Münih 2026: Batı'nın Fikri Maskelerinin Düşüşü ve Kapitalist İttifakların Yok Oluşu

1963 yılında Ewald-Heinrich von Kleist tarafından kurulan Münih Güvenlik Konferansı, başlangıçta “savunma devletleri toplantısı” olarak düzenlenmiş ve ilk stratejisi, İkinci Dünya Savaşı sonrası Soğuk Savaş döneminde Batılı müttefikler arasında askeri planları koordine etmek ve kapitalist devletlerin çıkarlarını korumak için özel bir platformun kurulmasını temsil etmekteydi. On yıllardır bu konferans, Batı fikirleri için küresel “stratejik pusula” görevi görmüştür. Ancak bu tür konferansların, İslam beldelerinin veya Orta Asya gibi bazılarının gerçek çıkarlarına asla hizmet etmediğini anlamamız önemlidir. Bilakis aksine Batı'nın hegemonyasını gizlemesine ve diğer halklar üzerinde kontrolünü dayatmasına izin veren bir mekanizma olmuştur.

2026 yılının Şubat ayında Bayerischer Hof otelde düzenlenen 62. Münih Konferansı, bu gerçeği her zamankinden daha net bir şekilde ortaya koymuştur. Bu yıl bu önlem, Batı'nın uzun yıllardır giydiği “barış sevgisi” maskesini çıkarmak ve zorla yeni bir dünya düzeni kurma ve başkaları pahasına iç çatışmaları çözme arzusunu açıkça ilan etmek için bir platform haline gelmiştir. ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, tam da bu kürsüden, konferans tarihinde en keskin ve fikri itiraflar açısından en zengin konuşmalarından biri olarak kabul edilen bir konuşma yapmıştır. Nitekim Rubio, diplomatik nezaket örtüsünü tamamen çıkarmış ve “sonsuz barış ve uluslararası hukukun egemen olduğu” sahte hayallerle dünyayı aldatma döneminin sona erdiğini ve ulusal çıkarların küresel bir sistemle değiştirilmesi fikrinin kendini haklı çıkarmadığını ve bunun ciddi bir hata olduğunu açıkça itiraf etmiştir. Onun sözleri şöyledir: “İnsanlık tarihini görmezden gelerek ve uluslararası hukuk ile barışın her zaman galip geleceğini varsayarak bir hata yaptık ki bu, tehlikeli bir yanılsamadır.” Bu, Batı'nın, yıllardır diğer halkları boyun eğdirmek için kullandığı demokrasi ve insan hakları maskesini kendi elleriyle çıkarıp parçalaması olarak kabul edilmektedir.

Rubio, Avrupa'ya açıkça baskı uygulayarak Amerika'nın artık “zayıf müttefikler” için bir enerjiye sahip olmadığını, çünkü bunun Washington'u da zayıflatacağını söylemiştir. Ayrıca Amerika'nın "Düzenli Batı'nın çöküşünü" pasif bir gözlemci olarak izlemeyi önemsemediğini de açıklamıştır. Onun görüşüne göre, Batı medeniyeti iklim politikası ve kitlesel göç konusundaki körü körüne takıntısı nedeniyle çökmekte olup kurtuluşu sadece güce dayalı Amerikan liderliğini gerektirmektedir. Bu itiraf, Washington'un artık uluslararası kuralları veya müttefiklerinin çıkarlarını gözetmeyeceği, aksine kendi çıkarları doğrultusunda her türlü sert önlemi almaya hazır olacağı anlamına gelmektedir. Ancak buna tepki olarak, Avrupa Birliği Yüksek Temsilcisi Kaja Kallas, “Uyanık olan Avrupa, medeniyetin yok olması tehdidi altında değildir” diyerek ABD'nin yeni ulusal güvenlik stratejisine karşı çıkmıştır.

İran Dışişleri Bakanı Arakçi, Batı'nın bu iç çatışmalarını “Münih sirki” olarak nitelendirerek Avrupa Birliği'nin Orta Doğu'da jeopolitik bir ağırlığı olmadığını ve bir “çevre” haline geldiğini (yani hiçbir şeyi çözemeyen ikincil bir güç haline geldiğini) açıkça ilan etmiştir. Arakçi'ye göre, Avrupa Birliği hiç ağırlığı olmayan bir hale gelmiştir. Nitekim bölgesel güçler, sunacak hiçbir şeyi olmayan “Avrupa üçlüsünden” daha etkili bir hale gelmiştir. Hatta Ukrayna Cumhurbaşkanı Volodomir Zelenski, Avrupa'nın barış görüşmeleri masasında olmamasını “büyük bir hata” olarak nitelendirmiştir. Onun görüşüne göre Putin Avrupa ile konuşmak istemiyor ve Washington buna izin veriyor. Bu da Avrupa'nın güvenlik sistemini tamamen yeniden inşa etmek zorunda olduğunu göstermektedir.

Bu küresel tartışmaların akabinde Özbekistan heyetinin katılımı acı bir gerçeği ortaya çıkarmıştır. Zira Özbekistan, uluslararası sahada dünyanın kaderini etkileyebilecek bir ülke olmamasına rağmen bu konferansa katılması, Batı'nın Orta Asya bölgesine olan stratejik ilgisini ve bölgedeki ülkelerin süper güçler arasındaki çatışmaların gölgesinde hayatta kalma çabalarını yansıtmaktadır. Dışişleri Bakanı Bahtiyar Saidov'un Orta Asya ülkelerinin, sorunların barışçıl çözümü için bir model sunduğu yönündeki açıklamaları, Rubio'nun “uluslararası hukuk bir yanılsamadır” şeklindeki tehditleri karşısında bu açıklamaların bir ağırlığının olmadığını ortaya koymaktadır. Bu katılım, eğer İslam beldeleri kendi bağımsız ideolojik projelerine sahip olmazlarsa, süper güçlerin stratejik oyunlarında sadece birer araç olarak kalmaya devam edecekleri anlamına gelmektedir.

Profesör Alexander Wolf'un analizine göre, 1989'daki “değişim rüzgârları” bir umut getirmiş olsa da, 2026'nın rüzgârları Batı'yı içeriden yıkmakta ve güvenlik alanındaki istikrarını sarsmaktadır. Münih'te yaptığı konuşmada “kaybedilen ve heba edilen liderlikten” bahseden Friedrich Merz, İkinci Dünya Savaşı'nın ardından ortaya çıkan sistemin artık var olmadığını ve dünyanın “büyük güçler arasında şiddetli ve öngörülemez bir rekabet” aşamasına girdiğini kabul etmiştir. Ayrıca Avrupa'nın özgürlüğünün artık bilinen bir şey olmadığını da vurgulamıştır. Zira Almanya'nın savunma harcamalarını yüzde 5'e çıkarması ve Fransa Cumhurbaşkanı Macron'un Avrupa için yeni bir “nükleer şemsiye” oluşturma çabası, Batı'nın artık sadece “silah gücü” ile hayatta kalmaya çalıştığını göstermektedir. Danimarka Başbakanı Mette Frederiksen'in, ABD'nin Grönland üzerindeki tehditlerinin “kırmızı çizgi” oluşturduğu yönündeki açıklamaları, müttefikler arasındaki ilişkilerin ne kadar kötüleştiğini ortaya koymaktadır. Yani Trump'ın Grönland'ı zorla ele geçirme girişimi, müttefikler arasında tam bir güvensizliğe yol açmıştır.

Avrupa Komisyonu Başkanı Ursula von der Leyen, Avrupa için “karşılıklı savunma” ile ilgili 42(7) maddesini yeniden canlandırmanın zamanının geldiğini belirterek, Avrupa'yı 800 milyar Avroluk bir savunma programı geliştirmeye çağırmıştır. Bu ise Avrupa'nın, Amerika Birleşik Devletleri'ne olan stratejik bağımlılığından kurtulmak için yaptığı umutsuzca bir girişimdir.

İttifaklar Batı için her zaman ideolojik bir maske olmuştur; ancak onlar bugün tüm örtüleri çıkarmışlar ve bu ittifaklar, soğuk çıkarlar üzerine kurulu geçici anlaşmalara dönüşmüştür. Geçmişte Batı, jeopolitik hedeflerini “kutsal vaatler” ve “ortak değerler” sloganı altında sunuyordu. Ancak şimdi bu maskeler düşmüş ve ittifakların tamamen ticari ve pragmatik doğası ortaya çıkmıştır. Münih'te ortaya atılan fikirler, artık her bir ortağın sadece “Bizim için ne gibi faydalar sağlayabilir?” kriterine göre değerlendirmede bulunacağı anlamına gelmektedir. Dolayısıyla çıkar sona erdiğinde, “kutsal söz” ifadesi otomatik olarak anlamını yitirmektedir. Bu durum, kapitalist ideolojinin temel zayıf noktasını ortaya çıkarmıştır; zira kapitalist ideoloji hiçbir zaman sabit bir ahlaki temele dayanmamış, aksine tamamen maddi kâr üzerine kurulmuştur. İttifaklar sisteminin daha önce bir koruma garantisi olarak propagandasının yapılmasına rağmen ancak bugün, güçlü devletlerin ortaklarını sömürgeleştirmek veya baskı uygulamak için bir araç olarak gerçek yüzünü ortaya koymaktadır. Ayrıca Profesör Wolf'un dediği gibi, “Nostalji, güvenlik politikasının kavramlarından biri değildir.” Avrupa şu anda “Amerika mutlak güçtür” şeklindeki acımasız bir mantıkla karşı karşıyadır.

İslami siyasi partinin kurucusu Şeyh Takiyyuddîn Nebhani'nin “İslam Nizamı” kitabında sunduğu ideolojik analiz perspektifinden bakıldığında, Rubio'nun güce olan güveni, Meretz'in sistemin sonunun geldiğini itiraf etmesi, Arakçi'nin “sirkten” bahsetmesi ve Avrupa'nın nükleer kargaşası, evet tüm bunlar, kapitalist sistemin krizinin farklı tezahürleridir. Zira bu kitapta, kapitalist ideolojinin insan fıtratına aykırı olduğu ve onun sadece maddi kazanca dayandığı kesin olarak kanıtlanmaktadır. Ayrıca Bugün Münih'te gördüğümüz gibi, kapitalizmde “güvenlik”, kendileri dışındaki başka herhangi bir tarafın haklarını görmezden gelmek ve kendi çıkarları için diğer ülkeleri sömürmek anlamına gelmektedir. Nitekim bazıları güç kullanarak hegemonyalarını korumaya çalışırken, diğerleri de Batı ideolojisinin iflasını ortaya koymaktadır.

Bugün dünyanın, her zamankinden daha fazla gerçek İslami ideolojiye ihtiyacı vardır; zira gerçek İslami ideoloji, insanlığı nefislerin kulluğundan ve güçlülerin diktatörlüğünden kurtaracak yaratıcının vahyine dayanmaktadır. Münih'te, kapitalizmin müttefiklerine yönelik güvensizliği gösterdiği ve yeni savaşlar ve nükleer maceralarla dünyayı parçaladığı bir zamanda gerçek kurtuluşun, sadece güçlü ve adil ilahi bir sistemde, yani İslam nizamında yattığı her zamankinden daha açık bir hale gelmiştir... Dolayısıyla Münih'teki bu karşılıklı suçlamalar ve itiraflar, batılın zayıflığının itirafına ve hakkın zaferinin yaklaştığına delalet etmektedir. Allah Subhanehu ve Teala şöyle buyurmuştur: وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً “Yine de ki: Hak geldi; batıl yıkılıp gitti. Zaten bâtıl yıkılmaya mahkumdur.” [İsra 81]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Selahaddin Özbeki

Haber-Yorum

Sınırı olmayan Bir Tırmanış... Bölge, Nüfuzun Yeniden Çizilmesinin Eşiğinde

Haber:

ABD Ordusu'ndaki Dini Özgürlük Komisyonu, moral artırıcı oturumlar sırasında askerlere garip dini inançlar aşılandığını iddia ederek endişesini dile getirdi; zira bazı komutanlar, İran'a karşı savaşın ilahi bir planın parçası olduğuna ve zamanın sonunda Mesih'in ortaya çıkışına ve Armageddon savaşına dair kehanetinin bir öncüsü olduğuna işaret etmektedirler.

Bu uyarılar, komisyonun askerlerden yüzlerce şikayet almasından sonra gelmiştir; bu şikayetlerin 200'den fazlasında, askerler komutanlarının kendilerine, kutsal kitaptaki yorumlara göre savaşın kıyametin gerçekleşmesini veya dünyanın sonunu hedeflediğini bildirdiklerini ifade etmektedir.

Aynı zamanda ABD Savaş Bakanı Pete Hegseth, “Amerika'nın bir Hıristiyan devlet olarak kurulduğunu ve özünde de öyle kalacağını” ve askerlerin de İsa'ya inandıklarından dolayı Amerika Birleşik Devletleri için savaştıklarını vurgulayan dini açıklamaları nedeniyle geniş çaplı bir tartışma başlamıştır.

Komisyon, çok sayıda din ve etnik grubun mensuplarını barındıran ABD ordusu içindeki bu dini müdahalenin ulusal güvenliğe tehdit oluşturabileceğini vurgulayarak, silahlı kuvvetlerde dini tarafsızlığa saygı gösterilmesi çağrısında bulundu.

Yorum:

Bir tarafta İran, diğer tarafta ABD ve Yahudi varlığı arasında askeri gerginlik devam ederken operasyonların boyutu da genişlemektedir. Zira ABD Merkez Komutanlığı, uzun menzilli hassas füzelerle İran'da yaklaşık 2.000 hedefi bombaladığını açıklarken, ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, ülkesinin Tahran'ın nükleer silah geliştirmesine izin vermeyeceğini vurgulamıştır.

ABD Başkanı Trump ise saldırıların önleyici nitelikte olduğunu ve hassas liderleri ve tesisleri hedef aldığını belirterek, İran hava savunmasının etkinliğinin azaldığına işaret etmiştir.

Saha olarak Yahudi varlığı Lübnan'a yönelik saldırılarını yoğunlaştırırken, İran Devrim Muhafızları geniş çaplı bir yanıt vereceğini vaat etmiş ve İran'ın Lübnan'daki partisi, bölgesel çatışmanın genişlemesine dair endişelerin ortasında, bir Merkava tankını güdümlü füzeyle hedef aldığını duyurmuştur.

Bu olaylara ABD Savaş Bakanlığı (Pentagon) merkezinden ABD Savaş Bakanı Pete Hegseth'in yaptığı açıklamalar eşlik etmiştir; zira Hegseth, bu açıklamalarda çatışmanın şeklini ve hangi temele dayalı olduğunu belirleyen ifadeler kullanmıştır. Gelen haberler ve açıklamalar, Amerika'nın dayalı olduğu ve çatışmasını belirleyen zihniyeti açıkça ortaya koymaktadır.

İran rejiminin Afganistan, Irak ve Suriye'de ABD'ye sağladığı büyük hizmetlere rağmen bunlar, İran'a yönelik savaşı önlemek için kefil olmamıştır; zira bugün ABD, çıkarların kesişmesini değil, işitme ve itaat arıyor; yani herkesi dinleyen, itaat eden, uygulayan ve itiraz etmeyen ajanlara dönüştürmeye çalışıyor.

Amerika'nın hedefi açık ve net bir hale gelmiştir: Zira Amerika, İran'ı, ajanlıkla karakterize olmuş yeni bir aşamaya taşımaya çalışıyor; yani İran rejiminin yaptığı hiçbir şey ona şefaatçi olmamış ve görevleri sona erer ermez, durum aleyhine dönmüştür.

Bugün İran'da olanlar ve Amerika'nın hedefinin bilinmesinin ardından, Amerikan yanlısı olan biri için, sıranın kendisine de geleceği konusunda bir ders olması gerekir; zira açıklamalar açık, net ve alenidir.

Sadece eşit şartlarda muamele edecek ve amansız bir savaş yürütecek ideolojik bir devlet bu çatışmayla başa çıkabilir; zira bu savaş, Amerikan nüfuzunu bölgeden söküp atacak ve onun suçlu üvey çocuğu Yahudi varlığını da ortadan kaldıracaktır.

Gündemleri ve projeleri uygulayan, ancak rolleri bittikten sonra ortadan kaldırılan rejimleri daha ne zaman kadar takip etmeye devam edeceğiz?! Müslümanlar, bu rejimler geldikten sonra bu kadar zayıf ve aşağılanmış durumda olmuşlardır; dolayısıyla sadece Amerika'nın planlarını tersine çevirecek ve onu eskisi gibi denizlerin ötesine geri gönderecek Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşid bir yönetim bu durumu ortadan kaldıracaktır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazan
Abdu ed-Della - Suriye

Haber-Yorum

Müslümanların Ulus Devlet Çerçevesindeki Savaşı: Şeytanın Ekmeğine Yağ Sürmektir

Haber:

İslam ümmetinin mübarek Ramazan ayının rahmet atmosferini yaşadığı bir zamanda, Pakistan ordusunun Afganistan'ın başkenti Kabil de dahil olmak üzere sürdürdüğü hava saldırıları ve topçu bombardımanı yeni bir insani felakete yol açmıştır. Bu saldırılar kasıtlı olarak silah depolarını ve yerleşim bölgelerini hedef almakta olup oruç tutan kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere yüzlerce sivilin ölümüne ve yaralanmasına yol açmıştır.

Bu askeri saldırılarla birlikte, Durand Hattı olarak bilinen sanal ve sömürge sınırındaki hayati geçiş noktalarının sistematik olarak kapatılması, sanayicilerin ve tüccarların yüz milyonlarca Dolarlık ekonomik kaybına neden olduğu gibi sınırın her iki tarafındaki milyonlarca Müslüman aileyi de ciddi bir geçim ve insani krizin içine sürüklemiştir; bu da Afgan sınır muhafızlarının sert tepkileriyle birleşince, gerilimi geri dönüşü olmayan tehlikeli bir noktaya getirmiştir.

Yorum:

Bugün Afganistan ve Pakistan arasındaki kanlı ufukta yaşananlar, sadece iki komşu ülke arasındaki gerginlikten ibaret değildir; aksine bu, sömürgeci Amerika'nın düşünce kuruluşları ve karar alma çevrelerinde tasarlanan ve İslamabad'daki bölgesel müteahhitler tarafından uygulanan jeopolitik bir projenin parçasıdır. Stratejik gerçeklik şudur: Pakistan ordusu, siyasi ve askeri bekasını Amerika'ya sadakatte gören çevrelerin komutası altında, Amerikan işgalinin Afganistan'da bıraktığı gelişmiş silahların geri kalanını imha etmekle görevlendirilmiştir.

Bu silahsızlandırma projesi aslında, İslamabad'ın generalleri tarafından Donald Trump'ı razı etmek ve Washington'dan sürekli destek almak için hazırlanan siyasi bir hediye mesabesindedir. Zira onlar, askeri bombardıman ve ekonomik baskı yoluyla, Kabil'i bölgedeki denklemlerde bağımsız bir aktör olmaktan, Amerikan siyasetinin satranç tahtasındaki itaatkar bir araca dönüştürmeye çalışıyorlar ki böylece güç dengesi, Hindistan ve Amerika'nın çıkarları pahasına bölgenin siyasi bağımsızlığı lehine kaymasın.

Ancak bu sahnenin en korkunç yanı, yılın en kutsal gününde Müslümanların kanının kutsallığının ihlal edilmesidir. Zira Ramazan ayında Müslümanların kalplerinin yaratıcısına yöneldiği bir zamanda, -İslam dünyasının en güçlü ordusuna komuta eden ve nükleer silahlara sahip olan- Pakistan'ın askeri liderleri tanklarını ve bombardıman uçaklarını, gaspçı Yahudi varlığına veya Keşmir'i kurtarmak için Hindistan'a yöneltmek yerine, Müslüman kardeşlerinin çamurdan yapılmış evlerine yöneltiyorlar.

Ümmeti içten içe tüketen şey işte bu tehlikeli ikiyüzlülüktür; zira Filistin ve Keşmir'in işgaline karşı bir kalkan olması gereken ordu, şimdi küresel sömürgecilik adına bölgenin polis gücü haline gelmiş olup her türlü İslami hareketi bastırmaktadır.

Pakistan'ın mevcut siyasi ve askeri yöneticilere gelince; Şehbaz Şerif'ten Asım Munir'e kadar, sessiz bir siyasi darbe ve yapay krizlerin yönetilmesi yoluyla halkın dikkatini ekonomik çöküş, yapısal yolsuzluk ve iç meşruiyet krizinden başka yöne çekmeye çalışıyorlar. Nitekim sınırların kapatılması ve mültecilere uygulanan baskı, milyonlarca Müslümanın geçim kaynaklarına karşı fiili bir savaş ilanına yol açmıştır. Devam eden bu sınır kapatma, güvenliğin gerçekleşmesini değil, Batılı sponsorlardan kazanç elde etmek için siyasi şantajı hedeflemektedir.

En büyük ihanet, bu ordunun, Hindistan'ın Keşmir'deki suçlarına karşı sessiz kalırken, Gazze davasında ise mazlum Müslümanları kurtarmak için fiili olarak harekete geçmek yerine, mücahitleri silahsızlandırmak ve Yahudi varlığını güvence altına almak amacıyla yapılan sömürgeci planlara yeşil ışık yakmasıdır.

Bu fitnenin çoğunun kökleri, Durand Hattı olarak bilinen sanal sınırda yatmaktadır; zira bu sınır, sömürgeci İngilizlerin tek olan İslam ümmetinin kalbinde açtığı bir yaradır ve Amerika şu anda bu yarayı, ümmet içindeki bölünmeleri derinleştirmek için kullanmaktadır. Dolayısıyla her iki tarafın yöneticileri, sahte vatancılık tuzağına düşmenin, şeytanın ekmeğine yağ sürmekten başka bir şey olmadığını anlamaları gerekir. Samimi olan bir lider, Trump, Netanyahu veya Modi'yi memnun etmek için Müslüman kardeşini katleden kişi değil, meselelere İslam akidesi perspektifinden bakan ve ümmetin işlerini İslam'ın fikir ve hükümlerine göre idare eden kişidir.

Bu krizin köklü çözümü, sömürgeciye bağlı paralı elçilerinin gözetimi altında yürütülen aşağılayıcı müzakerelerde değil, aksine zalim rejimler tarafından korunan bu dayatılmış ve yapay sınırların kaldırılmasında yatmaktadır. Pakistan ordusundaki samimi subayların ve Afganistan'daki mücahitlerin silahlarını ümmetin gerçek düşmanlarına, yani Amerika Birleşik Devletleri'ne, Hindistan'a, Yahudi varlığına ve bölgedeki diğer işgalci güçlere çevirmelerinin zamanı gelmiştir.

İzzetin tek yolu, Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşidi Hilafeti kurmak için çalışmaktır; zira Mescid-i Aksa'yı, Keşmir'i ve Doğu Türkistan'ı kurtarmak ve İslam risaletini dünyaya taşımak için bölgenin nükleer, askeri, ekonomik ve demografik enerjilerini kullanacak birleşik güç Hilafettir. وَأَطِيعُواْ اللهَ وَرَسُولَهُ وَلاَ تَنَازَعُواْ فَتَفْشَلُواْ وَتَذْهَبَ رِيحُكُمْ “Allah’a ve Rasulüne itaat edin, birbirinizle çekişmeyin; sonra korkuya kapılırsınız da kuvvetiniz gider. ” [Enfal 46]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Yusuf Arslan - Afganistan

Haber-Yorum

Uluslararası Hukukun Hükümlerinin Yerine Neden İslam'ın Hükümlerini Koymuyoruz?!

Haber:

Sana'da günlük olarak yayınlanan es-Sevra gazetesi, 2 Mart Pazartesi günü şu başlıkla bir haber yayınladı: “İran, Hürmüz Boğazı'nda yasadışı geçiş yapan petrol tankerini hedef aldı.” Haberde şöyle geçti: “Dün İran televizyonu, şu başlık altında yanan bir petrol tankeri görüntülerini yayınladı: Hürmüz Boğazı'ndan yasadışı olarak geçmeye çalışırken saldırıya uğrayan petrol tankeri battı.” İran'ın Fars haber ajansı, İstişare Konseyi üyesi Muhsin Rızai'nin “Amerikan gemilerinin artık Körfez'e girmesine izin verilmeyecek” dediğini aktardı. Reuters ajansı, onlarca kargo gemisinin İran, Irak, Kuveyt ve Birleşik Arap Emirlikleri kıyılarındaki sularda toplandığını ve Hürmüz Boğazı'ndan kaçındığını bildirdi.”

Yorum:

28 Şubat Cumartesi sabahından bu yana ABD'nin İran'a karşı sürdürdüğü savaş hakkındaki olaylarını görmezden gelmek zordur. Savaş alanı, Hürmüz Boğazı'nın kapatılması da dahil olmak üzere yorum yapmaya değer olaylarla dolup taşıyor.
Hürmüz Boğazı, Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden ve Müslüman toplumunun merkezinin koruyucusu olan Hilafetin küresel siyasi sahneden kaybolmasından bu yana, Avrupa ülkeleri ve müttefikleri tarafından konulan uluslararası hukuk kurallarına tabi olan dünyanın en önemli deniz geçitlerinden biridir; bu sayede söz konusu ülkeler, bu boğazdan geçen petrol ve gaz tankerlerini kontrol etme ve pazarlarımızı kendi ürünlerine açma imkanı elde etmişlerdir.

Uluslararası hukuk, kıyılarımızdan başlayarak sadece 12 deniz mili uzaklıkta olan bölgenin bizim yetki alanımızda olan karasuları olarak belirlendiğini ve bu sınırın ötesindeki deniz ve okyanuslardaki Batılı gemilerden elimizi çekmemiz ve onlara karşı herhangi bir itirazda bulunmamamız gerektiğini belirtmektedir.

Bugün, dünyanın geçiş yollarını gözetleyen ve kontrol eden geniş İslam beldelerine dayatılan sözleşmelerin, İslam ve Müslümanlarla en ufak bir bağlantısı yoktur; zira sözleşmeler, uluslararası hukukun içeriklerini taşımaktadır.

Muhsin Rızai'nin Amerikan gemilerinin Hürmüz Boğazı'na girmesini yasaklayan açıklaması, bu gemileri ve Batılı muadillerini kalıcı olarak yasaklamak ve uluslararası hukukun dayattığı hükümleri, İslam ve Müslümanlarla fiili savaş durumunda olan (muharip) kafirleri engelleyen ve kendisiyle olan uluslararası ilişkiler kapsamında Müslümanların Halifesinin belirlediği belirli ücretler karşılığında onun dışındaki hükmen muharip olan ülkelere izin veren İslam'ın hükümleriyle değiştirmek için uygun bir fırsattır.

Dünyanın dört bir yanındaki Müslümanlar, yeryüzündeki insanların hayatlarını yönlendirmek için İslam'ın hükümlerinin uygulanması konusunda Allah'a yakınlaşmaktadırlar. Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşidi Hilafet Devleti'nin, Allah'a itaat ederek ve insanlığın yararı için İslam ile hükmetmeye muktedir olduğuna kesin olarak eminiz. Nitekim Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ “Sonra (yeniden) Nübüvvet Minhacı üzere (Raşidi) Hilafet olacaktır.”

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Müh. Şefik Hamis – Yemen