Bölgede yaşanan askerî tırmanışın ortasında medya, Mısır rejiminin bazı Arap ülkelerine yönelik İran saldırılarını görüşmek üzere yapılan acil bir Arap toplantısında “ortak bir Arap gücü” kurulması çağrısında bulunduğunu aktardı. Bu teklif, “Arap güvenliğini koruma” ve “bölgeyi savunma” kılıfıyla ambalajlanmış olsa da; çatışmanın gerçekliğine ve Arap rejimlerinin bu denklemdeki konumuna dair yapılacak ferasetli bir okuma, meselenin Ümmeti korumaktan fersah fersah uzak olduğunu gösterecektir. Gerçekte bu öneri, bölgede batağa saplanan Amerika’yı kurtarmaya yönelik yeni bir hamleden ibarettir.

Bu bağlamda idrak edilmesi gereken ilk şey; Ortadoğu’daki çatışmaları alevlendiren baş aktörün Amerika olduğu gerçeğidir. Amerika, on yıllardır Körfez’de, Irak’ta ve bölgenin geri kalanında askeri üsler kurmuş; Müslümanların topraklarını kendi askeri ve siyasi tahakkümü için birer platforma dönüştürmüştür. Bu üsler Ümmete ait değildir, bilakis Amerika ve Batı’nın çıkarlarını korumak, Ümmetin kaynakları ve zenginlikleri üzerindeki kontrollerini sürdürmek için inşa edilmiş sömürgeci birer karakollardır.

Dolayısıyla Irak’ta, Körfez’de veya başka yerlerde bu üslere yönelik gerçekleştirilen saldırılar, aslında doğrudan Amerikan askeri varlığını hedef almaktadır. Hal böyleyken Arap rejimleri, özellikle de Mısır rejimi, meseleyi Arap güvenliğine yönelik bir saldırı gibi göstermekte ve böylece bölgeyi Amerika’nın çıkarlarına hizmet edecek bir askerî hizalanmaya sürüklemeye çalışmaktadır.

Buradaki en çarpıcı paradoks; İran ile çatışmanın fitilini ateşleyen, askeri saldırıları düzenleyen, abluka ve yaptırımları dayatan ve tüm bölgeyi bir savaş alanına çeviren bizzat Amerika’nın kendisidir. Ancak ne zaman ki Amerika’nın askeri çıkarları bir misillemeyle karşı karşıya kalsa, ona tâbi olan rejimler hemen hizmete koşmakta ve Amerika’yı kendi saldırgan politikalarının sonuçlarından korumak için ordularını pazara çıkarmaktadırlar.

İşte meselenin özü burada ortaya çıkmaktadır: Ortak Arap Gücü çağrısı gerçekte Ümmeti koruma projesi değildir; aksine orduları, Amerika’nın bölgedeki nüfuzunu koruma sisteminin bir parçası kılma ve Yahudi varlığı için yeni bir “Demir Kubbe” yapma projesidir. Böylece bu orduların Ümmetin kalkanı ve işgal edilmiş topraklarını kurtaracak kılıcı olması gerekirken, Amerika ve Yahudi varlığının çıkarlarını bekleyen birer gardiyan olmaları istenmektedir.

Bugün Amerika, çok sayıda uluslararası cephede boğuştuğu için stratejik yorgunluk yaşamaktadır. Bu nedenle doğrudan müdahalesini azaltmaya çalışırken, politikalarını yürütecek yerel vekilleri (ajanları) aracılığıyla nüfuzunu korumaya çalışmaktadır. İşte zaman zaman gündeme getirilen bölgesel ittifaklar ve ortak askerî güç projeleri de bu stratejinin bir parçasıdır.

Bu çerçevede bakıldığında Ortak Arap Gücü çağrısı; özellikle Körfez bölgesini Amerika’nın yürüttüğü savaşın yükünü taşımaya zorlamak ve Arap ordularını Amerikan stratejisine hizmet eden birer yedek güç haline getirmekten başka bir şey değildir.

Ey Kinane halkı! Sizler İslam’ı dünyaya taşıyan, bir zamanlar İslam uygarlığının ve kuvvetinin merkezi olan azametli bir ümmetin evlatlarısınız. Ülke, Batı’nın çatışmalarına meze edilmeye çalışılırken sakın güvenlik ve istikrar adına yükseltilen sahte sloganlara aldanmayın. Büyük insan potansiyeline ve köklü bir tarihe sahip olan bu ümmet, hakikatini idrak edip akidesi ve ondan doğan hükümler temelinde kalkınma gerçekleştirdiğinde yeniden rolünü eda edebilecek güç ve kudrete sahiptir.

Ey Kinane askerleri! Ordular, Batı’nın elinde bir aparat veya onun çıkarlarının bekçisi olmak için değil; Ümmetin kalkanı olmak, mukaddesatını savunmak ve topraklarını özgürleştirmek için vardır. Tarih bize askerlerin akidelerine bağlandıklarında yenilmez bir güç olduklarını, akidelerinden koparıldıklarında ise başkalarının savaşlarında kullanılan araçlara dönüştüklerini hatırlatmaktadır. Askerlerin Ümmetlerine sunabilecekleri en büyük hizmet; sadakatlerini her türlü düşüncenin üstünde sadece dinlerine ve Ümmetlerine has kılmaları olacaktır. Bilin ki bu Ümmet, ordusunun kendisine ait olmasını hak etmektedir; kendisini sömürenleri kurtarmak için göreve çağrılan bir lejyoner olmasını değil!

وَلَنْ يَجْعَلَ اللَّهُ لِلْكَافِرِينَ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ سَبِيلاً“Allah, müminlerin aleyhine kâfirlere hiçbir yol vermeyecektir” ^{[Nisa 141]}

Büyük dönüşlerin yaşandığı anlarda rejimlerin gerçek yüzleri açığa çıkar ve medyanın propagandasıyla gizlenemeyecek tutumlar gün yüzüne çıkar. Amerika ve Yahudi varlığının İran’a karşı yürüttüğü savaşın gölgesinde son günlerde yaşananlar, Mısır’ın nasıl bir siyasetle yönetildiğini, bölgedeki konumunu ve Amerika ile Yahudi varlığının bölgedeki hegemonyasını yansıtan son derece ibretlik bir tabloyu gözler önüne serdi. Gazze halkı bombardıman ve kuşatmaya maruz kaldığı, açlıktan nefes alamaz hâle geldiği sıralarda Refah Sınır Kapısı kapalı tutulmuş, Gazze halkı kaderiyle baş başa bırakılmıştır. Buna karşılık Taba Sınır Kapısı, savaştan kaçan ve Sina’ya akın eden binlerce Yahudi’ye sonuna kadar açılmıştır.

Sadece bu manzara bile şu can alıcı soruyu sormak için yeterlidir: Müslümanların topraklarını gasp eden ve evlatlarını katledenlere, kapılarını açan, ancak yardımlarına koşulması, korunması ve topraklarının kurtarılması gereken kardeşlerimize kapılarını kapatan bu nasıl bir siyasettir?

Geçtiğimiz günlerde Taba Sınır Kapısı; savaş ve hava sahasının kapatılması nedeniyle işgal altındaki Filistin’den Sina’ya geçen, oradan Şarm el-Şeyh Havalimanı üzerinden Avrupa’ya veya başka yerlere kaçan binlerce Yahudi ve yabancı için bir kaçış güzergâhı haline gelmiştir. Sınırda bu kaçış için kuyruklar oluşurken ve geçişlerine izin verilirken; sadece birkaç kilometre ötedeki Gazze halkı, en temel yaşam maddelerinden bile mahrum bırakılarak boğucu bir abluka altında ölümle pençeleşmektedir.

Bu tablo; Mısır’ı Yahudi varlığıyla çatışma denkleminden çıkaran ve siyasi-güvenlik kararlarını Amerika’nın bölge siyasetine endeksleyen Camp David anlaşmasıyla şekillenen siyasi gerçekliğin doğal bir yansımasıdır. O anlaşmadan bu yana Mısır’ın doğu sınırları, işgale karşı bir cephe olmaktan çıkıp adeta Gazze’yi kuşatan ve hayat damarlarını kesen bir duvara dönüşmüştür. Bu gerçeklik, 1952 Temmuz devriminden sonra Amerika yanlısı askerlerin yönetime gelmesiyle ve Mısır’da İngiliz nüfuzunun yerini Amerikan nüfuzunun almasıyla daha da kökleşmiştir.

Bugün Refah Sınır Kapısı’na bakan kimse trajedinin boyutunu daha iyi fark eder. İki milyondan fazla insanın yaşadığı Gazze, yıllardır boğucu bir kuşatma altında inlemekte; halkı sınırlı miktarda giren insani yardımlara muhtaç bırakılırken hareket, tedavi ve seyahat özgürlükleri engellenmektedir. Sınırlar, Gazze halkı için bir kurtuluş ve yardım yolu olması gerekirken, onlara karşı bir baskı aracına dönüştürülmüştür.

Buna karşın, Yahudiler güvenli bir çıkış yoluna ihtiyaç duyduklarında, Sina toprakları onlara ardına kadar açılmıştır. Sanki Mısır halkının ve askerlerinin kanlarıyla sulanmış bu topraklar, Müslümanların topraklarını gasp eden ve onların çocuklarını öldürenler için güvenli bir geçiş koridoruna dönüşmüş gibidir!

Bu bariz çelişkiyi, bölgeyi on yıllardır yöneten ihanet sarmalı dışında anlamak mümkün değil. Batı’ya göbekten bağlı bu rejimler; Mısır halkının kanı ve Gazzeli Müslümanların abluka altına alınması pahasına olsa bile, Yahudi varlığını koruyan ve güvenliğini sağlayan gerçek “Demir Kubbe” işlevini görmektedirler.

Bu nedenle bu mesele sadece bir sınır kapısının açılması veya kapanması meselesi değildir; bu bir siyasi sadakat meselesidir. Pusulanın yönü Ümmet ve onun davası mıdır, yoksa gasıp varlığı koruyan ve Ümmetin yeniden güçlenip topraklarını kurtarmasını engelleyen Batı projelerine hizmet etmek midir?

Mısır rejimi Filistin’e, kurtarılması gereken işgal edilmiş bir toprak olarak değil; uluslararası ve bölgesel uzlaşılarla yönetilen bir güvenlik dosyası olarak bakmaktadır. Bu bakış açısıyla abluka siyasi bir aygıta, sınır kapıları ise yardım yolu yerine baskı aracına dönüşmektedir.

Bugün yaşananlar, İslam ülkelerini yöneten rejimlerin ne denli büyük bir alçalma içinde olduklarını ifşa etmektedir. Sömürgecilerin çizdiği sınırlar Müslümanları birbirinden ayıran ve birbirlerine yardım etmelerini engelleyen setler haline gelirken, aynı sınırlar düşmanlara sonuna kadar açılmaktadır.

Ey Kinane halkı! İslam, Müslümanların duruşunu belirleyen bağın ulusal sınırlar değil, onları birleştiren akide bağı olması gerektiğini belirtmiştir. Müslüman Müslümanın kardeşidir; kanı onun kanı, toprağı onun toprağı, davası onun davasıdır. Dolayısıyla Gazze ablukası sadece Filistinlilerin meselesi değil, tüm Ümmetin onur ve akide sınavıdır, dinine ve inancına bağlılık ve sadakatinin bir sınavıdır.

Ey Kinane askerleri! Ümmet bugün içi boş nutuklara veya sloganlara değil; ellerindeki gücün bir emanet olduğunun bilincinde olan, Allah’ın huzuruna çıktıklarında bu güçten hesaba çekileceklerini bilen adamlara muhtaçtır. O halde Allah’ın sizden istediği gibi İslam’ın askerleri ve ümmetin muhafızları olun! Zulmü kesip atan, İslam ve Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet Devletinin gölgesinde ümmete izzetini yeniden kazandıracak olan bir kılıç olun!

وَمَا لَكُمْ لاَ تُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَالْمُسْتَضْعَفِينَ مِنَ الرِّجَالِ وَالنِّسَاء وَالْوِلْدَانِ الَّذِينَ يَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرِجْنَا مِنْ هَـذِهِ الْقَرْيَةِ الظَّالِمِ أَهْلُهَا وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ وَلِيّاً وَاجْعَل لَّنَا مِن لَّدُنكَ نَصِيراً“Size ne oluyor da, Allah yolunda ve “Ey Rabbimiz! Bizleri halkı zalim olan şu memleketten çıkar, katından bize bir dost ver, bize katından bir yardımcı ver” diye yalvarıp duran zayıf ve zavallı erkekler, kadınlar ve çocukların uğrunda savaşa çıkmıyorsunuz?” ^{[Nisa 75]}