[Hizb ut-Tahrir Merkezi Medya Ofisi'nin H. 21 Receb 1447 M. 10 Ocak 2026 Cumartesi günü, Partinin (El-Vakiye) Kanalı Aracılığıyla “Hilafet Ümmetin Hayati Meselesidir” Başlığı Altında Düzenlediği Yıllık Hilafet Konferansı'nın Konuşmalarından]

Sudan ve Yeni Kan Sınırları

Hizb-ut Tahrir Sudan Vilayeti Merkezi Temas Komitesi Başkanı Üstad Nasır Rıza Muhammed Osman

Azim İslam'ın Sudan'ından, eski İslam ülkelerinin Sudan'ından, ilk Müslümanlar tarafından inşa edilen eski Dongola Camii'nin Sudan'ından.İslam'ı, Halife Osman ibn Affan'ın döneminden beri tanıyan Sudan'dan; zira Osman ibn Affan, Mısır valisi Abdullah bin Sa'd bin Ebi Serh'e Sudan'ı fethetmesini emretmiş, bunun üzerine Kuzeydeki Nübye beldesini fethetmiş ve başkentleri Dongola'ya girmiş ve orada eski bir cami bulmuş, onlarla Bakt Anlaşması adlı bir anlaşma imzalamış, bu anlaşmanın şartlarından biri de Dongola Camii'ne önem verilip gözetilmesi olmuştu.

Daha sonra Müslümanlar, Harameyne eş-Şerifeyn’in batıdan giriş kapısı olması itibariyle Sudan topraklarına önemsemeye devam ettiler; bu yüzden Müslümanların kutsallarını korumak için ardı ardına gazveler oldu; nitekim Müslümanlar, Emevi Hilafeti, Abbasi Hilafeti ve aynı şekilde Memlükler dönemlerinde Sudan'a girdiler; o dönemde Zahir Baybars ordulara komutanlık ediyordu ve Kabe’yi yıkmayı ve Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in kabrini kirletmeyi hedefleyen Portekizlilerin saldırılarından Kızıldeniz'i korumak için Suakin, Massava ve Berbera'ya garnizonlar yerleştirdi.

Osmanlılar da aynı şeyi yaptı ve Sudan, Harameyn topraklarındaki Müslümanların kutsallarına yönelik arzusundan dolayı İslam Devleti'nin gözünde kalmaya devam etti.Müslümanların Sudan topraklarını arzuladıkları kadar sömürgeci kafir Batılı ülkeler de İslam'ın Afrika'nın kalbine nüfuz etmesinin yolunu kesmek için Sudan'ı arzuluyorlardı; Sudan, İslam'ın Afrika'nın kalbine açılan kapısı olarak kabul edilir; ayrıca Doğu kıyısı, Doğu Afrika ve Asya'yı Avrupa'ya bağlayan en büyük su yollarından biri olan Kızıldeniz veya eski adıyla Bahr-i Kulzüm boyunca yaklaşık 853 kilometre uzanmakta olup Küresel ticaretin %13 ila %30'u bu su yolundan geçmektedir;  aynı zamanda Sudan, kaynaklar ve servetler açısından zengin bir ülkedir.

İnsan Hakları İzleme Örgütü'nün 1990'ların başında dile getirdiği şey tam olarak bu olup örgüt, petrol ve dinin Sudan'ı, ABD yönetiminin gündeminin en üst sırasına taşıdığını belirtmiştir.

Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra Amerika, dünyanın tek lideri oldu ve dünyayı dilediği gibi dolaşmaya, dünya ülkelerine müdahale etmeye ve Avrupa'nın 1648'de Vestfalya Kongresi'nde kararlaştırdığı ulus devlet anlayışına karşı isyan etmeye başladı.1884'te, Bismarck'ın Avrupa'nın sömürgelere karşı bir savaş başlatacağına dair işaretler görmesinin ardından, Avrupa ülkeleri Afrika'yı sömürgeleştirme yarışını organize etmek için Berlin'de bir konferans düzenledi ve Afrika ülkelerini sömürgeci ülkelerin lehine böldüler; böylece Avrupa neşteri, 1916 yılında Mark Sykes ve François-Picot Anlaşması ile Arap ülkelerini bölerek ve yeni sömürge sınırlarını onaylayarak Arap ülkelerine uygulanan aynı yöntemle Afrika ülkelerine de uygulandı.

Hem kendi çıkarlarını korumak hem de İslam ülkelerini bölmek ve Hilafetin geri dönüşünü engellemek için suç planını uygulamada mızrak başı olan Yahudi varlığının çıkarlarını korumak için Kızıldeniz havzasındaki ülkeleri istikrarsızlaştırmaya çalıştı; böylece Somali'yi üç ülkeye, Etiyopya'yı iki ülkeye ve Sudan'ı iki ülkeye böldü ve bu süreç hala devam etmektedir; Yemen ise şu anda üç devlete, Libya ise iki devlete bölünme tehdidi altındadır.Bütün bunlar, Ortadoğu'nun celladı olarak tanımlanan ve Sykes-Picot Anlaşması'nda bölünmüş olanı bölme ve bölgenin sınırlarını yeniden belirleme çağrısında bulunan Siyonist şeytan Bernard Lewis'in fikri onda somutlaşana kadar Kızıldeniz havzasına tam anlamıyla el koymak içindi. ABD Dışişleri Bakanı Condoleezza Rice'ın Haziran 2006'da dile getirdiği şey de tam olarak işte buydu; zira Condoleezza Rice, Ortadoğu bölgesinde kapsamlı bir değişim gerçekleştirmenin zamanının geldiğini, bunun zorlu bir cerrahi operasyona benzetilebileceğini ve Ortadoğu haritasının yeniden çizilmesinin, başta petrol olmak üzere bölgedeki Amerikan ekonomik çıkarlarını garanti altına alan siyasi ve sosyal istikrarın sağlanmasının anahtarı olduğuna inanıldığını söyledi.

Peki Amerika bölgenin sınırlarını nasıl yeniden çizecek?Amerikan askeri dergisi Armed Forces Journal, şu başlıklı bir makale yayınladı: (Kan Sınırları! Daha İyi Bir Ortadoğu Nasıl Görünecek?!)Amerikalı askeri stratejist Ralph Peters tarafından yazılan bu makale, etnik köken ve dine dayalı yeni bir bölge haritası içeriyordu. Ralph Peters'ın kan sınırları haritalarının yayınlanmasından bir yıl sonra, The Atlantic dergisi, Amerikan siyasetinde Ralph Peters ile aynı siyasi kanattan olan Amerikalı Siyonist Jeffrey Goldberg'in makalelerine eşlik eden Ortadoğu'nun yeni sınırlarının haritalarını yayınladı.

Bu nedenle Sudan'daki saçma ve lanetli savaş, Amerika'nın Sudan'daki İngiliz nüfuzunu ortadan kaldırmak, Darfur bölgesini ayırmak ve güneyini kuzeyinden ayırdıktan sonra Sudan'dan geriye kalanları da parçalamak amacıyla başlattığı bir savaş olup, bu savaşın sadece Sudan'ı değil, tüm bölgeyi hedef alan uzun bir zincirin halkası olduğunu söyleyebiliriz; zira Eli Cohen'in tweet'i, Yemen savaşını körüklemeye sevk eden silahların bombalanmasının ardından BAE'nin Yemen'den çekilme kararına yanıt olarak gelmişti; çünkü Cohen, tam bir küstahlık ve cüretkarlıkla şöyle demişti: “Sirte'yi, Faşir'i, Berbera'yı ve Mehra'yı terk etmeyeceğiz.” Ayrıca Yahudi varlığının Amerika'nın çıkarı için bölgedeki bölünme savaşlarında ve kan sınırlarında oynadığı kirli rolü de vurgulamıştır.

Ümmetin topraklarına, namusuna, şerefine ve dinine saldıran kurtlar tarafından parçalandığı bu utanç verici durum karşısında diyoruz ki;

Kurtlar, kurbanlarına saldırma imkânı bulduğu sürece, avlarının etini yemekten ne zaman vazgeçecekler ki?

Dikkat edin tüm ümmetin, gerçekten büyük bir güç tarafından desteklenmediği sürece, hakları zayi olup boşa gidecektir.

Ralph Peters, ülkelerimize göz diken büyük sömürgeci ülkelerin yaptığı gibi, azınlıkların maruz kaldığı mezalimler veya etnik, ırkçı ya da mezhepçi ihtilaflar temelinde mevcut ülkelerin bölünmesi ve parçalanması sürecini pazarlamaya çalışmaktadır; peki bölünme ve ayrılma bu sorunlar için bir çözüm müdür?

Sudan'daki konumuzdan ve kan sınırından uzaklaşmamak adına Sudan'dan ayrılan güney devletini örnek verelim; bundan önce de Sudan, Mısır'dan ayrılmıştı; oysa Mısır ve Sudan, İslam Devleti'nin vilayetiydiler ve İngilizler onları birbirinden ayırmış, ardından Amerikalılar gelmiş ve Sudan'ın güneyini kuzeyinden ayırmıştır. Peki kuzeyi ve güneyi ile Sudan’da yönetim istikrara kavuşmuş mudur? Güney Sudan'da, insanları helak eden kokuşmuş kabilecilik boyasıyla yeniden bir iç savaş patlak vermiş ve aynı şekilde yeni kurulan devleti de yolsuzluk vurmuş ve yüzbinlerce varil petrolün, devasa balık servetinin, tarım ve hayvancılığın ona bir faydası olmamıştır; zira Güney bölgesinin nüfusu yaklaşık sekiz milyon olup hayvan serveti ise sekiz milyon büyükbaş hayvandır; ancak Güney halkı savaşlar, yoksulluk ve hastalıklar nedeniyle aşırı yoksulluk içinde yaşamaktadır. Kuzeydeki durumda aynı şekildedir; zira Sudan hükümeti, Güney'in ayrılması ve petrol yataklarının Güney'e geçmesiyle gelirlerinin %70 ila %80'ini kaybetmiş ve 2011'de gerçekleşen ayrılıktan sonra ciddi bir ekonomik kriz yaşamaktadır; nitekim bu kriz, 2003'ten beri alevlenen Darfur’daki isyan savaşıyla daha da kötüleşmiştir.

Benzer şekilde halk hareketinin kuzeye intikal etmesi ve Nuba Dağları/Güney Kordofan bölgeleri ile Güney Mavi Nil bölgelerini kontrol etmesiyle, savaş ve gerilimler Sudan'ın yeni güneyine kaymış ve son savaş da 2023'te Amerika'nın emriyle patlak vermiştir. Ne yazık ki Max Manwaring'in ünlü konferansında işaret ettiği gibi bu, dördüncü nesil savaş tarzına benzemektedir; zira Max konferansta dördüncü nesil savaşını, ülkenin evlatlarından ve halkında oluşan milislerin, iç savaşı alevlendirmek ve devletin altyapısını tahrip etmek için kullanılması, vatandaşların evlerinden ve bölgelerinden dalgalar halinde çıkarılmasının hedeflenmesi ve bir bölgede ateşi alevlendirip başka bir bölgede söndürülmesi olarak nitelendirmiştir; nitekim hedef onun dediği gibi gerçekleşinceye kadar bu şekilde olmuştur; zira devlet ayakta kalamayacak şekilde yavaş yavaş aşınmış ve tamamen Sudan'daki lanetli savaşlarına uygun olan bu meşum savaştan kurtulamayacak bir hale gelmiştir.

Şimdi ortaya çıkan soru şudur; Bu parçalama makinesini nasıl durdurulabilir ve Darfur'un ayrılmasını ve Sudan'dan geriye kalanların parçalanmasını nasıl önleyebiliriz?

Diyoruz ki: Beşir ve hükümetinin güneyi ayırarak yaptığı gibi, parçalama planlarını uygulayan hain ve ajan yöneticiler olmasaydı, Amerika ve onun üvey evladı Yahudi varlığı ülkemize müdahale edip onu parçalayamazdı; nitekim bir basın röportajında şöyle bir açıklama yapılmıştır: “Amerika'nın Sudan'ı beş devlete parçalamak istediği ve güneyi ayırmak için çalıştığı bilgilerine sahibiz.”Ne yazık ki bizzat Beşir, ayrılan güney devletini tebrik eden ilk kişilerden olmuş ve tek kelimeyle “Onlara halkı ve petrolüyle tam bir devlet verdik...” demiştir.

Şimdi de Burhan aynı yolu izliyor, Amerika'ya ve onun Darfur'u ayırma yönündeki günahkar planına hizmet ediyor; zira Hızlı Destek Güçleri'ne silah ve adamlar sağlamış ve onları Sudan devletinin kilit noktalarında güçlendirmiştir; hatta şayet Allah'ın lütfu ve onların suçlarına karşı çıkan ve Burhan ile ordu komutanlarını utandıran ümmetin sadık ve vefalı genç mücahitleri olmasaydı, ülkenin tamamını yutabilecek bir canavara dönüşebilirdi. O halde mesele gayet açıktır; kurtuluşun yolu, içerideki ajanlardan ve hainlerden kurtulmak, yabancı dış müdahalelerin elini kesmek ve her hak sahibine hakkını veren ve adil, insaflı ve hakkaniyetli bir devlet kuran İslam akidesine, yani ümmetin akidesine dayalı bir yönetim projesi benimsemektir; bu ise kesinlikle Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafet Devleti'nden başkası değildir;bunun yolu da, silahlı kuvvetler ve diğer düzenli kuvvetler içindeki ümmetin muhlis evlatlarının, ajanlardan ve hainlerden yönetimi alması, ümmetin şeriatın hükmünü ve dini ikame edecek bir İmama biat etmesinin sağlanması ve Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafeti kurmak için çalışan Hizb-ut Tahrir gençlerine destek verilmesidir.

Sadece Hilafet sayesinde Allah'a itaat ederek İslami bir hayat yaşayabiliriz; sadece Hilafet sayesinde namuslar ve onur korunabilir;sadece Hilafet sayesinde ümmet birleşebilir ve toprakları korunabilir;sadece Hilafet sayesinde ümmetin yağmalanan servetleri ve heder edilen hakları geri kazanabiliriz. Haydi ey ümmetin gençleri, halkına yalan söylemeyen, ihanet ve hainlik etmeyen bir lider olan Hizb-ut Tahrir ile birlikte çalışmak için ciddiyetle kolları sıvayın ki böylece bu çaba, İslam ümmetinin zaferi ve hakimiyeti ve dinin ikame edilmesiyle taçlansın.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ “Ey iman edenler! Hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah ve Rasulü’ne icabet edin. Ve bilin ki, Allah kişi ile onun kalbi arasına girer ve siz mutlaka onun huzurunda toplanacaksınız.” [Enfal 24]

[Hizb ut-Tahrir Merkezi Medya Ofisi'nin H. 21 Receb 1447 M. 10 Ocak 2026 Cumartesi günü, Partinin (El-Vakiye) Kanalı Aracılığıyla “Hilafet Ümmetin Hayati Meselesidir” Başlığı Altında Düzenlediği Yıllık Hilafet Konferansı'nın Konuşmalarından]

Gazze, Söndürülemeyecek Bir Kıvılcımdır

Üstad Halid Said – Mübarek Toprak (Filistin) - Gazze

Esselamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berekâtuh,

Emme ba’d:

Aksa Tufanının tüm yükleriyle birlikte mübarek topraktan ve izzetli Gazze’den başlayıp etkilerinin tüm yeryüzüne yayılmasını Allah Azze ve Celle dilemiştir ve eninde sonunda emir Allah’a aittir; tıpkı tarihteki büyük olaylar ve önemli gerçekliklerde olduğu gibi kanla yazılmış bu olaylar, Allah'ın izniyle bir süre sonra da olsa meyvesini verecektir.

Bu tufan, Gazze topraklarındaki suçlu karşısında, kahraman bir şekilde durduğunda şaşırtıcı bir sahne olmuştur;zira tanklar, uçaklar ve en son teknolojik silahlar intikam ve kötülük lavlarını çocuklara yönelterek, uzuvlarını koparıp bedenlerini yakarak ve onları aç bırakarak acılarına acı kattığı halde bu büyük imtihan, büyük bir sabırla karşılanmıştır; Yahudi varlığının arkasında, yeryüzünün sırtlanları ve zalimlerin orduları, Firavun ve takipçileri ile Calut ve askerleri saf tuttukları halde onlarla, sabırlı annelerden ve kahraman mücahitlerden oluşan kuşatma altındaki bir grup mümin mücahit savaşmıştır.

Evet, tufanda olanlar oldu; hatta olayın odak noktası olan Gazze Şeridi'nde savaşın şiddeti durmuş olsa da, bazıları meselenin sona erdiğini, savaşın kapanıp sonuçlandığını ve düşmanın bu asil ümmete zarar verdiğini ve ona karşı zafer kazandığını zannetmektedir ama heyhat ki heyhat...

Zira her kim tufanın geri çekildiğini sanıyorsa hata ediyor ve her kim de savaşın sona erdiğini sanıyorsa vehmediyor demektir.

Evet, suçlu zalimler tufanın geri çekilmesini ve kırılmasını istediler ancak zanlarında hata ettiler; belki de onların zanları onlara dönecektir; zira mübarek tufanın savaşı, onların hesap ettiklerinden çok daha derin bir etkiye sahiptir, onun uzantısı savaş alanından çok daha geniştir ve onun etkisi birçok insanın sandığından çok daha büyüktür.

Ama savaş, Gazze topraklarında yaşanan bu savaş alanından çok daha geniştir; zira gören ve basiret sahibi olan herkes, tufanın tüm dünya üzerindeki etkilerini, Yahudi varlığının prestijini yerle bir ettiğini, Yahudi varlığının kırılgan ve zayıflığını gizlenemeyecek şekilde ifşa ettiğini, onun caydırıcılığını ve kibrini onarılmaz bir şekilde kırdığını ve zulmün çılgınlığının, Allah onları kahretsin yöneticilerin Yahudi varlığına yapma imkanı verdiği caydırıcılığını yeniden tesis etme yönündeki başarısız bir girişimden başka bir şey olmadığını görmüştür.

Sonra tufan olayları, Yahudi varlığının kuruluşundan beri yalan ve mazlum iddiaları üzerine inşa ettiği imajını yerle bir etmiş ve yeryüzündeki halklar onu taşlanmış bir şeytan olarak görmeye başlamıştır; yine bu varlık, halklar tarafından dışlanır ve onu destekleyen ülkeler ve ona kucak açan vatanlarda bile nefret edilir bir hale gelmiştir; ayrıca Avrupa ile Amerika arasında, hatta sağ ile sol arasında hiçbir fark olmaksızın onu destekleyen hükümetler, halkları önünde suçlama, inkâr ve hesap verme durumuna düşmüşlerdir ve gazeteciler, politikacılar ve toplumun geniş kesimleri üniversite öğrencilerine katılmışlardır.

Evet, bu varlık küresel olarak çökmüş olup sanki işlediği suçlar sayesinde kendi elleriyle dünyadan kendini söküp atmış ve hayatta kalmak için dış güçlere bağımlı olduğu halde bizzat kendi çöküşünün ön hazırlıklarını başlatmıştır; böylece onlar hakkında Allahu Teala’nın şu kavli gerçekleşmiştir: يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُم بِأَيْدِيهِمْ وَأَيْدِي الْمُؤْمِنِينَ فَاعْتَبِرُوا يَا أُولِي الْأَبْصَارِ “Evlerini kendi elleriyle ve müminlerin eliyle harap ediyorlardı. İbret alın ey akıl sahipleri!” [Haşr 2] Nitekim Yahudi varlığıyla birlikte Batı’nın sahte değerleri ve bunlara dayalı olan kurumları da çökmüştür; ömrüme yemen olsun ki, Allah'ın izniyle bunlar, onların yok oluşunun başlangıcıdırlar.

Tufanın etkilerinin, onların sandıklarından daha büyük olmasına gelince; tüm dünyanın tanık olduğu ve ekranlarında izlediği suç görüntüleri kolay kolay hafızalardan  silinmeyecektir; zira suçluların görüntüleri zihinlere kazınmış olup yüzüstü bırakanların ve komplocuların alınlarına damgalanmıştır; artık tarihin geriye dönmesi mümkün değildir; özellikle de Yahudi varlığı suçlarını işlemeye devam edip daha da kibirli, kendini beğenmiş ve yozlaşmış bir hale geldiği için, onun yok oluşu kendi sefihlerinin eliyle olacaktır. ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ قَوْمٌ لَّا يَعْقِلُونَ “Bu, onların akılları ermez bir topluluk olmalarındandır.” [Haşr 14]

Tufanın daha derin bir etkiye sahip olmasına gelince;bu tufan, ümmetin içindeki durgun olanları harekete geçirmiş ve İslam akidesinin hala evlatlarının nefislerinde canlı olduğunu ve bunun da dünyanın hayranlıkla izlediği ve takdir ettiği fedakarlık, cihad, şehitlik ve kahramanlıklarla meyve vermeye devam ettiğini kanıtlamıştır; tıpkı Sahabelerden olan ecdatları ve tarih boyuncaki selefleri gibi. Yine tufan, mücahitlerin şehitlik mefhumunu yeniden canlandırıp cihadın anlamını yeniden tesis etmeleriyle birlikte Muhammed’in ümmetinin Allah’ın rızasını kazanmak için hala nefsini satmaya devam ettiğini de kanıtlamıştır; zira tankların üzerinde çıplak ayakla duran cesur bir müminin, Allah'ın Kitabı'nın hafızı bir savaşçının ve secde eden bir şehidin görüntüleri ortaya çıkmıştır...

Evet, tufan, büyük bir etki yaratmıştır; zira ümmetin bedeninin hala canlı olduğunu ve bu bedende hem gurur duygusunun hem de acı duygusunun aktığını ortaya çıkarmıştır.

Ancak aynı zamanda tufan, bu canlı bedenin hasta olduğunu da ortaya çıkarmıştır; Gazze'nin acının odak noktası ve yara ve kanamanın merkezi olduğu doğrudur, ancak hasta olan ümmetin bedenidir.

Nitekim tufan, ümmetin sorununun imtihana tabi olan Gazze'nin sorunundan daha büyük olduğunu da açığa çıkarmıştır;aksi takdirde kahramanlar nasıl yüzüstü ve mücahitler de desteksiz bırakılabilirdi ki?! Çocuklar nasıl olur da açlıktan, yangının ateşinden, soğuğun acısından ve kuşatmanın şiddetinden ölebilirlerdi ki?! Onurlu kadınlar nasıl ağlatılabilirdi ki?İffetli kadınlar yerinden edilip sokaklarda uyumaya mahkum edilirken, alçak düşman işlediği suçlar ve intikam duygusuyla nasıl gurur duyabilirdi ki?! İşte bütün bunlar Gazze’de oluyor; oysa Gazze kenarlarda bir yerde değil, aksine tıpkı bir bileziğin bileği sarması gibi kuşatılmış ümmetin kalbindedir!!

Nitekim tufan, ümmete, birbirine yardım etmesini, yaralarını sarmasını ve evlatlarına yardım etmesini engelleyen şeyin, hain, korkak ve komplocu yöneticilerinden başkası olmadığını da şüpheye yer bırakmayacak şekilde göstermiştir.

Yöneticiler, kendilerini korkuttuğu için bu tufanın dalgalarını kırmak istediler; bu yüzden onlar, karşı devrimlerle ümmetin devrimlerine komplo kurdular ve onun nefesini söndüreceklerini zannettiler; ama onlar, ümmette bir kez daha yaşam kıvılcımını ve onun gömülmeye karşı dirençli olduğunu görünce, Tufanın tahtlarını sarsacağından korktular; bu yüzden düşmanla birlikte onu kuşattılar ve komplo kurdular, orduları hapsettiler ve sınırları kapattılar.

Korkaklar, ihanetlerine, zayıflığı ve Yahudi varlığıyla yüzleşmeye yeterli olmamayı gerekçe gösterdiler; ama gerçekte onlar, Gazze'nin halklar için bir ders ve ceza olmasını istediler; ancak onlar, güzel akıbetin Allahu Teala’nın elinde olduğunu unuttular: وَلِلَّهِ عَاقِبَةُ الْأُمُورِ “İşlerin sonu Allah’a varır.” [Hac 41] Ayrıca onlar, sanki Allahu Teala'nın şu kavlini okumamışlar gibi Allah'ın düşmanlarını dost edinip onlarla birlikte komplo kuranların sonunu da unuttular:فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِم مَّرَضٌ يُسَارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشَى أَن تُصِيبَنَا دَآئِرَةٌ فَعَسَى اللهُ أَن يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْرٍ مِّنْ عِندِهِ فَيُصْبِحُواْ عَلَى مَا أَسَرُّواْ فِي أَنْفُسِهِمْ نَادِمِينَ “Kalplerinde hastalık bulunanların “Başımıza bir felâketin gelmesinden korkuyoruz” diyerek onların dostluklarını kazanmaya çalıştıklarını görürsün. Umulur ki Allah müminlere katından bir fetih veya bir emir getirir de onlar içlerinde gizledikleri şeyden dolayı pişman olurlar.” [Maide 52]

Son olarak:

Aksa Tufanının etkisi olarak sunduğumuz şey, üzerine inşa edilen bir gerçektir;  bu da alimlerin rolü ve görevleri olduğu gibi aynı zamanda ümmetin kalkınması ve kurtulması için çalışan hareketlerin ve elitlerin sorumluluğudur; dolayısıyla tufanın ortaya çıkardığı muazzam enerjinin kullanılması ve bu enerjinin onların, yani alimlerin ve çalışanların ellerine teslim edilmesi gerekir; zira bu, alimler ve çalışanlar için, hiç tereddüt etmeden ve çekinmeden ümmete olaylar hakkında açık ve net bir şekilde hitap ederek ve bu olayları ümmetin nezih kanına yakışır düzeyde kullanarak, ümmetin birliğine, dininin ve devletinin kurulmasına, cihadın canlandırılmasına, bu hain yöneticilerin devrilmesine, güçlerin, özellikle orduların seferber edilmesine ve kurtuluşa kadar mücadelenin tamamlanmasına yönelik olarak değerlendirilmesi gereken bir fırsattır. 

Allah Gazze halkının imanını boşa çıkarmayacağı gibi onların cihatlarını ve kanlarını da boşa çıkarmayacaktır;belki de Gazze’nin kumlarını sulayan o nezih kanlar, birçok gayrimüslim için İslam'a açılan bir pencere olduğunda inanılmaz bir sabır ve inanılmaz bir inançla bir bereket olurken, aynı zamanda Yahudi varlığı ve onunla birlikte olan tüm zalimler, komplocular ve hainler için de bir lanet olacaktır. فَاصْبِرْ إِنَّ الْعَاقِبَةَ لِلْمُتَّقِينَ  “Çünkü iyi sonuç (sabredip) sakınanlarındır.” [Hud 49]

وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَـكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ  “Allah emrine galiptir. Ancak insanların çoğu bilmezler.” [Yusuf 21]

Vesselamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berekâtuh.

Sömürgeci İngiltere, 1898 yılında Kitchener komutasındaki ordularıyla Sudan’a girdi ve askeri, siyasi, ekonomik, kültürel ve daha birçok alanda hâkimiyet kurdu. Dini hayattan ayırma esasına dayalı kendi hayat felsefesine göre elli yılı aşkın bir süre Sudan’ı yönetti. Bu esas, İslam akidesine tamamen zıttır. Sudan halkının akidesi, İslam akidesidir. Sömürgeci bu temele binaen siyasi hayatı düzenledi; kendisi yönetti. Ekonomide faize dayalı kapitalist sistemi uyguladı, insanların mallarını batıl yollarla gasp etti, haram vergiler ve angaryalar dayattı.

Kültürel alanda okullar, enstitüler ve üniversite fakülteleri açtı; sonuçta İslam’a mensup olduklarını söyleyen fakat kapitalist-demokrat kültürle yoğrulmuş, İslam’ı hükümlerinden ve hayattan uzaklaştıran ucube nesiller yetiştirdi. Bu nedenle sömürgeci İngiltere, yetmiş yıl önce 1956 yılında ordularını çekerken, ektiği tohumlardan ve geride bıraktığı siyasi varislerinden son derece emindi. Nitekim sözde “bağımsızlık öncüleri” ülkeyi yönetmek üzere iktidara geldiklerinde, İngilizlerin mirası açık ve net bir şekilde görüldü. Zira sözde bağımsızlıktan sonra Sudan’ı yönetmek için kabul ettikleri ilk anayasa, İngiliz yargıç Stanley Baker’ın 1953 yılında özerk yönetim döneminde Sudan’ın idaresini düzenlemek amacıyla hazırladığı Özerk Yönetim Yasası’nın aynısıydı. Özerk Yönetim yasasına göre Sudan, kaderini nihai olarak kendisi belirleyecekti: Ya Mısır ile birleşik kalacak ya da ayrılacaktı! İnsanları, kurtulduklarını iddia ettikleri sömürgecinin anayasasıyla yönetmenin ağırlığı ve kabul edilemezliği sebebiyle, bu anayasaya utangaç bir şekilde “1956 Geçici Anayasası” adını verdiler.

O günden bugüne askeri, demokratik veya geçici tüm rejimler birbirini izledi; ancak bu rejimlerin hiçbiri, Sudan halkının akidesinden neşet eden bir anayasa ortaya koymadı. Aksine son yetmiş yıldır Sudan’ı yöneten tüm anayasalar, sömürgeci kâfirin akidesi olan dini hayattan ve siyasetten ayırma esasına dayanmıştır.

Her yılın başında (1 Ocak) kutladıkları sözde bağımsızlık günü tam bir garabettir. “Sözde” diyorum; çünkü Sudan siyasi olarak hâlâ müstevli kâfirlerin kontrolündedir. Kimin ve nasıl yöneteceğini hâlâ onlar belirlemektedir. Dahası, özellikle İngiltere ve Amerika başta olmak üzere kâfir sömürgeciler arasında Sudan üzerinde çetin bir nüfuz ve hâkimiyet mücadelesi yürütülmektedir. Bugün Sudan’da süregelen savaş da bu hegemonya yarışının bir tezahürüdür.

Ekonomik olarak ise Sudan; IMF emirlerinin ve halkı yoksullaştıran politikaların kıskacındadır. Sudan, yer altı ve yer üstü zenginliklerine rağmen halkının çoğunluğunun sefalet içinde yaşadığı bir ülkedir. Servetler yağmalanmakta, birbirini izleyen hükümetler sadece fakir halkın cebindeki vergiye göz dikmektedir. Daha da kötüsü; hükümetler kamu mülkiyetlerini ya kâfir müstevlilere yok pahasına peşkeş çekmekte ya da özelleştirme adı altında kapitalistlere devretmektedir.

Geçtiğimiz hafta Maliye Bakanı Cibril İbrahim, Fransız haber ajansı AFP’ye verdiği demeçte; hükümetin Kızıldeniz’deki limanlar için anlaşmalar yapmayı planladığını ve altyapının yeniden inşasına katkıda bulunmak için özel sektör yatırımların yapmasını beklediklerini ifade etti. Ayrıca 2025 yılında toplam 70 tonluk altın üretiminden sadece 20 tonunun resmi kanallarla ihraç edildiğini belirtti. Bu itiraf, ülke servetlerinin nasıl ve kimin çıkarına yönetildiğinin kanıtıdır. Oysa bu altın, aslen kamu mülkiyetidir; ümmetin hakkıdır, ne hükümetin ne bireylerin ne de şirketlerin malıdır. Tüm bunlar ve daha fazlası, hala sömürge altında olduğumuzun ve sömürgeci kâfirin boyunduruğundan kurtulamadığımızın kanıtıdır.

Gerçek bağımsızlık, hayatımızı akidemiz üzerine bina ettiğimiz gün gerçekleşecektir. Yani yüce İslam akidesi ve âlemlerin Rabbi olan Allah’ın indirdiği hükümler esas aldığımızda gerçekleşecektir. Bu yüzden bugünkü devletin “Cumhuriyet”ten, Nübüvvet Metodu üzere Raşidi Hilafete dönüştürülmesi kaçınılmazdır. Zira Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ihtilaf zamanlarında bize Hilafeti tavsiye etmiştir:

  فَإِنَّهُ مَنْ يَعِشْ مِنْكُمْ يَرَى بَعْدِي اخْتِلَافاً كَثِيراً فَعَلَيْكُمْ بِسُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ، وَعَضُّوا عَلَيْهَا بِالنَّوَاجِذِ وَإِيَّاكُمْ وَمُحْدَثَاتِ الْأُمُورِ فَإِنَّ كُلَّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَإِنَّ كُلَّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ“Benden sonra, sizlerden yaşayanlar, birçok anlaşmazlıklara şahit olacaktır! O zaman sünnetime, sünnetimden bildiğiniz şeylere, doğru yol üzerinde bulunan halifelerimin (Hulefa-i Râşidîn’in) sünnetine sımsıkı sarılınız! Sonradan sonraya ortaya çıkarılan birtakım şeylerden sakınınız! Çünkü, sonradan sonraya ortaya çıkarılan şey bidattir. Her bidat da dalalettir, sapkınlıktır!” ^{[Ebu Davud ve Tirmizi]}

Hizb-ut Tahrir; Ümmeti sömürgeci kâfir Batı’ya bağımlılıktan kurtarmak ve insanları kapitalizmin küfür karanlıklarından İslam’ın nuruna ve adaletine çıkarmak için Ümmetle birlikte ve Ümmetin içinde çalışmaktadır. Bu ise ancak Nübüvvet Metodu üzere Raşidi Hilafetin kurulması ve İslami hayatın yeniden başlatılmasıyla mümkündür. Parti, Allah’ın Kitabı ve Rasûlü’nün Sünneti’nden, Sahabe icmâından ve şer’î kıyastan istinbat edilmiş 191 maddelik bir anayasa hazırlamıştır. Bu anayasanın birinci maddesi şöyledir: “İslami akide, devletin esasıdır. Öyle ki devletin yapısında, cihazında veya muhasebesinde yahut devlet ile ilgili herhangi bir şeyde, İslami akideyi esas kılmaktan başka bir şey var olamaz. İslami akide aynı zamanda anayasa ve şer’i kanunların da esasıdır. Öyle ki bunlardan herhangi biriyle ilgili herhangi bir şeyin İslami akideden fışkırması haricinde var olmasına izin verilmez.”

İslam’da yönetim sistemi Hilafet’tir. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

كَانَتْ بَنُو إِسْرَائِيلَ تَسُوسُهُمُ الأَنْبِيَاءُ، كُلَّمَا هَلَكَ نَبِيٌّ خَلَفَهُ نَبِيٌّ، وَإِنَّهُ لا نَبِيَّ بَعْدِي، وَسَيَكُونُ خُلَفَاءُ فَيَكْثُرُونَ، قَالُوا: فَمَا تَأْمُرُنَا؟ قَالَ: فُوا بِبَيْعَةِ الأَوَّلِ فَالأَوَّلِ، أَعْطُوهُمْ حَقَّهُمْ فَإِنَّ اللَّهَ سَائِلُهُمْ عَمَّا اسْتَرْعَاهُمْ“İsrail oğullarını Nebiler yönetiyordu. Bir Nebi öldüğünde onu bir başka Nebi takip ederdi. Benden sonra Nebi yoktur. Fakat benden sonra birçok Halifeler gelecektir.” Dediler ki “Bize ne emredersin?” Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem, İlk biate ilkine vefa gösteriniz. Onlara haklarını veriniz… Çünkü Allah, onları güttüklerinden hesaba çekecektir.” ^{[Müttefikin aleyh]} Yönetim sistemi, Hilafet Devleti anayasa taslağının 16. maddesinde geçtiği üzere yönetim nizamı, vahdet nizamıdır, federal
nizam değildir. Madde-17: Yönetim merkezîdir. İdare ise merkezî değildir. 

Madde-22: Yönetim nizamı dört kaide üzerine kuruludur:

1. Hakimiyet Şeriatındır, halkın değildir.

2. Otorite ümmetindir.

3. Tek bir halife nasbetmek, Müslümanlara farzdır.

4. Şer’i hükümleri benimsemeye yalnızca halifenin hakkı vardır. Dolayısıyla anayasayı ve bütün kanunları belirleyen odur.

Ekonomi alanında ise Madde 125 şöyle der: Fert fert tüm fertlerin bütün temel ihtiyaçlarının tam bir şekilde doyurulması garanti edilmelidir. Her ferdin, lüks ihtiyaçlarını mümkün mertebe en yüksek seviyede karşılanmasına imkân verilmesi garanti edilmelidir. Madde-139: Devletin, ferdi mülkiyeti kamu mülkiyetine dönüştürmesi caiz değildir. Çünkü kamu mülkiyeti, malın tabiatında ve niteliğinde sabittir, devletin görüşüne bağlı değildir. Madde-165: Beldelerimizde yabancı malların işletilmesi ve yatırım yapılması men edilir. Yine herhangi bir yabancıya ayrıcalık tanınması da men edilir.

Eğitim müfredatının temeli İslam akidesidir. Madde-170: Öğretimde izlenecek programın esasının İslami akide olması vaciptir. Derslerin içeriği ve tedrisatın metodu tümüyle öğretimde bu esastan ayrılmamak üzere konulur. Madde-179: Devlet; fıkıh, fıkıh usulü, hadis, tefsir ile fikir, tıp, mühendislik ve kimyadan, icatlardan, keşiflerden ve benzerlerinden çeşitli bilgilerde araştırmalarını devam ettirmek isteyenlere imkân sağlamak üzere üniversite ve okullardakinin dışında da kütüphaneler, laboratuarlar ve diğer bilimsel araçları hazırlar ki ümmet içerisinde çokça müçtehitler, ibda edenler ve ihtira edenler bulunsun.

Sonuç olarak; Başta alimler, siyasetçiler, medya mensupları ve kamu meselelerine ilgi duyanlar olmak üzere tüm insanları; İslam’ı yaşanan bir gerçekliğe dönüştürmek ve Ümmeti sömürgeci kâfir Batı’nın zilletinden, horlamasından ve aşağılayıcı bağımlılığından kurtarıp Nübüvvet Metodu üzere Raşidi Hilafet altında Rahman’ın rızasına uygun izzetli bir hayata ulaştırmak için Hizb-ut Tahrir ile birlikte ciddiyetle çalışmaya davet ediyoruz.

Ayrıca güç ve kuvvet ehline de özel bir çağrıda bulunuyoruz: Ümmeti kurtarmak ve İslam’ın hükümlerini ikame etmek için Hizb-ut Tahrir’e nusret verin! Nübüvvet Metodu üzere Raşidi Hilafeti kurun. Bu dinin başlangıcında yardım eden ve ilk İslam Devleti’nin Medine-i Münevvere’de kurulmasını sağlayan Ensar gibi olun. Allah Subhânehu ve Teâlâ onlara şöyle övgüde bulunmuştur:

وَالَّذِينَ تَبَوَّؤُوا الدَّارَ وَالْإِيمَانَ مِن قَبْلِهِمْ يُحِبُّونَ مَنْ هَاجَرَ إِلَيْهِمْ وَلَا يَجِدُونَ فِي صُدُورِهِمْ حَاجَةً مِّمَّا أُوتُوا وَيُؤْثِرُونَ عَلَى أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ وَمَن يُوقَ شُحَّ نَفْسِهِ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ“Daha önceden Medine’yi yurt edinmiş ve gönüllerine imanı yerleştirmiş olan kimseler, kendilerine göç edip gelenleri severler ve onlara verilenlerden dolayı içlerinde bir rahatsızlık hissetmezler. Kendileri zaruret içinde bulunsalar bile onları kendilerine tercih ederler. Kim nefsinin cimriliğinden korunursa, işte onlar kurtuluşa erenlerdir.” ^{[Haşr 9]} Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem de onlara şöyle övgüde bulunmuştur:

الأنْصارُ لا يُحِبُّهُمْ إلَّا مُؤْمِنٌ، ولا يُبْغِضُهُمْ إلَّا مُنافِقٌ، فمَن أحَبَّهُمْ أحَبَّهُ اللَّهُ، ومَن أبْغَضَهُمْ أبْغَضَهُ اللَّهُ“Ensar’ı ancak mümin olan sever, onlara ancak münafık olan buğz eder. Kim onları severse Allah da onu sever, kim onlara buğz ederse Allah da ona buğz eder.” ^[Buhari]

ve’s Selamu Aleykum ve Rahmetullahi ve Berakâtuh

Sudan'ı Parçalama Komplosunun Tarihsel Kökleri

İngiltere 1882'de Mısır'ı işgal ettikten sonra, İslam beldelerinin kontrolünü kolaylaştırmayı, servetlerini sömürüp yağmalamayı ve sömürgecinin çıkarlarını tehdit edecek etkili bir güç olarak geri dönmelerini engellemeyi amaçlayan planı doğrultusunda Mısır'ı bölmek için çalışmaya başlamış ve 1899 yılında Mısır'ı iki bölgeye bölmüştür:

İlkini 22 derece enlemin güneyinde yer alan bölge olarak tanımlamış ve ona Mısır adını vermiştir; bu ismin Mısır olarak kalmasını sağlamış ve bunu da (şu anda alanının dörtte birinden azına Filistin adını verme komplosunda olduğu gibi) gerçek anlamını hafızalardan silmek için yapmıştır!  1899'dan önce (İslami fetih öncesinde ve yakın zamana kadar, yani Osmanlı yönetimi ve Muhammed Ali hanedanlığı döneminde) Mısır, günümüz Mısır ve Sudan'ını kapsıyordu ve bunlar tek bir varlıktı, Mısır adı verilen tek bir ülkeydi. Mısır'daki Müslümanların Mısır'ın bölünme planına şiddetle karşı çıkmalarına rağmen, o dönemde süper devlet olan İngiltere bu karşı çıkışı önemsememiş, bölünmeyi devam ettirmiş, silah ve nüfuz gücüyle bunu dayatmış, çok kurnaz ve en habis yöntemlere başvurmuş ve Müslümanların başındaki ajan yöneticilerle yaptığı gizli anlaşmaları durum daha da kötüleştirmiştir. Böylece öfkeyi yatıştırmaya ve zihinleri sakinleştirmeye çalışmış ve Mısır'ı (yeni sınırlarıyla birlikte) şekli olarak yeni bölgenin (Sudan) yönetimine ve işlerinin idaresine ortak etmiş ve bu ortaklık belgelenmiş ve bölünme kararını da içeren 1899 tarihli ikili yönetim anlaşmasıyla yürürlüğe girmiştir.

Bu anlaşma, gerekli uluslararası ayrılık prosedürlerinin tamamlanmasının ve o dönemde Sudan üzerinde sömürgeci nüfuza sahip olan Mısır ve İngiltere yöneticilerinin ortak onayının ardından, 1 Ocak 1956 tarihine kadar, yani o vakit (Sudan Cumhuriyeti) olarak adlandırılan tarihe kadar şekli olarak yürürlükte kalmaya devam etmiştir.

Amerika, Mısır'ı, Mısır ve Sudan bölgelerine ayırma konusunda İngiltere'nin fikrini benimseyerek ve Mısır'daki ajanlarına talimat vererek ayırma konusunda belirleyici bir rol oynamıştır; yani devrimin adamlarına, 1953 yılında İngiltere ile, üç yıllık bir geçiş döneminin ardından uluslararası gözetim altında halk oylaması yapılmasını öngören ve Sudan halkının kendi kaderini tayin hakkı olarak adlandırdıkları bir anlaşma imzalamalarını dikte etmiştir ki gerçekte bu anlaşma, ayrılık için bir zemin oluşturmaktaydı. Böylece geçiş döneminin ardından Amerika ve İngiltere, halkın ezici çoğunluğu ayrılmayı reddedip birliği korumak istemesine rağmen, ajanları aracılığıyla kamuoyunu ayrılma fikrini kabul etmeye hazırlamış ve geçiş dönemi sırasında ise Mısır yöneticileri, Amerika’nın yönlendirmesiyle Hatimiyye mezhebini temsil eden Ulusal Birlik Partisi'ne talimat vermiş ve onların destekçilerine onun tutumunu, birlik sloganı atmak nedeniyle parlamentoda büyük çoğunluğu kazanmış olmasıyla birlikte “Nil Vadisi'nin birliği” sloganını, bağımsızlık (ayrılık) sloganıyla değiştirmesini söylemiştir.

Ensar mezhebini temsil eden ve kurulduğu günden itibaren İngiliz yanlısı olan Ümmet Partisi ise, kurulduğu ilk günden itibaren İngilizlerin ayrılıkçılık fikrini desteklemiş, geçiş dönemi sona erdikten sonra ayrılma için bir atmosfer hazırlamış, Ulusal Birlik Partisi'nden olan ve Nil Vadisi birliğinin en güçlü savunucularından biri olan İsmail el-Ezheri'nin başbakan olduğunu açıklamış ve 19/12/1955'te, Mısırlı yöneticilerin talebiyle rengini değiştirmesinin ardından el-Ezheri, Sudan parlamentosunun, daha sonra (bağımsızlık) olarak adlandırdıkları ayrılmayı oybirliğiyle onayladığını açıklamıştır.

Böylece İngiltere, planı benimseyen Amerika'nın yardımıyla elli yıldan fazla bir süre sonra tarihi Mısır'ı bölme hedefine gerçekleştirmiştir.

İngiltere'nin planı, tarihi Mısır'ı, Mısır ve Sudan bölgelerine ayırmakla yetinmemiş, aksine daha da ileri giderek Sudan'ı, biri kuzeyde, diğeri de güneyde olmak üzere iki devlete bölmeye çalışmış ve Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, yani 1922'de bu planı uygulamak için çalışmaya başlamış ve Ekvator, Bahr-ül Gazel ve Yukarı Nil gibi güney müdürlüklerinin yönetiminde temel olarak, güneydekilerle olan ilişkilerinde kuzeyliler için kapalı bölgeler politikasını benimsemiştir.

Kuzeylilerin bu bölgelere girmesini, orada çalışmasını veya onlarla ticaret yapmasını yasaklamış ve kuzeylilerin gelenek ve görenekleriyle ilgili her şeyin yayılmasına sıkı kısıtlamalar getirmiş, bu da güneylilerin kuzeylilere şek ve şüpheyle bakmalarına neden olmuştur. O dönemde kuzeyi güneyden izole etme politikası izlenirken güney, Habeşistan, Uganda, Kenya, Tanzanya ve diğerleri gibi Doğu Afrika'daki güney sömürgelerine açılmış ve üç güney müdürlüklerini bu sömürgelerle birleştirmeye çalışmış ve 1930 yılında güneyli halkın kuzeyden farklı kabul edileceğini belirten bir kararname çıkarmıştır.

Misyonerleri ve misyoner derneklerini, Feronia adamlarını, Protestan toplulukları ve Anglikan Kilisesi Misyonerlik Cemiyeti’ni, bu bölgelerde çalışmaya ve aktif olmaya şiddetle teşvik etmiş, İngilizceyi resmi dil olarak dayatmış ve kuzeylileri güneylilerden uzaklaştırmak için birçok önlem ve tedbirler almıştır. İngiltere Sudan'dan çıkmadan önce, güneylileri silahlı isyana kışkırtmış, onlara doğrudan para ve silahla, dolaylı olarak da Habeşistan'daki Haile Selassie ile Uganda, Kenya ve Tanzanya'daki ajanları gibi komşu sömürgelerindeki ajanları aracılığıyla destek vermiştir. Bunun üzerine İsyancılar, İngiliz kuvvetleri Sudan topraklarından ayrılmadan önce isyanlarını başlatmışlar ve Eski Sudan Cumhurbaşkanı Ömer el-Beşir hükümetine ABD tarafından dayatılan kendi kaderini tayin hakkı da dahil olmak üzere Naivasha Anlaşması ile Güney Sudan'ın ayrılmasını başarana kadar, art arda gelen hükümetlere karşı çıkmaya devam etmişlerdir. Böylece Güney Sudan'da 9-15 Ocak 2011 tarihleri ​​arasında, Sudan hükümeti ile Sudan Halk Kurtuluş Hareketi arasında 9 Ocak 2005'te Naivasha'da imzalanan Kapsamlı Barış Anlaşması'nın maddelerinin uygulanması kapsamında, Güney Sudan halkının Sudan ile tek bir ülke olarak kalmayı mı yoksa bağımsız bir devlet olarak ayrılmayı mı istediği konusunda referandum düzenlenmiştir.

Amerika, Güney Sudan'ı kuzeyden ayırarak ve buna “bağımsızlık” adını vererek istediğini elde etmiştir! Amerika, Cuba Anlaşması ve Beş Yol ile Sudan'ı parçalamak ve bölmek için planını ilerletmiş ve ülkenin geri kalanını da parçalanmaya hazırlamıştır. Ordu ile Hızlı Destek Güçleri arasındaki kanlı çatışma ve El Faşir'in düşüşünden sonra Hızlı Destek Güçlerinin Darfur'un tamamını kontrol altına alması, olayların kan sınırları planıyla Darfur'un ayrılmasına, yani Allah korusun Sudan'dan koparılmasına ve “bağımsızlık” adına Sudan'dan ayrılmasına doğru ilerlediğini teyit etmektedir.

105 yıl önce Hilafetin yıkılmasından bu yana sömürgeci politikası, ülkemizi bu şekilde bölüp parçalama yönünde ilerlemiş ve bu ayrılık, İslam ümmetini zayıflatmak ve bu dünyada büyük bir güç olarak geri dönmesini engellemek için “bağımsızlık” olarak adlandırılmıştır.

Peki Sudan halkı ve genel olarak İslam ümmeti, kan sınırlarıyla birlikte yeniden sınırlar çizilmesinin ve İslam bölgesindeki halkların vücut parçaları ve kafatasları üzerinde yeni devletler kurulmasının kendilerini bekleyen ciddi tehlikeler olduğunun farkına varacaklar mı?!

Bizim üzerimize düşen, Hilafetin yıkıldığı bu mübarek ayda Allah Subhanehu'nun vaadini ve Habibimiz Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in müjdesini gerçekleştirmek için halkına asla yalan söylemeyen Hizb-ut Tahrir'in kendisi için çalıştığı Hilafeti yeniden kurmak için ciddiyetle çalışmaktır. Böylece yüz beş yıl önce yıkıldığı gibi Hilafet yeniden kurulmuş olsun. Bu ise aziz olan Allah’a hiç de zor değildir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abdullah Hüseyin (Ebu Muhammed Fatih) - Sudan