Körfez'in Askerlerine: Cahiliye Şeyhlerinin Mesajlarına Aykırı Olan Bir Mesaj O Halde Dinleyin!

Ümmetin çok ciddi bir bocalama ve kaybolma içinde olduğu ve Rabbimizin rızasını kazanacak doğru yola rehberlik edecek birine ihtiyaç durulduğu bir zamanda, hala önde gelen şeyhlerin hak bir tutum sergilemediklerini, cehaleti ayırt edip ona karşı mücadele etmediklerini, aksine rejimlerin yanında yer almakta ısrar ettiklerini, onların yasaklarının sınırlarını aşmadıklarını, hatta onlardan bazılarının bu rejimlere boyun eğmeye ve onların güvenli alanlarında dolanmaya devam ettiklerini görmekteyiz.

Ümmetin alimlerinden bazıları, son on yıllarda Batı ve Yahudi varlığının ümmete karşı yürüttüğü büyük savaşlara tanıklık etmişler ve herkes için olduğu gibi onlar için de, Müslüman ülkelerdeki mevcut rejimlerin Müslüman beldelerde kâfirlerin ajanı oldukları sabit olmuştur. Zira Müslüman ülkeleri yabancı askerlerin üsleri için otlaklar haline getiren, Müslüman ülkelerin hava sahasını kâfirler için açan, Yahudileri destekleyip onların balonlarını şişiren, Müslüman halklardan binlerce kişiyi öldüren, onları yeryüzüne dağıtan ve düşmanlarına teslim eden işte bu rejimlerdir; sonra bu rejimlerin Allah'a, Rasulü'ne ve müminlere yönelik düşmanlığını ve ihanetini gösteren tüm bu bariz gerçekliklere rağmen önde gelen bazı alimlerin hâlâ Allah için onların zulümlerinin karşısında durmadıklarını, aksine onların zina ilişkisine karşı evlilik hükümlerini düşürenlerden daha çirkin bir şekilde İslam'ın itaat ve dostluk konusundaki siyasi hükümlerini düşürdüklerini görmekteyiz!

Şeyh Osman el-Hamis, Körfez'de savaşan askerlere yönelik bir videoda onlara dua etmekte, onlara övgüde bulunmakta ve onların cihatlarını “Allah yolunda bir cihat” olarak nitelendirmektedir! Ancak açık olan gerçek şu ki, Körfez ülkelerinin ordularında ümmetin evlatlarını görevlendirdiği bu savaş, bölgedeki Amerika’nın stratejik çıkarları için olan bir savaş olduğu gibi utançtan başka hiçbir şey getirmeyen Patriot şemsiyesi altında yürütülen bir savaş olup Allah yolunda cihatla hiçbir ilgisi yoktur.

Allah yolunda savaş ve Allah yolunda ribat (İslam topraklarını ve Müslümanları düşman saldırılarına karşı korumak amacıyla sınır boylarında veya stratejik noktalarda nöbet tutmak), şerefli ve asil anlamlar olup şeyhlerin ve rejimlerin diğer kuyruklarının bunları lekelemeleri caiz değildir; çünkü bu cihadî anlamlar, kindar kâfir Batı’nın izinden giderek ya da Batı’ya bağlılık ve bağlantı gereği rejimlerin dikte ettiği şeylerle gerçekleşmez; aksine Peygamberimiz Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in bize haber verdiği gibi sadece tek bir anlamla gerçekleşir: مَنْ قَاتَلَ لِتَكُونَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيَا فَهُوَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ “Kim yalnız kelimetullah yüce olsun diye savaşırsa işte o Allah yolundadır.” Dolayısıyla gayesi küfrün kelimesinin üstüne Allah'ın kelimesini yüceltmek için olmadıkça Körfez askerlerinin cihadının Allah yolunda olması mümkün değildir.

Körfez askerleri de dahil olmak üzere Müslüman askerlerden talep edilen cihat, İslam’a yardım etme için olan savaştır; bu yüzden hiç kimse İran'ın savaşının İslam'a yardım etmek için olduğuna aldanmasın; aksine hakikatinde bu savaş, Müslüman ülkeleri zayıflatmak için Batı'nın nüfuzunu genişletme ve ister İran'da isterse başka yerlerde olsun bölgeyi güçten soyutlama planlarını pekiştirmek içindir; ayrıca bu savaş, Amerika'nın bölgedeki bazı rejimleri içine çektiği uydurma mezhep savaşlarını pekiştirmek için olup bu mezhep savaşından kazançlı çıkan ise fırsat kollayıp duran Batı'dır.

-Tartışma konusu olan- bu söz, Körfez askerlerinin hareke geçirilmesinin, Amerikan askeri üslerini korumakla yetinilmeyip İran ile savaşmak için olduğu varsayımına dayanmaktadır!

Körfez’deki Müslüman askerlerin, yabancı askeri üslerin ve Batı ile yapılan ortak güvenlik ittifaklarının ve anlaşmalarının sömürgecilik şekillerinden biri olduğu gibi İslam beldelerine uzanan kâfir elin dayanak noktaları olduğunu anlamaları gerekir; zira Irak, Yemen ve Suriye'de siyasi hedefleri gerçekleştirmek, Müslüman ülkeleri yıkmak ve buralardaki Müslümanları öldürmek için bu ortak anlaşmalar uyarınca bu üslerden kaç askeri operasyon başlatılmıştır?!

Mevcut gerçeklik bağlamında Allah yolunda savaşa gelince; bu, Batı’nın nüfuzunu ve Yahudi varlığını Müslüman ülkelerden temizlemeye yönelik bir savaş olmalıdır. Yahudiler ve Amerikalılar, Müslümanların başındaki yöneticilerin kirli güvenlik ve lojistik örtüsü ve desteğiyle Müslümanların semalarında uçaklarını uçururken, kalbinde Allah’ı birleyen, elinde silah ya da emrinde bir tabur bulunan herkesin, ülkeyi kurtarmak ve onu tüm bu kirlerden arındırmak için harekete geçmesi gerekir; ayrıca özellikle Körfez, Mısır, Ürdün ve Suriye askerlerinden Yahudi varlığına komşu olanların Batı askeri üslerine ve Yahudi varlığına karşı savaşması gerektiği gibi bu savaştan, İslam'a ve Allah'ın kelimesine yardım etmenin hedeflenmesi gerektiği gibi birçok kişinin, hatta hatırı sayılır sayıda şeyhin kulaklarını tıkadığı küfrün kelimesini küçük düşürmenin de hedeflenmesi gerekir.

İşte biz burada, Sykes-Picot sınırlarını, ulusal haritaları ve rejimlerin kanunlarını aşarak sizlere sesleniyoruz ey Körfez askerleri ve sizlere tek bir akideyle sesleniyoruz; bizler, -rejimler, sınırlar ve anlaşmalar- gibi gerçekliğin putlarını kırıyoruz... bunları sizin önünüzde kırıyoruz ve onları zihinlerinizden çıkarıyoruz ki böylece gayeniz sadece Allah ve O’nun Firdevsül Âla'sı olsun.

Allah yolunda cihat işte budur ve Allah yolunda ribat işte budur; ama Allah’ın kelimesini yüceltmeye yönelik olmayan hiçbir şey, Allah yolunda bir cihat değildir; aksine tağutlar yolunda bir cihat olup bu da Müslümanların sorunlarını karmaşık hale getirmekte ve bu sorunları pekiştirmektedir. Bunun için Körfez ordusuna diyoruz ki; Allahu Teala’nın size emrettiği şu kavlini dinleyin: يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ اتَّقُواْ اللّهَ وَابْتَغُواْ إِلَيهِ الْوَسِيلَةَ وَجَاهِدُواْ فِي سَبِيلِهِ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ “Ey iman edenler! Allah’tan korkun. O’na yaklaşmaya vesile arayın ve O’nun yolunda cihad edin ki kurtuluşa eresiniz.” [Maide 35]

Sizlere “Emirlerinizi ve yöneticilerinizi dinleyin” diyenlere sakın kulak asmayın. Ey Körfez askerleri şunu biliniz ki; sizler emirlerinize ve yöneticilerinize muhtaç değilsiniz, aksine onlar size muhtaçtır ve sizler, size ihtiyaç duyanlar karşısında daha güçlüsünüz ve onlara muhtaç değilsiniz! Her şeyden önce şunu biliniz ki, şüphesiz Allah da size muhtaç değildir: وَمَن جَاهَدَ فَإِنَّمَا يُجَاهِدُ لِنَفْسِهِ إِنَّ اللَّهَ لَغَنِيٌّ عَنِ الْعَالَمِينَ “Her kim cihad ederse, ancak kendisi için cihad etmiş olur. Şüphesiz Allah, âlemlere muhtaç değildir.” [Ankebut 6] Yani sizler, damarlarınızdaki kanları dolaştıran ve ruhlarınız sadece O’nun elinde olan Allah’a muhtaçsınız demektir; haydi o zaman Allah’ın safı ile tiranların safı arasındaki güç dengelerini düşünün, sonra da Allah'ın huzuruna neyle karşılanacağınızı siz seçin. Esselamu Aleykum.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Saba Ali – Mübarek Toprak (Filistin)

Haber - Yorum

Ağaçtan İnmek İçin Hayali Bir Zafer İlan Etmek

Haber:

ABD Başkanı Trump, 23/03/2026 tarihinde, “Savaş bence kazanıldı. Onların donanmaları yok, hava kuvvetleri yok veya hiçbir şeyleri yok” açıklamasında bulunarak İran'ın bir anlaşma yapmak istediğini belirtti. 11 Mart'ta Kentucky eyaletinde yaptığı konuşmada: “Biz kazandık... Her şey ilk saat içinde bitti, ama biz kazandık” diyerek İran'ın 58 savaş gemisini ve hava kuvvetlerini imha ettiğini iddia etti ve şöyle dedi: “İran Donanması artık yok, Hava Kuvvetleri ve hava savunma sistemleri de öyle... İranlılar ne pahasına olursa olsun bir anlaşma imzalamak istiyor... İran'daki tüm liderler gitti, kendisiyle konuşabileceğimiz kimse kalmadı ama uygun kişilerle görüşüyoruz... İranlıların nükleer silahlara sahip olmasına izin veremeyiz ve onlar da bunu kabul ettiler… İran'ın hava ve deniz kuvvetlerini yok ettik; artık ne uçak savunma sistemleri, ne radarları, ne de komutanları kaldı... İran'da biz zafer kazandık ve onlar bizimle bir anlaşmaya varmak için can atıyorlar... İran'ın elinde artık çok az sayıda füze kaldı... İran'daki enerji santrallerini yok edebilirdik ama müzakereler sürerken bunu yapmaktan kaçındık... İran'ın başkentinin hava sahasında dilediğimiz gibi uçup dolaşıyor ve orada istediğimizi yapıyoruz.” (El Cezire)

Yorum:

İran'ın, Hürmüz Boğazı'ndan geçen hayati önem taşıyan deniz yolunu kapatarak küresel bir enerji krizi yarattığı bir zamanda Amerika İran'ı bu yolu açmaya zorlayamamakta ya da petrol tankerlerine güvence verilmiş olsa da onların boğazdan geçmesine ikna edememektedir... İşgalci Yahudi varlığındaki yerleşimciler İran füzelerinden korktukları için sığınaklarda uyuyup uyandıkları bir zamanda, Bahreyn’deki Beşinci Filo Komutanlığı gibi bölgedeki birçok Amerikan askeri üssünün hizmet dışı kaldığı bir zamanda, tüm takipçiler için Amerika'nın İran'a yönelik savaşındaki hedeflerine ulaşmada başarısız olduğu ve Amerika'nın beslemesi Yahudi varlığının ve topraklarında İran'a saldırı operasyonlar düzenlenen askeri üsleri barındıran kukla ajan ülkelerin ağır kayıplar verdiği açık bir hale geldiği bir zamanda... Evet böyle bir zamanda ve bu atmosferin altında Trump, kendisinin ve Netanyahu’nun tırmandığı ağaçtan onu indirecek hiç kimseyi bulamamıştır. Bu yüzden İran’a karşı zafer kazandığını iddia ederek ve tek taraflı sahte bir açıklama yaparak, İranlı liderlerin ne pahasına olursa olsun kendisiyle bir anlaşma yapmak istediğini öne sürerek, ağaçtan tek başına inmek zorunda kalmıştır.

Net bir şekilde ortaya çıkan gerçek şu ki, İran’ın lider kadrosunda ve askeri ve sivil altyapısında büyük kayıplar yaşamasına rağmen, Amerika ve Yahudiler İran’la olan savaşta yenilgiye uğramışlardır. Çünkü İran liderleri, Amerika’nın kendilerine ölümden başka bir seçenek bırakmamasının ardından ölüm kalım savaşına girmişlerdir; bu nedenle İran ne kadar can, mal ve altyapı kaybına uğrarsa uğrasın, liderlerinin teslim olması düşünülemez.

İran liderlerinin, kurnaz ve hain Amerika ile müzakere masasına geri dönmeyi kabul etmemeleri gerekir; zira Amerika, silahla başaramadığı zaferi, İran’ı müzakere masasına çekerek gerçekleştirecektir. Amerika İran'a üçüncü kez ihanet edene kadar onu gözetleyip durmaya devam edecektir. Bu nedenle Amerika ile herhangi bir iletişim kanalı açma ya da onun ajanları ve müttefiklerinden oluşan arabuluculara güvenme konusunda son derece dikkatli olmak gerekir. Peki bu nasihat, İmam Müslim, Buhari, İbn Mace ve Tirmizi’nin ülkesindeki bilinçli kulaklara ulaşacak mı?

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Bilal Muhacir – Pakistan

Haber - Yorum

Hak Sözün Silahı Çağın Canilerini Korkuttuğunda

Haber:

Avustralya İçişleri Bakanı Tony Burke, federal hükümetin nefret söylemi ve şiddete tahrikle mücadeleye ilişkin yeni yasalara dayanarak, Hizb-ut Tahrir örgütünün yasaklanması için resmi prosedürleri başlattığını açıkladı (SBS Arabic)

Yorum:

Hizb-ut Tahrir, Âlim Şeyh Takiyyuddîn en-Nebhani Rahimehullah tarafından kurulduğundan bu yana sadece hak söz silahını benimsemiş, sahih İslami bilinci yaymış ve İslam ile küfür arasındaki çatışmanın hakikatini ortaya koymuştur. Hiçbir zaman maddi bir eyleme başvurmamış, hiçbir şiddet biçimini benimsememiş; aksine Mekke’de Rasul Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in, Medine’de İslam Devleti’ni kuruncaya kadar fikri çatışma ve siyasi mücadele şeklinde çizdiği metotla çalışan fikrî ve siyasi bir partidir.

Madem ki onlarca yıldır durum budur; o halde bu kâfir ülkeleri partiyi yasaklamaya ve ona mensup olanları, on beş yıla varan hapis cezalarıyla suçlamaya iten şey nedir?! Bu, sahip olmadığı maddi silahtan olan bir korku değildir; aksine taşımış olduğu fikre karşı duyulan derin bir korkudur; bu fikir ise ümmetin onurunu geri kazandıracak, içinde Allah’ın hükmünü tesis edecek ve kâfirlerin çıkarlarını gözeten sömürgeci kapitalist sistemin egemenliğine son verecek olan Raşidi Hilafet fikridir. Zira sömürgeci kapitalist sistem, partinin davetinin doğruluğunun ve metodunda sebatının, dini hayattan ayıran ve ümmeti parçalanmış ve köleleştirilmiş bir halde tutan laik sistemin temellerini tehdit ettiğini fark etmektedir.

Bu korku yeni değildir; aksine Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in zamanından beri kâfirler arasında süregelen bir sünnettir. Zira Sallallahu Aleyhi ve Sellem onları bir tek olan Allah’ı birlemeye davet etmişti fakat onlar koltuklarından ve putlarından korktukları için karşı çıkmışlar, O’na karşı komplo kurmuşlar, O ve beraberindekiler eziyet görüp işkenceye uğramışlar ve yerlerinden edilmişlerdi. Aynı şekilde asrın zındıkları da zayıf tahtlarından korkuyorlar; bu yüzden haktan yüz çeviriyorlar, şeytanla dostluk kuruyorlar ve iman ehlini gözetleyip duruyorlar. يُرِيدُونَ أَن يُطْفِؤُواْ نُورَ اللّهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَيَأْبَى اللّهُ إِلاَّ أَن يُتِمَّ نُورَهُ وَلَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ “Allah’ın nurunu ağızlarıyla söndürmek isterler. Kâfirler istemese de Allah nurunu mutlaka tamamlayacaktır.” [Tevbe 32]

Ama karanlık ne kadar yoğun olursa olsun sabahın şafağı mutlaka doğacaktır; tıpkı selef-i salihin şöyle dediği gibi: “Ey kriz/sıkıntı! Şiddetlen ki (sonunda) feraha çıkasın/çözülesin.” Dolayısıyla Allah’ın vaadi kesinlikle gerçekleşecektir: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ “Allah, içinizden, iman edip de salih ameller işleyenlere, yeryüzünde mutlaka egemen kılacağına dair vaatte bulunmuştur.” [Nur 55]

O halde naim cenneti için çalışan kişinin, kendini kurtuluşun zamanını düşünerek meşgul etmemelidir; zira kurtuluş, başlarımızın üzerinde asılı durmakta ve varlığın yaratıcısının emrini beklemektedir; aksine kişi, bu Rabbani vaadi gerçekleştirmek için ciddi bir şekilde çalışmakla meşgul olmalıdır; zira Allah'a kalb-i selim ile gelenler dışında malın ve avladın bir fayda vermediği o gün, bundan dolayı sorguya çekilecektir.

Yeryüzünde Allah’ın hükmünü ikame etmeye davet sancağını taşıyan seçkin bir azınlığın arasında olmak büyük bir onurdur. وَفِي ذَلِكَ فَلْيَتَنَافَسِ الْمُتَنَافِسُونَ “Yarışanlar işte bunun için yarışsınlar!” [Mutaffifîn 26]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Hatice Salih

Şeriatın Egemenliği Önündeki Yapay Sınırlar Parçalandığında Tek Bir Ümmet Olacaktır

Hepimiz aynı kıbleye yönelerek namaz kılıyor, oruç tutuyor, aynı Kitabı okuyor ve tek bir Peygamber Sallallahu Aleyhi ve Sellem’e iman ediyoruz; ancak Müslümanların kutsallarından biri ihlal edildiğinde şu soru soruluyor: Bu hangi devlette meydana gelmiştir? Sanki İslam'a mensup olmak artık orduları harekete geçirmek, politikaları değiştirmek ya da öncelikleri belirlemek için yeterli değilmiş gibi. Sabit şerî hakikat ile akidede bir ama varlık olarak parçalanmış bir ümmet şeklinde dayatılan siyasi gerçeklik arasındaki büyük paradoks işte burada ortaya çıkıyor.

Tek bir ümmet olmak, duygusal bir slogan değildir, aksine siyasi gerçeklikte var olması gereken gerçek bir şerî vasıflandırmadır. Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَإِنَّ هَٰذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً “Şüphesiz bu bir tek ümmet olarak sizin ümmetinizdir.” [Müminun 52] Dolayısıyla ifade, talep olarak değil bir haber olarak; yani somutlaştırılması gereken şerî bir gerçekliğin beyanı olarak gelmiştir. Bu vahdet, hiçbir zaman sadece vicdani bir his olmamıştır; aksine Müslümanları, üzerinize İslam’ın hükümlerini tatbik eden ve İslam’ı dünyaya taşıyan tek bir İmamın altında bir araya getiren tek bir devlette somutlaşmıştır.

İslam'ın yönetimi gölgesinde bir Müslüman, Şam, Irak ve Mısır’ı birbirinden ayıran siyasi sınırları bilmediği gibi bir bölgeden diğerine geçişi, devletler arası bir geçiş olmamış, aksine tek bir devletin içindeki bir geçiş olmuştu. Zira hayatı düzenleyen ve yönetimi belirleyen bir akideye mensup olmak, salt toprak için değildi. Bu nedenle “ulusal egemenlik” mefhumu söz konusu değildi; aksine egemenlik şeriata, otorite ise ümmete aitti ve Halife’ye de yapay sınırları korumak için değil, İslam'ı uygulamak için biat ediliyordu.

Bu gerçeklik, akidevi bir bağ olan ideolojik bağ zayıfladığında ve yerel asabiyetler ideolojinin önüne geçtiğinde aşınmaya başlamıştır ki böylece 1924 yılında Osmanlı Devleti’nin yıkılmasıyla birlikte modern tarihteki belirleyici an gelmiştir. Burada sadece bir otorite devrilmemiştir; aksine Müslümanların birliğini temsil eden siyasi yapı da ortadan kaldırılmış ve yerine ulus devlet mefhumu getirilmiştir.

Batı sadece toprağı işgal etmeyi hedeflememiş, aksine fikri parçalamayı da hedeflemiştir. Bu yüzden sınırları belirlemiş, milliyetleri oluşturmuş ve meşruiyeti şeriatın hükümlerine değil, uluslararası tanıma bağlamıştır. Nitekim zamanla bu sınırlar, orduların koruduğu “siyasi kutsallıklar” haline gelmiş, bu sınırlar adına ümmeti birleştirmeye ve İslam'ı uygulamaya yönelik tüm projeler bastırılmış ve bu sınırları aşanlar egemenliği tehdit etmekle suçlanmıştır.

Ancak asıl soru şudur; bu hangi egemenliktir? Bu egemenlik, şeriatın egemenliği mi yoksa insan yapımı anayasanın egemenliği mi? Bu egemenlik, ümmetin egemenliği mi yoksa haritaları çizen ve roller belirleyen uluslararası sistemin egemenliği mi? Ulusal devlet doğası gereği sınırlı bir varlık olup uluslararası anlaşmalara mahkumdur, büyük güçlerin çıkarlarıyla bağlantılıdır ve meşruiyeti de ümmetin akidesinden kaynaklanmak yerine harici tanınmaya dayanmaktadır. Bu nedenle yönetici, ümmetin çobanı (gözeticisi) değil, sınırların bekçisi haline gelmiş olup ordu da tüm Müslümanların kalkanı değil, rejimi koruyan bir araç haline gelmiştir.

Bu gerçeklik, parçalanmış bir bilinç üretmiştir. Dolayısıyla Filistin dış dosyaya, Gazze insani bir meseleye, Keşmir bölgesel bir çatışmaya ve Suriye de içsel bir krize dönüşmüştür. Böylece cemaat sorumluluğu duygusu aşınmış ve onun yerini, açıklamalar ve sloganların ötesine geçmeyen mevsimlik bir dayanışma almıştır. Bu yüzden bir Müslümanın kanı artık tek bir ümmetin kanı sayılmamakta, aksine başka bir devlette meydana gelen bir olay olarak görülmektedir.

Gerçek bir ideolojik siyasi bakış açısı, bu parçalanmanın, yönetimin temelde şeriata muhalif olmasının doğrudan bir sonucu olduğunu gerçeğinden hareket eder. Çünkü İslam, birbiriyle rekabet eden onlarca varlık üretmek için gelmemiştir; aksine tüm Müslümanların işlerinin güdülmesini üstlenen tek bir devlet kurmak için gelmiştir. Ümmetin birliği, müzakere edilebilir siyasi bir tercih değildir; aksine Rasul Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in vefatından sonra Sahabelerin başka herhangi bir şeyle meşgul olmadan önce hemen bir Halife nasbetmek için acele ettikleriyle ortaya çıkan, nassların ve sahabenin icmasının delalet ettiği şerî bir hükümdür.

İslam’da egemenlik, halka, yöneticiye ve sömürgeci Batı'nın kurumlarına değil, yalnızca şeriata aittir. Otorite ise üzerine Allah'ın hükümlerini tatbik eden kimseyi seçen ümmete aittir. Ancak kanunlar Kur'an ve sünnetten başkasından elde edildiğinde, politikalar dış güçlerin diktelerine bağlanmakta ve Batı'daki efendilerin çıkarları ümmetin çıkarlarının önüne geçirilmektedir.

Ümmetin fikrini yeniden bilinçli hale getirmek vakıayı görmezden gelmek anlamına gelmez, aksine vakıanın hakikatini anlamak anlamına gelir. Örneğin sömürgecilik döneminde çizilen sınırlar şerî hükümler değildir, aksine güçle dayatılan siyasi düzenlemelerdir. Yine İslam’da şerî kaynak uluslararası tanıma değil, aksine İslam’ı tatbik etmek ve şeriatla olan yönetime biat etmektir. Dolayısıyla birleştirici siyasi bir varlığı yeniden tesis etmek için çalışmak, küresel sistemden çıkmak değil, aksine akidenin gerekliliğine bir geriş dönüştür.

Müslümanları aynı zamanda tek bir ibadette bir araya getiren Hac ve Ramazan, duygu ve hedef birliğinin canlı bir örneğini sunmaktadır. Ancak bu birlik, bilinçli siyasi bir projeye dönüşmediği sürece eksik kalacaktır. Bu yüzden İslam’ı tüm ümmete uygulayacak bir devlet kurmak için çalışmadan sadece duygusal birlikte yetinmek, dini ruhani bir alanla sınırlamak ve yönetim gerçekliğini dinden başkasına bırakmak anlamına gelmektedir.

Yeniden tek bir ümmet tesis etmek, haritalar üzerindeki sınırların kaldırılmasıyla değil, aksine sınırların meşruiyetinin zihinlerden kaldırılmasıyla, bu sınırları kutsallaştıran mefhumların sahteliğinin ifşa edilmesiyle ve aidiyetin İslam temelinde yeniden tanımlanmasıyla başlar. Ayrıca fikri çatışma, akide bağına kıyasla yapay bir bağ olan ulusal vatancılığın ortaya çıkarılmasıyla başladığı gibi siyasi mücadele de, Müslümanları tek bir İmamın altında birleştiren ve onların akide birliklerini pratik bir siyasi bir birliğe dönüştüren Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafet Devleti'ni kurmak için çalışmakla başlar.

Tek bir ümmet, şiirsel bir hayal değildir, aksine şerî bir farzdır.

Parçalanmışlık gerçekliği ile kalkınma imkanı arasında, belirleyici bir fikir durmaktadır; ya egemenlik yeniden şeriata verilip birleştirici bir varlık kurularak ümmet kalkınacak, ya da yapay sınırlar coğrafyaya hükmetmeye ve kararları kısıtlamaya devam edecektir ki böylece ruhlar ibadet zamanlarında bir araya gelse de beden parçalanmış olarak kalmaya devam edecektir.

إِنَّ هَذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ
“İşte sizin bu ümmetiniz bir tek ümmettir. Ben de sizin Rabbinizim. Öyleyse bana ibadet edin.” [Enbiya 92]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Mahmud El-Leysî - Mısır