Haber-Yorum

Şam Yönetimi Neden Müzik ve Eğlence Konserlerinin Sancaktarlığını Yapıyor?!

Haber:

Suriye'de, hükümetin müzikli eğlence konserleri düzenlemesi konusundaki tartışmalar büyüyor.

Yorum:

Suriye halkının birçok kesimi ve geniş çevreleri, Kültür Bakanlığı tarafından temsil edilen Suriye otoritesinin müzik ve şarkı konserleri, ihtilat (kadı-erkek karışık) ve dans gösterileri düzenlemesine karşı itirazlarını artırırken, bu otorite, Kültür Bakanı şahsında, bu ayın 17’sinde yapılması planlanan bir kutlamayı gerçekleştirme konusunda ısrar ediyor! Daha önce de buna benzer kutlamalar düzenlenmişti.

Kültür Bakanı’nın, çoğunluğun karşı çıkmasına rağmen bu töreni gerçekleştirme konusundaki ısrarı oldukça tuhaf görünmektedir; zira üzerine dayandığı mantık, -yani iddia ettiği gibi toplumun isteklerini temsil etmesi- bile reddedilip alay konusu olmuştur; çünkü bu kararın yol açtığı genel hoşnutsuzluk ve protesto, çok sayıda tanınmış yüz ve aktörler tarafından dile getirilmiştir; hatta otoritenin içinden, dahası bizzat Kültür Bakanlığı’nın içinden bile, bu kararın, ülkedeki, özellikle de toplumda İslami bir yaşam sürmeyi arzulayan dindar Müslüman çoğunluğun yaşadığı Şam’daki genel ruh haline tamamen ters düştüğünü kanıtlamıştır.

Peki Kültür Bakanı'nın bu tutumunun ve onun arkasındaki siyasi otoritenin ardındaki sır nedir?

Basitçe söylemek gerekirse, Suriye’deki iktidar ekibi devletin laik imajını öne çıkarmaya karar vermiş durumda olup, Suriye’de, ülke halkının doğasını dikkate almayan, onların işlerini gözetmeyen, hatta isteklerini ya da iddia ettiği gibi bazı kesimlerinin isteklerini bile dile getirmeyen eylemler gerçekleştirmeyi kasten sürdürmektedir; ancak bu faaliyetlerle dışarıya, sözde uluslararası topluma mesajlar göndermekte ve tiran Beşar’ın devrilmesinden önce devrimin liderliğini elinde tutarken arkasına sığındığı köktendincilik ve İslamcı yönelim suçlamalarından kendini aklamaya çalışmaktadır.

Buna göre Suriye yöneticileri, uluslararası ve bölgesel sistemlerden iyi hal belgesi almayı istemektedirler; bu nedenle şeriata aykırı harekete karşı tutumlarında, benimsedikleri Batı siyasi düşüncesine göre tarafsızlık ve genel özgürlüklerin korunması tutumunun da ötesine geçmektedirler; dolayısıyla bu faaliyetlere göz yummak ve onları korumakla yetinmemekte, hatta bunların oluşturulmasını bizzat kendileri üstlenmektedirler! Şam yönetimi, bu kutlamaların yapılmasına karar vermekte, bunları bizzat kendisi düzenleyip organize etmektedir. Böylelikle Suriye Kültür Bakanlığı, yönetimin sadece izin vermek ve korumakla yetinmeyip, bizzat kendisinin organizatörlüğüyle bozgunculuk, yozlaşma ve sefahat etkinlikleri düzenleyen Suudi Arabistan’ın Eğlence Kurumu’nu taklit etmektedir.

Sonra Kültür Bakanı, herhangi bir ülkede Kültür Bakanlığı’nın görevinin, o ülke halkının farklı isteklerini, eğilimlerini ve tutkularını yansıtmak olduğunu söyleyerek yalan söylemekte ve insanları aldatmaktadır. Zira herhangi bir ülkedeki Kültür Bakanlığı’nın görevi, devletin kendisi için seçtiği kültürel ve medeniyet kimliğini öne çıkarmaktır. Ayrıca hakikatinde devlet, kendisine dayandığı toplumun kültürünü uygulayan ve işlerini gözeten bir varlıktır; aynı zamanda bu toplumun seçtiği, kök salmasını, yaygınlaşmasını ve diğer insanlara da taşınmasını istediği yaşam tarzını temsil etmektedir. Peki Suriye’nin yöneticileri devletleri için hangi kimliği seçmiştir?

Basitçe bir ülkedeki iktidar, dışarıdaki bir devletin iradesini uyguluyorsa, toplum ve onun medeniyet kimliğiyle hiçbir ilgisi olmayan bir yaşam tarzını yaymaya çalışan kültür, eğitim ve medya çevreleri de dahil olmak üzere bu iradenin arzularını yerine getirmek için bütün kurumlarını seferber eder; bu da devletin kararları üzerinde hâkimiyet kuran yabancının dayattığı bir yaşam tarzıdır. Bundan dolayı Suriye’nin mevcut politikası, Birinci Dünya Savaşı’nın ardından Hilafet Devleti’nin yıkıntıları üzerine ortaya çıkan siyasi, ekonomik, askeri ve güvenlik alanlarındaki bağımlılığın yanı sıra Batı medeniyetine yönelik kültürel, medeniyet ve anayasal bağımlılık politikasının devamından başka bir şey değildir.

Kısacası Suriye halkı bugün büyük bir tarihsel sorumlulukla karşı karşıyadır; dikkat edin bu, siyasi uygulamalarında İslam’dan yüz çeviren, Şam Devrimi’nin pusulasının yönünü saptıran ve onu sömürgeci kafire teslim eden iktidar ekibinin elini tutmaktır. Zira onlar, İslami hayatı yeniden başlatmak başta olmak üzere devrimin hedeflerini gerçekleştirmeye devam etme sorumluluğuyla karşı karşıyadırlar; bu da İslam akidesine dayanan ve anayasa ile yasalarında sadece Allahu Teala'nın şeriatını esas alan devleti kurmakla mümkündür. Dolayısıyla tiran rejimin devrilmesinin, devrimin sonu ve amacı olarak kabul edilmesi caiz olmaz; ancak bunun, suçlu laik ajan rejimden, egemenliğin Allahu Teala'nın şeriatına ve otoritenin de sadece ümmete ait olduğu İslami bir sisteme geçiş yolunda atılan bir adım olması gerekir.

Allahu Teala'nın Rasulü Musa Aleyhisselam'ın lisanı üzerinden söylediği şu kavlinde Suriye halkı ve hepimiz için bir ibret vardır: عَسَىٰ رَبُّكُمْ أَن يُهْلِكَ عَدُوَّكُمْ وَيَسْتَخْلِفَكُمْ فِي الْأَرْضِ فَيَنظُرَ كَيْفَ تَعْمَلُونَ “(Musa), «Umulur ki Rabbiniz düşmanınızı helâk eder ve onların yerine sizi yer yüzüne hakim kılar da nasıl hareket edeceğinize bakar» dedi.” [Araf 129]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ahmed El-Kasas

Batı’nın Dış Politikası ve Ezilen Küçük Etnik Gruplar

Profesör Wael Hallaq, "İslam Hukukuna Giriş" adlı kitabında, sömürgeci Batı’nın yükselişi ile şeriatın İslam beldelerinde toplumsal bir sistem olarak parçalanması arasındaki tarihsel ilişkiyi izlemektedir. Batılı güçlerin Osmanlı Hilafetine siyasi ve ekonomik müdahaleyi meşrulaştırmak için kullandıkları stratejilerden biri, eşitliği ve medenileştirme mesajını güçlendirme kisvesi altında küçük dini etnik grupların durumunu kullanmaktı.

Özellikle Fransa, İngiltere ve Avusturya olmak üzere Batılı güçler, Osmanlı Hilafetine; gayrimüslim küçük etnik gruplara Batılı yönetim mefhumlarına göre belirlenmiş resmi yasal haklar tanıması için baskı yapmıştır. Zira bu grupların, Müslüman tebaanın durumu ile eşit bir statü ve koruma talep ettiklerini iddia ettiler. Bu iddialar, Batılı güçlerin kendilerini insani "davaların savunucusu" olarak tasvir etmeleriyle birlikte ortaya atıldı. Zira Osmanlı hukuk sisteminin (şeriat) modern sistemden, düzenden ve hukuktan yoksun olduğunu iddia ettiler. Dolayısıyla müdahalelerini, Osmanlı Hilafetini "Avrupa kültürü, bilimi ve sermayesi" ile uyumlu hale getirmek için gerekli bir çaba olarak gerekçelendirdiler.

Böylece Batılı güçler, Osmanlı Hilafeti altındaki Hristiyanlar ve Yahudiler için özgürlükleri savundular. Nitekim Osmanlı Hilafeti, 1839 Gülhane Hatt-ı Hümayunu ve 1856 Islahat Fermanı gibi büyük reformları hayata geçirmek için baskılara maruz kaldı. Bu fermanlar, dinlerine bakılmaksızın tüm tebaaya resmî eşitlik tanımıştı; bu ise Osmanlı'nın iç politikasının bir sonucu değil, büyük ölçüde Avrupa'nın dayatması olan bir uygulamaydı. Söz konusu reformlar, demokrasiye yönelik gerçek bir ilgiyle çok da bağlantılı değildi; aksine Avrupa’nın ekonomik ve siyasi çıkarlarına aracılık etmek için çalışacak bir nüfus kesimi yetiştirmeye yönelik bir stratejiden ibaretti. Ayrıca bu fermanlar, özellikle de Gülhane Hatt-ı Hümayunu, Osmanlı pazarlarını Avrupa'nın istismarına açmış; bu da Osmanlı Hilafetini fiilen Batı sanayisi için bir ham madde tedarikçisine dönüştürmüştü.

Profesör Wael Hallaq, kitabının 99. sayfasında şöyle diyor: “1853-1856 Kırım Savaşları’nın sona ermesiyle birlikte Osmanlılar, hem siyasi olarak (Ruslara karşı askeri destekleri nedeniyle) hem de mali olarak (İngilizlerin İstanbul’a sağladığı büyük krediler nedeniyle) Fransa ve İngiltere’ye daha fazla borçlandılar. Bu borçlar İstanbul üzerinde ağır bir tahakküm baskısına dönüşmüş olup, bu da 1856 Islahat Fermanı ile somutlaşan başka tavizler silsilesine yol açmıştır. 1839 tarihli ve Osmanlı devletinin önde gelen devlet adamları tarafından hazırlanan öncekinin aksine 1856 Fermanı, Fransa, İngiltere ve Avusturya büyükelçileriyle yapılan yoğun istişarelerin ardından formüle edilmiş, İslam'ın hükümlerinden daha da uzaklaşılmış ve Kur’an veya şeriattan bir kez bile bahsedilmemişti. Örneğin Avrupa tarzı temsilî bir hükümete ve Müslüman olmayan küçük etnik gruplara (tekrar Batılı yönetim mefhumlarıyla tanımlanmış şekilde) Hilafetteki Müslüman tebaayla eşit düzeyde resmî haklar tanınmasına odaklanılmıştır.”

Bu, Batılı bir gücün veya yöneticinin dış politikasını küçük etnik gruplara duyduğu ilgiyi ifade ederek meşrulaştırdığı tarihteki ilk örnek olmamıştır. Aynı stratejiyi Papa II. Urbanus’un Birinci Haçlı Seferi çağrısında da görmekteyiz. Zira belirttiği nedenlerden biri, Doğu Hristiyanlarının İslami yönetimin altında maruz kaldıkları iddia edilen zulümdü. Nitekim tarihi incelersek, Batılı güçlerin bu stratejiyi defalarca kullandığını görürüz. Öyle ki modern çağda bu strateji, Amerika'nın dış politikasının temel taşlarından biri hâline gelmiştir.

Prof. Candice Lukasik, “Şehitler ve Göçmenler” adlı kitabında, ABD dış politikasında “ezilen azınlık” kavramının, emperyalist genişlemeyi meşrulaştırmak ve “Soğuk Savaş sonrası Hristiyanlık ile İslam arasındaki medeniyetler çatışmasını” çerçevelemek için nasıl kullanıldığına dair ayrıntılı bir inceleme sunmaktadır. Bu fikir, ABD’nin ulusal güvenlik politikasının dönüşümünü ve misyonerliğin komünizmden İslam’a odaklanmasını kolaylaştırmıştır. İncil anlatıları daha önce Sovyet yönetimi altındaki Hristiyanlara odaklanırken, Soğuk Savaş'ın sona ermesi haritaların yeniden çizilmesine olanak sağlamış ve artık odaklanma "10/40 Penceresi"ne (ekvatorun 10 derece ile 40 derece kuzeyi arasındaki, Orta Doğu'yu ve Asya'nın büyük bölümünü kapsayan coğrafi bölgeye atıfla bulunularak) kaymıştır; böylece İslam, milyarlarca insanı "köleleştiren" toplumsal bir sistem olarak tasvir edilmiştir. Bu yeni dünya düzeni Amerika’yı, özellikle radikal İslam’ın gölgesindeki diğerlerini despotluktan kurtarmakla görevli bir kurtarıcı güç olarak konumlandırmıştır.

Bu fikir, 1998 tarihli ABD Uluslararası Din Özgürlüğü Yasası (IRFA) ile resmi olarak pekiştirilmiştir. Bu yasa, Dışişleri Bakanlığı bünyesinde Uluslararası Dini Özgürlük Ofisi'ni kurmuş ve Orta Doğu'daki Hristiyan aktivistlerden, muhafazakâr siyasetçilerden ve Hudson Enstitüsü ile Freedom House gibi düşünce kuruluşlarındaki meslektaşlardan oluşan bir koalisyon tarafından da desteklenmiştir. Yasa, Amerika’nın din özgürlüğünü diğer ülkeleri azarlamak için bir ölçüt olarak kullanmasına izin vermiş olsa da, Suudi Arabistan ve Yahudi varlığı gibi stratejik müttefiklere muafiyetler tanımıştır.

Bununla birlikte, bu "ezilen azınlık" fikrinin kullanımı yalnızca küçük dini etnik gruplar için geçerli değildir. Profesör Joseph Massad, “Liberalizmde İslam” adlı kitabında, Batı liberalizminin İslam beldelerinde eşcinselleri kurtarma misyonunu, küçük dinî etnik gruplar (ve Afganistan'ın durumunda gördüğümüz gibi kadınlar) için kullanılan kalıplarla aynı şekilde nasıl kullandığını ortaya koymaktadır. Bu kurtarma fikri, ABD hükümetinin politikasında kurumsal bir nitelik kazanmıştır. Örneğin Obama yönetiminin 2011’deki açıklaması, ABD’nin dış yardımlarını, devletin Batı’nın “cinsel haklar” anlayışına bağlılığı ve belirli cinsel kimliklerin korunmasıyla ilişkilendirmişti. Nitekim cinsel haklar, Küresel Güney’e müdahale etmek için bir bahane olarak kullanılmıştır.

Tüm bu durumlar, küçük etnik grupların korunması çağrısına eşlik eden daha geniş jeopolitik ve ekonomik hedeflerin yattığını gösteren iyi düşünülmüş bir stratejiyi ortaya koymaktadır. Dahası bunlar, Batı’nın “kurtarma” ve “özgürleştirme” iddialarının sadece stratejik çıkarlara hizmet ettiğini ortaya koyarak, uluslararası politikanın ikiyüzlü doğasını ifşa etmektedir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Halil Musab – Pakistan

Dünyadaki olayların gidişatını takip eden biri, gerek askeri gerekse siyasi olsun Amerika’nın Müslüman topraklarında giderek daha fazla nüfuz kurduğuna dair haberlerin televizyon kanallarının ve haber sitelerinin gündemini işgal ettiğini görür. Başta Amerika’nın İran savaşı olmak üzere Katar ve Pakistan’ın yürüttüğü arabuluculuklar, Lübnan’daki müzakereler, ABD’nin Suriye’ye yönelik müdahaleleri, Amerika’nın Yahudi varlığının Suriye’ye saldırılarına verdiği destek, Yemen ve Suudi hanedanı yöneticilerinin Yemen’deki rolü, Sudan ve burada savaşan iki Amerikan ajanı, Mısır ve Gazze’deki rolü, Ürdün, Suudi Arabistan, Katar, Bahreyn, Kuveyt, Birleşik Arap Emirlikleri, Irak, Suriye ve Türkiye’deki askerî üsleri, elçilerinin ve özel temsilcilerinin orada burada yürüttüğü faaliyetler bu haberlerin başında gelmektedir. Bunlara, Yahudi varlığındaki Amerikan büyükelçisinin sanki Yahudilerin sözcüsüymüş gibi konuşmasını da ekleyebiliriz. Bunlar, sayısız örneklerden sadece bir kaçıdır.

Ey Müslümanlar! Size ne oluyor öyle?! Yöneticilerinizin Amerika’ya ve Batılı devletlere olan sadakati gün gibi aşikardır, beldelerinizdeki asıl aktörün kim olduğu ortadadır ve servetlerinizi kimin yağmaladığı açıkça bellidir.

Ey Müslüman ülkelerin orduları! Halkınız sefalet ve yoksulluk içinde kıvranırken; Ruveybida yöneticilerinizin Amerika’ya hizmette yarışmalarına, onun emirlerini harfiyen yerine getirmelerine ve Amerika’yı beldelerinize ve servetlerinize musallat etmelerine daha ne kadar sessiz kalacaksınız? Üstelik yöneticileriniz yaptıklarından ve işledikleri suçlardan utanmak şöyle dursun, bunları gözümüzün içine soka soka açıktan işlemektedirler. Daha ne zamana kadar sessiz kalacak ve bu münkerlere dur demeyeceksiniz?

Düşüncede doğru ameli kaide şudur: Vakıayı duyumsamak (ihsas) düşünceyi, düşünce de bir gaye için bir eylem doğurmalıdır. Ruveybida yöneticilerin vakıasını ve Amerika’nın Müslüman beldeleri üzerindeki açık hegemonyasını duyumsamak, gerçek değişim üreten doğru düşünceyi gerektirir. Bu değişim Allah Subhânehu ve Teâlâ’yı razı edecek, ümmetin maslahatlarını gerçekleştirecek, yönetimin yeniden kendi eline geçmesini sağlayacaktır. Böylece ümmet Allah’ın Kitabı ve Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in Sünnetine göre kendini yönetmeye başlayacak, İslam’ı bütün insanlığa taşıma misyonunu tamamlayacak, zararlı yöneticiler ve efendileri için değil, bizzat kendisinin faydalanması için gasbedilen servetlerini geri alacaktır.

Ey Müslümanlar! Dostu sevindirmeyen, düşmanı korkutmayan bu kötü vakıadan ancak Nübüvvet metodu üzere Hilafet Devleti’ni kurarak kurtulabilirsiniz. Hilafet, Allah Subhânehu ve Teâlâ’nın çalışan mümin kullarına bir vaadi, Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in de bir müjdesidir. Hilafet, halkına asla yalan söylemeyen bir öncü olan Hizb-ut Tahrir’in ikamesi için çalıştığı bir devlettir. Haydi siz de onu ikame etmek için Hizb-ut Tahrir ile birlikte çalışmaya koyulun! Çünkü bunda dünya ve ahiretin izzeti vardır, Allah’ın rızası ise daha büyüktür.

Güvenlik Konseyi, Sudan’daki Durumlar ve ABD’nin Hedefleri

22/08/2026 Pazartesi günü, Sudan’daki durumla ilgili Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde düzenlenen bilgilendirme oturumunda, ABD Başkanı'nın Afrika, Arap Ülkeleri ve Orta Doğu Kıdemli Danışmanı Massad Boulos bir konuşma yaptı ve bu konuşma, 24 Ağustos 2026 tarihinde ABD Dışişleri Bakanlığı tarafından yayınlandı; Boulos konuşmasında, (Sudan'ın bu ay bu Konseyin gündeminin ilk sıralarında kalmasını sağladıkları) için onlara için teşekkür etti ve Sudan halkının çektiği acıları tanımlayarak şöyle dedi: “Sudan’ın dört bir yanındaki siviller bir kabus yaşıyorlar.” Peki Massad Boulos’un sözlerinin barındırdığı gizemler nelerdir? Konuşmada saklı olan sırlar nelerdir? Bu bilgilendirme aracılığıyla hedeflenen şey nedir? Ve bundan çıkış yolu nedir?

Birincisi: ABD, Sudan'daki hedeflerine ulaşmak için çalışmaktadır; nitekim savaş dosyasını elinde tutan ABD, çatışmayı büyük ölçüde Darfur'dan uzaklaştırarak Kordofan ve Mavi Nil bölgelerindeki diğer sahalara vahşi bir şekilde taşımayı başarmış ve taraflar arasında bir ayrım çizgisi çizerek ordunun Darfur'a ilerlemesini engelleyen sarsılmaz bir set oluşturmuştur; bunun amacı ise, Darfur'da kurucu hükümeti pekiştirmekle ilgilidir.

İkincisi: Massad Boulos, Güvenlik Konseyi’ndeki bilgilendirmede şöyle demiştir: “Sudan Silahlı Kuvvetleri ve Hızlı Destek Güçleri’nin davranışları, bu güçlerin çabalarının, şiddeti tırmandırmaya, yeni topraklar ele geçirmek için çalışmaya ve ulaşılması imkansız askeri bir zafer peşinde koşmaya yoğunlaştığını göstermektedir.” Onun “ulaşılması imkansız askeri bir zafer” sözü, müzakereci çözüm kartının Amerika’nın elinde olduğunu, ancak Amerika’nın, kendi adamlarının siyasi sahneye tek başına hâkim olacağından emin olana kadar oyalayarak savaşı uzattığını teyit etmektedir. ABD, bir tarafın diğerine karşı zafer kazanmasını istememekte ve ayrılıkçı Hızlı Destek milislerini yenilmez bir güç olarak değil de, orduyla eşit bir güç olarak göstermektedir; zira Amerika, Sudan’ın her iki tarafını da kontrol altına alarak onu parçalamak için hem ordu komutanlarına hem de Hızlı Destek Güçleri komutanlarına güvenmektedir; bu nedenle politikacıları tüm açıklamalarında askeri çözümü reddetmektedir; örneğin 25/08/2026 Salı günü Suudi Dışişleri Bakan Yardımcısı Velid El-Hureyciile yapılan görüşmede Massad Boulos şunları söylemiştir: “Suudi Arabistan ile Sudan’daki çatışmanın askeri bir çözümü olmadığı konusunda anlaştık.” Ayrıca Mısır Dışişleri Bakanı ve dörtlü grubuyla olan sürekli istişareler de aynı şekildedir.

Üçüncüsü: Amerika, insani eylemlere ve ateşkese odaklanmaktadır; zira ateşkes anlaşmaları yoluyla Sudan ordusunun Darfur’a ilerlemesinin önünü tamamen kesmeyi ve Hemidti’nin bu bölge üzerindeki kontrolünü pekiştirmeyi hedeflemektedir; bu bağlamda Massad Boulos bilgilendirmesinde, Amerikan planına hizmet eden bir karar taslağı sundu ve bu karar, dört temel hususa teşvik etmektedir ki onlar şunlardır:

1- Silah ambargosunun tüm Sudan topraklarını kapsayacak şekilde genişletilmesi; bu da ordu içindeki muhlislerin hamlelerini boşa çıkarmak, hareketlerini felç edip güçlerini zayıflatmak ve onların Darfur'u geri almalarını engellemek içindir.

2- İnsansız hava araçlarının, ilgili sistemlerin ve teknolojilerin silah yasağı kapsamına girdiğini yeniden teyit etmek. Bu öneri sunulmuştur; zira hava desteği modern savaşlarda temel bir unsur olup piyadelerin Darfur'a doğru harekete geçmesine imkan tanımaktadır; ABD'nin istemediği şey de budur. Bu nedenle uçuşa yasak bölge önerisi, Hızlı Destek Güçleri'ni yok olmaktan korumak adına ABD yönetimi için bir gereklilik olmuştur. Bu yüzden ABD, Hızlı Destek Güçleri'nin varlığını tanımakta, onları oldukları gibi kabul etmekte, varlıklarını ve işledikleri suçları sürdürmelerini teyit etmekte ve onların parçalanması veya varlıklarına son verilmesi hakkında konuşmaktan kaçınmaktadır.

3- Genel Sekreter’den, 1591 sayılı karara bağlı Uzmanlar Paneli’ndeki uzman sayısının artırılmasının talep edilmesi; bu karar, Sudan’daki durumla ilgili olarak Mart 2005’te kabul edilmiştir; bu karar uyarınca BM Sudan Uzmanlar Paneli kurulmuş olup panelin görevi, diğer hususların yanı sıra Darfur’daki silah ambargosunun izlenmesini temsil etmektedir. Uzmanların (heyetlerin) varlığı; baskı uygulamak ve sürecin ABD'nin istediği doğrultuda ilerlediğinden emin olmak için her iki tarafı da gözetlemek (casusluk yapmak) anlamına gelmektedir. Zira Massad Boulos'un önerisinin (4.) maddesi şöyledir: “Konsey’i daha iyi bilgilendirmek amacıyla, 1591 sayılı karar kapsamında çalışan Uzmanlar Paneli’nin bölgeyi kapsayan diğer ekiplerle iş birliği yapması yönünde talimat verildi.” İşte bu tam anlamıyla bir casusluktur. Ayrıca Boulos şöyle dedi: “Bu genişletilmiş ve güçlendirilmiş yeteneklerin hedefi... çatışmanın sona erdirilmesi için tüm taraflara baskı uygulamaktır.” Ajanlara baskı uygulamak Amerika için yeni bir şey değildir; zira Güney’in ayrılmasına kadar ajanı El-Beşir ve çetesine karşı bunu uygulamıştı ve şimdi de Burhan ve yardımcısı Malik Akar, uygulanan baskının şiddetinden dolayı çığlık atana kadar bunu şiddetle uygulamaktadır; nitekim Burhan, El-Cezire eyaletinin El-Managil kentinde yaptığı bir konuşmada önümüzdeki günlerde Sudan’a ve bizzat şahsına yeni yaptırımların uygulanmasını dışlamadı ve Sudan’ın düşmanlarının ülkeye boyun eğdirmek ve ona diz çöktürmek istediğini belirtti. El Cezire kanalına verdiği röportajda, Egemenlik Konseyi Başkan Yardımcısı Malik Akar şunları söyledi: “... ABD’nin girişimini kabul etmemiz için büyük baskıya maruz kalıyoruz ancak tutumumuza sımsıkı sarılıyoruz.” (Sudan Tribune). Hatta Boulos, Güvenlik Konseyi’ne şu tehditkâr mesajı gönderdi: “Açık konuşayım: Eğer bu Konsey önlemler almayı reddederse, bunun en büyük yükünü çekecek olan yine Sudan halkı olacaktır.”

Bu nedenle ister Güvenlik Konseyi'nde Massad Boulos vasıtasıyla sunulsun, ister Dörtlü veya Beşli Komite aracılığıyla sunulsun, ABD'nin sunduğu önerilere bakmak bir zorunluluktu; zira bu öneriler, Darfur'u ayırma tiyatrosunu tamamlamaya, müzakere konusunu diğer çatışma bölgelerine bağlamaya ve Darfur'u çatışma çemberinden çıkarmaya yönelik kademeli bir zemin hazırlığı niteliğindedir.

Önerilerde geçen Sudan’daki insani krizin, Amerika’nın ve Trump’ın umurunda olmadığı bilinmelidir! Hatta onun Sudan’daki adamlarının bile umurunda değildir; çünkü ABD’nin dış politikası sadece tek bir kaideye dayanmaktadır: “Önce Amerika”, Sudan insanı değil! Bunun amacı da, casuslarının ülkeye girip çıkmasına imkan sağlamak, her iki tarafı da gözetlemek ve üzerlerinde baskı kurarak Sudan’ı bölme komplosunun hızla hayata geçirilmesini sağlamaktır.

İkiyüzlülük, Massad Boulos’un Güvenlik Konseyi’ndeki bilgilendirmesindeki şu sözlerinde ortaya çıkmaktadır: “ABD, bu savaşın ilk gününden itibaren Sudan halkının korunmasını bir öncelik haline getirmiştir; işte bu nedenle Sudan'daki sivillerin korunması taahhüdünü içeren Cidde Bildirisi'ne ulaşmaya çalıştık.. Bu nedenle o günden bu yana, gün be gün daha fazla insani ateşkes, ateşkes ile barışı sağlamaya ve sivilleri korumaya yönelik düzenlemeleri sağlamak için çabaladık.” Peki bu iddia edilen koruma hani nerede? O, gün be gün çabalarken, savaş dördüncü yılına girdi ama ne askeri bir çözüm ne de bir ateşkes var?! Bu koruma hani nerede? Oysa Massad Boulos’un kendisi bile Sudan halkının başına gelen felaketlerin tanığı olmuştur; zira bilgilendirmesinde şöyle demiştir: “Özellikle silahlı insansız hava araçlarının artan kullanımından kaynaklanan insani kayıpların ne derece vahim olduğuna dikkat çekmek isterim... Nitekim bunlar, bu yılın ilk yarısında şimdiden 1120'den fazla Sudanlı sivilin hayatına mal olmuştur.” Son haftalarda yaşanan şiddet ve güvensizlikten kaynaklanan yeni göç dalgalarına değinerek, bunun (acı verici bir durum)” olduğunu söyledi. Peki bunlar hani nerede?!

Çözüm, Hizb-ut Tahrir'in Emiri Celil Alim Ata bin Halil Ebu Raşta ’nın Sudan meselelerini ele alırken sürekli vurguladığı şeydir; “ey Sudan halkı! Size sesleniyoruz, pişman olmadan ve pişmanlığın fayda etmeyeceği gün gelmeden önce hadi durumu düzeltin... Çatışan tarafların yakasına yapışın ve onları hakka zorlayın... Raşidi Hilafeti kurmak için Hizb-ut Tahrir ’e yardım edin. Böylece Sudan; İslam ile yeniden güçlü ve izzetli hale gelecek, üzerinde “Lâ ilâhe illallah Muhammedun Rasûlullah” Ukab sancağı dalgalanacaktır.”

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Yakup İbrahim – Sudan