ABD Dışişleri Bakan Yardımcısı Paul Kapoor’un Salı akşamı Dakka’ya gelişi, Bangladeş’in stratejik geleceği hakkında ciddi endişelere yol açtı. Ulusal parlamento seçimlerinden bir aydan kısa bir süre sonra gerçekleşen bu üst düzey ziyaret; GSOMIA - Askeri Bilgilerin Genel Güvenliği Anlaşması ve ACSA - Karşılıklı Teslim Alma ve Hizmet Anlaşması gibi tartışmalı iki savunma anlaşmasının imzalanmasını hızlandırmak için yürütülen yoğun Amerikan baskısının zirvesini oluşturmaktadır. Bu ziyareti sadece ekonomik veya ticari bir perspektifle sunmak, tam bir münafıklık ya da safdilliktir.

ABD Başkanı Donald Trump’ın Başbakan Tarique Rahman’a gönderdiği son mesajda, “rutin savunma anlaşmaları” olarak adlandırılan bu anlaşmalar konusunda “kararlı adımlar” atılmasını talep etmesi, gerçekte Bangladeş’in egemenliği için ciddi bir tehdit oluşturan bu anlaşmaların mahiyetini gizlemektedir. Zira Genel Askeri Bilgi Paylaşımı Anlaşması askeri tesislerimizi yabancıların denetimine tabi tutacak; Karşılıklı Satın Alma ve Hizmet Anlaşması ise Amerikan silahlarına bağımlılık yoluyla stratejik bir kölelik yaratarak topraklarımızı ilan edilmemiş bir Amerikan garnizonuna dönüştürecektir.

Kapoor’un bu ziyareti açıkça yeni hükümeti bu anlaşmaları tartışmasız bir şekilde derhal imzalamaya zorlamayı amaçlamaktadır. Bu askeri baskı, seçimlerden günler önce, 9 Şubat’ta gizlice imzalanan felaket niteliğindeki bir ticaret anlaşmasının ardından gelmektedir. Bu anlaşma ile Bangladeş’in; ABD çıkarlarını zayıflatabilecek dijital ticaret anlaşmaları imzalaması yasaklanmış, Washington’a Çin veya Rusya gibi ülkelerle yapılan anlaşmaları tek taraflı iptal etme yetkisi verilmiş ve 15 milyar dolarlık Amerikan LNG’si ve Boeing uçaklarını alma zorunluluğu getirilmiştir. Bu durum Bangladeş’in döviz rezervleri Amerikan şirketlerinin çıkarlarına rehin bırakılması, aynı zamanda gizlilik anlaşmaları yoluyla halkın bu gelişmelerden habersiz kalması anlamına gelmektedir.

Kapoor’un ziyaretinin zamanlaması ve programı özel bir önem taşımaktadır. Yeni Delhi’deki durağının ardından Dakka’ya ulaşması, Washington’un Bangladeş ile Hindistan arasındaki ilişkileri, Hint-Pasifik bölgesindeki Amerikan jeopolitik çıkarlarına hizmet edecek şekilde yeniden dizayn etme niyetini gözler önüne sermektedir. Bangladeş, bir kez daha Amerika, Hindistan ve Çin arasındaki güç savaşlarının ortasında kalma tehlikesiyle karşı karşıyadır. Hasina döneminde Amerika ve Hindistan’ın çıkarlarına hizmet etmenin bedeli, egemenliğimizin ağır bir şekilde zedelenmesi olmuştur; yeni hükümet bu tarihi hatayı tekrarlamamalıdır.

Yeni hükümet, tarafı olmadığımız büyük güç çatışmalarında günah keçisi olmayı reddetmelidir. Kapoor’un gündemindeki terörle mücadele başlığı altında, güvenlik iş birliğinin yabancı direktiflerle İslami şahsiyetlere ve ulemaya yönelik bir baskı aracına dönüşmesine izin verilmemelidir. Eski Başbakan Hasina’yı Bangladeş’in gördüğü en kötü zalimlerden birine dönüştüren o feci yola sapılmamalıdır. Bu politikalar eski Başbakan Hasina’yı Bangladeş tarihinin en sert zalimlerinden biri hâline getirmiştir. Yöneticilerimiz siyasi varlıklarını sürdürmenin Washington’un onayına bağlı olduğu şeklindeki yanlış düşünceden vazgeçmelidir. Amerika’nın himayesi geçici ve güvenilmezdir.

Nitekim İran ile yaşanan kriz sırasında üst düzey bir Suudi yetkilinin açıklamaları da bunu ortaya koymuştur. Washington, Yahudi varlığını korumak için kalıcı Amerikan üslerine ev sahipliği yapan Körfez müttefiklerini bile yüzüstü bırakabilmektedir. Tarih; Saddam Hüseyin, Hüsnü Mübarek ve Hasina gibi isimlerin, Amerika’nın çıkarlarına hizmetleri bittiğinde birer “kâğıt mendil” gibi çöpe atıldığının şahididir. Bugün İran liderliği bile yıllarca Amerikan stratejik hedefleriyle uyumlu hareket etmesine rağmen kendini büyük bir krizin içinde bulmuştur. Bu nedenle hükümet Batı hegemonyasının bir aracı olmayı reddetmelidir. Çünkü bu hegemonya bize kaçışın mümkün olmadığı fikrini kabul ettirmeye çalışmaktadır. Gerçek egemenlik; Washington’un gazabından veya yabancı büyükelçiliklerin onayından değil, Allah Subhânehu ve Teâlâ’dan korkan ve halkın güvenine dayanan liderlerle mümkündür. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَعَدَ اللهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ“Allah, içinizden, iman edip de salih ameller işleyenlere, kendilerinden öncekileri egemen kıldığı gibi onları da yeryüzünde mutlaka egemen kılacağına dair vaatte bulunmuştur.” ^{[Nur 55]}

28 Şubat’ta Amerika ve Yahudi varlığı bir kez daha Müslüman bir ülke olan İran’a saldırı düzenledi ve bu saldırı sonucunda İran’ın siyasi ve askerî liderlerinden birçoğu öldürüldü. Bunun üzerine savaşın ateşi tüm bölgeye yayıldı. Amerika’nın donanmaları ve savaş gemileri, Yahudi varlığıyla birlikte İran’a sürekli bombardıman düzenlerken; İran’ın füzeleri ve insansız hava araçları da Yahudi varlığını ve bölgedeki İslam beldelerinde bulunan Amerikan tesislerini hedef aldı. Savaşın henüz üçüncü gününde bile kâfirlerin, yani Amerika ve Yahudi varlığının saflarında korku ve panik olmuştur.

Amerika, Müslüman beldelerine kara gücü indirmekten korktuğunu defalarca açıkça ilan etmiştir. İşte bu durum, Pakistan ordusundaki ihlaslı subaylar için ileri atılmak, İran ile birleşmek ve Amerikan varlığını bölgenin tamamından söküp atmak için eşsiz bir fırsat sunmaktadır. Amerikan ikmal hatları ve lojistik yolları kapanmaktadır. Yenilmez olduğu iddia edilen füze savunma sistemlerinin zayıflığı ortaya çıkmaktadır. Amerika’da savaş karşıtı bir kamuoyu oluşmuş durumdadır. Üstelik Amerika ekonomik olarak bölgede uzun süreli yeni bir savaşı taşıyabilecek güçte ve durumda değildir. Dolayısıyla bu durum, Epstein’ı doğuran o habis uygarlığa öldürücü bir darbe vurmak, onun bölgedeki sayfasını dürmek ve Yahudi varlığının ömrünü birkaç saate indirgemek için eşsiz bir fırsat sunmaktadır. Böylece Amerika’nın Yeni Ortadoğu planı tarihe gömülecek, Mescid-i Aksa Yahudilerin pisliğinden temizlenecek, Müslüman orduları tekbirler eşliğinde İsra ve Miraç topraklarına girecek ve Filistin’de işledikleri katliamlar için gasıp Yahudilerden intikam alacaklardır. Gerçek şu ki, bu basiretli liderliği ancak Hizb-ut Tahrir sağlayabilir. Öyleyse öne çıkın ve Nübüvvet Minhacı üzere Hilafet’i ikame etmek için ona nusret verin.

Aslında Amerika’nın gücü ödünç alınmış bir güçtür ve bölgedeki Müslüman yöneticilerin ihanetine dayanmaktadır. Amerika’nın bu bölgedeki hegemonyası, Müslüman ülkelerinin ulus devletlere bölünmesinin ve başlarına hainlerin getirilmesinin acı bir meyvesidir. Bu ajan yöneticiler Müslümanların zenginliklerini Amerika’ya teslim etmiş, böylece Amerika’nın hâkimiyetini doğal gücünün çok ötesine taşımışlardır. Amerika’nın bölgedeki egemenliği; Pakistan, Suudi Arabistan, Bahreyn, Kuveyt, Katar, BAE, Ürdün, Suriye ve Irak gibi ülkelerin sağladığı askeri üslere, ikmal hatlarına, lojistiğe, istihbarat paylaşımına ve diğer destek türlerine dayanmıyor mu? Halife’nin liderliğindeki, modern balistik ve seyir füzesi teknolojisiyle donanmış Hilafet ordularının, Amerikan donanma filolarını yok ettiğini, Arap ülkelerindeki yapay varlıkları tek bir Hilafet çatısı altında birleştirdiğini, Amerikan üslerini kuşatıp kökünü kazıdığını ve tüm stratejik su yollarının kontrolünü geri aldığını bir düşünün! Devekuşu gibi kafamızı kuma gömüp İslam beldelerinin birbiri ardına yok edilmesini daha ne kadar izleyeceğiz? Eğer Yahudi varlığı ve Amerika, İran’ın zenginleştirilmiş uranyumuna ve füze programına tahammül edemiyorsa, Pakistan’ın nükleer ve füze programını nasıl kabul edebilirler? Daha neyi bekliyoruz? Müslüman ordularını Hilafet sancağı altında birleştirmenin ve bu şer’î görevi yerine getirmenin artık vakti gelmiştir!

İran’a yönelik saldırı bir kez daha mevcut uluslararası sistemle yapılacak her türlü müzakere veya uzlaşmanın sadece kademeli olarak bir helake ve yok oluşa sürükleyeceğini göstermiştir. İster Uluslararası Para Fonu (IMF), ister Dünya Bankası, ister Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı (UAEA), ister Uluslararası Adalet Divanı, isterse de Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi olsun; bunların hepsi Amerikan dış politikasının aparatlarıdır. Bu kurumlarla iş birliği yapmak, aslında baltayı kendi ayağımıza vurmaktan başka bir şey değildir. Pakistan da dâhil olmak üzere İslam Ümmeti, bağımsız bir rota çizmek zorundadır. Bu ise mevcut hain Müslüman yöneticilerin gölgesinde imkânsızdır. Gerçek şu ki bu ancak, Pakistan’daki güç ve kuvvet ehlinin, Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet’i kurmak için Hizb-ut Tahrir’e nusret vermesiyle mümkündür.

İran’ın bölgedeki Amerikan ve Yahudi tesislerine yönelik gerçekleştirdiği sınırlı saldırılar, tıpkı daha önce Gazzeli mücahitlerin yaptığı gibi, aslında Amerika ve gasıp varlığın örümcek ağından bile daha zayıf ve ne denli kırılgan olduklarını göstermiştir. Ümmet ayağa kalkmış ve hareketlenmiştir. Hilafetin gelişini özlemle beklemektedir. Öyleyse ileri çıkın ve bu fırsatın elinizden kaçmasına sakın izin vermeyin. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurdu:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا للهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ“Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah ve Rasûlü’ne icabet edin.” ^{[Enfal 24]}

Haber-Yorum

Dünya Kadınlar Günü
İhlaller ve İhanetler Bağlamında Bir Kutlama!

Haber: 

04/03/2026 Çarşamba günü yayınlanan, “Tüm kadın ve kız çocukları için adalete erişimin sağlanması ve teşvik edilmesi” başlıklı yeni BM raporunda, dünyada hiçbir ülkenin kadın ve kız çocukları için tam yasal eşitlik sağlamadığı ve dünya çapında kadınların erkeklerin sahip olduğu yasal hakların yalnızca %64'ünden yararlandığı, bu da onların hayatlarının her aşamasında ayrımcılığa, şiddete ve dışlanmaya maruz kalmalarına neden olduğu belirtildi. 8 Mart Dünya Kadınlar Günü'nde BM Kadın Birimi, tüm kadınlar ve kızlar için cezasızlığın sona erdirilmesi, hukukun üstünlüğünün korunması ve hukukta, uygulamada ve yaşamın her alanında eşitliğin sağlanması da dahil olmak üzere acil ve kararlı adımlar atılması çağrısında bulundu.

Yorum:

Dünya Kadınlar Günü her yıl 8 Mart'ta kutlanır; bu kutlama küresel hale geldiğinden beri, sloganlar her yıl değişmiştir; örneğin 2025 yılındaki en son slogan “Tüm Kadınlar ve Kızlar İçin: Haklar, Eşitlik ve Güçlendirme” idi ve bu yılki slogan ise “TÜM Kadınlar ve Kız Çocukları için Hak, Adalet, Eylem”dir. Bu teorik yöndendi. Pratik yönden olana gelince; 676 milyon kadın, ölümcül çatışma bölgelerinin 50 kilometre uzağında yaşamakta ve kadınlara ve kız çocuklarına yönelik şiddet yayılmaya devam etmektedir; zira Dünya Sağlık Örgütü'nün Kasım 2025 verilerine göre, yaklaşık 840 milyon kadın (yaklaşık her üç kadından biri) fiziksel ve cinsel şiddete maruz kalmakta olup 2025 yılında 376 milyon kadın ve kız çocuğu aşırı yoksulluk içinde yaşamıştır (BM Kadın Birimi). Ayrıca kadınların dünya çapında siyasi hayata katılım oranı %10'dur ve bu oran ortalamanın oldukça altındadır; üstelik ekonomik sömürü, eğitim, sağlık hizmetleri ve diğer hizmetlerden mahrumiyet ise cabasıdır; işte tüm bu krizler, sürekli olarak erkek egemenliği ve cinsiyet eşitliği silindiriyle bir çatışma içindedir.

Kadınların ve kız çocuklarının her seçim programında veya kalkınma projesinde sürekli olarak öne çıkarılması ve dahil edilmesi, sembolik temsil ve hayali hak ve adaletle sonuçlanmıştır; dolayısıyla onlar, bunların herkes için olduğuyla övünüyorlar ama Filistin, Sudan, Yemen, Myanmar ve Doğu Türkistan'daki Müslüman kadınları ve kızları unutuyorlar ve onları bunlardan istisna tutuyorlar. İşte bu istisnaların sonuncusu, Amerika Birleşik Devletleri ve Yahudi varlığı tarafından İran'da bir kız ilkokuluna düzenlenen bombalı saldırıda hedef alınan küçük kız çocukları olup saldırıda, çoğu 7 ila 12 yaşları arasında ve temel eğitimin ilk aşamalarında olan 165 öğrenci hayatını kaybetmiştir.   

Bu kurumları kuran ve bu sözleşmeleri ve protokolleri yasallaştıran sistem, dünya çapındaki kadınların sefaletin, marjinalleşmenin, tacizin, açlığın, yoksulluğun, yerinden edilmenin, istismarın ve cinayetin acısını çekmesinin nedenidir. O halde onlara nasıl güvenebiliriz; dahası onların haklarındaki sabıka kaydını nasıl kutlayabiliriz?!Kapitalizm ve kadın hakları asla kesişmeyen iki paralel çizgi olup bunun aksini düşünen ya hayalperesttir ya da aptaldır; zira kapitalistlerin gözleri sadece fayda ve kazancı görmekte ve kadınlar ekonomik ve siyasi çıkarlara göre yönetilen dosyalardan sadece bir tanesidir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
M. Durra El-Bakuş

Münih 2026: Batı'nın Fikri Maskelerinin Düşüşü ve Kapitalist İttifakların Yok Oluşu

1963 yılında Ewald-Heinrich von Kleist tarafından kurulan Münih Güvenlik Konferansı, başlangıçta “savunma devletleri toplantısı” olarak düzenlenmiş ve ilk stratejisi, İkinci Dünya Savaşı sonrası Soğuk Savaş döneminde Batılı müttefikler arasında askeri planları koordine etmek ve kapitalist devletlerin çıkarlarını korumak için özel bir platformun kurulmasını temsil etmekteydi. On yıllardır bu konferans, Batı fikirleri için küresel “stratejik pusula” görevi görmüştür. Ancak bu tür konferansların, İslam beldelerinin veya Orta Asya gibi bazılarının gerçek çıkarlarına asla hizmet etmediğini anlamamız önemlidir. Bilakis aksine Batı'nın hegemonyasını gizlemesine ve diğer halklar üzerinde kontrolünü dayatmasına izin veren bir mekanizma olmuştur.

2026 yılının Şubat ayında Bayerischer Hof otelde düzenlenen 62. Münih Konferansı, bu gerçeği her zamankinden daha net bir şekilde ortaya koymuştur. Bu yıl bu önlem, Batı'nın uzun yıllardır giydiği “barış sevgisi” maskesini çıkarmak ve zorla yeni bir dünya düzeni kurma ve başkaları pahasına iç çatışmaları çözme arzusunu açıkça ilan etmek için bir platform haline gelmiştir. ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, tam da bu kürsüden, konferans tarihinde en keskin ve fikri itiraflar açısından en zengin konuşmalarından biri olarak kabul edilen bir konuşma yapmıştır. Nitekim Rubio, diplomatik nezaket örtüsünü tamamen çıkarmış ve “sonsuz barış ve uluslararası hukukun egemen olduğu” sahte hayallerle dünyayı aldatma döneminin sona erdiğini ve ulusal çıkarların küresel bir sistemle değiştirilmesi fikrinin kendini haklı çıkarmadığını ve bunun ciddi bir hata olduğunu açıkça itiraf etmiştir. Onun sözleri şöyledir: “İnsanlık tarihini görmezden gelerek ve uluslararası hukuk ile barışın her zaman galip geleceğini varsayarak bir hata yaptık ki bu, tehlikeli bir yanılsamadır.” Bu, Batı'nın, yıllardır diğer halkları boyun eğdirmek için kullandığı demokrasi ve insan hakları maskesini kendi elleriyle çıkarıp parçalaması olarak kabul edilmektedir.

Rubio, Avrupa'ya açıkça baskı uygulayarak Amerika'nın artık “zayıf müttefikler” için bir enerjiye sahip olmadığını, çünkü bunun Washington'u da zayıflatacağını söylemiştir. Ayrıca Amerika'nın "Düzenli Batı'nın çöküşünü" pasif bir gözlemci olarak izlemeyi önemsemediğini de açıklamıştır. Onun görüşüne göre, Batı medeniyeti iklim politikası ve kitlesel göç konusundaki körü körüne takıntısı nedeniyle çökmekte olup kurtuluşu sadece güce dayalı Amerikan liderliğini gerektirmektedir. Bu itiraf, Washington'un artık uluslararası kuralları veya müttefiklerinin çıkarlarını gözetmeyeceği, aksine kendi çıkarları doğrultusunda her türlü sert önlemi almaya hazır olacağı anlamına gelmektedir. Ancak buna tepki olarak, Avrupa Birliği Yüksek Temsilcisi Kaja Kallas, “Uyanık olan Avrupa, medeniyetin yok olması tehdidi altında değildir” diyerek ABD'nin yeni ulusal güvenlik stratejisine karşı çıkmıştır.

İran Dışişleri Bakanı Arakçi, Batı'nın bu iç çatışmalarını “Münih sirki” olarak nitelendirerek Avrupa Birliği'nin Orta Doğu'da jeopolitik bir ağırlığı olmadığını ve bir “çevre” haline geldiğini (yani hiçbir şeyi çözemeyen ikincil bir güç haline geldiğini) açıkça ilan etmiştir. Arakçi'ye göre, Avrupa Birliği hiç ağırlığı olmayan bir hale gelmiştir. Nitekim bölgesel güçler, sunacak hiçbir şeyi olmayan “Avrupa üçlüsünden” daha etkili bir hale gelmiştir. Hatta Ukrayna Cumhurbaşkanı Volodomir Zelenski, Avrupa'nın barış görüşmeleri masasında olmamasını “büyük bir hata” olarak nitelendirmiştir. Onun görüşüne göre Putin Avrupa ile konuşmak istemiyor ve Washington buna izin veriyor. Bu da Avrupa'nın güvenlik sistemini tamamen yeniden inşa etmek zorunda olduğunu göstermektedir.

Bu küresel tartışmaların akabinde Özbekistan heyetinin katılımı acı bir gerçeği ortaya çıkarmıştır. Zira Özbekistan, uluslararası sahada dünyanın kaderini etkileyebilecek bir ülke olmamasına rağmen bu konferansa katılması, Batı'nın Orta Asya bölgesine olan stratejik ilgisini ve bölgedeki ülkelerin süper güçler arasındaki çatışmaların gölgesinde hayatta kalma çabalarını yansıtmaktadır. Dışişleri Bakanı Bahtiyar Saidov'un Orta Asya ülkelerinin, sorunların barışçıl çözümü için bir model sunduğu yönündeki açıklamaları, Rubio'nun “uluslararası hukuk bir yanılsamadır” şeklindeki tehditleri karşısında bu açıklamaların bir ağırlığının olmadığını ortaya koymaktadır. Bu katılım, eğer İslam beldeleri kendi bağımsız ideolojik projelerine sahip olmazlarsa, süper güçlerin stratejik oyunlarında sadece birer araç olarak kalmaya devam edecekleri anlamına gelmektedir.

Profesör Alexander Wolf'un analizine göre, 1989'daki “değişim rüzgârları” bir umut getirmiş olsa da, 2026'nın rüzgârları Batı'yı içeriden yıkmakta ve güvenlik alanındaki istikrarını sarsmaktadır. Münih'te yaptığı konuşmada “kaybedilen ve heba edilen liderlikten” bahseden Friedrich Merz, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından ortaya çıkan sistemin artık var olmadığını ve dünyanın “büyük güçler arasında şiddetli ve öngörülemez bir rekabet” aşamasına girdiğini kabul etmiştir. Ayrıca Avrupa'nın özgürlüğünün artık bilinen bir şey olmadığını da vurgulamıştır. Zira Almanya'nın savunma harcamalarını yüzde 5'e çıkarması ve Fransa Cumhurbaşkanı Macron'un Avrupa için yeni bir “nükleer şemsiye” oluşturma çabası, Batı'nın artık sadece “silah gücü” ile hayatta kalmaya çalıştığını göstermektedir. Danimarka Başbakanı Mette Frederiksen'in, ABD'nin Grönland üzerindeki tehditlerinin “kırmızı çizgi” oluşturduğu yönündeki açıklamaları, müttefikler arasındaki ilişkilerin ne kadar kötüleştiğini ortaya koymaktadır. Yani Trump'ın Grönland'ı zorla ele geçirme girişimi, müttefikler arasında tam bir güvensizliğe yol açmıştır.

Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen, Avrupa için “karşılıklı savunma” ile ilgili 42(7) maddesini yeniden canlandırmanın zamanının geldiğini belirterek, Avrupa'yı 800 milyar Avroluk bir savunma programı geliştirmeye çağırmıştır. Bu ise Avrupa'nın, Amerika Birleşik Devletleri'ne olan stratejik bağımlılığından kurtulmak için yaptığı umutsuzca bir girişimdir.

İttifaklar Batı için her zaman ideolojik bir maske olmuştur; ancak onlar bugün tüm örtüleri çıkarmışlar ve bu ittifaklar, soğuk çıkarlar üzerine kurulu geçici anlaşmalara dönüşmüştür. Geçmişte Batı, jeopolitik hedeflerini “kutsal vaatler” ve “ortak değerler” sloganı altında sunuyordu. Ancak şimdi bu maskeler düşmüş ve ittifakların tamamen ticari ve pragmatik doğası ortaya çıkmıştır. Münih'te ortaya atılan fikirler, artık her bir ortağın sadece “Bizim için ne gibi faydalar sağlayabilir?” kriterine göre değerlendirmede bulunacağı anlamına gelmektedir. Dolayısıyla çıkar sona erdiğinde, “kutsal söz” ifadesi otomatik olarak anlamını yitirmektedir. Bu durum, kapitalist ideolojinin temel zayıf noktasını ortaya çıkarmıştır; zira kapitalist ideoloji hiçbir zaman sabit bir ahlaki temele dayanmamış, aksine tamamen maddi kâr üzerine kurulmuştur. İttifaklar sisteminin daha önce bir koruma garantisi olarak propagandasının yapılmasına rağmen ancak bugün, güçlü devletlerin ortaklarını sömürgeleştirmek veya baskı uygulamak için bir araç olarak gerçek yüzünü ortaya koymaktadır. Ayrıca Profesör Wolf'un dediği gibi, “Nostalji, güvenlik politikasının kavramlarından biri değildir.” Avrupa şu anda “Amerika mutlak güçtür” şeklindeki acımasız bir mantıkla karşı karşıyadır.

İslami siyasi partinin kurucusu Şeyh Takiyyuddîn Nebhani'nin “İslam Nizamı” kitabında sunduğu ideolojik analiz perspektifinden bakıldığında, Rubio'nun güce olan güveni, Meretz'in sistemin sonunun geldiğini itiraf etmesi, Arakçi'nin “sirkten” bahsetmesi ve Avrupa'nın nükleer kargaşası, evet tüm bunlar, kapitalist sistemin krizinin farklı tezahürleridir. Zira bu kitapta, kapitalist ideolojinin insan fıtratına aykırı olduğu ve onun sadece maddi kazanca dayandığı kesin olarak kanıtlanmaktadır. Ayrıca Bugün Münih'te gördüğümüz gibi, kapitalizmde “güvenlik”, kendileri dışındaki başka herhangi bir tarafın haklarını görmezden gelmek ve kendi çıkarları için diğer ülkeleri sömürmek anlamına gelmektedir. Nitekim bazıları güç kullanarak hegemonyalarını korumaya çalışırken, diğerleri de Batı ideolojisinin iflasını ortaya koymaktadır.

Bugün dünyanın, her zamankinden daha fazla gerçek İslami ideolojiye ihtiyacı vardır; zira gerçek İslami ideoloji, insanlığı nefislerin kulluğundan ve güçlülerin diktatörlüğünden kurtaracak yaratıcının vahyine dayanmaktadır. Münih'te, kapitalizmin müttefiklerine yönelik güvensizliği gösterdiği ve yeni savaşlar ve nükleer maceralarla dünyayı parçaladığı bir zamanda gerçek kurtuluşun, sadece güçlü ve adil ilahi bir sistemde, yani İslam nizamında yattığı her zamankinden daha açık bir hale gelmiştir... Dolayısıyla Münih'teki bu karşılıklı suçlamalar ve itiraflar, batılın zayıflığının itirafına ve hakkın zaferinin yaklaştığına delalet etmektedir. Allah Subhanehu ve Teala şöyle buyurmuştur: وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً “Yine de ki: Hak geldi; batıl yıkılıp gitti. Zaten bâtıl yıkılmaya mahkumdur.” [İsra 81]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Selahaddin Özbeki