Haber-Yorum

Kış İkinci Bir Nekbeye (Felakete) Dönüştüğünde... Gazze Açık Havada Tek Başına Direniyor

Haber:

UNRWA, 10 Aralık'tan bu yana Gazze'deki fırtına ve yağmurların 17 binanın çökmesine ve 42.000'den fazla çadırın tamamen veya kısmen hasar görmesine neden olduğunu tahmin ediyor. (El Cezire Net)

Yorum:

Gazze sadece kuşatma altında değildir; aksine ümmetin onun sesine yönelik ihanetini ortaya koyan, yöneticilerin korkaklığını ifşa eden ve çocukların kanlarının yıkanıp masumların çadırları bombalarla değil de yağmurla yerle bir edildiği bir zamanda dünyaya sessizliğin çirkinliğini gösteren bir aynadır.

Gazze bugün tek bir savaş yaşamıyor, aksine henüz sona ermemiş olan bir füze savaşı, başlamış olan kış savaşı ve bunların ardından gelen hastalık savaşı gibi birbiri ardına savaşlar yaşamakta olup bunların hepsi duvarları olmayan bir çadır alanında gerçekleşiyor.

Gazze'deki bir çocuk, uçakların bombasıyla mı yoksa çadırını yıkan bir sel baskınıyla mı uyanacak bilemiyor! Bombardıman altında çocuklarına veda eden anne ise, korkuyu yastık ve bilinmezliği de battaniye edinerek ıslak bir zeminde uyumak zorunda kalıyor.

Ateşkesin ardından Gazze, sanki savaş gerçekten bitmiş gibi tamamen göz ardı edilmektedir! Oysa gerçek şu ki, savaştan sonra gelenler daha da kötüdür; zira onun çadırları rüzgâra karşı kendi haline bırakılmış olup insanlar trend için fotoğraflarını takip ediyor, ekranlarda gözyaşı döküyor, sonra da hayatlarına devam ediyorlar!

Gazze halkı ise, bazen bombardımanla, bazen hastalıkla, bazen de yağmur suları altında kalan çadırın çökmesiyle her gün farklı şekillerde ölüyor.

En büyük ihanet ise, dünyanın söylenip durduğu geçici çözümlerin gerçekleşmemiş olmasıdır; hatta gerçekleşmiş olsa bile, bunlar basın toplantısındaki bir fotoğraftan ibaret kalıyor. Nitekim acziyet ile yüzüstü bırakma arasında kalan Arap yöneticiler, sıcak bir konteyner dayatma gücüne bile sahip olmadıkları gibi işgalcinin verdiği zararı durdurmaya zorlayacak bir karar bile alamıyorlar!Sanki Gazze ümmetin bedenin bir parçası değilmiş de, aksine ihanetlerini hatırlatmaması için susturmak istedikleri ağır bir yükmüş gibi.

Gazze'de kış, bulutların dağılmasıyla bitmez; zira zulmün soğuğu rüzgardan daha sert olduğu gibi bombardımanın şiddeti ise yağmurla kıyaslanamaz bile.İhtiyaçtan kurulan binlerce çadır, tıpkı yöneticilerimizin onurunun Yahudi varlığına karşı direnemediği gibi rüzgara karşı direnemiyor.Evleri bombalarla havaya uçurulmasından itibaren, parçalanmış çadırlar çocuklarının başlarındaki tek bir çatı haline gelmiş olup, şimdi de fırtınalar uçakların yıkamadığı şeyleri tamamlıyor.

Bu, birleşik bir cezadır: Zira dünkü bombalama, onları açık alanda fırtınalarla baş başa bırakmış ve dünyada her zaman bir sessizlik hakim.Filistinliler çadırlarının enkazı altında iki kez ölüyorlar: Birincisi işgal çadırlarını yıktığında, ikincisi ise çadırlarını yağmurda su basınca; peki şimdi yağmuru mu suçlamalıyız? Yoksa onları fırtınalardan ve soğuktan koruyacak araçlara sahip olanları mı?Fırtınalar sadece onlara özgü bir olgu değildir; ancak onlar için bir destek veya yardım olmadığından dolayı diğerlerinden daha fazla etkileniyorlar ve herkes Gazze'nin üzerine üşüşmüştür; çünkü Gazze onları ifşa etmiş, açığa çıkarmış ve maskelerini düşürmüştür.

Ey gururlu Gazze: Mobil evler girdirmek, geçici acil bir çözümdür; ama bir somun ekmek bile girdirmekten aciz olan kimse, sizin için geçici bir çözüm bile dayatamayacaktır!

Ey ordular; duygularınızı ve gururunuzu uyandırmak istiyor ve sizleri, kıyamet gününde kaçınılmaz olarak sizden uzaklaşacak olan yöneticilere itaat etmek yerine sizleri kurtaracak olan şeye davet ediyoruz.Yine sizleri, cihat etmeye ve içerisinde kumaştan yapılmış çadırlarda ya da uluslararası bir dilencinin gözetiminde değil, onurlu bir şekilde yaşayacağımız Allah'ın şeriatıyla yönetecek bir devlet kurmak için çalışanların yanında yer almaya davet ediyoruz. O halde gelin işgali ortadan kaldıralım, onun ardında gelenleri onarmayalım ve sürgünü uzatmamak için de Hilafeti kuralım.

Allahu Teala şöyle buyurmuştur: انفِرُوا خِفَافاً وَثِقَالاً وَجَاهِدُوا بِأَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَّكُمْ إِن كُنتُمْ تَعْلَمُونَ “(Ey müminler!) Gerek hafif, gerek ağır olarak savaşa çıkın, mallarınızla ve canlarınızla Allah yolunda cihad edin. Eğer bilirseniz, bu sizin için daha hayırlıdır.” [Tevbe 41]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Menal Ümmü Ubeyde

Haber-Yorum

Yetmiş Yıllık Aptallık!

Haber:

Bakanlar Kurulu Genel Sekreterliği Çarşamba günü yaptığı açıklamada, Sudan'ın bağımsızlığının 70. yıldönümünü kutlamak amacıyla 1 Ocak 2026 Perşembe gününün ülkenin tüm eyaletlerinde resmi tatil olacağını duyurdu. (Sudan Haberleri, 31/12/2025)

Yorum:

Her yıl, özellikle 1 Ocak'ta, devlet dairelerindeki çalışma döngüleri durdurulur ve Bağımsızlık Günü olarak adlandırılan gün kutlanır; peki gerçekten bağımsızlık elde edilmiş midir?

Bu soruyu cevaplamak için bağımsızlığı tanımlamak gerekir; bağımsızlık, bir ülkenin sömürgecinin boyunduruğundan kurtulması, politikalarında özgür hale gelmesi ve siyasi, ekonomik, askeri, kültürel ve diğer alanlarda işlerinin dizginlerine sahip olması anlamına gelmektedir; peki bu anlamda Sudan, gerçekten bağımsız mıdır?!

Sömürgeci kâfir İngilizler, 1956 yılında zahiri olarak Sudan'dan çekildiler ama ülke siyasi, ekonomik, kültürel ve diğer açılardan sömürge olarak kaldı ve hâlâ da kalmaya devam etmektedir.

Siyasi olarak ise; Sudan'ı yönetmek için oluşturulan ilk anayasa, 1953 yılında İngiliz yargıç Stanley Baker tarafından oluşturan ve geçiş dönemi olarak adlandırılan anayasanın aynısıdır; nitekim bu anayasa hala daha sonra oluşturulan tüm anayasaların, hatta kurtuluş rejiminin 1998'de insanları İslami bir anayasa olduğu şeklinde aldatmaya çalıştığı anayasanın iskeletini oluşturmaktadır. Oysa bu anayasa ismi dışında İslam’dan hiçbir şey içermemekte olup dini hayattan ayırma temeline dayanan Batılı anayasaların aynısı olduğu gibi ister sivil isterse askeri olsun dinin yönetimden ve siyasetten ayrılması gibi aynı temele dayanan yönetim sisteminin de aynısıdır. 

Ekonomi konusuna gelince; temelleri ve dalları itibariyle İslam'a aykırı ve faize dayalı olan kapitalist sistem, Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu aracılığıyla faizli kredilerle ekonomimizi zincire vurmuş ve böylece Sudan, yeraltı ve yerüstü kaynaklarındaki zenginliğine rağmen faizli fonlara 60 milyar Dolardan fazla borçlanmıştır. Dolayısıyla insanlar, yoksulluğu yaratan ve yoksulları öldüren Uluslararası Para Fonu'nun politikalarının uygulanması ve ayıca sömürgeci İngilizlerin ayrılmasından önce Sudan'da iç savaşları ateşleyen İngiltere ve Amerika önderliğindeki sömürgeci kafir Batı ülkelerinin yaptıkları yüzünden aşırı yoksulluk içinde kalmaya devam etmiştir.Bu savaşların en sonuncusu ise, Sudan'daki İngiliz nüfuzunu ortadan kaldırmak için Amerika tarafından alevlendirilen savaş olup bu savaşta yüzbinlerce masum insan öldürülmüş, onurlar çiğnenmiş, paralar yağmalanmış, sağlık, eğitim, su ve elektrik altyapıları tahrip edilmiş ve Amerika hala zehirli yemeği pişene kadar yöneticilerimizi manipüle etmeye ve bu saçma ve lanetli savaşı uzatmaya devam etmektedir...Nitekim tüm bu trajedilerden sonra bizler,temeli bir kez daha Güney Sudan'ın ayrılması için kullanılan kendi kaderini tayin etme aldatmacasıyla Sudan'ı Mısır'dan ayıran bağımsızlıktan bahsediyoruz!

Bu bir bağımsızlık değildir, aksine Sudan halkının yetmiş yıl boyunca yaşadığı aptallık ve aldatmalardır. Bu aptallıktan ise ancak, siyasi, ekonomik, içtimai ve diğer hayatımızı, Allah'ın bizden razı olduğu Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafetin olduğu İslam Devleti'nin gölgesinde akidemiz temelinde ikame ederek gerçek bir kurtuluşla çıkabiliriz. Özellikle de bizler bunu, 105 yıl önce Hilafetin yıkıldığı ve koruyucusuz ve kalkansız bir hale geldiğimiz Receb ayında yapmalıyız; nitekim Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ “İmam bir kalkandır, onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.”

Haydi o zaman ey Sudan halkı, yıkılmasının yıldönümünde Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafeti kurmak için çalışalım; zira sömürgecilikten ve aptallıktan farklı ve gerçek bağımsızlık işte budur.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İbrahim Osman (Ebu Halil) - Sudan

Trump yönetimi 15 Aralık 2025’te, 1 Ocak 2026’da yürürlüğe girmesi planlanan seyahat yasağı politikasının büyük ölçüde genişletildiğini duyurdu. Beyaz Saray’a göre; Burkina Faso, Mali, Nijer, Güney Sudan, Suriye ve Filistin Yönetimi seyahat belgesi sahipleri artık ABD’ye giriş yapamayacak. Bu son kararla birlikte, sınırlı istisnalar dışında –ki bu istisnalar “ABD’nin ulusal çıkarlarına hizmet ettiği” düşünülen kişileri kapsamaktadır– toplamda 19 ülke vatandaşına ve Filistin Yönetimi belge sahiplerine vize verilmeyecektir.

Yönetim bu genişlemeyi; göçmenlerin incelenmesi ve geçmişlerinin araştırılmasındaki sözde eksiklikler, yabancı hükümetlerin bilgi paylaşım uygulamalarındaki zayıflık, izin verilen kalış süresini aşma oranlarının yüksekliği ve Amerikan terörle mücadele hedeflerinin ilgili ülkelerin politikalarıyla uyumsuzluğu gibi ulusal güvenlik kaygılarına dayandırdı.

Güvenlik söyleminin ötesinde, yönetim bu seyahat yasağının daha geniş siyasi hedeflere hizmet ettiğini iddia etmektedir. Reuters/Ipsos tarafından yapılan bir ankete göre Trump’ın halk desteği yüzde 39 ile tarihinin en düşük seviyesine gerilemiştir. Dolayısıyla attığı bu adımın, giderek zayıflayan siyasi tabanı yeniden canlandırmayı amaçladığı anlaşılmaktadır. ABC tarafından yapılan anketler, özellikle ekonomideki kötü gidişat nedeniyle Cumhuriyetçi Parti ve “MAGA” (Amerika’yı Yeniden Büyük Yap) hareketi destekçileri arasında ciddi bir motivasyon kaybı yaşandığını ortaya koymaktadır.

Göç üzerindeki kısıtlamaları artırarak Trump yönetimi, istihdamı koruma, sınır güvenliğini sağlama ve sınır dışı etme gibi seçim vaatlerini pekiştirmeye çalışmaktadır. Göçmenler özellikle hedef alınan bölgelerden gelenler sürekli olarak işsizlik, suç, uyuşturucu kaçakçılığı ve kamu kaynakları üzerindeki baskının sorumlusu gibi gösterilmektedir. Bu söylemler korkuyu körüklemekte ve göçmenleri iç istikrarsızlığın başlıca kaynağı olarak sunarak kamuoyundaki şüpheyi derinleştirmektedir.

İç sorunları yatıştırmanın yanı sıra, bu seyahat kısıtlamaları küresel çapta nüfuz ve güç kullanma araçları olarak da kullanılmaktadır. Burkina Faso, Mali ve Nijer arasında bölgesel bağımsızlığı ve ekonomik-siyasi iş birliğini güçlendirmek amacıyla kurulan bu ittifak, Amerika’nın Avrupa nüfuzunu Afrika’dan söküp atma ve yerine kendi hegemonyasını kurma çabalarına engel teşkil etmektedir. Hatta Hristiyanları koruma iddiasıyla Nijerya’nın bombalanması ve geçmişteki doğrudan tehditler bile, Amerika’nın bu bölgedeki nüfuz planlarının bir parçası olarak görülebilir. Suriye ve Filistin Yönetimi’nin listeye dahil edilmesi, Amerika’nın Orta Doğu’daki jeopolitik çıkarlarıyla ve özellikle Yahudi varlığı ile olan stratejik ittifakıyla doğrudan bağlantılıdır.

Yönetimin bu politikalarının orantısız bir şekilde Müslümanları hedef aldığı aşikâr; zira listedeki 19 ülkeden 12’si Müslüman çoğunluklu ülkelerdir. Bu yasak; bazı İslami grupların terör örgütü olarak sınıflandırılması ve Müslüman aktivistlerin alıkonulması gibi İslam karşıtı adımların daha geniş bir parçası olarak değerlendirilebilir.

Tarihsel olarak Amerika, çeşitli etnik ve dini geçmişlerden gelen göçmen dalgalarını özümsemiş ve genellikle “Amerikan eritme potası” olarak tanımlanan ortak bir ulusal kimliğin oluşmasına katkıda bulunmuştur. Pek çok göçmen topluluğu zamanla entegre olurken, Müslümanlar kendilerine özgü dini ve kültürel kimliklerine bağlı kalmaları nedeniyle özellikle hedef alınmıştır. Amerika nüfusunun çok küçük bir yüzdesini oluşturmalarına rağmen dini değerlere sıkı sıkıya bağlılıkları, aile yapılarının sağlamlığı, yüksek eğitim seviyeleri ve yasalara uymalarıyla tanınmaktadırlar. Bu ilkesel duruşları, Müslüman toplulukları hem Cumhuriyetçi hem de Demokrat yönetimler tarafından daha fazla incelemeye ve şüpheye maruz bırakmıştır.

Küresel dinamiklerin değişmesiyle birlikte ABD, yerleşik hegemonyasına karşı artan meydan okumalarla karşı karşıyadır. Korku ve dışlamaya dayanan bu tür politikalar, onun küresel konumunu ve temel ilkelerini baltalama tehdidi taşımaktadır. Seyahat yasağının genişletilmesi yalnızca bir göç politikası değil; siyasi stratejinin, küresel nüfuz mücadelesinin, iç politika ve İslam’la yaşanan ilkesel çatışmanın kesiştiği bir adımdır. Müslümanların ve göçmenlerin tehdit olarak sunulması, ekonomik istikrarsızlık, enflasyon, altyapı çöküşü ve politika başarısızlıkları gibi iç sorunlardan kamuoyunun dikkatini başka yöne çekmenin bir aracıdır.

Buna karşılık İslam, göç konusuna kökten farklı bir perspektiften bakmaktadır. Modern ulus-devletlerin benimsediği ırk ve milliyet temelli yaklaşımın aksine Hilafet eliyle uygulandığında İslam, ırkı, kökeni, rengi veya dini ne olursa olsun tüm insanların gözetilmesini esas alan hukuki ve dini bir sistem sunmuştur. Can ve mal güvenliklerini, ibadet etme haklarını ve yargıya başvurma haklarını garanti altına alan şer’i bir ahit uyarınca Gayrimüslimlerin ülkeye giriş yapmalarına ve ikamet etmelerine izin veriliyordu. Kısıtlamalar ırksal veya ulusal değil, tamamen güvenlik esasına dayanıyordu. Modern göç sistemlerinin iş gücü piyasası, demografik mühendislik veya ulusal kimlik merkezli yapısının aksine Hilafette serbest dolaşım esasen kanunlara bağlılık şartına dayanıyordu.

Hilafet aynı zamanda ırksal kapsayıcılığı ve ekonomik yeterliliği temel ilkeler olarak benimsemiştir. İslam, ırk veya etnisiteye dayalı her türlü hiyerarşiyi kesin biçimde reddeder. Tarih boyunca Hilafet; Araplar, Afrikalılar, Farslar, Türkler, Kafkasyalılar, Yahudiler ve Hristiyanlar dâhil olmak üzere çok çeşitli halkları yönetmiş; bunların birçoğu üst düzey idari ve ilmî görevlerde bulunmuştur. Hilafet, bu çeşitli halklar arasında uzun süreler boyunca toplumsal uyumu korumuş; milliyetçilik ve demografik tehdit kökenli mevcut göçmen karşıtı söylemler İslam toplumunda yer bulamamıştır.

Bugün insanlığın, yeni bir yönetim modeline acil ihtiyacı vardır. İslami yönetim modeli olan Hilafet; dinin rehberliğinde, adalet ve kolektif sorumluluğa dayalı bir sistem sunmaktadır. Bu sistem, ırk, etnik köken, renk, din veya göçmenlik statüsüne bakmaksızın tüm insanlar için bakım ve onuru garanti eder.

ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Fox News’te Sean Hannity ile yapılan son röportajda, “radikal İslam”, yayılmacı Hilafet ve Batı’ya yönelik tehditler gibi artık tanıdık hale gelen söylemleri yeniden gündeme taşıdı. Onun bu açıklamaları yalnızca 11 Eylül sonrası yirmi yıldır tekrar edilen dili yansıtmakla kalmadı, aynı zamanda daha derin bir gerçeği de gün yüzüne çıkardı: Güçlü ve birleşik bir İslam dünyasından duyulan o köklü korkuyu.

Hannity, Trump’ın öncülük ettiği “Önce Amerika” doktrini bağlamında sorular yöneltti. Rubio’nun cevabını doğru anlayabilmek için, ABD dış politikasının işgaller, rejim değişiklikleri, ulus inşası ve Orta Doğu’yu demokratikleştirme etrafında döndüğü 2000’li yılların neomuhafazakâr (neokon) dönemini hatırlamak gerekir. Sözde liberal düzeni teşvik etme kisvesi altında yapılan ve uygulanmaya konulan bu politikalar halen de devam etmektedir; oysa asıl amaç, Amerikan küresel nüfuzunu genişletmek, Siyonist projeyi ve onun bölgesel hakimiyetini güvence altına almaktı.

Amerika; Irak ve Afganistan’a trilyonlarca dolar akıttı, ancak sonuçta bir çıkmaz sokakla, aşağılanmayla ve bitmek bilmeyen savaşlar nedeniyle zedelenen bir küresel itibarla karşı karşıya kaldı. Bugünün MAGA söylemi, Bush dönemi neomuhafazakârlığını reddettiğini iddia etse de aslında aynı mantığı yansıtıyor: İslam korkusu, “yayılmacı” Müslüman yapılardan duyulan korku, kitle imha silahları masalları, jeopolitik rakiplerin şeytanlaştırılması ve müdahaleler için kamuoyu desteği imal edilmesi... Venezuela hükümetini “radikal İslam” ile bağlantılı “narko-teröristler” ile ilişkilendirerek hedef almak, farklı bir marka altında canlandırılan ancak aynı emperyal hırsları taşıyan neokon mesajlarının mükemmel bir örneğidir.

Rubio, “radikal İslam”ı küresel hakimiyet peşinde koşan devrimci bir güç olarak göstererek korku tacirliği yapmaktadır. Rubio, “Onlar asla kendi küçük Hilafetleriyle yetinmeyecekler... genişlemek istiyorlar... daha fazla toprağı kontrol etmek istiyorlar... Batı üzerinde, ABD üzerinde, Avrupa üzerinde planları var...” dedi, ama Amerika’nın dünyaya yayılmış 750’den fazla askeri üssünü; Japonya, Güney Kore, Almanya, İtalya ve Müslüman beldelerde konuşlandırılmış binlerce askerini ve Amerika’nın Müslüman coğrafyanın kalbinde ileri karakol işlevi gören Siyonist varlığın toprak genişlemesini desteklemesini görmezden geldi.

İslam dünyasının dört bir yanındaki ABD karşıtlığı, her zaman tutarlı bir şekilde ABD’nin dış politikasına odaklanmıştır. Otoriter rejimleri kuran veya destekleyen, darbeler tezgahlayan, Müslüman topraklarını işgal eden ve bombalayan, ekonomik yaptırımlar uygulayan, yönetime müdahale eden, laikliği dayatan ve İslam’a karşı duran politikalarına odaklanılmıştır. Bu politikaların kümülatif etkisi Afganistan, Irak, Libya, Pakistan, Filistin, Somali, Sudan, Yemen ve diğer ülkelerde açıkça görülmektedir. Binlerce kişinin öldürülmesi, milyonların yerinden edilmesi, darmadağın olmuş altyapı ve ekonomik çöküş soyut kavramlar değil, yaşanan acı gerçeklerdir. Böylesi sonuçlara gösterilen muhalefeti “özgürlük” düşmanlığı olarak yaftalamak, hezeyandır, küstahlıktır.

Hilafet’e Karşı Olmak

Batı’nın stratejik doktrini, yüzyılı aşkın süredir Hilafet şeklinde vücut bulan birleşik bir İslami siyasi otoritenin yeniden ortaya çıkmasına karşıdır. Bu karşıtlık, sadece kültürel bir rahatsızlıktan veya radikalizm endişesinden kaynaklanmamaktadır. Bilakis jeopolitik, ekonomik ve ideolojik gerçeklerden kaynaklanmaktadır. Hilafet tarihsel olarak büyük bir güçtü, ilga edilmesi İslam dünyasının Batının tahakkümü altına girmesine yol açmıştır. Bu nedenle Hilafet’in yeniden kurulması; stratejik mevkilere, muazzam kaynaklara, çok büyük nüfusa ve ideolojik bağımsızlığa sahip olması nedeniyle mevcut küresel düzeni tehdit etmektedir.

İslam dünyasındaki otoriter rejimler, Batı’nın Hilafet’in yeniden kurulmasını engelleme planının bir parçasıdırlar. Halkın İslam dünyasındaki rejimlere karşı duyduğu öfkenin kaynağı, soyut bir radikalizm değildir, yaşadıkları deneyimlerdir. Halklar, yabancı sömürgecilerin güdümündeki otoriter rejimlerde eziyetlere maruz kalmışlardır.

İşte böylesi şartlar altında ABD’yi yıkıcı bir güç olarak görmek, aşırılıkçı bir beyin yıkamanın ürünü değildir; aksine süregelen zulme verilen tepkinin doğal ve rasyonel bir ifadesidir. Rubio’nun açıklamaları, gerçekten birleşik bir Ümmet’ten duyulan bu derin korkuyu ifşa etmektedir. Amerikan hegemonyasının kademeli olarak erozyona uğramasından ve büyük bir uygarlık bloğunun kendi rotasını çizebileceği ihtimalinden duyulan endişe ve korkuyu açığa çıkarmaktadır. Bunu anlamak elzemdir. Bu bağlamda “radikal İslam” ve güvenlik tehditleri üzerinden korku tacirliği yapmanın, vatandaşları korumakla veya dinden korkmakla hiçbir ilgisi yoktur, tamamen imparatorluğu (sömürgeci düzeni) korumakla ilgisi vardır.

Ümmetin Birliği ve Hizb-ut Tahrir

Hilafetin yeniden kurulması “radikal İslam” değildir; bilakis normatif İslam’ın bir parçasıdır. Hilafet, dünyadaki İslam Ümmetinin siyasi liderliğidir ve İslam’ı tatbik eder. Hilafet, bir tercih (seçenek) değil, bir farzdır. Yokluğu günahtır. İmam Nevevi Sahihi Müslim’in şerhinde şöyle der: “Âlimler, Müslümanlar üzerine bir Halife tayin etmenin farz olduğu hususunda ittifak etmişlerdir. Bu farziyet akılla değil, vahiy ile sabittir.”

Hizb-ut Tahrir, Hilafet’i yeniden kurma ve Ümmeti birleştirme çabasında on yıllardır en ön saflarda yer almaktadır. Hizb-ut Tahrir, vizyonunun tutarlılığı ve fikrî temellerinin derinliği ile öne çıkan küresel bir İslami siyasi partidir. 1953 yılında Kudüs’te kurulduğu günden bu yana Hizb-ut Tahrir’in tek bir hedefi vardır. Bu hedefe ulaşmak için Hilafetin yapısını, idari mekanizmalarını, ekonomik, yargısal ve siyasi sistemlerini ve bir anayasa taslağını ayrıntılı biçimde ortaya koymuştur.

Bu çalışmalar ne akademik egzersizlerdir ne de teorik spekülasyonlar. Bunlar, pratik ve uygulanabilir bir çerçeve sunmak üzere hazırlanmışlardır. Bu yönüyle Hizb-ut Tahrir’in vizyonu geçmişe nostaljik bir özlem değildir; İslam’ın bugüne ve geleceğe çözüm sunma kudretine duyulan sarsılmaz güvendir. Hedef, adalet, hesap verebilirlik ve ilahi rehberliğe dayanan yeni bir küresel düzenin, yani Raşidi Hilafetin yeniden doğuşudur.

Bugün Hizb-ut Tahrir, Amerika’dan Avustralya’ya uzanan küresel bir siyasi parti olarak faaliyet göstermektedir. Farklı kültürel ve siyasi ortamlara rağmen ideolojik tutarlılığını ve yöntemsel disiplinini hep korumuştur. Baskılara, yasaklara ve medya ambargosuna rağmen, şiddete başvurmadan fikrî ve siyasî mücadeleyle Hilafetin kurulması çağrısını sürdürmektedir.

Hizb-ut Tahrir, on yıllar boyunca, özellikle siyasi düşünceyi Hilafet’in yeniden kurulması hedefi etrafında yeniden merkezileştirerek, İslam Ümmeti içindeki söylemin yükseltilmesine önemli katkılarda bulunmuştur. Hizb-ut Tahrir’in mirası yalnızca savunduğu görüşlerde değil; Müslümanları tepkisel siyasetin ve geçici çözümlerin ötesine taşıyarak, İslam’a dayalı bütüncül bir gelecek tasavvuruna yönlendirmesinde yatmaktadır. Mevcut küresel düzenin çöktüğü bir dünyada, Hizb-ut Tahrir Ümmet ve tüm insanlık için adil ve onurlu bir gelecek çağrısını sürdürmektedir. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  “Sonra Nübüvvet metodu üzere Hilafet olacaktır.” ^[Ahmed]