Pazartesi, 06 Cumade’s Sânî 1448 | 2026/11/16
Saat: (Medine Saati İle)
Menu
ana menü
ana menü

Beşerî Sistemlerde Müslümanların Siyasi Makamlara Gelmesi

كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً
“Onların amelleri ıssız bir çöldeki serap gibidir. Susamış kimse onu su sanır. Yanına geldiğinde hiçbir şey bulamaz.” [Nûr 39]

Birçok insan, bazı Müslümanların Amerikan Senatosu ve Temsilciler Meclisinde sandalye kazanmasına sevinmiş, bu başarıyı İslam ve Müslümanlar açısından bir zafer olarak değerlendirmiştir. Oysa gerçek bunun tam tersidir. Bunu ortaya koymak için şunları ifade ediyoruz:

Birincisi: Bir Müslümanın siyasi veya yargısal herhangi bir egemenlik makamına gelmesi, İslam’ın da o makama geldiği anlamına gelmez. Bunun gerçekleşmesi ancak söz konusu siyasetçinin Kur’an ve Sünnet’i beraberinde parlamentoya taşıması ve üstlendiği makamın gereğini beşerî anayasaların hükümlerine göre değil, Kur’an ve Sünnet’in belirlediği şekilde yerine getirmesiyle mümkün olur. İslam’da parlamento (Ümmet Meclisi) üyesinin görevi, yöneticiyi ve yönetimde onunla birlikte bulunanları hesaba çekmektir. Eğer hükümeti ve devlet başkanını İslam’ın şer’î hükümlerine göre muhasebe ederse üzerine düşen şer’î sorumluluğu yerine getirmiş olur. İşte o zaman yalnızca bir Müslümanın değil, İslam’ın da siyasi makama ulaştığını söyleyebiliriz. Ancak milletvekili veya senatör gibi bir siyasetçi, beşerî anayasaya bağlı kalacağına yemin eder, kanun koyucuların bir parçası olmayı kabul eder ve Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın bütün insanlığa gönderdiği rahmet mesajına başvurmazsa, o zaman parlamentolardaki meslektaşlarıyla birlikte şeriata göre değil, beşerî anayasaya göre kanun yapma ve yöneticileri denetleme faaliyetlerine ortak olmuş olur. Böylelikle de insanların heva ve arzularını kanun koyucu ve ilah edinmiş olur. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

أَرَأَيْتَ مَنِ اتَّخَذَ إِلَهَهُ هَوَاهُ أَفَأَنْتَ تَكُونُ عَلَيْهِ وَكِيلاً “Heva ve arzusunu kendisine ilah edineni gördün mü? Artık sen mi ona vekil olacaksın?” [Furkân 43]

فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ثُمَّ لَا يَجِدُوا فِي أَنْفُسِهِمْ حَرَجاً مِمَّا قَضَيْتَ وَيُسَلِّمُوا تَسْلِيماً“Hayır! Rabbine andolsun ki onlar, aralarında çıkan çekişmeli işlerde seni hakem yapıp, sonra da verdiğin hükme, içlerinde hiçbir sıkıntı duymaksızın, tam bir teslimiyetle boyun eğmedikçe iman etmiş olmazlar.” [Nisa 65]

Aynı durum hâkimler için de geçerlidir. Müslüman bir hâkim, Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın indirdiği şer’î hükümlerle karar verirse İslam’ı adil yargı makamlarına taşımış olur. Ama beşerî kanunlara göre hükmederse o zaman Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeyen gayrimüslim bir hâkimin hükmettiği gibi hükmetmiş olur. Bu yüzden Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

الْقُضَاةُ ثَلَاثَةٌ: وَاحِدٌ فِي الْجَنَّةِ، وَاثْنَانِ فِي النَّارِ؛ فَأَمَّا الَّذِي فِي الْجَنَّةِ فَرَجُلٌ عَرَفَ الْحَقَّ فَقَضَى بِهِ، وَرَجُلٌ عَرَفَ الْحَقَّ فَجَارَ فِي الْحُكْمِ فَهُوَ فِي النَّارِ، وَرَجُلٌ قَضَى لِلنَّاسِ عَلَى جَهْلٍ فَهُوَ فِي النَّارِ “Kadılar/ hakimler/ yargıçlar üç sınıftır. Birisi cennette, diğer ikisi ateştedir. Cennette olanı, hakkı bilip onunla hüküm verendir. İnsanlar arasında bilgisizce hüküm veren ile hakkı bilip hükümde haksızlık yapan ise ateştedir.” [Ebu Davud] Bilindiği üzere Amerika’da ve diğer Batılı ülkelerde hâkimler, kendi tercihlerine göre belirledikleri şekilde, İslam’ın ceza sistemine göre değil, beşerî kanunlara göre hükmedeceklerine yemin etmektedirler.

İkincisi: Bilindiği üzere başta Amerika olmak üzere Batı’daki siyasi sistemler, 11 Eylül 2001 tarihinden bu yana sözde “terörle mücadele” adı altında İslam’a ve Müslümanlara karşı bir Haçlı savaşı yürütmektedir. Buna rağmen karar vericiler, Müslümanların seçimleri kazanmasına ve siyasi makamlara atanmasına izin vermektedirler. Bu durum, bazılarının zannettiği gibi Müslümanları sevdiklerinden veya Batı’daki, özellikle de Amerika’daki seçim sisteminin son derece iyi olmasından kaynaklanmamaktadır. Aksine, Müslümanların sömürgeci Batılı kapitalist devletlerin sistemlerine katılmaları, bu devletlere Müslümanların gözünde meşruiyet kazandırmaktadır. Böylece Müslümanlar, özellikle de bu ülkelerde yaşayanlar gerçekten bu yapıların bir parçası haline geldiklerini, bu devletlerin kendilerine ve ümmetlerine düşman ve hasım olmadığını, eğer düşman olsalardı Müslümanların siyasi makamlara gelmesine asla izin vermeyeceklerini düşünmeye başlamaktadırlar! Böylelikle bu devletlerin Allah’a, Rasûlü’ne ve Müslümanlara düşman oldukları gerçeği, bilinçsizce de olsa, onların zihinlerden silinmektedir. Mevcut sistemi ve onun mensuplarını dost edinmeye, Batılı devletlere mensup olmakla övünmeye başlamaktadırlar. Bunun sonucunda vatancılık (milliyetçilik), dinin önüne geçmektedir. Bu şekilde Batı’daki Müslümanlar etkisizleştirilmekte, sistemin içine çekilmekte ve sapkın toplum içerisinde eritilmektedirler. Böylece İslam beldelerinin dört bir yanında Haçlı saldırılarına maruz kalan ümmetlerinin yanında tavır almaktan uzaklaşmaktadırlar.

Üçüncüsü: Müslümanların laik Batılı hükümetlerde egemenlik makamlarına gelmeleri ve bu ülkelerin anayasaları ile kanunlarına göre yönetim, yasama veya yargı faaliyetlerinde bulunmaları, derin devlet ve İslam’a ve Müslümanlara düşmanlık besleyen hükümetler açısından gerçek bir kazanımdır. Çünkü onlar, İslam beldelerinde ümmete karşı yürüttükleri askerî, ekonomik ve siyasi savaşların yanı sıra, kendileri adına kirli işleri gerçekleştirmeleri için iş birlikçi Müslüman yöneticilerin oluşturduğu ittifakları ve ümmetin ordularını kullanmaktadırlar. Bununla da yetinmeyerek bazı Müslümanların bu makamlara gelmesini, Müslüman toplulukları hedef almak için kullanmaktadırlar. Bu toplulukları yanıltmakta ve mensuplarına büyük kazanımlar ve başarılar elde ettikleri izlenimini vermektedirler. Oysa bu, Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın buyurduğu gibi bir seraptan başka bir şey değildir:

كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً “Onların amelleri ıssız bir çöldeki serap gibidir. Susamış kimse onu su sanır. Yanına geldiğinde hiçbir şey bulamaz.” [Nûr 39] Bu durum, bizden öncekilerin yollarına (sünnetlerine) uymama ve onları dost edinmeme yönünde bize verilen emre aykırıdır. Nitekim Rabbimiz bizi bu konuda uyararak şöyle buyurmuştur:

وَدُّوا لَوْ تَكْفُرُونَ كَمَا كَفَرُوا فَتَكُونُونَ سَوَاءً فَلَا تَتَّخِذُوا مِنْهُمْ أَوْلِيَاء “Onlar, kendileri inkâr ettikleri gibi sizin de inkâr etmenizi ve böylece kendileriyle eşit olmanızı isterler. Bu nedenle onları dost edinmeyin.” [Nisâ Suresi 89]

Dördüncüsü: Müslüman topluluklar, bu ülkelerde iktidarda bulunan partilerin bazı Müslüman adayları desteklemesinin ve onları siyasi makamlara getirmelerinin, kendilerine karşı kurulmuş bir komplo olduğunu tam anlamıyla kavramalıdırlar. Bu komplonun amacı, İslam’a, Müslümanlara ve Müslüman topluluklara zarar vermektir. Bu yöneticiler açısından Müslümanların camilerinde veya özel hayatlarında birtakım dinî ibadetleri yerine getirmeleri önemli bir sorun teşkil etmemektedir. Ancak onların asıl korktukları şey, Müslümanların taşıdığı, hayatın tamamını düzenleyen kapsamlı bir sistem olan ve onların zalim, yozlaşmış ve sömürgeci uygarlıklarına alternatif oluşturan İslam’dır. Bu nedenle Trump’ın İslam’a ve Müslümanlara karşı yaptığı çok sayıda düşmanca açıklamanın yanı sıra, geçmişte Trump tarafından Ulusal Güvenlik Danışmanı olarak seçilen emekli General Michael Flynn’in İslam’ı bir “kansere”, siyasi İslam’ı ise “1,7 milyar insanın vücudundaki söküp atılması gereken habis bir ur”a benzeten o nefret dolu sözleri onların asıl tutumunu ifşa etmektedir. Bu nedenle Müslümanları Batı toplumunda eritmeye çalışmaktadırlar. Böylece Müslümanların, İslam’ın münker kabul ettiği şeylere karşı çıkmamalarını ve İslam’a, onun emrettiği marufa, bir din ve devlet olarak davet etmemelerini hedeflemektedirler. Hatta onları bunun da ötesine götürerek beşerî kanun ve anayasalara göre aday olmak ve aday göstermek gibi Allah Subhânehu ve Teâlâ’yı gazaplandıran uygulamaları gerçekleştirmeye yönlendirmektedirler.

Beşincisi: Aday olmak veya oy kullanmak suretiyle “seçim komplosuna” katılmamanın alternatifinin toplumdan soyutlanmak, etkisiz kalmak, ümmetin haklı davalarını savunmamak, Müslüman toplulukların haklarını talep etmemek ve kimliklerini korumamak olduğunu düşünenler yanılmaktadır. Aksine, doğru olan bunun tam tersidir. Kesin şer’î naslarda bildirildiği üzere Allah’ı ve Rasûlü’nü gazaplandıran şeylerden uzak durmak, İslam’ı alternatif bir medeniyet olarak insanlara davet etmek ve Müslüman toplulukların sahip oldukları hukuki hakları talep etmek, bir Müslümanın Allah’ı gazaplandıracak şekilde siyasi makamlara aday olmasını veya aday göstermesini gerektirmez. Müslüman topluluklar, hukuken hak sahibi bireyler olarak bu haklarını talep edebilirler. Çünkü bir insan kanuni hakkını ararken, hiçbir yetkili veya hukukçu ona; “Hangi partiye mensupsun?”, “Kime oy verdin?” veya “Oy kullandın mı?” kullanmadın mı?” diye sormaz. Bilakis kanun, bu hususlardan bağımsız olarak herkes için geçerlidir. Seçimlere katılmış olsun veya olmasın, bütün insanlar hukuki haklarını talep etme hakkına sahiptir. Dolayısıyla Müslüman toplulukların haklarının ancak iktidar için mücadele eden siyasi partiler ve onlara bağlı kurumlar gibi zalim siyasi yapılara katılarak elde edilebileceğini düşünmek veya söylemek, cehalet ve yanıltmadan başka bir şey değildir.

Amerika’daki Müslümanlar, Efendimiz Ömer el-Faruk (ra)’ın şu sözünü şiar edinmelidirler: “Ben hilekâr değilim. Hiçbir hilekâr da beni aldatamaz” Bu nedenle kendilerini hedef alan komplolara kanmamalı, Kur’an ve Sünnet’in kesin hükümlerine aykırı fetvaların peşinden gitmemelidirler. Ümmetlerinin ve dinlerinin temsilcileri olmalı, ümmetlerinin davalarını desteklemeli ve Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın bütün insanlığa gönderdiği dosdoğru dine davet etmelidirler. Bu dini yalnızca ibadetlerden ve ahlaki ilkelerden ibaret olarak değil, hayatın tamamını kuşatan kapsamlı bir sistem olarak sunmalıdırlar. Hayale ve seraba kanmamalıdırlar.

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ “Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah’ın ve Rasûlü’nün çağrısına uyun ve bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Yine bilin ki, O’nun huzurunda toplanacaksınız.” [Enfal 24]

Devamını oku...

Amerika'daki Ara Seçimlerin Anayasal Yönü Nedir?

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum
Amerika'daki Ara Seçimlerin Anayasal Yönü Nedir?

Haber:

Trump ve Cumhuriyetçi Partisi, Kongre’deki çoğunluğu Demokratlara kaptırdı.

Yorum:

Bu yorum, olayın doğrudan siyasi bağlamına değil, anayasal yönüne ışık tutacaktır.

ABD Başkanı, neden diğer ülkelerin devlet başkanlarından daha fazla yanında kendisine bağlı ve kendi partisinin kontrol ettiği bir yasama meclisinin bulunmasına hırs gösteriyor? Bunun nedeni oldukça basittir; çünkü Amerikan Anayasası, yasama organına (iki kanattan oluşan Kongre’ye), başkanın yürütme yetkileriyle rekabet edebilecek nitelikte yetkiler tanımıştır; bu da Kongre’nin yetkilerinin yalnızca yasama faaliyetleriyle sınırlı olmadığı, aksine başkanın yetkilerini kısıtlayan ve onun birçok kararının, projesinin ve iç, dış, askerî, mali ve diğer politikalarının önünde engel teşkil eden önemli ölçüde yürütme yetkilerini de kapsadığı anlamına gelmektedir.

Kongre’nin, başkanın yetkileriyle rekabet eden en önemli yetkileri şunlardır:

1- Savaş ilanı ve askerî komuta; savaş ilan etme konusunda anayasal yetkiye sahip olan sadece odur. Zira 1973 yasası, başkanı silahlı kuvvetleri yurt dışına göndermesinden itibaren kırk sekiz saat içinde Kongre'yi bilgilendirmekle yükümlü kılmakta ve Kongre'nin açık onayı olmadan kuvvetleri altmış ila doksan günden fazla orada tutmasını yasaklamaktadır.

2- Kongre bütçeyi ve finansmanını onaylamadığı sürece finansman ve harcamalar konusunda başkan, sınır duvarı inşa etmek veya sağlık programlarını finanse etmek gibi projelerini hayata geçiremez ve devletin parasından tek bir Dolar bile harcayamaz.Kongre, finansman yasalarını geçirmeyi reddederse, hükümetin işleyişi felce uğrar; bu da başkan üzerinde muazzam bir baskı aracı oluşturur. Bu ise Amerikan tarihinde defalarca yaşanmıştır.

3- Başkan, Senato’nun onayı ve tasdiki olmadan hükümetindeki bakanları, Yüksek Mahkeme yargıçlarını veya büyükelçileri atayamaz.

4- Uluslararası antlaşmalar konusunda başkan, diğer devletlerle olan antlaşmalar hakkında müzakere etme yetkisine sahiptir; ancak bu antlaşmalar Senato üyelerinin üçte ikisinin onayını almadan yürürlüğe giremez.

Bu yetkiler ve diğerleri, başkanın, projelerinin ve kararlarının çoğunluk tarafından engellenmemesi için Kongre’nin her iki kanadında da çoğunluğun kendisine bağlı kişilerden, yani genellikle kendi partisinden olmasına büyük özen göstermesine neden olmaktadır. Buna karşılık bu çoğunluğu kaybetmesi onu, kendi iradesine göre hareket edemeyen, adeta eli kolu bağlanmış birine dönüştürmektedir. Bu yüzden Amerikalılar, yasama meclisindeki çoğunluğunu kaybeden başkanı “topal ördek” olarak nitelendirmektedirler.
Bu yönetim sistemi modeli, yürütme organını bir ölçüde felce ve kargaşaya sürüklemektedir. Öyle ki başkanın çabasının azımsanmayacak bir kısmı, siyasi rakipleriyle girdiği iç seçim mücadelesine yönelmektedir; oysa herhangi bir devlette yönetim erkinin, gerek ülke içinde gerekse ülke dışında halkın işlerini gözetme esasına göre hazırlanmış olması gereken siyasi programlarına odaklanması gerekir. Dolayısıyla bu sistem, siyasi programlarının ne ölçüde doğru veya yanlış olduğuna bakılmaksızın, birçok başkanın başarısızlığa uğramasına yol açan etkenlerden biri sayılmaktadır.

Bundan dolayı yönetim sisteminin şekli, yönetim sistemlerini düzenleyen yasama organı üyeleri ile anayasa teorisyenleri arasında tartışma konusu olmuştur. Dolayısıyla yönetim sistemlerinin biçimleri arasında geniş çaplı farklılıklar ortaya çıkmıştır; yani özellikle yürütme yetkisinin kime ait olduğu, yürütme organının yetkilerinin kapsamı ve yasama ile yargı organlarının yürütme organıyla ne ölçüde rekabet ettiği hususlarında farklılıklar ortaya çıkmıştır.

Buna karşılık bütün beşerî ilişkileri kapsayan kapsamlı bir hukuk düzeni getiren İslam, yönetim sistemi meselesini Müslümanların diledikleri yönetim biçimini seçebilecekleri mubah alan içerisinde bırakmamış, aksine yönetim için ayrıntılı bir sistem koymuştur; bu alanda kesin olarak hükme bağladığı hususlardan biri de otoritenin bireysel olmasıdır; dolayısıyla İslam, kararları oylama, çoğunluk veya uzlaşma yoluyla alan kolektif yönetim meclisini caiz kılmadığı gibi devlet başkanı şeriatın hükümlerine bağlı kaldığı ve bunların dışına çıkmadığı sürece devletteki herhangi bir organın onun otoritesine ortak olmasını da caiz kılmamıştır. İslam Devleti’nde kuvvetler ayrılığının aslında söz konusu olmadığını belirtmek gerekir; zira sistemleri ve kanunları koyan yasama yetkisi diye bir şey mevcut değildir.Ümmet Meclisi (Ehlü'l-Hall ve'l-Akd) ümmet tarafından seçilmiş olsa bile yasama yetkisine sahip değildir; hatta insanlardan hiçbiri yasama yetkisine sahip değildir; çünkü esas alınan yasama, Allahu Teala'nın koyduğu ve Kitap ile sünnetten şer'î olarak istinbat edilen hükümlerdir.Hatta devletin, fakihlerin ihtilaf ettiği meselelerdeki içtihatlardan birini kendisi için kanun olarak benimsemesi ve mubahlar dairesine giren idari düzenlemeleri benimsemesi hususunda şeriat, bunları ehlü’l-hal ve’l-akdin (Ümmet Meclisi) yetkileri arasına koymamış, bilakis Ümmet Meclisine veya diğer uzmanlara danışsa bile bunları devlet başkanının yetkilerinden kılmıştır.

Buna göre siyasi iktidarın tüm yetkileri devlet başkanına tevdi edilmiştir; dolayısıyla genel bütçenin bölümlerini karara bağlayan o olduğu gibi bunları onaylamak için herhangi bir organın iznine de ihtiyaç duymaz; ayrıca askerî karar yetkisi münhasıran ona ait olduğu gibi uluslararası antlaşmaları ve ittifakları akdetmede yetki sahibi olan da odur. Devlet başkanı -veya onun adına görev yapan yöneticiler ve memurlar-, ister vezir, ister askerî komutan, ister üst düzey bir memur olsun, yani konumu ne olursa olsun devletteki herhangi bir memuru atama yetkisine sahiptir. Zira Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: مَنْ أَتَاكُمْ وَأَمْرُكُمْ جَمِيعٌ عَلَى رَجُلٍ وَاحِدٍ، يُرِيدُ أَنْ يَشُقَّ عَصَاكُمْ أَوْ يُفَرِّقَ جَمَاعَتَكُمْ، فَاقْتُلُوهُ “İşiniz (yönetiminiz) tek bir adam üzerinde birleşmiş iken her kim gelir de asanızı parçalamak veya cemaatinizi (birliğinizi) bölmek isterse onu öldürün.” Ve Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: لَا يَحِلُّ لِثَلَاثَةٍ يَكُونُونَ بِفَلَاةٍ مِنَ الْأَرْضِ إِلَّا أَمَّرُوا عَلَيْهِمْ أَحَدَهُمْ “İçlerinden birini kendilerine emir seçmedikleri müddetçe, üç kişinin bir vadide olması helal değildir.”  Dolayısıyla bu iki hadiste liderlik ve emirliğin, iki kişiye veya daha fazlasına değil, tek bir kişiye ait olduğu hiçbir şüpheye yer bırakmayacak kadar açıktır.

Bütün bunlar, İslam'da devlet başkanının her zaman istişarede bulunması gerektiği ve denetim ve muhasebe organları tarafından sürekli olarak muhasebeye ve hesap vermeye tabi olduğu gerçeğini ortadan kaldırmaz; bu organlar arasında Ümmet Meclisi, Vilayet Meclisleri, Mezâlim Mahkemesi, siyasi partiler olduğu gibi, tebaadan herhangi bir birey de yer alabilir.Ancak bu muhasebe ve hesap sorulması, onun yönetme yetkisini kullanmasını engellemek veya bu yetkiyi sınırlamak anlamına gelmez. Devlet başkanının bir kararının iptal edileceği tek durum, kararının şeriata aykırı olmasıdır. Bu kararı iptal etmede tek yetki sahibi ise, Allah Celle Celaluhu’nun şu kavlinde belirttiği Mezalim Mahkemesi'dir: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آَمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ فَإِنْ تَنَازَعْتُمْ فِي شَيْءٍ فَرُدُّوهُ إِلَى اللَّهِ وَالرَّسُولِ إِنْ كُنْتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآَخِرِ ذَلِكَ خَيْرٌ وَأَحْسَنُ تَأْوِيلًا “Ey iman edenler! Allah’a itaat edin. Rasul’e ve sizden olan ulu’l-emre (idarecilere) de itaat edin. Eğer bir hususta anlaşmazlığa düşerseniz -Allah’a ve ahiret gününe gerçekten inanıyorsanız- onu Allah’a ve Rasul’e götürün; bu hem hayırlı, hem de netice bakımından daha güzeldir.” [Nisa 59]Allahu Teala bu ayette, yönetenlere ve yönetilenlere aralarında bir anlaşmazlık çıktığında, aralarında Allah’ın Kitabı ve Peygamberi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetiyle hüküm verecek bir kâdıya başvurmalarını emretmiştir.

İşte bu, siyasi sistemimizin bir bölümüdür; bu da Rabbimizin Kitabı’ndan ve Peygamberimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetinden çıkarılmış şer’î hükümlerdir; bu hükümler de bizi, kanun koyucuların yasalarına, anayasa uzmanlarının, siyaset filozoflarının ve sosyologların teorilerine dalıp kaybolmaktan kurtaracaktır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed El-Kasas

Devamını oku...

El Sayed’in ABD Ara Seçimlerindeki Zaferi, Amerika’daki Müslümanlar İçin Bir Zafer Sayılır mı?

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum
El Sayed’in ABD Ara Seçimlerindeki Zaferi, Amerika’daki Müslümanlar İçin Bir Zafer Sayılır mı?

Haber:

ABD Kongresi ara seçimlerinde, Demokrat aday Abdul El Sayed (Abdurrahman es-Seyyid), Michigan eyaletinden Senato koltuğunu kazandı; böylece Amerika Birleşik Devletleri tarihinde ilk Müslüman senatör oldu.Özellikle bizzat Amerikan Başkanı'nın yürüttüğü ve El Sayed’i hedef alan Müslüman karşıtı kampanyanın ardından birçok kişi bu zaferi, Amerika'daki Müslümanlar için tarihî bir zafer ve başarı olarak değerlendirdi. Bu kampanya, modern Amerikan siyasetindeki İslam karşıtı en düşmanca kampanyalardan biri olarak nitelendirildi. Ayrıca birçok Müslüman, Yahudi varlığını ve Gazze'deki suçlarını reddeden tutumunu, Amerika'nın Yahudi varlığına yönelik askerî yardımların durdurulması çağrısını ve Amerika'nın Orta Doğu'ya askerî müdahalesine karşı çıkmasını göz önünde bulundurarak El Sayed’in zaferini kendileri için de bir zafer olarak gördü.

Yorum:

Bunun Amerikalı Müslümanlar için bir dönüm noktası olduğu ve onların ülkede yabancılar ve içerideki düşmanlar olarak görülmek yerine kabul edilmelerine giden bir yol açtığı fikri farazi bir fikirdir; aynı şekilde Senato'da, Temsilciler Meclisi'nde, hatta doğrudan Beyaz Saray'da Müslüman bir temsilcinin bulunmasının, Müslümanların yerel veya uluslararası düzeydeki çıkarlarını güvence altına almanın ya da ülkede karşı karşıya kaldıkları Müslüman karşıtlığıyla veya yaygın ayrımcılıkla mücadele etmenin bir yolu olduğu inancı da farazi bir fikirdir.

Pew Araştırma Merkezi tarafından gerçekleştirilen ve bu baharda yayımlanan bir kamuoyu araştırmasına göre, Amerikalı yetişkinlerin %42’si Müslümanların Amerika üzerinde olumsuz bir etkisi olduğunu söylemiş ve %51’i ise İslam’ın diğer dinlere kıyasla şiddeti daha fazla teşvik ettiğini ifade etmiştir.Pew Araştırma Merkezi tarafından 2017 yılında gerçekleştirilen başka bir kamuoyu araştırmasında ise Amerika’da doğmuş Müslümanların %61’i, bir önceki yıl içerisinde bir tür ayrımcılığa maruz kaldıklarını bildirmiştir.Aslında İslamofobinin körüklenmesi, yıllardır Amerika'nın siyasetinde etkili bir güç olmuştur; hatta Amerika'da siyahlara yönelik ırkçılıktan daha yaygın olduğu bile ifade edilmiştir.

Trump, Müslüman çoğunluklu bazı ülkelerin vatandaşlarının Amerika’ya girişini kısıtlayan ve Müslümanlara yönelik seyahat yasağı olarak bilinen uygulamayı yürürlüğe koymasına rağmen 2024 yılında ikinci kez başkanlık seçimlerini kazandı; bu ise Demokrat Parti, yerel medya veya seçmenler tarafından kayda değer bir muhalefetle karşılanmayan bir kararnameydi.Dolayısıyla -ister El Sayed, ister Mamdani, ister İlhan Omar, ister Rashida Tlaib ya da başkaları olsun- Müslümanların iktidar makamlarına seçilmesi yoluyla bu devasa İslamofobi dalgasıyla mücadele edilebileceği olasılığına inanmak tamamen yanlıştır. Peki Obama'nın seçimleri kazanması ülkede siyahlara yönelik ırkçılıkla mücadele edilmesine veya onların yaşam koşullarının ya da haklarının iyileştirilmesine katkıda bulundu mu?Rishi Sunak'ın İngiltere Başbakanı olması, İngiltere’de Asyalılara veya göçmenlere yönelik ırkçılığın azaltılmasına katkıda bulundu mu? Taassupla oy sandıkları yoluyla mücadele edilemez; aksine komşularımızla, iş arkadaşlarımızla ve toplumlarımızla etkili iletişim kurarak, tüm yönleriyle İslam'ın hakikatini anlatarak ve evlerimizde, okullarımızda, kolejlerimizde, üniversitelerimizde, camilerimizde, medyada ve diğer platformlarda gerçekleştireceğimiz diyaloglar aracılığıyla İslam ve Müslümanlar hakkındaki tüm yanlış anlatıları kararlılıkla çürüterek mücadele edilir.

Buna ek olarak El Sayed’in senatör olarak ya da başka herhangi bir Müslümanın ABD Kongresi’ne seçilmesinin, Yahudi varlığına verdiği sarsılmaz destek de dahil olmak üzere Amerika'nın dış politikasını etkileyebileceği fikri, tamamen hayal ürünüdür. Zira Amerika, dış politikası sömürgeci hedeflere dayanan, ahlaki ve insani değerleri göz ardı ederek siyasi ve maddi kazançlarını en üst düzeye çıkarmaya çalışan kapitalist bir devlettir.Amerika’nın Yahudi varlığına verdiği sabit ve açık destek, herhangi bir yönetici, siyasi parti veya belirli bir yönetimi aşmakta olup devletin tarihine ve süreklilik arz eden politikalarına kök salmıştır; zira Yahudi varlığının varlığı ve refahı, Amerika’nın stratejik ve siyasi çıkarlarına hizmet etmektedir; dolayısıyla Yahudi varlığı, Orta Doğu’da Amerika’nın istihbarat ve güvenlik açısından temel dayanaklarından biri olmasının yanı sıra Amerikan askeri teçhizat ve teknolojisinin de başlıca alıcılarından biridir.Ayrıca dış politika yönelimi, bireysel olarak senato üyeleri tarafından değil, öncelikle başkanın yürütme erki ve yönetimi tarafından belirlenmektedir.

Buna ek olarak Demokratların Kongre üzerindeki kontrolünün, Amerika'nın Yahudi varlığına yönelik politikasında kayda değer bir değişiklik meydana getirebileceğine inananlar tamamen yanılıyorlar. Peki onlar Gazze'deki soykırıma karşı herhangi bir ciddi tavır aldılar mı?Hatta onların girişimleri, Yahudi varlığına yapılan silah satışları, Batı Şeria’da yerleşimcilerin genişlemesi ve şiddet eylemleri hakkında komisyonlarda oturumlar düzenlemenin ötesine geçmemiştir; belki de silah satışlarına sınırlı kısıtlamalar getirilmesini, yerleşimcilere veya yerleşimlerden gelen ürünlere yaptırım uygulanmasını desteklemekle sınırlı kalmıştır (ki bu tür adımların atılmış olması hâlinde bile) ancak bunların hiçbiri, Amerika’nın Yahudi varlığına yönelik desteğinde, himayesinde, güçlendirmesinde ve korumasında esaslı hiçbir değişikliğe yol açmamıştır.Bu arada vahşi işgal, Filistin topraklarının ilhakı, Mescid-i Aksa'ya yönelik ihlaller, keyfî tutuklamalar ve işkence ile Gazze'deki soykırım hız kesmeden devam edecektir.

Dolayısıyla El Sayed’in bu seçimlerde zafer kazanması kutlama gerekçesi olmadığı gibi aynı şekilde Mamdani adlı kişinin de New York belediye başkanı seçilmesi veya başka Müslümanların Kongreye seçilmesi, Amerika içindeki veya dışındaki Müslümanlar için hiçbir gerçek değişiklik meydana getirmeyecek ve Amerikan dış politikasının diğer kurbanlarının yanı sıra Filistinlilerin çektiği acıları bile hafifletmeyecektir.Demokratik sisteme dâhil olmak yoluyla Müslümanlar için yerel veya uluslararası düzeyde olumlu bir değişim gerçekleştirilebileceğine inanmak tamamen yanlış bir düşüncedir; zira seçilmiş kişiler, maddi kapitalist ideolojiye dayalı bir sistem içinde faaliyet göstermektedirler; bu sistemin önceliği ise, stratejik veya mali bir çıkar söz konusu olduğunda soykırımı desteklemek de dahil olmak üzere her zaman siyasi ve ekonomik kazançlar elde etmektir. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَالَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَابٍ بِقِيعَةٍ يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاء حَتَّى إِذَا جَاءهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئاً  “İnkâr edenlerin yapıp ettikleri, susamış kimsenin geniş düzlüklerde görüp su zannettiği serap gibidir; sonunda gelip ona ulaşınca orada bir şey bulamaz.” [Nisa 39]Ayrıca Peygamberimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem, Kureyş'in kendi sistemleri altında kendilerine yönetici olması yönündeki teklifini reddederek İslam dışı bir sisteme katılmanın haram olduğunu açıklamıştır; çünkü bu, Allah Subhanehu ve Teala’nın şeriatı yerine beşerî yasalara egemenlik vermek anlamına gelmektedir.

Hayatın herhangi bir alanındaki başarımızı, Rabbimizi razı etmeyen herhangi bir işi yapmak yoluyla gerçekleştirmek mümkün değildir. Filistin, işgali gözeten ve koruyan sisteme dahil olmakla asla özgürleşmeyecektir; aksine Müslümanlara yardım etmek ve onları savunmak için ordusunu seferber eden bir devlet kurmakla özgürleşecektir; bu devlet ise, Müslümanların koruyucusu ve kalesi olan Nübüvvet Minhacı üzere Hilafettir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Esma Sıddık

Devamını oku...

Kuveyt, İran’ın Misilleme Hesapları Arasında Amerikan Üslerinin Hedef Alınmasından Irak Üzerinden Yayılma Risklerine

  • Kategori Makaleler
  •   |  

Kuveyt, İran’ın Misilleme Hesapları Arasındaµ
Amerikan Üslerinin Hedef Alınmasından Irak Üzerinden Yayılma Risklerine

ABD-İran çatışması olasılıkları artık İran topraklarının sınırlarıyla veya karşılıklı askerî tesislerin hedef alınmasıyla sınırlı değildir; aksine savaşın coğrafyası ve sınırlarıyla ve Tahran'ın çatışmanın kapsamını genişletmek ve ABD ve müttefikleri açısından savaşın maliyetini artırmak amacıyla bölgedeki silahlı müttefikler ağını kullanmaya ne ölçüde hazır olduğuyla ilgili daha geniş bir soruyu gündeme getirmektedir. Bu bağlamda, gerilimin tırmanma denklemindeki en hassas noktalardan biri olarak Kuveyt öne çıkmaktadır; Kuveyt’in öne çıkması ise, mutlaka işgal hedefi olması bakımından değil, İran baskısının uygulanacağı sahalardan birine dönüşebilecek coğrafi ve askerî bir konum olması bakımındandır.

Bu olasılık, Kasım 2026 başlarında, İran Meclis Başkanı Muhammed Bakır Kalibaf'ın, Devrim Muhafızları'ndan askeri yetkililer eşliğinde Bağdat'a gizli bir ziyaret gerçekleştirmesi ve burada Tahran yanlısı silahlı Iraklı grupların liderleriyle görüştüğüne dair medya haberlerinin dolaşıma girmesinin ardından daha da önem kazanmıştır. Dolaşımdaki anlatılarda, İran'ın yeni bir ABD saldırısına maruz kalması durumunda askeri destek düzenlemelerinin ele alındığı belirtildi.Bu ziyaretin veya toplantıların içeriğinin bağımsız bir resmî teyidi olmamasına rağmen bu ziyaret, Tahran ile bir dizi Iraklı gruplar arasındaki örgütsel ve askerî ilişkinin geçmişinden ve Kudüs Tugayı Komutanı İsmail Kaani'nin Irak'taki önceki faaliyetlerinden dolayı önem kazanmaktadır.

En dikkat çekici olan ise, başka haberlerde geçen, Basra vilayetindeki Irak güvenlik güçlerinin hareketliliği ve silahlı grupların gerek insansız hava araçlarıyla gerekse sızma ve kara operasyonları yoluyla Kuveyt'i hedef alma olasılığına karşı bir önlem olarak gerçekleştirildiği belirtilen askerî takviyelerdir. Ayrıca araştırma tahminlerinde, Arifjan Kampı da dahil olmak üzere Kuveyt içindeki ABD kuvvetlerinin mevzilerinin hedef alınması veya Amerikalı askerleri esir almayı amaçlayan operasyonların gerçekleştirilmesi olasılıklarından da söz edilmiştir. Bununla birlikte bu bilgilerin, İran tarafından Kuveyt'in işgal edilmesine yönelik alınmış bir kararın kesin kanıtı olarak değil, takip edilmesi gereken göstergeler ve uyarılar olarak değerlendirilmesi gerekir.

Irak: Destek platformu mu yoksa çatışma sahası mıdır?

İran'ın bölgesel nüfuzunun en önemli araçlarından biri, Irak içinde askerî ve siyasi varlığa sahip silahlı gruplar ağını temsil etmesidir. Bu ağ Tahran'a, tüm operasyonları mutlaka kendi düzenli kuvvetleriyle yürütmek zorunda kalmadan misillemenin kapsamını genişletme, yeni cepheler açma ve kendisiyle yaşanacak herhangi bir ABD çatışmasının maliyetini artırma imkânı sağlamaktadır. Buradan hareketle Irak, gelecekteki herhangi bir çatışmada askeri ve siyasi bir destek üssüne dönüşebilir; zira Irak’ın güneyi, özellikle de Basra vilayeti, silahlı gruplara Kuveyt’e yakın coğrafi bir alan sağlamasının yanı sıra Körfez’deki petrol tesislerine ve hayati önem taşıyan deniz koridorlarına da bir yakınlık sağlamaktadır.

Ancak mesele sadece İran'ın grupları yönlendirme kapasitesiyle değil, aynı zamanda onların davranışlarını ne ölçüde kontrol altında tutabildiğiyle de ilgilidir. Zira gruplar, hesapları ve öncelikleri bakımından mutlaka tek tip bir yapıdan oluşmamaktadır; çünkü bazı taraflar, belirli bir dönemde Tahran'ın istediği sınırları aşan tırmandırıcı kararlar alabilir. Kayma tehlikesi de işte burada yatmaktadır: Yani sınırlı destek operasyonları, tarafların seyrini kontrol edemeyeceği bölgesel bir çatışmaya dönüşebilir.

Ayrıca komşu bir ülkeyi hedef almak için Irak topraklarının kullanılması, Irak hükümetini son derece karmaşık bir denklemle karşı karşıya bırakmaktadır; zira hükümet, bir yandan ülkenin egemenliğini korumak ve topraklarının komşu ülkelere zarar vermek amacıyla kullanılmasını engellemekle yükümlüyken, aynı zamanda da göz ardı edilemeyecek askerî ve siyasi güce sahip silahlı grupların nüfuzuyla karşı karşıyadır.

Neden özellikle Kuveyt?

Kuveyt, ABD'nin Körfez'deki askerî hesaplarında hassas bir konuma sahiptir. Başta Arifjan Kampı olmak üzere ABD güçlerinin ve askerî tesislerinin buradaki varlığı, Tahran'ın Washington'a yönelik misillemesinin kapsamını genişletmeye karar vermesi hâlinde burayı hedef almayı düşünebileceği noktalardan biri hâline getirmektedir.İran'ın olası bakış açısına göre Kuveyt'i hedef almanın hedefi mutlaka doğrudan Kuveyt'i cezalandırmak olmayabilir; aksine hedef, ABD'nin askerî varlığı üzerinde baskı kurmak ve Washington'a, bölgedeki üslerinin ve müttefiklerinin savaşın sonuçlarından uzak kalamayacağı mesajını vermek olabilir.

Burada, Amerika'nın askeri varlığına ev sahipliği yapan bir konum olarak Kuveyt'in hedef alınması ile Kuveyt'in, onun kurumlarının ve hayati tesislerinin hedef alınması arasında ayrım yapmak gerekir. Zira ilki, İran'ın askerî misilleme hesaplarına dahil olabilirken, ikincisi ise çok daha geniş siyasi, ekonomik ve bölgesel riskler barındırmaktadır.

Kuveyt'in hassasiyeti, Irak'ın güneyi ve Körfez'in kuzeyiyle bağlantılı olan coğrafi konumu ve güvenliğinin enerji ve ticaret akışının istikrarıyla bağlantılı olması nedeniyle artmaktadır. Dolayısıyla buradaki herhangi bir güvenlik istikrarsızlığının etkisi kendi sınırlarında kalmayacak, aksine petrol piyasalarına, deniz taşımacılığına, yatırımcıların güvenine ve küresel tedariklerin güvenliğine kadar uzanabilecektir.

İşler Kuveyt'in işgal edilmesine kadar varabilir mi?

Burada; füze ve insansız hava aracı saldırıları, sızma veya sınırlı kara harekâtı, ardından işgal ve toprak üzerinde kontrol sağlama gibi tırmanmanın üç düzeyinin arasını ayırmak önemlidir.  

İran'ın ve silahlı grupların sahip olduğu kapasitenin niteliği ve geleneksel bir kara savaşına girmeden üsleri ve askerî tesisleri hedef alma imkânı göz önüne alındığında birinci düzeyin gerçekleşme olasılığı daha yüksektir.

İkinci düzeye, yani Irak-Kuveyt sınırından sızma veya sınırlı bir kara harekâtı düzenlenmesine gelince; bu, hazırlıklı olunması gereken bir olasılık olmaya devam etmektedir; ancak bu, bir ülkeyi işgal etme ve kontrol altına alma kapasitesinden farklıdır.

Kuveyt'in işgal edilmesi senaryosuna gelince, bu ihtimal çok daha düşüktür. Zira işgal, sadece sınırları geçmek veya ani bir saldırı uygulamakla gerçekleşmez; aksine büyük düzenli kuvvetlere, birleşik bir komutaya, sürekli ikmale, ikmal hatlarını güvence altına alma, arazi üzerinde kontrol sağlama ve çatışmanın sonuçlarını yönetme kapasitesine de ihtiyaç duymaktadır. Iraklı silahlı gruplar ise, mevcut kapasiteleriyle Kuveyt gibi bir ülkeyi uzun süreli olarak işgal edebilecek durumda görünmemektedir.

Bunun da ötesinde Kuveyt'in işgal edilmesi, çatışmayı dolaylı baskı operasyonlarından ABD ile açık bir savaşa dönüştürebilecek ve geniş çaplı bir Körfez ve uluslararası müdahaleye yol açabilecektir. Bu nedenle maliyet-fayda hesaplamaları açısından tehdit, sızma ve sınırlı saldırıların kullanılması, işgal girişiminden daha olası görünmektedir.

Üslerin hedef alınmasından küresel ekonominin yıpratılmasına

Kuveyt'e yönelik tırmanma olasılıklarının, enerji ve deniz yolları mücadelesinden bağımsız olarak okunması imkansızdır. Zira Körfez, sadece askeri üslerin yayıldığı coğrafi bir alan değil, aynı zamanda dünyanın en önemli enerji tedarik merkezlerinden biridir. Dolayısıyla onun güvenliğindeki herhangi bir aksama, petrol akışına, deniz sigortacılığına, taşımacılığa, fiyatlara ve tedarik zincirlerine yansır.

Buradan hareketle çatışmanın Körfez ülkelerine kadar genişlemesi, savaşı Washington ile Tahran arasındaki askerî bir çatışmadan küresel bir ekonomik krize dönüştürmenin bir aracı olabilir. Zira tehdit çemberi genişledikçe, deniz seyrüseferini, üsleri ve tesisleri korumanın maliyeti yükselir ve piyasalar ve hükümetler üzerindeki baskılar artar; bu da İran'ın bir müzakere kartı veya caydırıcılık aracı olarak kullanabileceği bir husus olabilir. Ancak bu süreç, İran açısından büyük bir risk de barındırmaktadır; zira Körfez ülkelerini tehdit etmek, onları Amerika ile güvenlik ve askerî alanda daha fazla yakınlaşmaya sevk edebilir ve Amerika'ya askerî varlığını genişletmek için ilave gerekçeler sunabilir; böylece Amerika'nın bölgeden çekilmesini veya geri adım atmasını sağlamak yerine, tam tersine onun askerî varlığını artırmasına yol açabilir.

En gerçekçi okuma, Amerika'nın üslerinin ve hayati tesislerinin hedef alınmasının veya silahlı gruplar aracılığıyla sınırlı operasyonlar uygulanmasının, Kuveyt'i işgal etme planından daha olası olduğuna işaret etmektedir. Ancak işgal ihtimalinin zayıf olması, tehlikenin de zayıf olduğu anlamına gelmez; zira sınırlı saldırılar, geniş çaplı bir güvenlik ve ekonomik kargaşaya yol açmak için yeterli olabilir ve kontrol altına alınması zor bir tırmanışın önünü açabilir.

Buna karşılık Körfez ülkelerinin Amerika ile İran arasındaki çatışma denkleminin rehinelerine dönüşmemesi gerektiği gibi Irak topraklarının da bölgesel ve uluslararası hesaplaşmaların platformları haline gelmemesi gerekir. Çünkü devletlerin egemenliği ve halklarının güvenliğinin, çatışan güçlerin hesaplarına boyun eğmesi caiz değildir.

Yaklaşan çatışmanın ortaya çıkarabileceği en tehlikeli sonuç, tüm bölgenin açık bir cepheye dönüşmesi, rollerin askeri üsler, silahlı gruplar, deniz geçiş yolları ve petrol tesisleri arasında dağıtılması ve bölge halklarının ise savaşın bedelini ve sonuçlarını tek başlarına üstlenmesidir.

Dolayısıyla bölgeyi Amerika'nın yaklaşan planından korumak ancak İslam çatısı altında birleşmemiz, izzetimizi savaş meydanlarına geri taşımamız, tek devletimiz, tek kararımız ve tek Halifemizle küresel merkezimizi yeniden talep etmemiz ve tüm dünya öfkelense bile Allah'ın rızasını kazanmak amacıyla İslami hayatı yeniden başlatmamızla mümkün olacaktır. Bugün bizler her şeye sahibiz ancak birlikten, karar birliğinden, kader birliğinden ve bizi bir araya getiren ve kucaklayan ideolojiden yoksunuz. O halde ülke yıkılmadan ve insanlar öldürülmeden önce acele edin ve çalışanlarla birlikte çalışın.

Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَسَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِّن رَبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّمَاوَاتُ وَالْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ “Rabbinizin mağfiretine mazhar olmak ve takva sahipleri için hazırlanmış olup gökler ve yer kadar geniş olan cennete girmek için yarışın!” [Al-i İmran 133]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Devamını oku...
Bu RSS beslemesine abone ol

SİTE BÖLÜMLERİ

BAĞLANTILAR

BATI

İSLAMİ BELDELER

İSLAMİ BELDELER