Haber - Yorum

El-Burhan Ordudaki Görevleri Kaldırıyor ve Genelkurmay Başkanlığı'nı Yeniden Yapılandırıyor!

Haber:

Sudan Silahlı Kuvvetleri tarafından yayınlanan bir açıklamaya göre el-Burhan, genel komutanlık yardımcısı ve genel komutanlık yardımcılarının atanmasına ilişkin 2023 tarihli 164 sayılı kararı iptal eden bir karar yayınladı. Karar, genel komutanlık yardımcısı ve genel komutanlık yardımcılarının görevlerinin kaldırılmasını öngörüyor... (El Cezire Net, 06/04/2026)

Yorum:

Sudan halkının, Darfur bölgesini geri alınması ve bölünmesinin önlenmesini özlemle beklediği bir zamanda ve Mavi Nil'de çatışmaların alevlendiği, ayrılıkçı Hızlı Destek Milisleri'nin, Kurmuk şehrini işgal ederek askeri operasyonlarını genişlettiği, Mavi Nil eyaletindeki Makca, El-Barka ve Kili bölgelerini kontrol altına aldığı ve Darfur bölgesindeki hakimiyetini sürdürdüğü bir zamanda; evet tam da böyle bir zamanda el-Burhan, Silahlı Kuvvetler Genel Komutan Yardımcısı ve yardımcılarının görevlerini feshetmiştir; bu da askeri kararların yalnızca Genel Komutana ait olacağı ve bu kararların alınmasında başka hiç kimsenin söz hakkı olmayacağı anlamına gelmektedir.

Bu değişiklikler, yeniden transferler ve atamalar olarak adlandırabilir; çünkü Korgeneral Şemseddin Kabaşi İnşaat ve Stratejik Planlama İşleri Yardımcısı olarak, Tümgeneral Mirgini İdris Askeri Sanayi İşleri Yardımcısı olarak ve Denizcilik Danışmanı Mühendis İbrahim Cabir ise Uluslararası İlişkiler ve Askeri İşbirliği İşleri Yardımcısı olarak atanmıştır!! El-Burhan’ın aldığı bu kararlar, çatışmaların gidişatında kayda değer bir değişiklik yaratmayacaktır; zira bazıları, bu kararların uzun süredir devam eden bu savaşın özüne dokunmadığını düşünmektedir; zira askeri bir çözüm olmadan, lanet olası Amerikan savaşı nedeniyle Sudan halkının başına gelen insani felaketleri kınayarak, eleştirerek ve sahte gözyaşları dökerek iki yüzlülükte yetinen Massad Boulos dörtlüsü aracılığıyla bu dosyayı elinde tutan Amerika'dan bir işaret beklenmektedir.

El-Burhan'ın kararları savaşın gidişatını değiştirmeyecektir; aksine yeni atanan Genelkurmay Başkanı Tümgeneral El-Atta, bu kararları “askeri hiyerarşiye göre her yıl rutin olarak alınan önlemler” olarak nitelendirmiştir. Bazıları ise bunun, bir anayasa değişikliği yoluyla iktidarın tepesinin yeniden yapılandırılmasına ya da son nefesini veren Egemenlik Konseyi'nin feshine işaret ettiğini düşünüyor; zira Silahlı Kuvvetler Kanunu, siyasi ve askeri görevlerin aynı anda yürütülmesine izin vermemektedir. Bu değişikliklerin ardından ülkedeki yönetim şeklinin değişmesinin artık an meselesi olduğu söylenebilir. Bazı analistler ve gözlemciler de bu görüşü desteklemektedir.

İslam beldelerinin geçitlerinden birinde yer alan Sudan halkı, kâfir ve sömürgeci Batı’nın Sudan’ı birbiriyle çatışan zayıf devletçiklere bölmeyi amaçlayan planlarının boyutunun ve bu savaşları sona erdirmenin ordu komutanlığındaki muhlislerin omuzlarında olduğunun farkında oldukları gibi bunu başarmanın tek yolunun da, ümmetin ordularını, sömürgeci devletlerin isteklerini ve komplolarını uygulamak için değil, İslam'ı ve onun hükümlerine yardım emek için seferber edecek olan Raşidi Hilafetin kurulması olduğunun da farkındadırlar.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Yakup İbrahim – Sudan

Ramazan Serisi: İslam Tarihinin Aydınlatıcı Anları

Otuz Yedinci ve Son Bölüm

1924 Hilafetin Ortadan Kalktığı Bir Yıldır; Peki Siyaset ve Kimlik Yeniden Nasıl Şekillendirilir?

1924 yılı, sadece siyaset kitaplarında anılan bir tarih değildir; aksine ümmetin gidişatında büyük bir dönüm noktası olmuştur. Zira bu yılda Hilafetin kaldırıldığı ilan edilmiş; böylece Müslümanları birleştiren son siyasi yapı da çökmüş ve İslam beldeleri, içinde bulunduğu zayıflığa rağmen siyasi bir birlikten bir avuç parçalanmış varlıklara dönüşmüştür. Yani olay, otoritenin piramidinin tepesindeki idari bir değişiklik değildi, aksine bölgenin yapısının, sınırlarının, sistemlerinin ve siyasi kimliğinin tamamen yeniden şekillendirilmesiydi.

O tarihten önce, bölgelerinin farklılığına rağmen ümmet, birbirine tek bir siyasi bağla bağlıydı; dolayısıyla savaş ve barış işleri, dış ilişkiler, yargı ve sınırların korunması bu bağ üzerinden yürütülüyordu. Evet, zayıflık vardı ve hatalar vardı, ancak birleştirici çerçeve ayakta kalmaya devam ediyordu. Hilafetin kaldırılmasıyla yalnızca bir yönetim biçimi başka bir yönetim biçimiyle değiştirilmemiştir; aksine siyasi birlik fikri de kökünden kaldırılmış ve bunun yerine, sınırları sömürgeci güçler tarafından, ümmetin birliği ya da maslahatına göre değil kendi çıkarlarına göre çizilmiş ulus devletlerden oluşan bir sistem getirilmiştir.

O günden itibaren, ümmetin mafsallarının ve beldesinin devletlere parçalandığı, yapay varlıkların ekildiği ve İslam'ın bağı pahasına milliyetçi ve bölgesel eğilimlerin körüklendiği yeni bir aşama başlamıştır. Sonra Batı’nın sistemleri ve beşerî yasaları girdirilmiş, şeriat siyasi karar alma merkezinden uzaklaştırılmış ve devlet, tek bir ümmetin parçası olarak değil, ondan ayrı ulusal bir varlık olarak yeniden tanımlanmıştır. Böylece ümmet, hasta da olsa tek bir siyasi varlıktan, her birinin bayrağı, sınırları, ordusu ve dış politikası olan ve çoğu zaman komşularıyla çıkarları çatışan rekabetçi varlıklara intikal etmiştir.

Sonuç ortaya çıkmakta gecikmedi. Zira ümmetin büyük davaları merkeziyetini ve karar birliğini kaybetti. Dolayısıyla artık işgale karşı ortak bir karar kalmadığı gibi savaş ve barış konularında tek bir tutum ve ümmet düzeyinde yürütülen bir ekonomik politika da kalmadı. Böylece her devlet artık kendi dar çıkarları doğrultusunda hareket etmeye, Batı'nın dengelerine boyun eğmeye, çatışmalara tek başına girmeye, hatta birbirleriyle ve diğerleriyle savaşmaya ve Batı'nın çıkarlarına hizmet etmek için kendi evlatlarının kanını dökmeye başladı.

Çağdaş gerçeklik, bu dönüşümün izlerine dair canlı bir tanıktır. Zira İslam beldesinin bir parçasında bir kriz yaşandığında, ümmet tek bir vücut gibi hareket etmemekte, aksine her ülke, kendi anlık çıkarlarına ya da Batı'daki efendilerinin çıkarlarına göre hareket etmektedir. Ayrıca muazzam servetler ülkeler arasında dağılmış durumda ancak bunlar, sadece tek bir güç olarak yönetilmemekte, aksine Batı'ya karşılıksız hibe edilmektedir. Çok sayıda ve güçlü ordular var ama tek bir askeri akidenin parçası değildir. Siyasi kararlar dağınık ve çoğu zaman da çelişkili olarak alınmakta ve sadece Batı'nın çıkarına göre formüle edilmektedir. Böylece ümmet, dini duyguda birlik içinde kalmaya ama siyasi kararda birlikten uzak durmaya başladı.

Bu dönüşüm geçici tarihi bir olay olmamış, aksine süregelen siyasi bir krizin kaynağı olmuştur. Çünkü İslam, bireysel ibadetle sınırlı değildir; aksine yönetim, siyaset ve uluslararası ilişkiler konusunda kapsamlı bir vizyon ortaya koymakta ve ümmetin siyasi birliğini temel bir ideoloji haline getirmektedir. Bu nedenle birleştirici bir varlığın yokluğu, ümmeti sadece bir sembolden mahrum bırakmamış, aynı zamanda siyasi sistemini kapsamlı bir düzeyde uygulama konusunda pratik aracını da kaybettirmiştir.

Ramazan, birleştirici şiarlarıyla birlikte dikkat çekici bir paradoksu da ortaya koymaktadır. Zira ümmet, birlikte oruç tutuyor, birlikte iftar ediyor, tek bir kıbleye yöneliyor, tek bir kitabı okuyor ve derin bir vicdani ve ruhani bir birlik hissediyor ancak bu ruhani birlik, siyasi karar alma düzeyine yansımıyor. İşte burada şu temel soru ortaya çıkıyor: Kendisini akide ve ibadetlerin birleştirdiği bir ümmet, bu birliği ifade eden birleştirici bir siyasi çerçeve olmadan sonsuza dek bu şekilde kalmaya devam edebilir mi?

1924 yılından sonraki dönem okunduğunda, İslami beldelerin, doğrudan işgaller, ekonomik bağımlılık, iç çatışmalar, sınır anlaşmazlıkları, siyasi baskılar, büyük güçlerin çıkarlarına göre bölgenin sürekli yeniden şekillendirilmesi gibi arka arkaya gelen krizler sarmalından çıkamadığı görülecektir... İşte tüm bunlar, güçleri birleştirip tek bir proje çerçevesinde yönlendirecek tek bir siyasi referansın yokluğunda meydana gelmektedir.

Bu, tarihin olduğu gibi kopyalanması veya geri dönüşün, herhangi bir değerlendirme yapılmaksızın aynı şeklin tekrarı olacağı anlamına gelmemekte; ancak bu, siyasi birlik sorusunun fikri bir lüks değil, ümmetin kendini koruma, kaynaklarını yönetme, dış politikasını şekillendirme ve büyük davalarını savunma kapasitesiyle ilgili bir soru olduğu anlamına gelmektedir. Yani birleştirici bir araç olmadığında, enerjiler ne kadar muazzam olursa olsun dağınık bir şekilde kalmaya devam edecektir.

1924 yılı sadece bir aşamanın sonu değil, aksine siyasi bölünme ve parçalanmanın yeni bir aşamasının başlangıcı olmuştur. Bugün akla gelen soru şudur; yüz beş yıl sonra ümmet, sanki kalıcı bir kadermiş gibi bu bölünmenin esiri olarak kalmaya devam mı edecek? Yoksa ümmetin birliği fikri hem şer'an vacip bir hüküm hem de gerçek bir ihtiyaç olarak, süregelen krize köklü bir çözüm olarak kendini kabul ettirmeye geri mi dönecek?

Tarih, boş yere hareket etmez. Hilafetin kaldırılması sadece yönetim şeklini değiştirmekle kalmamış, aynı zamanda çevremizdeki dünyanın şeklini de değiştirmiştir. Bu yüzden o anı yeniden düşünmek, geçmişe duyulan bir özlem değildir; aksine mevcut çalkantılı durumu anlamanın ve ümmetin, sadece ortak duygulardan ziyade İslam akidesiyle birbirine bağlı tek bir ümmet olma gücünü yeniden kazanacağı bir geleceği öngörmenin anahtarlarını aramaktır.

Hizb-ut Tahrir Mısır Vilayeti Medya Bürosu

Haber - Yorum

Gazze Mücahitlerinin Gerçekleştirdiği Aksa Tufanı Operasyonunun Ardından, Artık Tüm Ordularının Gerçekleştireceği Ümmet Tufanının Zamanı Gelmiştir

Haber:

Suriye'nin çeşitli bölgelerinde, Gazze Şeridi ile dayanışma ve Yahudi varlığının Knesset'inin Filistinli esirlere idam etme kararını kınamak amacıyla protesto ve gösteriler düzenlendi. Bu durum, ülkenin içinden geçtiği karmaşık iç koşullara rağmen geniş bir halk desteğini yansıtmaktadır. Gösteriler güneydeki Dera ilinden başkent Şam'a ve oradan da Halep'e kadar uzanmıştır; zira uluslararası kuruluşlar ve eğitim kurumları önünde sembolik gösteriler, yürüyüşler ve oturma eylemleri düzenlenmiştir.

Yorum:

Pakistanlı yöneticiler ve onların borazanlarının uyguladığı medya sansürüne rağmen Pakistan’daki Müslümanlar, Mescid-i Aksa'nın kapatılması, Yahudi varlığının Filistinli esirleri idam etme niyetini açıklamasının yanı sıra Suriye'de Gazze ve esirlere destek vermek için düzenlenen gösteriler ve Beytül Makdis ile Gazze'den, muvahhit bir ümmet tarafından Mescid-i Aksa'nın kurtarılmasına yönelik açık çağrıyla birlikte sosyal medya aracılığıyla etkileşime girmişlerdir.

Böylece müzakerelerin başarısız olması halinde, en güçlü Müslüman ordusu olan Pakistan ordusu tarafından İran’a karşı bir askeri operasyon başlatılmasını meşrulaştıran rivayetler ücretli resmi sözcüler tarafından yayılırken, Mescid-i Aksa, salih amelleriyle tarihe mübarek Filistin topraklarının kurtarıcıları olarak kaydedilecek, her şeyden önce Allah Subhanehu ve Teala'nın katında hasenat mizanlarına kaydedilecek kahramanlara çağrıda bulunmaktadır.

Müslümanlar şunu bilsin ki, Suriye’deki göstericilerin sloganı “Hayber Hayber ya Yahud, ceyşi Muhammed (Sallallahu Aleyhi ve Sellem) sevfe yeuud (Ey Yahudiler! Hayber’i hatırlayın, Muhammed’in ordusu (tekrar) dönecek)” idi. Peki bu ordu, Müslüman ordularından başka hangi ordu olabilir ki? Bu nedenle Müslümanlar, ordulardaki akrabaları ve arkadaşlarıyla iletişime geçerek onlardan, Filistin’i ve iki kıblenin ilki, İsra ve Mirac toprakları ve Harameyn'in üçüncü olan Aksa'sını kurtarmak için harekete geçmelerini talep etmelidirler.

Tüm İslam ümmetinin, Mescid-i Aksa'nın fatihi Ömer bin Hattab Radıyallahu Anh'ın, onun kurtarıcısı Selahaddin Eyyubi'nin ve onun koruyucusu II. Abdülhamid'in evlatları olma şerefine nail olmak için ordularını seferber etmesi gerekir. İşte o zaman ordular, Yahudi varlığını cezalandıracak, Allah’ın dininin Ensarları olacak ve 1948’den beri Yahudi varlığı tarafından katledilen, işkence gören ve toprakları gasp edilen mazlum kadınları, çocukları ve yaşlıları kurtaracaktır.

Nitekim İslam ümmeti, Müslüman orduları arasında en güçlüsü olmamasına rağmen İran ordusunun Amerika ve Yahudi varlığına karşı gösterdiği başarıya tanık olmuştur. Dolayısıyla ümmet, Pakistan, Türkiye, Mısır ve Hicaz ordularının Haçlı Amerikalılara ve Yahudilere karşı zafer kazanmasını görmeyi arzulamaktadır. Dahası nükleer silahlara sahip Pakistan'ın, iyi eğitilmiş ve yeterli donanıma sahip büyük silahlı kuvvetleriyle tek başına harekete geçmesi bile yeterlidir. Ayrıca İran'a yönelik savaş deneyimi sayesinde Allah Subhanehu ve Teala, Pakistan ordusunun Mescid-i Aksa'ya karadan ulaşmasını engelleyen büyük bir engeli de onun önünden kaldırmıştır. Yine İran'a karşı savaş, yöneticiler ve onların borazanları hariç, Müslümanlar arasındaki mezhep çatışmasını da ortadan kaldırmıştır. Dolayısıyla Pakistan ordusu Amerika ve Yahudi varlığına karşı cihat ilan eder etmez, Belucistan'dan İran'a ve ötesine uzanan yol ardına kadar açılmış olacaktır. O halde neden Pakistan ordusu, ümmetin tufanının lideri olma ecrinden mahrum kalıyor?

Ey Müslümanlar: Savaş alanında verilen mücadele ve fedakarlığın ardından zaferin yaklaştığı böyle bir zamanda, müzakerelerden ve düşmanların yanında yer almaktan bahseden kiralık ikiyüzlüleri muhasebe edin. Onları susup tövbe edinceye kadar muhasebe edin ki sonra sizinle birlikte cihada çağrı yapsınlar. Çünkü bizler, iyiliği emreden ve kötülüğü yasaklayan bir ümmetiz; bu yüzden tirana karşı dururken uğrayacağımız maddi, sağlık ya da can kaybını, Allah Subhanehu ve Teala'nın razı olacağı bir fedakârlık olarak görüyoruz. Dahası bizler, pasif, boyun eğen ya da teslim olan bir ümmet değiliz. Aksine bizler, iman eden, tevekkül eden ve hak üzere sebat eden bir ümmetiz. Nitekim Ebu Said el-Hudri’den şöyle dediği rivayet edilmiştir: Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: أَلَا لَا يَمْنَعَنَّ أَحَدَكُمْ رَهْبَةُ النَّاسِ، أَنْ يَقُولَ بِحَقٍّ إِذَا رَآهُ أَوْ شَهِدَهُ، فَإِنَّهُ لَا يُقَرِّبُ مِنْ أَجَلٍ، وَلَا يُبَاعِدُ مِنْ رِزْقٍ، أَنْ يَقُولَ بِحَقٍّ أَوْ يُذَكِّرَ بِعَظِيمٍ “Sakın insanların korkusu (heybeti), sizden birini hakkı gördüğünde veya bildiğinde söylemekten alıkoymasın. Çünkü hakkı söylemek veya büyük bir gerçeği hatırlatmak, eceli yaklaştırmaz, rızkı da uzaklaştırmaz (azaltmaz.)” [Ahmed rivayet etti]

Ey Müslüman orduları: Ümmetin ve Mescid-i Aksa'sının kurtuluşu, sizin kurtuluşunuzla başlar. Yöneticileriniz size müminlere karşı sert, düşmanlara karşı merhametli olmanızı emretmektedir; oysa Allah size, müminlere karşı merhametli, düşmanlara karşı sert olmanızı emretmektedir. Zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَالَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ “Muhammed Allah'ın elçisidir. Beraberinde bulunanlar da kâfirlere karşı çetin, kendi aralarında merhametlidirler.” [Fetih 29] Haydi o zaman Amerika'nın ajanları ve tabileri olan yöneticileri kaldırıp atın ve Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafeti kurmak için nusretinizi verin. Halkını asla yalan söylemeyen bir lider olan Hizb-ut Tahrir sizden nusret talep ediyor; haydi hiç tereddüt etmeden ve çekinmeden bu talebe icabet edin.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Musab Umeyr – Pakistan

ABD Başkanı Trump ve Yahudi varlığı Başbakanı Netanyahu esip gürleyerek İran’ın yerle bir edileceği tehdidinde bulundu. Dahası Trump, Müslüman beldelerinin stratejik noktalarından biri olan Hürmüz Boğazı için “Trump Boğazı” ifadesini kullandı. Meksika Devlet Başkanı’nın itirazına rağmen Amerika’nın kontrolünde olduğu gerekçesiyle Meksika Körfezi’nin adını nasıl “Amerika Körfezi” olarak değiştirdiğini hatırlattı. Sosyal medya paylaşımlarında ‘kırmızı butona basma’ imasında bulunarak bölgeye karşı nükleer silah kullanmaya hazır olduğuna işaret etti. ABD ordusunun Basra Körfezi’ndeki stratejik Hark Adası’na olası bir işgal için hazırlık yaptığını söyledi. Netanyahu da Lübnan’daki kara operasyonunu genişletme tehdidinde bulundu. İşte tüm bunlar yaşanırken Türkiye, Pakistan, Mısır ve Suudi Arabistan gibi dört büyük İslam ülkesinin dışişleri bakanlarının, Ortadoğu’daki savaşa diplomatik yollarla bir çözüm bulmak amacıyla dörtlü bir toplantı yapmak için adeta mekik dokudukları görülüyor

Oysa bu ülkeler; sayıları milyonları bulan devasa ordulara sahiptirler. Ellerinde, İslam ümmetinin paralarından trilyonlarca dolar harcanarak alınmış silah ve teçhizat var. Dahası bu ülkelerde, başta askerî alan olmak üzere ülkelerinin kapasitesini geliştirmek için can atan bir Müslüman nesil bulunmakta. Bakanlarının güvenlik meselelerini görüşmek istedikleri bu ülkeler; İslam ülkeleridir. Sahabenin kanlarıyla fethettiği, on üç asır boyunca İslam’ın hüküm sürdüğü, Amerika ve beslemesi Yahudi varlığının tek bir karış toprağına bile sahip olmasının caiz olmadığı ülkelerdir. Bütün bunlara rağmen Müslümanların yöneticileri, sanki Amerika ve Yahudi varlığı onların görüşlerini önemsiyormuş ya da kararlarını bekliyormuş gibi hâlâ diplomatik çözümler peşinde koştuklarını söylüyorlar!

Dahası bu yöneticiler, sömürgeci kafirin kendilerini teker teker avlamasını, İslam ülkelerini işgal edip şehirlerini yakıp yıkmasını, çocuklarını ve kadınlarını katletmesini, mukaddesatını kirletmesini ve sömürgeci planlarını açıkça dile getirmesini izlemekten başka bir şey yapmıyorlar. Ona haddini bildirmek ya da saldırganlığını püskürtmek için kıllarını bile kıpırdatmıyorlar. En iyi yaptıkları şey arabuluculuk rolü oynamaktan öteye geçmiyor!

Eğer İslam ümmeti, Trump ve beslemesi Netanyahu’nun azgınlığından kurtulmak istiyorsa, kafir Batının Müslüman beldelerdeki güç dayanaklarıyla yüzleşmek zorundadır. Bu sütunlar şunlardır:

Birincisi: Ümmetin koordineli bir halde hareket etmesini engellemek için var gücüyle çalışan, buna çağıran herkesi takip edip cezalandıran ve Sykes-Picot sınırlarını sağlamlaştırarak ülkelerin tek tek avlanmasına zemin hazırlayan hain yöneticilerin, sırf tahtlarında kalabilmek için yaptıkları ihanetler ve kurdukları entrikalar.

İkincisi: Batı’nın, başta İslam ülkeleri olmak üzere tüm dünyadaki iletişim ağlarını izleme yeteneği. İletişim sistemlerinin mucidi ve kontrolörü olması sayesinde Batı, tüm ülkemizi Batı’nın sömürgeci planları karşısında istihbarat açısından savunmasız bırakmaktadır.

Üçüncüsü: Müslüman ülkelerin hava sahasının askeri olarak kontrol altında tutulması. Bu sayede düşman uçakları bu beldelerde serbestçe hareket edebilmekte, istediklerini bombalayıp istediklerini öldürebilmektedir.

Bu temel sütunlarla sadece ve sadece Müslüman orduları baş edebilir. Zira onlar, beldeleri koruyabilecek, bir halifeye biat ederek Hilafeti yeniden kurabilecek ve Ümmetin evlatlarıyla el ele vererek, askeri ve ekonomik güçlerini rekor sürede geliştirebilecek güçtedirler. Böylesi bir atılımın başlayacağı ülke, sömürgeci kafir Batı’ya meydan okumak için gerekli bilginin toplandığı bir merkez haline gelecektir.

Zira bugün İslam ümmeti, Hilafetin 1924’te yıkıldığı dönemdeki ümmet gibi değildir. O dönemde ümmet, fikirsel bir donukluk ve çoğu alanda teknolojik bir gerileme yaşıyordu. Oysa bugün Müslümanlar, dünyanın dört bir yanında teknolojinin ve keşiflerin merkezlerinde yer almakta; hatta pek çoğunu bizzat öğretmekte, birçoğunun icadına, keşfine ve geliştirilmesine bizzat katkıda bulunmaktadır. Bu bilgi birikiminin ülkemize aktarılmasının önündeki tek engel; İslam’ı tatbik etmek ve Nübüvvet Metodu üzere İkinci Raşidi Hilâfet devletini ikame etmek suretiyle bu hain yöneticilerden kurtulmaktır.