Bakanlar Kurulu, 30 Eylül 2026 Çarşamba gününden 3 Ekim Cumartesi gününe devlet kurumlarında resmî tatil ilan edilmesine karar verdi. Başbakanlık Basın Ofisi, bu kararın Irak ile Amerika arasında Eylül 2024’te varılan ve ABD liderliğindeki uluslararası koalisyonun askeri görevlerinin sonlandırılmasını ve güvenlik ilişkilerinin ikili ortaklık çerçevesine dönüştürülmesini öngören anlaşmanın tamamlayıcısı olarak alındığını belirtti.

Sömürgeci kâfir Batı’nın Osmanlı Hilafeti’ni yıktıktan sonra kurduğu devletçikler ve Müslümanların işlerini üstlenen Ruveybida yöneticiler; Müslümanları aldatmayı ve hezimetleri onlara zafermiş gibi sunmayı her zaman adet edinmişlerdir. Nitekim Sykes-Picot Anlaşması’nın ardından kurulan bütün bu küçük devletçiklerin birer “Bağımsızlık Günü” vardır. Oysa bu günler, işgalci askerî güçlerin Müslüman beldelerinden çekildiği; fakat çekilmeden önce ülkenin siyasi düzenini kendi çıkarlarına göre şekillendirdikleri ve çıkarlarını koruyan ajan yöneticileri başa getirdikleri ve onların da halkı demir ve ateşle yönettikleri günlerdir.

Evet, sömürgeci kâfirin askerî varlığı Müslümanların evlatlarını harekete geçirmiş ve birçok Müslüman beldesinde işgalcilere karşı şiddetli bir direniş göstermişlerdir. Bu direnişler işgalcileri öylesine zor durumda bırakmıştır ki işgalci, ülkede kalmasının hem maliyetli hem de tehlikeli olduğunu anlamıştır. Dolayısıyla Müslümanların siyasi bilinçsizliğinden yararlanarak onları aldatmış, onlara sahte ve şekli bir bağımsızlık vermiştir. Ama diğer yandan siyasi, ekonomik ve kültürel sistem üzerindeki hâkimiyetini sürdürmüştür.

Bugün Irak hükümeti bir kez daha “Egemenlik ve Bağımsızlık Günü” ilan etmektedir. Hâlbuki yakındaki de uzaktaki de, bu yaralı ülkenin kendi işlerinde gerçek anlamda hiçbir yetkiye sahip olmadığını gayet iyi bilmektedir!

Başbakan hangi egemenlikten söz ediyor? Kendisi başbakanlık makamına Amerika’nın emri ve onayıyla gelmedi mi?

Hangi egemenlikten söz ediyor? Peki Amerika’nın yönlendirmesi olmadan ve İran büyükelçisi hazır bulunmadan ülkenin güvenliğiyle ilgili bir meselede karar alabiliyor mu?!

Allah aşkına hangi bağımsızlıktan söz ediyor? Ülkenin siyasal sistemini ve anayasasını Amerikan işgalcisi şekillendirmedi mi?!

Allah aşkına hangi bağımsızlıktan söz ediyor? Ülkenin ekonomisi ve mali kaynakları Amerikan işgalcisinin kontrolü altında değil mi?!

Ey Müslümanlar! On üç asır boyunca hidayet ve doğru yolun meşalesi olmuş bir ümmetin bugün bu kadar güçsüz ve dağınık hâle gelmesi gerçekten utanç ve zillet verici!

Gerçek Egemenlik Günü, işgalci kâfirin askerî, siyasi, ekonomik ve kültürel bütün köklerinin sökülüp atıldığı gün olacaktır. Bu ise ancak Hilafeti kurmak için ciddi ve ihlaslı biçimde çalışmakla ve dini hâkim kılacak, küfür ve ehliyle mücadele edecek olan Râşit bir Halifeye biat etmekle gerçekleşebilir. İşte o zaman, yalnızca o zaman ümmetin sevinmesi ve mutlu olması anlamlı olacaktır. Ve ümmet, bu sevincini Allah Subhânehu ve Teâlâ’ya şükür secdesi ederek ifade edecektir.

لِلَّهِ الْأَمْرُ مِن قَبْلُ وَمِن بَعْدُ وَيَوْمَئِذٍ يَفْرَحُ الْمُؤْمِنُونَ * بِنَصْرِ اللَّه“Önce de sonra da emir Allah’ındır. O gün müminler Allah’ın yardımıyla sevineceklerdir.” ^{[Rum 3-4]}

İtalya Başbakanı Giorgia Meloni, hükümetinin okullarda nikap ve burkayı yasaklayan, her sınıfta yabancı öğrenci sayısına yasal bir üst sınır getiren ve eğitim sistemine uyum sağlamakta ciddi güçlük çeken öğrencilerin velilerine İtalyanca öğrenme zorunluluğu getiren bir düzenleme hazırladığını duyurdu. 24 Eylül’de Bakanlar Kurulu, okullarda yüz maskesi takılmasını suç hâline getiren ve sınıflarda İtalyanca konuşmayan öğrencilerin oranını azami yüzde 30 ile sınırlandıran bir kanun hükmünde kararnameyi kabul etti.

Bu duyuru, İtalya’nın gelecek yıl yapılacak genel seçimlere doğru ilerlediği ve göç konusundaki siyasi rekabetin kızıştığı bir dönemde geldi. Müslüman kadınlar ve onların İslami kıyafetleri, Avrupa’daki siyasi tartışmaların merkezine yerleşmiş durumda. Siyasetçiler, Müslüman kadınları toplumun birer ferdi olarak kabul etmek yerine onların kıyafetlerini, İslam’a, göçmenlere ve sözde entegrasyona karşı olduklarını göstermek için kullandıkları siyasi bir araca dönüştürmüşlerdir. Meloni, İtalyan çocukların sınıflarında azınlık hâline geldikleri için kendilerini “dışlanmış” hissetmelerinin kabul edilemez olduğunu söyledi. Ancak yabancı öğrenci sayısına yasal üst sınır getirilmesi, bir çocuğun okulda yer bulup bulamaması neden o okulda bulunan diğer yabancı çocuk sayısına bağlı olsun ki sorusunu akıllara getirmektedir. Bu nedenle söz konusu öneriler, sürekli siyasi saldırıya maruz kalan iki kesimi aynı noktada birleştirmektedir: Birincisi, dinî kıyafeti bir “sorun” olarak görülen Müslüman kadını; ikincisi ise varlığı kontrol edilmesi veya sınırlandırılması gereken bir meseleymiş gibi tartışılan göçmen çocuğu.

Bu yalnızca İtalya’ya özgü bir sorun değildir. Fransa, Belçika, Danimarka, Avusturya, İsviçre ve Hollanda da nikap veya başörtüsüne çeşitli kısıtlamalar getirmiştir. Bu tür önlemler genellikle güvenlik, laiklik, kadın hakları ve entegrasyon gibi bahanelerle kamuoyuna sunulsa da aslında bariz bir çelişkiyi ortaya koymaktadır. Özgürlükten, eşitlikten ve kadınların kendi kararlarını kendileri alma hakkından dem vuran Avrupa hükümetleri, diğer yandan Müslüman kadınların ne giyeceklerini ve bunu nerede giyebileceklerini belirleyen yasalar çıkarmaktadırlar!

Siyasi zamanlama da göz ardı edilmemelidir. İtalya seçimlere yaklaşırken Meloni, daha sert göç politikaları talep eden Roberto Vannacci gibi figürlerle rekabet etmektedir. Roberto Vannacci daha sert tedbirler alınması çağrısında bulunmuştur. Böylesi bir iklimde İslam, Müslüman kadınlar ve göçmenler; siyasetçilerin göç ve entegrasyon konusunda en sert duruşu sergilemek için yarıştığı seçim kampanyalarında etkili birer araç haline gelebilmektedir. Bu örüntü Avrupa’nın diğer yerlerinde de görülmüştür; İslamî kıyafetler defalarca radikalizmle, güvenliksizlikle veya sözde entegrasyonun başarısızlığıyla ilişkilendirilmektedir.

Müslüman kadınlar çoğu zaman korunmaya muhtaç kişiler olarak tasvir edilirken, uygulanan politikalar onları okullardan, kamu kurumlarından ve kamusal hayatın bazı alanlarından dışlamaktadır! Oysa entegrasyon; topluma katılım sağlamayı, eğitim almayı ve farklı geçmişlere sahip insanlarla saygı çerçevesinde etkileşimde bulunmayı ifade etmelidir. Ancak entegrasyon, dinî uygulamalara kısıtlamalar getirilmesi veya kimliklerinin bazı unsurlarından vazgeçmek için insanlara baskı yapılması konusuyla ilişkilendirildiğinde, o zaman bu eşit katılımdan ziyade zoraki asimilasyona benzemektedir.

Ayrıca burada bizzat laik sistemin kendisi hakkında çok daha geniş kapsamlı bir sorgulama da söz konusudur. Bu politikalar sadece bazı siyasetçilerin haddi aştıklarına dair örnekler değildir, aksine bu politikalar, ahlak ve özgürlüklerin siyasi çıkarlara, kamuoyu baskısına ve seçim hesaplarına göre değiştiği bir sistemde mevcut olan çok daha derin bir sorunu gözler önüne sermektedir. Kendisini özgürlük ve eşitliğin koruyucusu olarak sunan bir sistem, elbette azınlıkları koruyabilmelidir. Ama Müslüman kadınlara ve göçmen ailelere yönelik tekrarlanan kısıtlamalar, laik siyasetin eşit muameleyi garanti etme ve farklı dinî inançlara ve etnik kökenlere sahip insanlar arasında uyum sağlama kapasitesi hakkında ciddi şüphelerin uyanmasına vesile olmaktadır.

Dolayısıyla mesele, nikap veya okullardaki öğrenci sayısından çok daha büyüktür. Mesele, kimlik, göç ve (ulusal) değerler etrafında dönen tartışmalarda, Müslüman kadınların ve göçmen ailelerin kolay hedefler haline gelebildiği bir siyasi iklimle ilgilidir. Bu durum, azınlıklar temel haklarını kullanmak istediklerinde; laik sistemin ne kadar sağlıklı olduğu ve özgürlük, eşitlik ve hoşgörü gibi ilkelerinin ne kadar geçerli olduğu konusunda ciddi soru işaretleri doğurmaktadır.

Hükümetler, İslam veya göç karşıtı sert tutumlarını kamuoyuna göstermek istediklerinde, Müslüman kadınları siyasi bir araç olarak kullanmaktan vazgeçmelidir. Çocuklar da uyrukları veya aile geçmişleri nedeniyle sınıfta bulunmalarının bir sorun teşkil ettiğini hissetmemelidir. Bütün bunlar, şüphe yok ki toplumu yönetme konusunda yetersiz kalan bir sistemin bariz bir yansımasıdır.

Fırtınalı Zamanlarda Ümmetin Pusulası: İslam Ümmeti Devletini ve Rolünü Nasıl Geri Kazanabilir?

İslam beldeleri sadece geçici bir çalkantı süreci yaşamadığı gibi burada bir uzlaşmayla ya da orada bir ittifakla kontrol altına alınabilecek siyasi bir krizin karşısında da durmamaktadır. Yaşananlar bundan çok daha derindir; zira dünyanın kendisi yeniden şekillenmekte, güç dengeleri değişmekte, ittifaklar dönüşmekte ve siyasi sınırlar artan bir baskıya maruz kalırken coğrafya ise; nüfuz, servet, stratejik geçitler, enerji kaynakları ve pazarlar üzerinde yeniden bir çatışma sahasına dönüşmektedir.

Bu fırtınanın tam kalbinde, sahip olduğu istisnai coğrafi konumu, muazzam servetleri, geniş bir insan kitlesi ve küresel ticaret hareketlerinin temel bir kısmını kontrol eden deniz geçitleriyle İslam beldeleri yer almaktadır; ancak aynı zamanda bu ülkeler, siyasi parçalanmışlığın, ekonomik bağımlılığın, çıkar çatışmalarının ve karar alma merkezlerinin çokluğunun acısını çekmektedir.

Büyük güçler, gelecekteki uluslararası düzenin şeklini belirlemek için rekabet ederken, ümmet ise çoğu zaman sanki olayların içine sürükleniyor ve onları şekillendirme gücüne sahip değilmiş gibi görünmektedir!

Ancak asıl soru şudur: Bu fırtınaların ortasında biz ne yapmak istiyoruz?

Bu tarihi an, taşımış olduğu tüm risklerle birlikte, aynı zamanda büyük bir açığa çıkış anı da olabilir; bağımlılık üzerine kurulmuş projelerin sınırlarının, karar alma bağımsızlığını yitirmiş devletlerin kırılganlığının, gücün dışarıdan ödünç alınamayacağının hakikatinin, tamamen başkalarının koruması üzerine inşa edilen güvenliğin onların iradesinin rehinesi olmaya devam edeceğinin ve kendi projesine sahip olmayan bir ümmetin er ya da geç başkalarının projelerinin bir parçası hâline geleceğinin ortaya çıkma anı gibi; İşte bundan dolayı hikâye, pusula sorusundan başlamıştır.

Devlete geri dönüş; sadece bir ismin veya sınırların geri kazanılması olmadığı gibi geçmişe yönelik romantik bir özlem ve aynı zamanda askeri bir macera yahut gerçekliğin ötesine yapılan bir sıçrama da değildir. Her şeyden önce bu, eylem gücünü geri kazanma projesidir; yani insanın, kendi geleceğini şekillendirme gücünü, toplumun kendi kuvvetimi üretme gücünü, devletin kendi kararlarına sahip olma gücünü ve ümmetin dağınık güç unsurlarını tutarlı bir siyasi, ekonomik ve hadari güce dönüştürme gücünü geri kazanma projesidir.

Büyük hatalardan biri, ümmetin çevresinde olup bitenlere, yani buradaki savaşa, oradaki krize, bir yerdeki ekonomik çöküşe, başka bir yerdeki nüfuz mücadelesine birbirinden bağımsız olaylar silsilesi olarak bakmasıdır. Oysa olaylar zahirinde birbirinden ayrı görünebilir, ancak çoğu zaman tek bir özde birleşir: Bölgenin geleceğini etkileme gücüne kim sahiptir?

Büyük devletler, Müslüman ülkelerine sadece uluslararası olarak tanınan sınırlara sahip devletler topluluğu olarak bakmazlar; aksine bu ülkelere, taşımış oldukları birleştirici ideoloji ve enerji, ticaret yolları, deniz geçitleri, pazarlar, bölgesel güvenlik, kaynaklar ve kıtaları birbirine bağlayan coğrafi konum gibi küresel güç dengesi içindeki konumları açısından bakarlar. Bundan dolayı zahirinde yerel gibi görünen çatışmalar, derin bölgesel ve uluslararası boyutlar taşıyabilir.

Ancak sorun sadece dış baskıların boyutunda yatmamaktadır; zira dışarısı, içeride siyasi, ekonomik ya da fikri bir boşluk bulduğunda etkileme konusunda daha güçlü bir hâle gelmektedir

Müslüman ülkeleri, evrensel ideolojisi sayesinde durumu tersine çevirebilir ve stratejik anlamda da yoksul değildir; zira Müslüman ülkeleri, devasa bir coğrafi alana uzanmakta ve dünyadaki en önemli deniz geçitlerinin birçoğunu denetlemekte olup, büyük doğal kaynaklara, geniş pazarlara, genç insan güçlerine, önemli kentsel ve ekonomik merkezlere ve ayrıca yüzyıllara uzanan hadari ve kültürel bir derinliğe sahiptir. Bununla birlikte güç unsurlarına sahip olmak, güce sahip olmak anlamına gelmez. Dolayısıyla toprakta bulunan petrol kendi başına siyasi güç olmadığı gibi servet de otomatik olarak bir bağımsızlığa dönüşmez; coğrafi konum da ancak devlet onu yönetme, koruma ve değerlendirme gücüne sahip olduğunda bir nüfuza dönüşür.

Güç, kaynakları seçeneklere dönüştürme yeteneğidir. Egemenlik, devletin bayrağını bir hükümet binasının üzerine dikmek değildir; zira egemenlik, kendi kararını almaya muktedir olmak ve onu savunma imkânı sağlayan araçlara sahip olmaktır. Çünkü her tarihî proje bir fikirle başlar. Burada fikirden kastedilen yalnızca siyasi bir slogan değildir, aksine şu soruları belirleyen tasavvurdur: Biz kimiz? Ne istiyoruz? İnşa etmek istediğimiz devletin, toplumun, ekonominin ve uluslararası ilişkilerin şekli nedir?

Geleceğine dair net bir tasavvuru olmayan bir ümmet, enerjisini tepkisel davranışlarla tüketecektir; yani bir kez doğuya yönelir bir kez batıya, bir kez büyük bir güçten koruma arar, bir kez de geçici ittifaklara girer, ardından da yıllar sonra pusulanın kendi elinde olmadığının farkına varır!

Bu nedenle ilk mücadele, bilinç mücadelesidir; çünkü bağımlı bir siyasi zihniyetle güçlü bir devletin, tüketici bir zihniyetle bağımsız bir ekonominin ve bilgiyi ithal bir meta olarak gören bir toplumda bilimsel bir kalkınmanın inşa edilmesi mümkün değildir. Dolayısıyla sadece Allah’tan korkan ve şer'î hükme boyun eğen güçlü bir insan olmadan güçlü bir devlet olamaz; zira hak üzere olan adam, ideolojine bağlı olan bir Müslümandır. Güçlü insan, sadece bir diploma ya da mesleğe sahip olan değil; aksine bilgiye, disipline, sorumluluğa, ideolojiye, düşünme, üretme ve ülkesinin kurumlarının inşasına katılma kapasitesine sahip olan insandır. Çünkü bağımsızlık isteyen bir devletin bir doktora, araştırmacıya, mühendise, çiftçiye, sanayiciye ve iktisatçıya ihtiyacı olduğu gibi, bir politikacıya, devlet adamına, hukukçuya, medyaya ve düşünüre de ihtiyacı vardır ve bunların hepsi de ideolojik değerlere bağlı olmalıdır.

Teknolojiyi, gıdayı, bilgiyi ve hatta siyaset ve ekonomiye dair algılarını bile ithal eden bir ümmet, ne kadar servete sahip olursa olsun karar verme kapasitesi sınırlı olarak kalmaya devam edecektir. İnsan bilgiyi üretmeye, ardından bu bilgiyi teknolojiye, teknolojiyi sanayiye ve sanayiyi de ekonomiye dönüştürmeye başladığında, işte o zaman güç silsilesi oluşmaya başlayacaktır.

Belki de en büyük paradoks, bugün ümmetin zayıflığının nedenlerinden biri gibi görünen şeyin -yani coğrafi ve siyasi parçalanmışlığının-, onun en büyük güç kaynaklarından birine dönüşebilmesidir. Zira İslam ülkeleri küçük bir coğrafi blok değildir, aksine kıtalar, deniz geçitleri ve son derece önemli stratejik bölgeler arasında uzanan geniş bir alandır.

Geleceğin projesi olmayı hak eden devlet; güvenliği ve adaleti sağlayan, hakları koruyan, kurumları inşa eden, yolsuzluk yapanı muhasebe eden, kamu malını koruyan, tebaasının kanun önünde eşitliğini güvence altına alan ve topluma kendi geleceğinin şekillenmesine katılma imkânı veren devlettir. Dolayısıyla güçlü devlet, tebaasının kendisinden korktuğu bir devlet değil, aksine tebaasının kendisine güvendiği bir devlettir. Ayrıca gerçek güç baskıya değil, aksine meşruiyete, adalete, yeterliliğe ve kurumlara dayanmalıdır.

Bundan dolayı İslami kalkınma başlığını taşımak isteyen herhangi bir siyasi proje; yönetim, adalet, özgürlükler, ekonomi, hukuk ve devlet ile toplum arasındaki ilişkiler hakkındaki sorulara net bir cevap sunmalıdır.

İnsanlar, kendilerini koruyan bir devlet, adalet sağlayan bir kanun, kendilerine fırsatlar sunan bir ekonomi, çocuklarını yetiştiren bir eğitim ve kendilerine umut veren bir gelecek istemektedir. Tüm bunlar ise ancak İslam şeriatını, Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in uyguladığı ve ilk devletini kurduğu şekilde yeniden uygulamaya koyarsak gerçekleşecektir; zira İslam’ın metodu, hiçbir kusurun olmadığı Rabbani bir metot olup aslen, insanın Rabbi ile olan ilişkisi, kendisiyle olan ilişkisi ve başkalarıyla olan ilişkisi gibi onun üç ilişkisini tedavi eden Allah katından indirilmiştir. Dolayısıyla insan değişmediği gibi şeriat da kamil bir şekilde kalmıştır; zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمُ الْإِسْلَامَ دِيناً “Bugün size dininizi kemale erdirdim, üzerinize nimetimi tamamladım ve sizin için din olarak İslâm’dan razı oldum.” [Maide 3]

Bugün İslami davet yolunda yürüyenler meçhul kişiler değillerdir ve onların yolu ve adımları da bilinmektedir; zira onlar, İslam Devleti'ni kurmak için çalıştıkları gibi yönetime ulaşmak için de çalışıyorlar ki onu, Müslümanların ülkelerinde İslami hayatı yeniden başlatmanın ve bu dini bütün dünyaya taşımanın bir yolu kılabilsinler. Bu nedenle onların, ne kadar çeşitli olursa olsun parçalı bir yönetimi kabul etmediklerini, baştan çıkaran araçlar karşısında yenilmediklerini ve İslam'ı inkılabi ve kapsamlı bir şekilde uygulama imkanı buldukları taktirde kamil bir yönetimi kabul ettiklerini görürsünüz.

Aman ha dikkatli olun; çünkü liderliğinizi ideolojinizden olmayan kimselere vermeniz ve içinde yaşadığımız acı gerçekliğe teslim olmanız size haramdır; zira geriye çok az zaman kalmıştır. Dinini kıskanan, gerçekliğini anlayan ve ideolojisiyle silahlanmış her Müslümanın görevi, Batı’nın tüm planlarına karşı mücadele etmek ve ümmetin safını bölmemektir. Zira kâfir Batı, yaptıklarını görmenize rağmen mücadele etmektedir; zira kartları yaktılar ve yüzlerini açığa çıkardılar; eğer güçleri zayıflamamış olsaydı asla açığa çıkardıkları ve yaktıkları şeyleri yapmazlardı.

Ancak Allah’ın izniyle bizler, Hilafetin geri dönüşünün gerçekleşeceğinden eminiz. Zira bugün dünyanın dört bir yanındaki çatışmaların gerçeklikleri, ümmette giderek artan bilinç ve ayrıca Kur’an ile sünnetin nasslarının müjdelediği hususlar bizi bu konuda mutmain kılmaktadır. Zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُم فِي الْأَرْضِ كَمَا اسْتَخْلَفَ الَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ وَلَيُمَكِّنَنَّ لَهُمْ دِينَهُمُ الَّذِي ارْتَضَى لَهُمْ وَلَيُبَدِّلَنَّهُم مِّن بَعْدِ خَوْفِهِمْ أَمْنًا يَعْبُدُونَنِي لَا يُشْرِكُونَ بِي شَيْئًا وَمَن كَفَرَ بَعْدَ ذَلِكَ فَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ “Allah, içinizden, iman edip de salih ameller işleyenlere, kendilerinden önce geçenleri egemen kıldığı gibi onları da yeryüzünde mutlaka egemen kılacağına, onlar için hoşnut ve razı olduğu dinlerini iyice yerleştireceğine, yaşadıkları korkularının ardından kendilerini mutlaka emniyete kavuşturacağına dair vaatte bulunmuştur. Onlar bana kulluk eder ve bana hiçbir şeyi ortak koşmazlar. Artık bundan sonra kimler inkâr ederse, işte onlar fasıkların ta kendileridir.” [Nur 55] Ve aynı şekilde şöyle buyurmuştur: هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَدِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَلَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ “Müşrikler istemese bile dinini bütün dinlere üstün kılmak için peygamberini hidayet ve hak ile gönderen O’dur.” [Saf 9]

O halde bu büyük partiyle birlikte yürümeyi ganimet bilin, onun fikrini kendi kaynaklarından alın, hakkı arayan âlimin tartışması gibi tartışın ve cahilin tartışması gibi tartışmayın; çünkü sizler sorumlusunuz ve ideoloji ve onun hedefi dışındaki her amel zaferi geciktirir, onu çabuklaştırmaz. Nitekim Azze ve Celle şöyle buyurmuştur: فَمَن يَكْفُرْ بِالطَّاغُوتِ وَيُؤْمِن بِاللَّهِ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَىٰ لَا انفِصَامَ لَهَا “O halde kim tâğutu reddedip Allah'a inanırsa, kopmayan sağlam kulpa yapışmıştır.” [Bakara 256]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Haber-Yorum

Paris'teki Öğrenci Protestoları, Kapitalist Eğitim Sisteminin Yozlaşmışlığını Ortaya Koymaktadır

Haber:

Fransa'da, eğitim finansmanına ve eğitim koşullarına tepki olarak ülke genelindeki eğitim kurumlarının kapatılmasını da kapsayan geniş çaplı öğrenci protestolarıyla eş zamanlı olarak, çok sayıda okulda yangınlar çıktı. Fransa'nın batısındaki Nantes kentinde iki lisede yangın çıktığı bildirilirken, kuzeydeki Rouen kentinde başka bir yangının bir okulun girişini sardığı görüntülendi.

Öğrenciler, öğretmen ve personel eksikliğini, sınıfların aşırı kalabalık olmasını ve binaların harap durumunu protesto ediyorlar. Üniversite öğrencileri de perşembe günü gösterilere katılarak benzer taleplerde bulundular.

İçişleri Bakanlığı, perşembe günü 1949 kişinin gözaltına alındığını ve 305 polis memurunun yaralandığını açıkladı. Başbakan Sebastien Lecornu, perşembe günü olayları görüşmek üzere acil bir toplantı düzenledi. (BBC)

Yorum:

Fransa’daki son olayların gerçek nedenlerinden dikkatleri başka yöne çekmeye ve gözlere kum serpmeye çalışan hükümet, Boyun Eğmeyen Fransa partisinin düzenleyip yönettiği protestoları körüklemekle aşırı solu suçluyor ve onu cumhurbaşkanlığı seçimlerine yedi ay kala bu hareketleri siyasi amaçlarla istismar etmeye çalışmakla itham ediyor.

Bu protestolar 21 Eylül'den itibaren patlak vermiş ve kapsamı 356 eğitim kurumunu kapsayacak şekilde genişlemiştir. Protestocular, eğitim koşullarının iyileştirilmesini ve özellikle Fransa'nın bu yıl yaşadığı sıcak hava dalgaları karşısında sınıflardaki aşırı kalabalığın azaltılmasını talep ettiler; ayrıca öğretmen sayısındaki büyük açığın kapatılması ve binaların bakımsızlığının giderilmesi çağrısında bulundular; protestoculardan birinin ifade ettiği gibi "ne bütçe ne kaynak ne de yeterli sayıda gözetmen var."

Protestolar, Ortaöğretim Öğrenci Sendikaları Birliği'nin adlandırdığı gibi ikinci aşamaya ulaşıp genişlemiştir; nitekim sendika, Öğrenci Birliği'nin desteğini almış ve böylece öğrenciler de bu hareketlere katılmıştır; Fransa Ulusal Öğrenci Birliği ise, kontenjanların azlığına ve 2027 bütçe tasarısında yer alan önlemlerin olduğu kişisel konut yardımlarının dondurulmasına karşı protesto çağrısında bulunmuştur.

Bu genişleme karşısında partiler harekete geçerek her parti suçu diğerine atmaya ve yaşananları kendi siyasi çıkarlarına hizmet edecek şekilde kullanmaya başlamıştır.

İlerlemeyi ve hak ve özgürlükleri güvence altına aldığını iddia eden, sokaklara karanlıkları aydınlatmaya yetecek kadar ışık saçan ama gerçekte öğrencilerine en temel ihtiyaçları bile sağlayamayan bir ülke olan ışıklar ülkesinde olanlar işte budur!

Fransa’daki eğitim durumuna yönelik basit bir inceleme, basiret sahibi herkes için, onun -Tunus gibi- Kuzey Afrika ülkelerindeki durumdan farklı olmadığını ortaya koymaktadır; zira okullar harabeye dönmüş durumda, sınıflar aşırı kalabalık, öğretmen ve akademisyen sayısı giderek azalmakta ve (ekipman yetersizliği ve öğretmenin ulaşım ile geçim konusunda yaşadığı sıkıntılar nedeniyle görevini yerine getirmekte çektiği zorluklar...) gibi çalışma koşulları son derece ağırdır.

Ortak paydalar ve benzer durumlar, gelişmiş bir Batı ülkesi ile geri kalmış bir ülke arasında ayrım yapmaz; zira her ikisi de kapitalist seküler sistemden neşet eden bir eğitim sistemini uygulamaktadır.

Sorunları çözmekten aciz olan yozlaşmış bir eğitim sistemi, öğrencilerin buna karşı ayaklanıp protesto gösterileri düzenlemesine yol açmıştır. Bu sistemin yozlaşması, ondan türeyen sistemin yozlaşmasını yansıtmaktadır; belki de bu protestolar, onu kökünden söküp atmanın, ona karşı devrim yapmanın, onu ortadan kaldırıp değiştirmenin ilk kıvılcımı olur ve onun yerine, insanları kapitalizmin felaketlerinden, zulmünden ve karanlıklarından kurtarıp İslam’ın nuruna ve rahmetine taşıyacak adil İslam sistemi gelir.

İslam nizamı, iyi ve bütüncül eğitim sistemi aracılığıyla öğrencilere nitelikli bir eğitim programını ve öğrenim ve araştırma için uygun koşulları garanti eder; ayrıca onları öğrenmeye, başarı göstermeye ve en iyi sonuçları ve başarıları elde etmeye teşvik eder.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Zinet es-Sâmit