Uluslararası Finans Enstitüsü’nün (IIF) Mısır’ın toplam borcunun yılın son çeyreği itibarıyla 316,5 milyar dolara ulaştığını; bir önceki çeyrekteki 302,5 milyar dolardan yalnızca üç ay içinde yaklaşık %5 artış gösterdiğini açıklaması, sıradan bir ekonomik veri değildir. Aksine bu veri, giderek boğulan ve nefessiz kalan bir ekonomik gidişatın tehlikeli bir göstergesidir. Borçluluk oranındaki bu hızlı sıçrama ve bunun gayrisafi yurt içi hasılaya oranı, devletin finansmanında borçlanmanın kalıcı bir temel direk haline geldiğini ve bağımlılığın boyutunu ortaya koymaktadır.

Mısır’da borç artık soğuk raporlarda tartışılan mali bir rakam olmaktan çıkmış; halkın boynunda sallanan bir kılıca, ülkenin servetlerini yağmalamanın ve siyasi iradesini boyunduruk altına almanın doğrudan bir aracına dönüşmüştür. Borcun üç ayda 316,5 milyar dolara fırlaması, ekonominin ıslah değil çöküş yolunda, kalkınma değil bağımlılık rotasında ilerlediğinin sarsılmaz bir kanıtıdır.

Bu rakamlar öyle rejimin iddia ettiği gibi “geçici zorluklar” değildir, aksine temeli faizli borçlanmaya dayanan, ülkeyi küresel kapitalist nizamın çarklarına bağlayan yozlaşmış bir ekonomik modelin gerçekliğidir. Bu modelde devlet, insanların işlerini güden bir çoban olmaktan çıkıp, uluslararası alacaklılar lehine çalışan bir vergi tahsildarına ve borç aracısına dönüşmüştür. Borç; üretken bir ekonomi inşa etmek, gerçek sanayi kurmak için değil; kronik açıkları kapatmak, gösterişli projeleri finanse etmek ve serveti yönetemeyen bir sistemin gediklerini yamamak için kullanılmaktadır.

Genel bütçe artık borç servisinin (faiz ödemelerinin) esiri olmuştur. Her yıl milyarlarca dolar faiz ödemesine gitmekte; bu yük zenginlerden önce fakirlerin omzuna bindirilmektedir. Fiyat artışları, yeni vergi kalemleri ve temel harcamalardaki kısıntılar; halkın iradesi dışında alınmış kararların faturası doğrudan halka ödetilmektedir. İnsanlar, kararına ortak olmadıkları tercihlerin bedelini ödemeye zorlanırken, bu politikalar mecburiyet veya reform ambalajıyla halka sunulmaktadır. Oysa hakikatte bunlar, alacaklıların dayattığı teslimiyet şartlarıdır.

Sömürgeci uluslararası nizamda dış borç, mali bir yükümlülükten ziyade siyasi bir prangadır. Alınan her yeni kredi; yeni şartlar, iç işlerine daha fazla müdahale ve egemenlikten daha fazla taviz demektir. “Ekonomik Reform” denilen şey, ekonominin ümmetin maslahatına değil, sömürgeci mali kuruluşların çıkarına göre yeniden dizayn edilmesidir. Yerel borçlanma ise bankacılık sistemini hükümetin finansman aracına dönüştürmüş; böylece özel sektör boğulmuş, sanayi gerilemiş ve kalkınma ufku kararmıştır.

Borcun gayrisafi yurt içi hasılanın dörtte üçüne yaklaşması bir güven tablosu değil, bir tehlike çanıdır. Bu durum, herhangi bir dış şokun (küresel faiz oranlarının artması, döviz kıtlığı, gıda ve enerji fiyatlarındaki dalgalanma) yeni enflasyon dalgalarını tetiklemeye, paranın değerini düşürmeye ve yoksulluğu derinleştirmeye yeteceği anlamına gelir. O zaman bu sarmalın tek çözümü olarak yine daha fazla borçlanma gerçekleşecek, böylece ekonomi, krizleri çözmek yerine krizleri biriktiren kısır bir riba döngüsüne girecektir.

Asıl sorun, kısmî yönetim hataları değildir; aksine parayı ihtiyaçların değişimini kolaylaştıran bir araç değil de para üreten bir meta haline getiren faize dayalı bir ekonomik sistemin benimsenmesidir. Bu sistem doğası gereği serveti halklardan emmekte, onu bir azınlığın elinde toplamakta ve zayıf devletleri bağımlı pazarlara ve daimî ödeme kaynaklarına dönüştürmektedir. Mısır bu çerçeveye mahkûm kaldığı sürece, “iyileşme veya toparlanma” adına söylenen her söz, rakamların kısa sürede yalanlayacağı bir medya illüzyonundan ibaret kalacaktır.

Bu gidişatın devam etmesi; daha ağır krizlerin yaşanacağı, halkın üzerindeki baskının artacağı, daha fazla kamu varlığının satılacağı, geri kalan tesislerin özelleştirileceği ve belki de krizleri daha da derinleştiren şartlarla borçların zorunlu olarak yeniden yapılandırılacağı bir sürecin habercisi olacaktır. Tüm bunlar halka kaçınılmaz bir kader olarak sunulsa da aslında yozlaşmış bir ekonomik sisteme rehin olmanın doğrudan bir sonucudur.

Ey Mısır Kinane halkı! Bilin ki yaşadığınız bu pahalılık ve darlık tesadüfi bir olay değildir. Aksine borç, riba ve mülkiyet hürriyeti üzerine kurulu sistemin acı meyvesidir. Parçalanmış rakamların diline ve ertelenmiş iyileşme vaatlerine aldanmayın. Yaşamsal onurunuzu geri kazanmak; sorunun ayrıntılarda değil temelde olduğunu, kurtuluşun fasit bir nizamı yamamakla değil onu kökünden değiştirmekle, sizi soymayan ve işlerinizi güden bir ekonomi kurmakla mümkün olduğunu idrak etmekle başlar.

Ey Kinane askerleri! Siz bu ümmetin gücü ve kalkanı, bu halkın eti ve kemiğisiniz. Onların yandığı ateşle yanıyor, onların çektiği acıyı çekiyorsunuz. Orduların gücü silah sayısıyla veya mühimmat yığmakla değil; akidesinin gücüyle, Ümmetinden yana ne kadar tavır aldığıyla, onun derdini ne kadar taşıdığıyla ve kendisine dayatılmak istenen projenin ne kadar farkında olduğuyla ölçülür. Borçlara ipotek edilmiş bir ekonomiyi koruyan ve bağımlılığa yol açan bir gidişata bekçilik eden bir ordu, ülkeyi korumuş olmaz; bilakis krizin bekçiliğini yapmış olur.

Ülkeyi korumak sadece sınırlarda olmaz; egemenliği muhafaza etmekle, ülkenin kararları dışarıdan yönetilen ve kaynakları bitmek bilmeyen faizci borçları ödemeye tahsis edilen ülkeyi alacaklıların elinde bir rehine olmaktan kurtarmakla olur. Ülkenin servetlerini Batı’ya peşkeş çeken ve faizle yönetilen bir ekonomi, devleti içeriden zayıflatır, kararlarını prangalar ve askeri gücü ruhsuz bir araca dönüştürür. Ümmet derinlemesine tükenirken, bu askeri güç sadece görünürdeki istikrarı korumak için göreve çağrılır.

Ümmetinizin üstünde değil, yanında olun; onun acılarından kopuk değil, acılarıyla dertlenin. Gücü hakkın hizmetine veren, silahı onur ve izzetin emrine amade kılan, kararı fon sağlayıcıların şartlarından değil Ümmetin iradesinden alan o büyük uygarlık projesini omuzlayın. Ümmet sizden sadece disiplin değil, uyanıklık bekliyor. Sizden görevinizin dışına çıkmanızı değil; hakka yardım etmek, egemenliği korumak ve gelecek nesilleri himaye etmek için görevinizi hakkıyla yerine getirmenizi talep ediyor.

Unutmayın ki Ümmetin tarihinde ölümsüzleşen ordular, silahça en güçlü oldukları için değil; en sadık duruşu sergiledikleri, en net vizyona sahip oldukları ve insanları zulümden adalete, bağımlılıktan kurtuluşa, beşerî sistemlerin karanlığından İslam’ın aydınlığına ve adaletine çıkaran uygarlık projesine en sıkı şekilde bağlı oldukları için ölümsüzleşmişlerdir. Bu sorumluluğun gereğini yerine getirin! Ümmetin omzuna yük bindiren bu sürecin bekçileri değil, İslam’ın ve onun devleti olan Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet’in gölgesinde Ümmetin izzetini, iradesini ve kerametini geri kazanmasının yardımcıları olun.

إِنَّ اللهَ يَأْمُرُكُمْ أَن تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا وَإِذَا حَكَمْتُم بَيْنَ النَّاسِ أَن تَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ“Allah, size, emanetleri mutlaka ehline vermenizi ve insanlar arasında hükmettiğiniz zaman adaletle hükmetmenizi emrediyor.” ^{[Nisa 58]}

Haber-Yorum

 İman Edenlere Düşmanlık Bakımından En Şiddetli Olanlar İttifak İlan Edenlerdir

Haber:

Hindistan Başbakanı Modi Çarşamba günü Yahudi varlığını ziyaret etti ve Knesset'te bir konuşma yaptı; Netanyahu'nun konuşmasının ardından yapılan konuşmada, iki lider yeni bir eksen içinde stratejik ilişkilerini ve ittifaklarını teyit ettiler ve bir dizi anlaşma imzaladılar. (Ajanslar)

Yorum:

Modi ve Netanyahu, Knesset'te yaptıkları ve daha çok flörtleşmeye yakın olan ve bolca duygu içeren konuşmalarında, Hindistan ile Yahudi varlığı arasındaki tarihi ve stratejik ilişkileri ve güçlü bağları vurguladılar; ancak en belirgin ortak noktaları, her ikisinin de "terörizmden" muzdarip olmaları, "radikal İslam" karşısında stratejik ittifak kurmaları ve "barbar bir alanda" özgürlüklerin koruyucusu olmalarıydı. Ayrıca Netanyahu, kendi varlığı ile Hindistan'ın uluslararası bir ittifak ve eksen içinde olduğunu ilan etmiştir.

Yahudi varlığı ile Hindistan arasındaki ittifakın yeni olmadığını, aksine onlarca yıldır var olduğunu, ancak diplomatik ilişkilerin 1992'de resmiyet kazandığını belirtmekte fayda vardır; nitekim bu ittifakın temeli, Müslümanlara karşı ortak düşmanlıklarına dayanmaktadır; zira Hindistan uzun süredir Yahudi varlığının Pakistan'a karşı komplosunun üssü olmuştur; çünkü Yahudi varlığı, nükleer kapasitelere sahip bir Müslüman ülkesi olarak Pakistan'ı tehdit olarak görmektedir.Bu yüzden Hindistan ile Pakistan arasında son zamanlarda yaşanan çatışmada, saldırıda kullanılan Hindistan silahları arasında Yahudi varlığına ait silahlar ve insansız araçlar da bulunuyordu.

Hindistan ile Yahudi varlığı arasındaki stratejik ittifaka ve daha da açık bir şekilde iki terörist suçlu tarafından ifade edilenlere gelince: Hinduların Müslümanlara karşı barbarlığını yöneten Modi ve Filistin halkına karşı yok etme savaşına liderlik eden suçlu Netanyahu, İslam ve Müslümanlara karşı savaşın, tüm inanç ve dinlerden olan Müslümanların düşmanlarını rahatsız eden bir saplantı olmaya devam ettiğini ve onlara yönelik düşmanlığın, İslam ümmetinin düşmanlarını birleştiren ilişkilerin temelini oluşturmaya devam ettiğini açıkça göstermektedir.

Ancak kâfirlerin Müslümanlara, sırf Müslüman oldukları için gösterdiği bu düşmanlık hali yeni bir şey değildir. Nitekim Allah Azze ve Celle, onların haberlerini aziz Kitabı’nda bize haber vermiştir; zira şöyle buyurmuştur: لَتَجِدَنَّ أَشَدَّ النَّاسِ عَدَاوَةً لِّلَّذِينَ آمَنُواْ الْيَهُودَ وَالَّذِينَ أَشْرَكُواْ “İnsanlar içerisinde iman edenlere düşmanlık bakımından en şiddetli olarak Yahudiler ile şirk koşanları bulacaksın.” [Maide 82]Dolayısıyla bu zalimler arasındaki ittifak, hiç şaşırtıcı değildir. Zira Allahu Teala, Kerim Kitabı’nda şöyle buyurmuştur: وَإِنَّ الظَّالِمِينَ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ وَاللَّهُ وَلِيُّ الْمُتَّقِينَ “Şüphesiz zalimler birbirinin dostlarıdır. Allah ise kendisine karşı gelmekten sakınanların dostudur.” [Casiye 19]

Ancak garip olan şey, Hindular ve Yahudilerden oluşan bu düşmanlar Müslümanları nerede olurlarsa olsunlar bir ümmet olarak görmekte, onlara karşı bir ittifak kurulması gereken düşmanlar olarak bakmakta ve kalplerinde gizledikleri kini tamamen açık sözlülük ve küstahlıkla kusmaktadırlar; nitekim sık sık tekrarladıkları dini kanaatlerinden hareketle, bize karşı savaşlarını dini savaşlar olarak ilan ederlerken Müslüman başındaki yöneticiler ise başlarını kuma gömüp Müslümanları bir ümmet olarak birleştirebilecek her türlü bağı reddetmektedirler. Yani bu yöneticiler, bu ilan edilmiş savaşa rağmen, din ve ümmet temelli tüm mantık ve ilkelerden vazgeçmekteler, dahası bunlardan uzak durmaktadırlar.

Bu kâfirlerin korkusu ve Müslümanlara karşı birleşmeleri, İslam ümmeti içindeki gizli güç ve enerjiden ve bu ümmet içindeki değişim ve canlanma potansiyelinden kaynaklanmaktadır; bu kesinlikle Müslümanların başındaki yöneticilere duyulan bir korku değildir; zira Modi, farklı taraflarla ilişkilerinde denge arayan ülkelerle adeti üzere yaptığı gibi Müslümanların başındaki yöneticileri de hesaba katmış olsaydı, gaspçı varlıkla ittifakını açıklamazdı; örneğin Modi’nin Körfez ülkeleriyle olan ekonomik çıkarları Yahudi varlığıyla olanlardan on kat daha büyük olmasına rağmen, Yahudi varlığının çıkarları için korkuyor; ama bu korkaklık, zillet, ajanlık ve komplo, bunun da ötesinde Netanyahu, kendi ifadesine göre çökmekte olan Şii eksenine ve oluşmakta olan Sünni eksenine karşı Arap devletlerini de içeren yeni eksenini ilan ettiğinde, Müslümanların başındaki yöneticiler ve rejimleri onların zayıf noktası olmuşlardır ve ortadan kalkıncaya kadar olmaya da devam edeceklerdir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abdurrahman El-Ledavi

İslam'ın Yayılması: Otoritesini Dayatan Bir İmparatorluk Değil Daveti Taşıyan Bir Devlet

İslam'ın yayılma tarihi düşünüldüğünde, meselenin sadece ruhani bir hareket ya da imparatorluklar tarzında geleneksel askeri bir genişleme olmadığı, aksine küresel olarak daveti taşıyan ve hayat vakıasında İslam'ın hükümlerini ikame etmek için otoritesini genişleten belirli akideye dayalı bir devletin eylemi olduğu ortaya çıkmaktadır. Zira İslam, devleti Medine'de kurulduğundan beri bireysel bir davet olarak kalmamış, aksine orduya, Beytu'l Mâl’e, yargı sistemine, yürütme organına ve net bir dış politikaya sahip düzenli bir siyasi varlığa liderlik eden bir ideoloji olmuştur.

İslam'ın yayılmasını devletten bağımsız olarak “fikirlerin gücüne” indirgemek ne kadar yanlışsa, onu kılıçla zorlama olarak tasvir etmek de bir o kadar yanlıştır.Gerçek şu ki İslam'ı, milletlere taşıyan Hilafet Devleti'dir; zira davetin ve gücün arasını birleştiren ve cihadı, insanlar ile İslam'ın duyulmasının ve onun otoritesine boyun eğmenin arasını engelleyen rejimleri ortadan kaldırmanın bir aracı haline getiren Hilafet Devleti'dir.Dolayısıyla hedef, insanları İslam'ı kabul etmeye zorlamak olmamış, aksine insanların İslam'ın hükümleriyle yönetilmeleri için ülkelerinin İslam Devleti'nin otoritesine girmelerini sağlamak ve onların, dine girme ile zimmet akdi kapsamında kendi akideleri üzerinde kalma konusunda muhayyer bırakılmaları olmuştur.

Arap Yarımadası'nda İslam, otoritesi kurulana kadar zulüm gören bir davet olarak kalmış olup Medine'de devlet kurulduğunda ise, toplumun şeriatın hükümlerine göre düzenlenmesi, ardından da sınırların dışına hareket edilmesi gibi yeni bir aşama başlamıştır. Bu dönüşüm, İslam'ın sadece bireyleri ruhani olarak ıslah etmekle yetinmediğini, aksine hükümleri tatbik eden ve daveti taşıyan siyasi bir varlığın kurulmasının vacip olduğunu ortaya koymaktadır.Zira bu varlık olmadan davet, dar sınırlar içinde sıkışıp kalmaya devam edecektir.

Müslüman orduları Suriye, Irak ve Mısır'a doğru yola çıktıklarında, ganimet peşinde koşan savaşçı çeteler olmamış, aksine şerî biate sahip bir Halifenin liderlik ettiği ve akideden kaynaklanan siyasi bir vizyon kapsamında hareket eden bir devletin orduları olmuşlardır.Mesaj açıktır: Romalıların ve Perslerin egemenliğini ortadan kaldırmak ve onun yerine İslam'ın otoritesini ikame etmektir.Zira o dönemdeki mevcut sistemler, insanların İslam'ı seçmelerini engelliyorlardı; çünkü onlar, kendi nefsinden kanunlar çıkaran bir hükümdara boyun eğiyorlardı. Dolayısıyla İslam, yeryüzünü Allah'ın hükmüne boyun eğdirmek ve egemenliği Kayser veya Kisra'nın yerine şeriata vermek için gelmiştir.

İslam'ın bu ülkelerde yayılması, Müslümanların sadece ahlak olarak bir model sunmaları için değil, aksine adil bir yargı, disiplinli bir finans sistemi ve tebaanın işlerini belirli hükümlere gözeten kapsamlı bir sistem kurmaları için gerçekleşmiştir.Örneğin zekat, gelişigüzel bir sadaka değildir, aksine nasslarına göre toplanan ve dağıtılan bir farzdır. Yine haraç, tüketen bir unsur değil, aksine ümmetin maslahatını gerçekleştirecek şekilde arazi mülkiyetinin düzenlenmesidir. Ayrıca yargı, kapitalist anlamda yöneticiye boyun eğmek değil, aksine Kur'an ve sünnete muhakeme olunmaktır.

İslam'ın davet ile siyasetin arasını ayırmadığını anlamak önemlidir; zira daveti dünyaya taşımak devletin görevinin bir parçası olup cihad ise duygusal bir tepki değil, aksine halkları İslam'ın otoritesi altına girdirmek için sürdürülen bir dış politikadır.Bu nedenle İslam'ın yayılması gelişigüzel bir süreç değildir, aksine tek bir imamın liderliği altında tek bir devletin liderlik ettiği düzenli bir süreçtir.Siyasi varlığın birliği belirleyici bir faktördür; zira ümmet, tek bir karar, tek bir ordu ve tek bir sancakla hareket etmektedir.

Bugün Müslümanların vakıasına baktığımızda, birleştirici bir devletin yokluğunun temel bir fark olduğunu görürüz.Nitekim davet mevcut ve İslami duygular da hazır ama ümmeti birleştiren, İslam'ı kapsamlı bir şekilde uygulayan ve İslam'ı dünyaya taşıyan siyasi bir varlık mevcut değildir. Bugünkü mevcut ülkeler, İslam dışı bir temel üzerine kurulmuş olan ve siyaseti dinden ayıran ve kanunlarını da insan yapımı sistemlerden alan bölgeselci varlıklardır.Böyle bir gerçeklikte “İslam'ın yayılması” hakkında konuşmak, etkisi sınırlı davetsel bir konuşma olur; çünkü İslam'ı küresel güç dengesinde etkili bir güç haline getirecek ve uygulanmasının ardından hükümlerine insanların görebileceği şekilde pratik ve somut bir gerçeklik kazandıracak siyasi bir taşıyıcıdan yoksundur.

Tarih, İslam'ın bir devleti olduğunda Asya, Afrika ve Avrupa'ya yayıldığını kanıtlamaktadır; bunun nedeni Müslümanların her zaman daha kalabalık veya daha donanımlı olmaları değildir, aksine egemenliği şeriata veren ve davetin taşınmasını temel bir görev olarak gören bir akideye dayanan net bir siyasi projeye sahip olmalarıdır.Nitekim devlet zayıfladığında ve Hilafet düştüğünde, İslam'ın siyasi etkisi azalmış olup varlığı da, birleştirici bir otorite çerçevesinde değil, toplumların sınırları içinde kalmıştır.

İslam'ın yayılması aslında İslam'ı kamil bir şekilde tatbik edecek ve İslam'ı bir risalet olarak dünyaya taşıyacak Hilafetin kurulmasıyla bağlantılıdır.Tek başına bir fikir ne kadar güçlü olursa olsun, onu yönetim, siyaset, ekonomi ve toplum gerçekliğinde somutlaştıracak bir varlığa ihtiyaç duyar.İşte bu varlık mevcut olduğunda, akide bir yaşam biçimine ve bir yaşam sistemine dönüşeceği gibi davet de küresel değişim için bir güce dönüşecektir.

Buradan çıkarılacak açık ders, ümmetin küresel rolünü, sadece vaaz vermekle ya da İslam dışı sistemlerde kısmi reformlar yapmakla geri kazanamayacağı, aksine İslam'ı yönetimin temeli haline getirecek, İslami hayatı kamil bir şekilde yeniden başlatacak, daha sonra da bu nuru daha önce seleflerinin yaptığı gibi dünyaya taşıyacak siyasi bir varlığın yeniden kurulmasıyla geri kazanacağıdır.

Devlet kurulduğu gün İslam, bir otorite ve sistem olarak yayılmış olup devlet kaybolduğu gün ise siyasi varlığı gerilemiştir. Ümmetin bugünkü ve gelecekteki misyonu, bu iki unsur arasında belirlenmektedir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Mahmud El-Leysî - Mısır

Haber - Yorum

BİZ İŞGALCİ YAHUDİ VARLIĞI KARŞISINDAKİ KLAS DURUŞU ECDADIMIZ SELAHADDİN VE ABDULHAMİD’DEN GÖRDÜK!

Haber:

Cumhurbaşkanı Erdoğan, Suudi Arabistan ile Mısır gezisinin dönüş yolunda uçakta gazetecilerin sorularını yanıtladı. Gazze’ye de değinen Erdoğan, “Biz yıllardır ‘Mazlumun diline, dinine, inancına, derisinin rengine bakmayız’ demiyor muyuz? İşte bu, bizim klas duruşumuzdur” ifadelerini kullandı.

Yorum:

Türkiye’ye dönüşte uçakta gazetecilerin sorularını yanıtlayan Cumhurbaşkanı Erdoğan, ziyaretlerine ilişkin genel değerlendirmelerde bulunarak, Mısır ve Suudi Arabistan’la Filistin ve Suriye başta olmak üzere güncel gelişmelere dair istişarelerde bulunduğunu söyledi. Yine aynı şekilde insani yardım TIR'larının Gazze’ye girişlerinde halen ciddi kısıtlamalar ve sorunlar yaşandığını dile getiren Erdoğan, “Ancak “İsrail’in” tüm kışkırtmalarına ve ihlallerine rağmen, Gazze barış planının birinci aşaması tamamlanmıştır. Kimin barış, kimin savaş yanlısı olduğu bir kez daha ortaya çıkmıştır. Türkiye, Suudi Arabistan ve Mısır olarak tüm süreçlerin içinde olmayı, böylece Filistinli kardeşlerimizin hukukunu korumayı hedefliyoruz” dedi.

Bilindiği üzere Amerikan siyasi yörüngesinde hareket eden, Yahudi varlığının güvenliğini garanti eden ve Amerika’nın bölge siyaseti için kullanışlı aparatları olan Türkiye, Katar ve Mısır sözde garantör (“İsrail’i” korumak için) olan bu üç ülke geçtiğimiz ay Mısır’ın Şarm El Şeyh kentinde, Trump’ın karşısında zillet içerisinde aynen bir tespihin taneleri gibi dizilerek Trump’ın, Gazze’nin satış planının hayata geçirmesi için garantör olduğunu açıklamışlardı. Ne var ki; bu üç ülke ve diğer İslami beldelerin yöneticileri, işgalci Yahudi varlığının yüzlerce kez ateşkesi ihlal etmesine rağmen bugüne kadar somut hiçbir adım atmamış ve her zaman olduğu gibi yine kınama mesajları yayımlayarak mezalimi görmezden gelmişlerdir. Sözde ateşkes planının ilk aşaması bu şekilde geçilmiş ve Erdoğan’da, soykırım sürecinde ticareti kesmediği için çokça eleştirilmişti.

Cumhurbaşkanı Erdoğan, şimdi kalkmış işgalci Yahudi varlığı karşısında klas bir duruş sergilediğini söylüyor. Trump’ın Gazze’ye ihanet planı olan ve bu meşum planı hayata geçirmek için canhıraş bir şekilde hayata geçirmek isteyen bu liderler klas bir duruş sergilediklerini beyan ediyorlar. Bunların duruşları zilletten ve ihanetten başka bir şey değildir. Aynı şekilde adı Epstein dosyaları ile anılan aşağılık ve ahlaksız Amerikan Başkanı Trump’ın liderlik ettiği Gazze Barış Kurulu’na emrivaki bir söylemle koşarak giden, bu kurula katılanlar sanki bu liderler değillerdi. Bu aşağılık firavunun elini sıkan, O’nun la boy boy pozlar veren, bir beş dakika dahi olsa bu rezil adamla görüşmek için yalvaran ve bunu da itibar sayan yine bunlar değildi. Şimdi kalkmış Cumhurbaşkanı Erdoğan, hiç utanmadan ve sıkılmadan klas bir duruş sergilediğini söylüyor. Aslında gören gözler için Amerika’nın emrinde olan bu adamlar tam tersi bir duruş sergiliyorlar. Bu yöneticiler Müslümanlara karşı sert, kâfirlere karşı ise yumuşak bir tavır takınıyorlar.

Yine Cumhurbaşkanı Erdoğan, “Türkiye, Gazze barış planının olması gerektiği gibi işletilmesi ve Gazze'de huzurun, istikrarın yeniden tesis edilmesi için etkin bir rol oynayacaktır. Biz, Gazze'de Filistinli kardeşlerimizin hak ettikleri onurlu bir geleceğe ve kalıcı bir barışa ulaşmasını istiyoruz. Barışı, kağıt üzerinde değil, sahada tesis etmekten yanayız.” ifadelerini kullandı. Cumhurbaşkanı Erdoğan, hangi barıştan, hangi onurdan, hangi gelecekten bahsediyor! Mübarek Filistin topraklarında ve birçok ülkede yıkımı, kaosu ve istikrasızlığı meydana getiren Amerika değil mi? Siz, istikrarı, barışı ve huzuru yoksa Gazze’yi yerle bir eden, onurları ve şerefleri ayaklar altına alan işgalci varlığına ismini dahi bilmediği yıkıcı ve ölümcül silahları gönderen Trump’ın barış kuruluna katılarak mı? Yoksa “İsrail’in” güvenliğini sağlayacak adımlar atarak mı? Afganistan, Irak ve Suriye’de milyonlarca Müslümanı katleden Amerika ile birlikte hareket ederek mi? Ya da daha düne kadar diktatör ve firavun dediğiniz, Mısır’da Tahrir meydanında binlerce Müslümanı katleden eli kanlı katil Sisi ile birlikte mi? Yine Amerika’nın kölesi olan Suudi Arabistan’la mı? “İsrail’e” bölgede koruma zırhı sağlayan hain Arap rejimleri ile mi? Getireceğinize inanıyorsunuz. Bu bölgede istikrasızlığı ve huzursuzluğu meydana getiren ve tüm bunların kaynağı olan Amerika ve bölgede ön karakolu olan gasıp Yahudi işgalci varlık değil mi?  Fakat bilin ki bunların hiçbiri bu bölgeye güven ve emniyeti getiremeyecektir.

Bu bölgeye ancak barışı ve istikrarı meydana getirecek olan sadece İslam ve devleti olan Hilafetten başkası değildir. İşte bu devlet, bu mübarek topraklardan Amerika’nın elini kestiğinde ve işgalci Yahudi varlığının kökünü bu topraklardan söküp attığında o zaman evet asıl o zaman istikrar, huzur, emniyet ve güven yeniden gelecektir. İşte o zaman Müslümanlar Rableri ile güçlü dinleri ile izzet, şeref ve onur bulacak, sömürgeci kafirler ve zalimler karşısında klas bir duruş sergileyecektir biİznillah!..

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Yılmaz Çelik