23 Aralık 2025 Salı günü, 2023 yılından bu yana Harem Cezaevi’nde tutuklu bulunan Hizb-ut Tahrir gençlerinden ikinci bir grup hakkında üç yıldan on yıla kadar değişen zalimane hapis cezaları verildi. Yargılananlar arasında Hizb-ut Tahrir / Suriye Vilayeti Medya Bürosu Başkanı da bulunmaktadır. Mahkemenin yerinden (mağaradan) tutun da yüzü maskeli hakimlere kadar son derece garip ve şaibeli yargılama koşulları altında verilen bu ağır hükümler, hak sözü haykırmaktan ve mücrim Esed ile katil rejimine karşı cephelerin açılmasını talep etmekten başka bir dertleri olmayan gençleri hedef almıştır.

Bu manzaranın tam ortasında, gözden kaçması mümkün olmayan çarpıcı bir olay vuku bulmuştur: Şebbiha unsurlarından ve rejim artığı kişilerden bazı subaylar ve şahsiyetler serbest bırakılmıştır. Bunların bir kısmı, halkın zulme karşı ayaklanmasını bastırmada doğrudan ya da dolaylı biçimde rol almış askerî birliklerde görev yapmış kimselerdir... Bu kişiler, “toplumsal barış politikası” ve “ellerinin kana bulaşmamış olması” gibi gerekçelerle serbest bırakılırken; geçmiş zalim rejime karşı onurlu duruşlarıyla tanınan gençler, karanlık mahkemelerde, maskeli yargıçlar önüne çıkarılmakta ve verilen ağır cezalar, hafızalarda katil Esed döneminde verilen hükümleri hatırlatmaktadır!

Cezaya çarptırılan bu Hizb-ut Tahrir gençleri; İslam’ı ve şeriatı savunan, Nübüvvet metodu üzere İkinci Raşidi Hilafet’in ikamesini talep eden fikir ve dava adamlarıdır. Normalleşme sürecini reddeden ve ülkeyi tiranlıktan kurtarmak için cephelerin açılmasını savunan kimselerdir. Birçoğu, çökmüş eski rejim döneminde zindanların acısını tatmıştır. Bu sebeple, mahkûm edilmeleri değil, onurlandırılmaları, aşağılanmaları değil, izzetlerinin korunması gerekirdi. Ancak yeni rejim, Beşşar ve babasının yürüttüğü zalim yönetimin izinden giderek, Hizb-ut Tahrir gençlerini tutuklama yolunu seçmiştir. Bu rejim, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in şu buyruğunu unutmuş veya unutmuş gibi davranmaktadır:

مَنْ عَادَى لِي وَلِيّاً فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالْحَرْبِ“Kim benim veli kuluma düşmanlık ederse, ben de ona harp ilan ederim.” ^[Buhari]

مَنْ آذَى لِي وَلِيًّا فَقَدِ اسْتَحَقَّ مُحَارَبَتِي“Kim benim bir velime eziyet ederse, Benimle savaşmayı hak etmiştir.” ^{[Ebû Ya’lâ el-Mevsılî]} Allah’ın kendisine harp ilan ettiği ve Allah ile savaşmayı hak eden kimse, kuşkusuz hüsrana uğramıştır.

Şahit olduğumuz bu zalim tablo, ölçülerde açık bir kopuşu gözler önüne sermektedir. Katil suçlunun safında yer alanlar, “toplumsal barış” ve “güvenlik” gerekçeleriyle temize çıkarılırken; ülkeyi ve kulları, sömürgeci kâfirlerin ve onların ajanlarının nüfuzundan kurtarmaya çalışanlar kriminalize edilmektedir. Oysa bu gençler, Şam’ın Allah’ın şeriatıyla yönetilmesini ve Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in buyurduğu gibi olmasını istemektedirler:

عُقْرُ دَارِ الْإِسْلَامِ الشَّامُ“İslam yurdunun kalbi Şam’dır” ^[Taberani] Bu zalim sahne, kulak veren ve vicdanı diri olan herkesi şu soruyu sormaya sevk etmiştir: Acaba bizler, Amerikan yaptırımlarının ve “Sezar Yasası”nın (Caesar Act) kaldırılması karşılığında Amerika’nın kucağına atılmanın ve hak ehlini zindanlarda çürütmenin bedelini mi ödemeye başladık? Öyle mi?

Son olarak Ey akıl sahipleri! İbret alın... Bu, zulmün ve baskının ebedi kalacağını sanan tüm zalimlerin sonudur. Zulmün ve baskının ebedî olduğunu sandıkları anda yıkılıp gitmişlerdir. Allah’ın sünneti asla değişmez; kimseye iltimas geçmez. Zulmün akıbeti gecikmez. Tarih buna şahittir. Zira zulüm, karanlıklardır. Mazlumun duası ile Allah arasında hiçbir perde yoktur.

وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ“Zulmedenler, hangi dönüşle döndürüleceklerini yakında bileceklerdir.” ^{[Şuara 227]}