Lübnan halkı boğucu ekonomik yükler altında ezilirken, Bakanlar Kurulu; kamu sektörü maaşlarındaki 800 milyon dolarlık artışı finanse etme bahanesiyle, akaryakıtın (teneke başına) vergisini 300 bin lira artırma ve KDV (TVA) oranını da %1 artırarak toplamda %12’ye çıkarma kararı almıştır.

Hükümetin bu kararla, devletin başarısız mali politikalarının faturasını bir kez daha halkın sırtına yüklemeye çalıştığını söylemeye bile gerek yok. Gerçek bir reform; yolsuzlukla ve sermaye baronlarıyla mücadele etmekten, yağmalanan kamu mallarını ve mülklerini geri almaktan, kamu sektörünü siyasi ve seçim çıkarları için kullananlardan hesap sormaktan, devletin sanayi ve tarım yönelimini güçlendirmekten, Lübnan’ın coğrafi konumundan faydalanarak temel madde ihracatını artırmaktan, ithalata bağımlılığı azaltmaktan, Avrupa’ya karşı enerji kaynaklarını kontrol etmek isteyen Amerika’nın ülke gazı üzerindeki ablukasını kırmaktan geçer. Ancak bu şekilde devlet, vergi toplayan bir devlet olmaktan çıkıp, halkın işlerini güden bir devlet haline dönüşebilir!

Lübnan’daki ekonomik sistem zaten batıl ve çarpık bir seküler temelden neşet etmektedir. Buna bir de vergi artışları gibi kötü yönetim eklenmiştir. Bu anormal durumun halk üzerindeki etkileri, ancak siyasi kayırmacılıktan uzak, liyakate dayalı gerçek bir kamu reformuyla, israfın durdurulmasıyla ve ülkeyi bir servet devşirme çiftliğine çeviren siyasi baronların yağmaladığı malların geri alınmasıyla hafifletilebilir. Çözüm, satın alma gücü tükenmiş halka yeni vergiler yüklemek değildir. Bugün çözüm, satın alma gücü zaten tükenmiş olan halka yeni vergiler dayatmak değildir, aksine devlete ve iktidara kalkınma için net bir rota çizmektir. Tabii ortada hâlâ devlet denebilecek bir şey kalmışsa!

Maaş artışlarının maliyetini akaryakıt ve KDV artışıyla karşılamak; pratikte ulaşım, tüm mal ve hizmetlerin maliyetini artırmak demektir. Bu da olumsuz yansıyacak ve otoritenin sorunlarına çözüm aradığını iddia ettiği kamu sektörü çalışanları da dahil olmak üzere herkesi etkileyen ekonomik krizi daha da derinleştirecektir! Bizler insanların yaşam standartlarının iyileştirilmesine karşı değiliz; aksine bunu kendilerini yönetici ilan eden devletin ve siyasetçilerinin bir görevi olarak addediyoruz. Bizler bunun köklerden ziyade semptomları bile iyileştirmeyen bir yöntemle, halkın cebinden finanse edilmesini reddediyoruz!

Ayrıca, bu hamlenin genel seçimlerin yaklaştığı bir zamana denk gelmesi tesadüf müdür? Bu, 2017’deki “Derece ve Maaş Skalası” düzenlemesinde olduğu gibi halkı çöküşün eşiğine getiren bir “oy satın alma” operasyonundan başka bir şey değildir. Bu meselenin bütçe tasarısında değil de, Bakanlar Kurulu toplantısında sonradan eklenen bir madde olarak geçmesi ise manidardır. Peki neden?! Çünkü iktidar bu dosyayı birilerine paslıyor; hiç kimse veya hiçbir siyasi grup kendi adını bu saçmalıkla kirletmek istemiyor. Birileri ise bunun vebalini ve tutarsızlığını yüklenmeye hazırlanıyor!

Bizler, otoritenin tüm bileşenleriyle nasıl bir başarısızlık içinde olduğunun, koltuklarını sağlama almak dışında hiçbir iş yapmadıklarının farkındayız. Bu artışları, kendi yandaşlarını finanse ederek seçim çıkarlarını garantilemek için kullandıklarını; ülkeyi Amerika’ya, onun şirketlerine, yatırımlarına ve otorite içindeki adamlarına (uşaklarına) teslim etme planlarına bağlı olduklarını gayet iyi biliyoruz. İnsanlar, devletin bu başarısız siyasi ve ekonomik projelerine dur demediği sürece hiçbir şeyin değişmeyeceğinin de bilincindeyiz. Ancak bu farkındalığımıza rağmen, bu sistematik zulme karşı sesimizi net bir mesajla yükseltmek zorundayız:

Ey insanlar! Bu ülkedeki siyaset simsarları, kamu sektörü meselelerini kendi çıkarları için kullanmışlardır; Hatta kriz anında bile onun devasa hacmini (işgücü piyasasının %25’ini) küçültmeyi reddetmişlerdir! Her halk hareketini iğrenç bir mezhepçiliğe dönüştürmüşler ve gençleri hicrete zorlamışlardır. Şimdi de yurt dışındaki gençlerin ailelerine gönderdiği milyarlarca dolardan bile pay kapma peşindedirler. Mevcut hükümet, vergi ve harç artırmaktan başka hiçbir iş yapmayan sembolik bir yapıdan ibarettir! Kendisinden beslenen vekiller ve siyasetçiler dışında hiç kimseye faydası olmayan seçimlerle meşguldür!

Ey insanlar! Bu haraç devleti, hatta bu yol kesen haramiler, sizin sesinizi, canınızı ve hatta ekmeğinizi bile umursamamaktadır. Onların tek derdi, efendileri olan sömürgeci Batı’ya ve özellikle Lübnan’ın tepeden tırnağa hâkimi olan Amerika’ya sadık yandaşlarını devletin parasıyla beslemektir.

Ey insanlar! Hizb-ut Tahrir / Lübnan Vilayeti sizin için apaçık bir uyarıcıdır: Bir devletin insanlara göstermesi gereken gerçek “riayet” (hizmet/bakım), ancak insanı yaratan Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın katından gelen, sadece İslam’ın ahkâmında vücut bulan riayettir.

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ“Yaratan bilmez mi? O, en gizli şeyleri bilir, (her şeyden) hakkıyla haberdardır.” ^{[Mülk 14]} Eğer otoritenin başındakiler salih yöneticiler olsaydı, bu krizi aşmak bir yana, bu krize hiç düşmezdik. Biz; insanların işlerini güden, temel ihtiyaçlarını karşılayan, refahını düşünen, kamu malını çalmayan, fakir ve zayıflara vergi yüklemeyen, aksine -gerektiğinde- zenginlerden ihtiyaç miktarınca alıp fakirlere ve kamu yararına harcayan bir devletten başka köklü bir çözüm göremiyoruz. O devlet ki otorite hırsızlarını hesaba çekecek, yağmalanan kamu malını geri alacak, kalkınmacı ekonomik planlar yapacak, Allah Azze ve Celle’nin bize bahşettiği servetleri yatırıma dönüştürecek ve bunları yağmalamak bir yana tekelleşmeyi önleyecek şekilde yeniden dağıtacaktır.

كَيْ لَا يَكُونَ دُولَةً بَيْنَ الْأَغْنِيَاءِ مِنكُمْ“Ta ki içinizdeki zenginler arasında elden ele dolaşan bir devlet olmasın.” ^{[Haşr 7]} Ve Batılı siyasetçiler bir yana, büyükelçiliklerin bile iç işlerimize karışmasını engelleyecektir. Bunun sömürgeci Fransa’nın Sykes-Picot anlaşmasında sakat doğurduğu, sonra Amerika’nın daha fazla yıkım ve yağma için miras aldığı bu zayıf varlık, devlet ve otorite ile olmayacağı açıktır! Bilakis bu, Allah’ın şeriatını tatbik eden bir devletle; Lübnan ve halkının geçmişte olduğu gibi bir parçası olacağı Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet ile olacaktır. Hilafet, Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in şu hadisini gerçekleştirerek tebaasına en güzel şekilde hizmet edecektir:

كُلُّكُمْ رَاعٍ ومَسْؤُولٌ عن رَعِيَّتِهِ؛ فَالإِمَامُ رَاعٍ وهو مَسْؤُولٌ عن رَعِيَّتِهِ“Hepiniz çobansınız ve her biriniz kendi güttüklerinden sorumludur. Emir insanların çobanıdır ve güttüklerinden sorumludur.” ^[Buhari] Umulur ki bu yakındır...

وَمَنْ يَتَّقِ اللهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً * وَيَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لَا يَحْتَسِبُ وَمَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللهَ بَالِغُ أَمْرِهِ قَدْ جَعَلَ اللهُ لِكُلِّ شَيْءٍ قَدْراً“Kim Allah’tan korkarsa, Allah ona bir çıkış yolu ihsan eder. Ve ona beklemediği yerden rızık verir. Kim Allah’a güvenirse O, ona yeter. Şüphesiz Allah, emrini yerine getirendir. Allah her şey için bir ölçü koymuştur.” ^{[Talak 2-3]}

Bir Suçlu Ödüllendiriliyorsa... Bu Nasıl Barış Oluyor Allah Aşkına?!

Uluslararası politikanın krizini ve ahlaki sisteminin çöküşünü özetleyen bir sahnede, Binyamin Netanyahu'nun Amerika Birleşik Devletleri'nin gözetiminde kurulan sözde "Gazze Barış Kuruluna" dahil edilmesi konusu gündeme gelmiştir.

Sanki tarih aceleyle yeniden yazılıyor; sanki Filistinlilerin kanı dökülmemiş ve sanki belgelenmiş suçlar hiç işlenmemiş gibi!

Bu nasıl bir siyasi mantık ki, savaş suçlarıyla suçlanan birini sözde barışı sağlamada ortak yapabiliyor? Bu nasıl bir akıl ki, celladın arabulucuya, katilin ise barışın garantörüne dönüşmesini kabul edebiliyor?!

Bu argüman, ancak Amerika'nın kibri ve onun Yahudilere karşı tutumlarını yöneten önyargı politikası bağlamında anlaşılabilir; bu bağlamda eylemler, adalet dengesiyle değil, çıkarlar dengesi ile ölçülmektedir.

Netanyahu'nun herhangi bir barış sürecine dahil edilmesi, Gazze halkının sistematik olarak öldürülmesinden, binaların yıkılmasına ve Gazze Şeridi'nin günlük olarak bir cehenneme dönüştürülmesine kadar onun Gazze'de işlenen tüm suçlardan zımnen ahlaki olarak aklanması anlamına gelmektedir.

Bu hangi kanun uyarınca oluyor? Yoksa bu, Amerika'nın dünyayı kendisiyle yönettiği bir orman kanunu mudur?

Aynı zamanda bu, askeri gücün suçları ortadan kaldırabileceğini ve Amerika'nın desteğine sahip olanların hesap vermeksizin istedikleri her şeyi yapabileceklerini ifade eden açık bir mesajdır.

Bu sürecin en tehlikeli yanı, kurbanı bir kez öldürmekle kalmayıp, gerçeği defalarca öldürmesidir; zira bu süreç, Filistinlilerin acılarını görmezden gelmekle yetinmemekte, aksine onları karar alma denkleminden dışlamakta, raporlarda onlar sadece sayılara indirgemekte ya da onları temsil etmeyen müzakerelerde bir baskı kozu haline getirmektedir.

Böylece barış, adaletin bir sonucu ya da tanımanın bir meyvesi değil, dışarıdan dayatılıp yukarıdan yönetilen bir proje haline gelmektedir.

Dolayısıyla onların aradıkları barış, savaşları alevlendirmekten sorumlu olan yüzleri yeniden gündeme getirmekle sağlanamaz; onların propagandasını yaptıkları şey ise, yumuşak diplomasiyle örtülmüş zulmün zarif bir şekilde yönetilmesinden başka bir şey değildir.

Bundan daha da kötüsü, bu kurula Filistin halkıyla kardeşlik cinsiyeti taşıyan yöneticilerin dahil edilmesidir; bu projeye hizmet eden ve kardeşlerinin öldürülmesine ortak olan işte bu yöneticilerdir.

Suçun rahminden doğan bir barış, ölü bir barış olup katilin onurlandırılması, yeni kan turlarına zemin hazırlamaktır.   

Halklar ne kadar uzun süre sessiz kalırlarsa kalsınlar, evlatlarını öldürenleri asla unutmazlar; bugün yaşananlar ise sadece Filistin için bir sınav değil, aksine tüm ümmetin bilinci için bir sınavdır.

Suçlular ödüllendirilirken, barış adına kurbandan sessiz kalması talep ediliyorsa, o zaman sorunun artık sadece güç dengeleriyle ilgili olmadığını, aksine onuru savunan ve onu koruyanların yokluğuyla ilgili olduğunu anlıyoruz. Bilinçten zorla çalınan bu miras: adalet mirası ve söylenmesi gerektiğinde “hayır” diyebilme gücüdür.

Müslüman halklar güç unsurlarının çoğunu kaybetmişlerdir; bu ise sayı veya teçhizatın azlığından dolayı değildir, aksine adaleti siyasetin temeli ve onuru da tanımanın şartı kılan hadari anlamlarından kopmaktan dolayıdır.

Bu mirası geri kazanmak, saraylardan veya kınama açıklamalarıyla değil, aksine ümmetteki bilinci yeniden inşa etmekle başlar. Böylece ümmet, gücünün ve izzetinin devletinde ve dininde olduğunu ve gücün de ancak İslam Devleti'nde olacağını anlayacaktır.

Ayrıca ümmetin, onurun verilen bir şey değil, çekip alınan bir şey olduğunu, tavrında hakkından vazgeçen birinin, gelecekte topraktaki hakkından da vazgeçeceğini idrak etmesi gerekir.

Müslüman halkların, özgüvenlerini yeniden elde etmelerinin, tâbi değil şahit olduğu, seyirci değil dava sahibi olduğu konumuna geri dönmesinin zamanı gelmiştir.

Ey İslam ümmetinin halkları, sizin izzetiniz hiçbir gün boyun eğmek veya başkalarını taklit etmek olmamıştır; aksine sultandan önce insanı, imardan önce devleti inşa eden akideniz olmuştur.

Sizlerin konumu, sloganlarla elde edilmez, aksine İslam'ı bir yaşam biçimi olarak yeniden tesis etmek ve içinde izzetinizin olduğu devletinize geri dönmek için ciddi ve samimi bir şekilde çalışmakla geri elde edilebilir ki böylece heybetinizi geri kazanacak ve dünya sizin için bin bir hesap yapacaktır.

Tarih tanıklık etmekte, gerçeklik beklemekte ve Allah Subhanehu ve Teala da vaat etmektedir. وَلَيَنصُرَنَّ اللَّهُ مَن يَنصُرُهُ “Allah kendi dinine yardım edenlere muhakkak yardım edecektir.” [Hac 40]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Munis Hamid – Irak

Haber-Yorum

İmam Bir Kalkandır!

Haber:

Endonezya Cumhurbaşkanı Prabowo Subianto, 19 Şubat 2026 Perşembe günü Washington'daki Donald Trump Barış Enstitüsü'nde düzenlenen Barış Kurulu’nun açılış toplantısına katıldı.Toplantı, özellikle Gazze'de olmak üzere, çatışma bölgelerinde istikrarı ve çatışma sonrası iyileşmeyi desteklemek için küresel bir işbirliği platformu olarak Uluslararası Barış Kurulu mekanizmasının başlatılmasına resmi bir ivme kazandırmıştır.Bu vesileyle Prabowo şunları söyledi: “Bu sürecin başarısını sağlamaya bağlı kalacağız. Birçok engelin ve zorluğun olacağını biliyoruz ancak Başkan Trump'ın liderliğinde gerçek barış vizyonunun gerçekleşeceğine dair çok iyimseriz.”Prabowo forumda şunları da vurguladı: “Endonezya, bu barışın başarıya ulaşması için önerilen güce 8.000'e varan askerle katkıda bulunacaktır.”Endonezya Din İşleri Bakanı Nasaruddin Umar, daha önce Barış Kurulu'nu Hudeybiye Antlaşması'na benzetmişti (8/2/2026).Bunun nedeni ise Hudeybiye Antlaşması'nın Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile Kureyş arasında imzalanan tarihi bir barış antlaşması olmasıdır. Ona göre Barış Kurulu da bundan farklı değildir.

Yorum:

Endonezya dahil İslam beldelerinin Trump'ın başkanlığındaki Barış Kurulu'na katılmaları, zımnen sömürgeci gücü tanımak anlamına gelmektedir. Zira kurulun üyeleri, aralarında Yahudi varlığının da bulunduğu ülkelerden oluşmaktadır. Bu da zımnen gaspçı varlığın meşruiyetini kabul etmek anlamına gelmektedir. Bu eylem, Yahudiler tarafından uygulanan sömürgeciliğin tanınması olarak sayılmakta olup bu da Allah Subhanehu ve Teala'nın şu kelamıyla çelişmektedir:وَلَن يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً “Allah, müminlerin aleyhine kâfirlere hiçbir yol vermez.” [Nisa 141]

Endonezya'nın, Trump'ın kuruluna katılması, Endonezya'nın konumunun, Amerika'ya tabi olan bir devlet olduğunu göstermektedir. Bu ise Barış Kurulu'nun açılış toplantısı sırasında Trump'ın Prabowo'yu övmesinden açıkça ortaya çıkmaktadır. Zira Trump, Endonezya'yı defalarca büyük bir ülke olarak nitelendirmiş ve Prabowo'nun barış girişimine şahsen katılma kararını övmüştür.Prabowo'yı işaret ederek şöyle demiştir: “Sertliğinin boyutuna bir bakın. Onunla başa çıkmanın kolay olduğunu mu sanıyorsunuz? Onun yüzüne bir bakın, siz de öyle. O güçlü ve zeki biri. Ama zekâ bundan daha önemlidir.”Öte yandan Endonezya'nın Gazze'de barışın sağlanması yönündeki arzusu, Yahudilerin tutumuyla çelişiyor gibi görünmektedir. Zira toplantıya katılan Yahudi Dışişleri Bakanı Gideon Sa'ar, Trump'ın planını tam olarak destekledi ama Gazze Şeridi'nin silahsızlandırılmasının Barış Kurulu'nda müzakere edilemez bir şart olduğunu vurgulamıştır.Ayrıca Yahudi, tünel ağı ve onlara karşı kullanılan silah üretim tesisleri dahil olmak üzere tüm “terörist” altyapının ortadan kaldırılmasını talep etmiştir.Zira Sa'ar şöyle demiştir: “Hamas silahsızlandırılmalıdır. Bu, tüm silahlarını, terörist altyapısını, yeraltı tünel ağını ve silah üretim tesislerini de içermektedir.”Şimdi soru şudur: Yahudiler Barış Kurulu'nda üyelerken ve Filistin halkı bu kurulda yokken, o halde Filistin, rakiplerine karşı bu kadar güçlü bir müzakere gücüne nasıl sahip olabilir ki?!

Barış Kurulu'nu, Hudeybiye Antlaşması ile eşdeğer görmek fahiş bir hatadır:

Birincisi: Hudeybiye Antlaşması, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem ile Kureyş kâfirleri arasında yapılmışken, Trump'ın liderliğindeki barış kuruluna katılmak bir antlaşma değil, aksine Yahudiler, Amerika ve Endonezya da dahil Müslümanların başındaki yöneticiler arasındaki bir ittifak veya iş birliğidir.

İkincisi: Hudeybiye Antlaşması'nda Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem bağımsızdı; oysa Barış Kurulu'na katılmak Trump'a bağlıdır, çünkü kurulun başkanı odur.

Üçüncüsü: Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Hudeybiye sırasında yaptığı şey, (sünnet olan) umre ibadetini yapmaktan geçici olarak vazgeçmektir; oysa sömürgeci Barış Kurulu'na katılım başlamıştır. El Cezire'nin Ağustos 2024'te yayınladığı, Yahudi varlığının Gazze'de binlerce Filistinlinin buhar olup gitmesine neden olan silahlar kullandığını ifade ettiği raporunu yeniden gözden geçirmek faydalı olacaktır.Adli tıp ekibi ve uzmanların yaptığı analizler, Yahudi ordusunun 3.500 santigrat derece (6.332 Fahrenheit) üzerindeki sıcaklıklara ulaşan termal ve basınç silahlarının, insan bedenini saniyeler içinde küle çevirebileceğini ve geride hiçbir kalıntı bırakmayacağını ortaya koymaktadır.

Dördüncüsü: Hudeybiye Antlaşması sırasında Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem, sahabelerine bunun bir vahiy olduğunu vurgularken, liderlik bağlamındaki Barış Kurulu ile ilgili olarak Kur'an-ı Kerim, kâfirlerin, özellikle de sömürgeciliği destekleyen büyük ülkelerin liderlerinin atanmasını haram kılmaktadır.

Beşincisi: Hudeybiye Antlaşması, Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in liderliğindeki bağımsız ve özgür bir egemen devlet ile kâfir Kureyş arasında imzalanan bir antlaşmadır. Oysa Filistin, sömürgeleştirilmiş Müslüman beldelerden biridir.

Kısacası Barış Kurulu'nun barış planını Hudeybiye Antlaşması ile eşdeğer görmek fahiş bir hatadır.Dolayısıyla sanki küresel siyasi oyunların ortasındaki aciz kimselermiş gibi Müslümanların karşı karşıya olduğu gerçeklik işte budur. Bu yüzden bizim, İslami siyasi liderlik konusunda bilinçli olmaya ihtiyacımız vardır. Nitekim Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ “İmam bir kalkandır, onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.” [Buhari rivayet etti]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Muhammed Rahmet Kurnia – Endonezya

Haber - Yorum

Türkiye: Şanlı Bir Geçmiş ile Şaşkın Günümüz Arasında! Hilafetin Ordusundan Uluslararası Çatı Altındaki Misyonlara!

Haber:

Türkiye Dışişleri Bakanı Hakan Fidan, ülkesinin Gazze Şeridi'ne “Uluslararası İstikrar Gücü” kapsamında asker göndermeye hazır olduğunu açıkladı ve bu adımın, bölgedeki güvenlik ve istikrarı desteklemek için Ankara'nın açık siyasi iradesinin bir parçası olduğunu vurguladı.

“Barış Kurulu'nun” ilk açılış toplantısına katılan Fidan, toplantının Gazze'nin yeniden inşası ve yerel idari organların faaliyete geçirilmesi açısından “son derece önemli” olduğunu belirtti.

Fidan, “Taraflar anlaşırsa, cumhurbaşkanımız uluslararası istikrar gücüne asker göndermeye hazırdır” dedi ve Türkiye'nin insani yardımlar, Batı Şeria'nın yönetimi veya askeri ve güvenlik katkıları yoluyla her türlü katkıyı sağlamaya hazır olduğunu vurguladı. (El Cezire Net)

Yorum:

Dikkat çekici bir açıklama yapan Türkiye, kuvvetlerinin Gazze'deki her türlü göreve katılmaya hazır olduğunu duyurdu.Bu açıklama, İslam sancağını taşıyan Osmanlı ordusunun, süper güçlerin iznini beklemeden ya da kendisi için çizilen dış düzenlemeler çerçevesinde hareket etmeden siyasi ve askeri olarak dünyaya liderlik eden bir ordu olduğu dönemdeki tarihini akla getiriyor.

Asırlar boyunca Osmanlı ordusu İslam gücünün sembolü olmuştu.Devletin Birinci Osman'ın eliyle kurulup Konstantineye'yi fetheden Fatih Sultan Mehmed'in döneminden, güç ve genişleme dönemlerine kadar Osmanlı ordusu, açık bir inançla hareket etmiştir: bu inanç ise Müslümanların beldelerini korumak, mazlumları savunmak ve ümmetin birliğini korumaktı.

Osmanlı Hilafetinin şemsiyesi altında ordular, sadece siyasi araçlar değil, aksine hadari bir projesinin uzantısı olmuştur.O zamanlar Kudüs, Gazze, Şam ve diğer bölgeler, korunmak için “uluslararası misyona” ihtiyaç duymayan tek bir siyasi varlığın parçasıydı, dahası koruma, devletin görevinin özünde yer alan asli bir görev olmuştu.

Ancak 1924 yılında Hilafetin yıkılmasının ve Mustafa Kemal'in eliyle cumhuriyetin kurulmasının ardından, rol ve yönelim değişmiştir; zira ordu, ümmetin projesinin bir taşıyıcısı olmaktan, uluslararası anlaşmalarla çizilen ulusal sınırların koruyucusuna dönüşmüştür. Zira Türkiye'nin NATO'ya katılmasıyla birlikte ordu, ABD liderliğindeki Batılı güvenlik sisteminin bir parçası haline gelmiştir.

İşte ironi burada yatıyor: Bir zamanlar dünyaya kendi denklemlerini dayatan bir ordu, artık uluslararası sistemin belirlediği dengeler içinde hareket eder bir hale gelmiş ve hesaplarını çıkarlara ve ittifaklarına göre yapmaya başlamıştır.Dolayısıyla ordunun kararı, Hilafet döneminde olduğu gibi artık bağımsız değildir, aksine büyük güçlerin liderlik ettiği bir sistem içinde askeri ve siyasi taahhütlerle bağlantılı bir hale gelmiştir.

Gazze, Osmanlı tarihinden uzak bir toprak değildi; zira yüzyıllar boyunca Osmanlı Hilafetinin sancağı altında kalmış ve tek bir bedenin parçası olmuştu.Bugün, orada bir misyona katılma konusu gündeme geldiğinde, şu soru akla gelmektedir:Katılım, Müslümanları fiilen koruyan bir liderlik rolüne geri dönüş mü olacak, yoksa dengeleri koruyan ve gerçekliği değiştirmeyen uluslararası düzenlemeler içindeki bir katkıdan ibaret mi olacaktır?

İslam ümmeti, başkalarının izniyle hareket eden güçlere ihtiyaç duymamakta; aksine uluslararası ittifakların hesaplarından değil, kendi akide ve çıkarlarından kaynaklanan bağımsız bir siyasi iradeye ihtiyaç duymaktadır. Nitekim tarih, Müslümanların gücünün sadece ordularının büyüklüğünden değil, aksine projelerinin açıklığından ve sözlerinin birliğinden olduğuna tanıklık etmektedir.

Osmanlı ordusunun tarihini hatırlamak, yıkıntıları üzerine ağlamaya çağrıda bulunmak değildir, aksine ümmetin birleştirici bir projeye sahip olduğunu ve hesaba alınması gereken bir güç olduğunu hatırlatmaya çağrıda bulunmaktır. Bugüne gelince; siyasi ve askeri bağlılık, Müslüman orduların halklarının iradesini yansıtmayan çerçeveler içinde faaliyet göstermesine neden olmuştur.

Şeref, açıklamalarla değil, aksine karar verme sürecinde egemenliği geri kazandıran ve ordunun büyük güçlerin çıkarlarını korumak için değil, ümmeti koruma konusundaki asli akidesine geri döndüren bağımsız bir siyasi vizyon inşa ederek geri kazanılır. Dolayısıyla bugün Gazze gerçek bir sınavdır:Katılım, bağımsız bir liderlik rolüne doğru bir adım mı olacak, yoksa bölgenin dışarıdan yönetilen uluslararası sistemin bir başka halkası mı olacak?

Bir zamanlar büyük bir hadarat inşa eden bir ümmet, -niyetleri samimi ve vizyonu birleştirmek olduğu takdirde-, dünyadaki rolünü yeniden formüle etmeye ve ordularını başkalarının çatışmalarında bir araç olarak değil, kendisini korumak için bir kalkan kılmaya muktedirdir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abdulazim Haşlemon