Obama yönetimi, Rusya’ya baskı aşamasının kapılarını törenle açarak politikayı hayata geçirdi bile. Halefi Trump da anlaşma aşamasına geçecek. Görünüşe göre Rusya’nın ABD baskılarına yanıt vereceği ve Çin’e karşı kendisiyle birlikte hareket edeceği konusunda Amerika’nın hiçbir kuşkusu yok.

Dördüncüsü: Büyük güçler, hatta küçük devletler bile aralarında çıkar çatışması yaparlar. Ülkeler arasındaki siyasi nüfuz farklılığına göre bu konudaki çatışmalar da farklılık arz eder. Aralarındaki ortak payda, bugün dünyada yaşanan sefalet ve kötülüktür... Bugün İslam Devletinin olmaması gerçekten üzüntü vericidir. İslam Devleti, dizginleri elinde tutacak, dünyada doğruluk ve dürüstlüğün abidesi olacak, sadece Müslüman ülkelerde değil, aynı zamanda diğer ülkelerde olmak üzere dünyanın dört bir tarafına iyiliği yayacaktır. Bugün İslam Devleti olmasa da Müslüman yiğitler var.

صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًاAllaha verdikleri söze sâdık kaldılar. İçlerinden bir kısmı verdikleri sözü yerine getirmiştir. Bir kısmı da beklemektedir. Verdikleri sözü asla değiştirmemişlerdir.” [Ahzab 23] Onlar, Allah’ın izniyle İslam Devletini ve dünyadaki dengeleri değiştirecek olan Raşidi Hilafeti yeniden kuracaklardır.

إِنَّ اللَّهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللَّهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْرًاŞüphesiz Allah, emrini yerine getirendir. Allah her şey için bir ölçü koymuştur.[Talak 3]

 H.07 Rabiu’s Sânî 1438
M.05 Ocak 2017

Devamını oku...
Bu RSS beslemesine abone ol

SİTE BÖLÜMLERİ

BAĞLANTILAR

BATI

İSLAMİ BELDELER

İSLAMİ BELDELER