İran'ın Seçenekleri

Amerika, tek süper güç olmanın kibir sarhoşluğuyla dizginlerinden boşalmış bir şekilde 2001 yılında Afganistan’a saldırıp onu işgal etmiş, ardından da 2003’te Irak’ı işgal etmişti. 20 Ocak 2001'de iktidardan ayrılırken Clinton yönetimi halefine, 5,6 trilyon Dolarlık bir bütçe fazlası, yönetilebilir ulusal bir borç ve bir buçuk savaşa hazır bir ordu, yani tek bir cephede kesin bir zafer elde ederken, ilk savaş sonuçlanana kadar diğerini kontrol altında tutulabilecek kapasite bırakmıştı. "Bir buçuk savaş" mefhumunun, biri Doğu Avrupa ovalarında Rus ordusuna karşı, diğeri de Kore Yarımadası'nda Çin'e karşı olmak üzere o dönemde iki olası çatışma olarak anlaşıldığını belirtmek önemlidir. Ayrıca günümüzle adil bir karşılaştırma yapmak için, o dönemde Rusya'nın sarhoş Boris Yeltsin tarafından yönetildiğini ve Sovyetler Birliği'nin çöküşünden sonra pusulasız ve yönsüz olduğunu belirtmek de önemlidir. Çin ise hala Tiananmen Meydanı olayı ve ardından gelen yaptırımların acısını yudumluyor ve Dünya Ticaret Örgütü, GATT ve diğer uluslararası platformlara girebilmek için hâlâ manevra yapıyor ve pazarlık ediyordu. Amerikalı politika yapıcılar, bin yıllık bir Amerikan hegemonyası tasavvur ederlerken, entelektüelleri ise kapitalizmin sosyalizme karşı kazandığı zafere dayalı “tarihin sonu” türünden anlatılar yazıyorlardı.

2026 yılında Amerika, kurallara dayalı sistemin, yani küreselleşmenin üzerine kurulduğu anlatıya olan güvenini kaybetmiştir. Zira Amerika, şu anda yıllık 2 trilyon Dolarlık bir bütçe açığı, aşılması imkânsız olan yaklaşık 38,38 trilyon Dolarlık bir ulusal borç ve sınırlı bir hava çatışmasında bile birkaç hafta içinde mühimmatı tükenecek bir orduyla karşı karşıyadır. Bush sağlam bir şeye dayanıyordu; ancak Trump’ın Orta Doğu’da İran’la olan bu yeni savaşta elinde boş sözlerden ve gürültülü bir borazandan başka bir şey yoktur.

Tarih, İran'ın kendisinden daha güçlü görünen bir düşmanla karşı karşıya kaldığı durumlara benzer örnekler sunmaktadır. Nitekim Amerika Birleşik Devletleri, 1812 Savaşı’nda o dönemin süper gücü olan İngiltere’ye karşı yürüttüğü stratejik mücadelede, Kongre Binası yanmış ve İngiliz kuvvetlerinin ilerlemesinden önce Amerikan ordusu Washington'u tahliye etmek zorunda kalmış olmasına rağmen zafer kazanmıştı. İngilizler taktiksel zararlar verdiler ancak Amerikalıların savaşma iradesini kırmada başarısız oldular ve böylece taktiksel üstünlükleri stratejik bir yenilgiye dönüşmüştü. Aynı zamanda kıtanın diğer tarafında da benzer bir sahne şekilleniyordu. Zira Napolyon, ordusuyla Rusya'yı işgal etmişti. Napolyon, daha önce hiç yenilgiye uğramamış 650 bin kişilik muazzam ordusuyla Rusya'yı işgal etmiş ve birbiri ardına yapılan savaşlarda karşısındaki Avrupa müttefik ordularını bozguna uğratmıştı; hatta bizzat Moskova bile onun önünde boş kalmıştı. Moskova’da aylarca Rusların teslimiyet için müzakereye gelmesini beklemiş, ancak onlar gelmemişlerdi. Nitekim Napolyon, işgal edilmiş bir milletin direniş iradesini kırmada başarısız olmuştu. Bunun üzerine Fransa'ya geri çekilmiş, sert doğayla savaşmış ve yolda en deneyimli 600 bin askerini kaybetmişti.

Sovyetler, İkinci Dünya Savaşı’nda 27 milyon kayıp verirken, doğu cephesinde Almanların yaklaşık 4 milyon kaybına karşılık bu rakam daha da dikkat çekici hale gelmektedir; çünkü saldıran taraf Almanlardı; oysa kural gereği saldırgan tarafın kayıpları, savunma tarafının kayıplarının üç katı olur. Bu, saf bir irade gücünün gösterisiydi; bu ise Stalingrad savunmasında ortaya çıktığı gibi hiçbir yerde açık bir şekilde ortaya çıkmamıştır.

Aynı ders Kore’de de tekrarladı. Zira 1953 yılında, -nükleer üstünlüğü ve yakın zamandaki zaferinin anısıyla meşgul olan- Amerika, sadece birkaç yıl önce Batı’nın sömürgesi olan bir ülkeye karşı savaşa girmişti. Kore Yarımadası’na, İkinci Dünya Savaşı sırasında tüm Pasifik Cephesi’nde kullandığından daha fazla bomba atmış ve Pyongyang’da taş üstünde taş bırakmamıştı; nitekim Kuzey Kore’nin kentsel altyapısının %90’ınını yok ettiği söylenmektedir. Buna rağmen irade kırılmadan kalmaya devam etmişti. Zira Amerika, ateşkes için müzakere etmek zorunda kalmış olup bu ateşkes, bugün bile Kuzey ve Güney Kore arasındaki ilişkileri belirleyen tek anlaşma olmaya devam etmektedir.

Bu örüntünün defalarca tekrarlandığını gördük; zira Vietnam, Afganistan, Irak ve Somali halkları yenilgiyi kabul etmemiştir ki örnek bunlarla da sınırlı değildir.

Amerika, Venezuela'daki gibi bir sonuç umuyordu ve İran'la savaşın dört günde sona ereceğini tahmin ediyordu; ancak ne kadar gürültü koparırsa koparsın üzerinde olduğu bu durum, her biri 25 milyon nüfusa sahip olan ve komşu ülkelerin tam desteğini alan Afganistan ve Irak'a karşı savaştığı zamanki durumun yakınından bile geçmiyor. İran’a gelince; 1,5 milyon kilometrekarelik bir alana yayılmış olup nüfusu 93 milyondur ve onun safında duran önemli tek bir komşu bile yoktur.

İran'ın ABD'yi askeri olarak yenmesine gerek yoktur; aksine ona karşı direnmesi yeterlidir. Ancak ulus-devlet yapısı, Amerikan üsler ağı, uluslararası petrodolar sistemi araçları, Nükleer Silahların Yayılmasının Önlenmesi Antlaşması, Mali Eylem Görev Gücü, Uluslararası Para Fonu, SWIFT, Kapsamlı Nükleer Deneme Yasağı Antlaşması, Fisyonel Madde Üretiminin Yasaklanması Antlaşması, Anti-Balistik Füze (ABM) Antlaşması ve benzerleri mevcut halleriyle devam ettiği sürece, İran halkının fedakârlıkları boşa gitmiş olacaktır. Nihayetinde bu, siyasi bir mücadeledir; bu yüzden Amerika Birleşik Devletleri’nin siyasi olarak yenilmesi gerekir ve bu satranç tahtasında düşürülmesi gereken ilk taş, ulus-devlet çerçevesidir.

Bölgenin güvenlik için Amerika’ya ihtiyacı yoktur; aksine bölgenin ona karşı güvende olmaya ihtiyacı vardır. Sömürgeci Batı, ümmetin kaynaklarını yağmalamak ve bunları ondan çalmak için özellikle kırılgan Körfez devletçiklerini kurmuştur. Pakistan Silahlı Kuvvetleri zaten bölgede mevcuttur. İster Sykes-Picot bölünmesinin tahrip edilmesi, ister Durand Hattı'nın ayrılması, isterse İslam beldelerindeki Radcliffe katliamı anlamında olsun artık tüm sömürgeci yapıyı tamamını parçalamanın zamanı gelmiştir.

İleriye doğru gitmenin Hilafetten başka bir yolu yoktur. Bunun dışındakiler ise, Amerika'nın size farklı araçlarla geri dönmesine izin vermekten başka bir şey sağlamayacaktır.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Muhanned Mücteba - Pakistan

Tunus Parlamentosu, beş adet “imtiyaz” anlaşmasından oluşan bir paketi onayladı. Bu anlaşmalarla yabancı şirketlere, otuz yıla kadar güneş enerjisi santrallerini mülkiyetine alma ve işletme hakkı tanınırken; geniş vergi muafiyetleri sağlandı ve uyuşmazlıkların Tunus yargısı dışına çıkarılarak uluslararası tahkime götürülmesi kabul edildi. Bu anlaşmalar, yabancı yatırımcıları teknoloji transferi veya yerel içeriği güçlendirme gibi ciddi yükümlülüklerden muaf tutarken, Tunus Elektrik ve Gaz Şirketi’ne (STEG) istikrarını tehdit eden ağır mali yükler bindirmektedir.

Hizb-ut Tahrir / Tunus Vilayeti olarak biz, bu utanç verici anlaşmalar karşısında şu gerçekleri beyan ediyoruz:

1- Her ne kadar hükümet yalanlasa da bu enerji anlaşmaları, kamu sektörünü parçalamayı hedefleyen IMF ve Dünya Bankası dikteleriyle birebir örtüşmektedir. Dünya Bankası’nın birkaç ay önce sağladığı 430 milyon dolarlık finansman ve enerji sübvansiyonlarının kaldırılması şartı bunun en açık delilidir.

2- Bu anlaşmalar, bu zenginlikten yararlanma hakkını yabancı taraflara devrederek onları kamu menfaati aleyhine ayrıcalıklı kâr elde eden taraflar hâline getirmektedir. Bu da ülkenin kaynaklarını sömüren örtülü bir sömürge modelinin pekiştirilmesinden başka bir şey değildir.

3- Onaylanan anlaşmalar, teknoloji transferi veya yerel üretimin desteklenmesi konusunda açık ve bağlayıcı maddeler içermemektedir. Bu da, söz konusu yabancı yatırımın bir “enerji sömürgeciliğini” pekiştirmesinin yanı sıra, teknolojik kapasitemizi güçlendirecek veya gelecekte enerji bağımsızlığımızı sağlayacak herhangi bir katma değerden yoksun olduğu anlamına gelmektedir.

Ey Zeytune ülkesinin evlatları! İşte bu tür sözleşmeler, halkın işlerini gözeten bir devlette servetlerin nasıl yönetilmesi gerektiği ile bugün ülkeyi yöneten kapitalist ekonomik sistem altındaki uygulamalar arasındaki açık çelişkinin bir yansımasıdır. İslam’da enerji sadece bir ticari mal değildir; aksine tüm ümmetin genel hakkıdır, tüm Müslümanların ortak malıdır, kamu mülkiyetidir. Bu nedenle devletin enerjiye bir kâr veya vergi kaynağı olarak bakması caiz değildir. Bilakis enerji, ümmetin maslahatını gerçekleştirecek, güvenliğini pekiştirecek ve işlerini en iyi güdecek şekilde yönetilmelidir. Zira Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

الْمُسْلِمُونَ شُرَكَاءُ فِي ثَلَاثٍ: فِي الْمَاءِ وَالْكَلَأِ وَالنَّارِ“Müslümanlar üç şeyde ortaktırlar: Su, mera ve ateş.”

Ey Tunus halkı! İktisadi krizlerin derinleşmesi, bunun hayat pahalılığına neden olması, yoksulluk ve işsizliğin yaygınlaşması; ülkenin yetmiş yılı aşkın süredir yönetildiği yanlış politikaların kaçınılmaz bir sonucudur. Tunus yoksul bir ülke değildir; aksine zenginlikleriyle, stratejik konumuyla ve İslam ümmetine mensubiyetiyle zengin bir ülkedir. Ancak bu servetler bugün, İslam’ın hükümlerine göre yönetilmemektedir. Bu hükümler, işlerin en güzel bir şekilde güdülmesinin garantörüdür. Bu gerçeği kavramak, kaynaklarımız üzerinde tam egemenliği sağlamak ve aramızda adaleti, rahmeti ve refahı tesis etmek için atılacak ilk adımdır. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً“Her kim de benim zikrimden yüz çevirirse, mutlaka ona dar bir geçim vardır.” ^{[Taha 124]}

Batı uygarlığının ifade, inanç, görüş ve düşünce özgürlüğü sloganlarıyla örttüğü o meşhur incir yaprağı düşmüş ve tüm ayıpları ortaya çıkmıştır. Batılı devletler ve onların izinden giden ülkeler, liberal Batı uygarlığının fikirlerine aykırı görüş ve düşünce taşıyan herkesi baskı altına almaya başlamışlardır. Onları zindanlara ve parmaklıklar ardına atmışlar; birçok insanı, üzerinde iki kişinin bile ihtilaf etmeyeceği hukuki ve insani haklarından mahrum bırakmışlardır. İzin verilen özgürlüğün, Batı uygarlığı sahiplerinin ve ona meftun olanların iddia ettiği gibi fikir ve inanç özgürlüğü olmadığı; Epstein ve takipçilerinin sapkınlıklarını icra etme özgürlüğü olduğu artık gün gibi ortadadır.

2025 yılının başından bu yana Amerika, politikalarına muhalif olan Müslüman ve gayrimüslimlere, özellikle Filistin’deki soykırıma karşı ses çıkaranlara veya Yahudi varlığına verilen desteğe meydan okuyanlara yönelik baskılarını artırmıştır. Amerika; terörle mücadele, antisemitizm veya ulusal güvenlik gibi asılsız bahanelerle, Filistin halkı başta olmak üzere birçok İslam ülkesinden gelen insanların Amerika’daki akrabalarını ziyaret etmelerini engellemiştir. Batılı sisteme siyasi bağlılığı; ülkeye giriş, ikamet ve hatta vatandaşlık için bir ön şart haline getirmiştir. Amerika bir yandan Yahudi varlığının Mübarek Toprak Filistin’de katliam yapması için yeşil ışık yakarken, diğer yandan Filistin’in meşru sahiplerini insani hizmetlerin dahi bulunmadığı Somaliland gibi bölgelere sürmesi ve topraklarını boşaltması için Yahudi varlığının dizginlerini tamamen serbest bırakmaktadır.

Buna ek olarak; aralarında mukaddes Kudüs’ün imam ve hatibi olan yüce Şeyh İsam Amira (Ebu Abdullah)’nın da bulunduğu on binden fazla Müslüman, Yahudi zindanlarında esir tutulmaktadır. Şeyh İsam Amira, Gazze’deki etnik temizlik operasyonunun başlangıcından bu yana, iki yılı aşkın bir süredir hala işgal zindanlarında parmaklıklar arkasındadır. Onun tek suçu; Mescid-i Aksa’nın mihrabından İslam ümmetine ve ordularına, Gazze ve tüm Filistin’deki kardeşlerine yardım etmeleri ve onları kurtarmaları için bir imdat çığlığı atmış olmasıdır. Amerika ve beslemesi Yahudi varlığının işlediği organize devlet suçlarına karşı sokaklarda, yürüyüşlerde, camilerde veya sosyal medyada ses çıkaran herkes; aşırıcılık, kışkırtma veya güvenlik tehdidi olarak yaftalanarak tutuklanmakta veya tasfiye edilmektedir.

Amerika’da ise soykırım suçlarını protesto eden öğrenciler kovuşturmaya uğramış, eğitim hakları ellerinden alınmış ve bazıları sınır dışı edilmiştir. Ayrıca, Yahudi varlığı başta olmak üzere yeryüzündeki tüm zorbaları destekleyen politikalarında hükümete karşı çıkanların ikametgâhlarının iptal edilmesine ve vatandaşlıklarının geri alınması tehdidinde bulunulmasına yönelik yasalar çıkarılmıştır.

Şu bir gerçektir ki, özgürlük fikri üzerine kurulu olduğunu iddia eden Batı uygarlığı, bu özgürlüğü ilk çiğneyen ve onu ortadan kaldıran ilk taraf olmuştur. Artık ayıplarını örtecek hiçbir şey kalmamıştır. Tarihsel ve güncel bir gerçeklik olarak şurası da muhakkaktır ki; İslam uygarlığı tek insani uygarlık alternatifidir. Bu uygarlık, insanı kâinatın, İnsanın ve hayatın Yaratıcısının bir mahluku olarak görmekte ve ona hak ettiği değeri vermektedir. İslam; insanın kanını, malını ve onuru haram kılmıştır, hiçbir gücün bunları ihlal etmesi caiz değildir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

مِنْ أَجْلِ ذَلِكَ كَتَبْنَا عَلَى بَنِي إِسْرَائِيلَ أَنَّهُ مَنْ قَتَلَ نَفْساً بِغَيْرِ نَفْسٍ أَوْ فَسَادٍ فِي الْأَرْضِ فَكَأَنَّمَا قَتَلَ النَّاسَ جَمِيعاً وَمَنْ أَحْيَاهَا فَكَأَنَّمَا أَحْيَا النَّاسَ جَمِيعاً“İşte bundan dolayı İsrailoğullarına şöyle yazdık: Kim, bir cana veya yeryüzünde bozgunculuk çıkarmaya karşılık olmaksızın (haksız yere) bir cana kıyarsa bütün insanları öldürmüş gibi olur. Her kim bir canı kurtarırsa bütün insanları kurtarmış gibi olur.” ^{[Maide 32]}

Bu nedenle; tüm dünyada İslam uygarlığı alternatifine çağrıda bulunmak, zalim Batı uygarlığı sahiplerinin tüm insanlığa reva gördüğü zulme rıza göstermeyen ihlaslı davet adamlarının asli işidir. İnsanlığı laikliğin zifiri karanlığından kurtarmak ve kapitalistleri İslam’ın adaletine zorlamak için bu nuru tüm dünyaya taşıması Amerika ve genel olarak Batı’daki Müslümanların en önemli görevidir. Ebu Zer el-Gıfârî’in Peygamber SallAllahu Aleyhi ve Sellem’den, O’nun da Rabbi Azze ve Celle’den rivayet ettiği bir hadis-i kudside şöyle buyurulmaktadır:

يَا عِبَادِي إِنِّي حَرَّمْتُ الظُّلْمَ عَلَى نَفْسِي وَجَعَلْتُهُ بَيْنَكُمْ مُحَرَّمًا فَلَا تَظَالَمُوا“Ey kullarım! Ben zulmü kendi nefsime haram kıldı. Onu sizin aranızda da haram kıldı. Birbirinize zulmetmeyin.” ^[Müslim]

Demokratik rejim altındaki Malezya’da gerek federal bölgeler gerekse eyalet düzeyinde zaman zaman ahlaksızlık festivalleri düzenlemek alışılagelmiş bir durum haline gelmiştir. Ülkede yerli ve yabancı sanatçıların katılımıyla sürekli müzik, şarkı ve dans festivalleri düzenlenmektedir. Rejime göre davet edilen sanatçıların eşcinsellik savunucusu ve Yahudi varlığının destekçisi olmasının, etkinlikler sırasında sayısız ihlalin yaşanmasının, ahlâkı bozduklarının kanıtlanmasının ve defalarca protesto edilmelerinin hiçbir önemi yoktur. Zira demokratik sistemdeki laik hükümetin tek derdi, maddi kazanç ve kar sağlamaktır. Bu yüzden tüm bunlara kulak tıkamaktadır.

Yakında, 30 Nisan - 2 Mayıs tarihleri arasında Kuala Lumpur, Bukit Bintang’da devasa bir festival daha düzenlenecek. Tayland’daki Songkran festivalini andıran bu etkinliğe, “Rain Rave Su Müziği Festivali 2026” adı verilmiştir. Müzik, su ve modern eğlence unsurlarını bir araya getiren bu festival, Malezya hükümeti tarafından Dünya İşçi Bayramı ve “Malezya’yı Ziyaret Et 2026” girişimiyle eş zamanlı olarak organize edilmektedir. Oysa Songkran, Budist inancıyla bağlantılı bir festivaldir; “Song Nam Phra” (heykel yıkama) gibi ritüeller içerir ve suyun günahlardan ve uğursuzluktan arındırdığı inancına dayanır. Festival son yıllarda bazı değişikliklere uğramış olsa da, hala İslami akideyle açıkça çelişen bazı Budist inançlarına göre kutlanmaktadır.

Hizb-ut Tahrir / Malezya, sivil hükümetin bu utanç verici festivali düzenlemesini kesin bir dille reddetmektedir. Eşari ve Maturidi akidesine sarsılmaz bir şekilde bağlı olduğunu iddia eden bir devletin, İslam ile taban tabana zıt olan küfür uygarlığını taklit eden bir festival düzenlemesi tam bir garabettir. Daha da vahimi, bu festival de diğerleri gibi yozlaşmış bir yaşam tarzını, kadın-erkek arasındaki gayrimeşru ihtilatı (karışıklığı), avret yerlerinin açılmasını ve ahlaki çöküşü teşvik etmektedir. İmam Şâfiî’nin fıkhına, İmam Gazzâlî’nin, Cüneyd-i Bağdâdî’nin tasavvuf öğretilerine sıkı sıkıya bağlı olduğunu iddia eden bir devlet, nasıl olur da ülke çapında böylesine çirkin bir festival düzenleyebilir?! İmam Eşari, Maturidi, Şafii, Gazali ve Bağdadi’nin öğretilerinin neresinde böyle bir festivale cevaz verilmektedir?!

İşte bu, demokratik sistem altındaki Malezya’nın acı gerçeğidir. Bu küfür sistemi altında iktidarda hangi parti olursa olsun, bu rezilliklere sadece izin verilmekle kalınmamakta; aynı zamanda turizm, ekonomik kalkınma ve halkın eğlence ihtiyacı adı altında bunlar şiddetle teşvik edilmektedir! Günümüzde uygulanan kapitalist demokratik sistemde eğlence, bir gereklilik olarak görülmekte, devlet için bir gelir kaynağı olarak addedilmekte, helal-haram zerre kadar gözetilmemektedir.

İşte demokratik sistemin gerçeği budur; Yöneticiler ümmeti cehennem ateşinden korumak yerine, onları ateşe doğru sürüklemektedirler. Otoriteler yalnızca fuhşun kapılarını açmakla kalmamakta, aynı zamanda bunları toplum için hayır kapıları gibi göstererek ümmeti bu kapılara yönlendirmektedirler. Daha da kötüsü, bu sistem küfür tabiatı gereği kâfirlerin Müslümanlar üzerinde yönetici olmasına imkân tanımakta ve ümmeti küfre doğru sevk etmektedir.

Merak ediyoruz: Sivil hükümetin dünyaya sunmak istediği şey bu mudur; Gazze halkı bir bardak temiz içme suyu bulmak için mücadele ederken, binlerce galon suyun israf edildiği bir su ve müzik festivali düzenlemek mi? Gazze halkı gece gündüz Yahudi ordusunun bombardımanına maruz kalırken, katılımcıların dans ve zıplamalarla suya boğulduğu bir festival düzenlemek sivil hükümeti mutlu mu ediyor? Bu yağmur ve müzik festivali, sivil hükümetin her fırsatta temel aldığını söylediği Ehl-i Sünnet ve’l Cemaat öğretileriyle bağdaşıyor mu? Din işleri daireleri ve Müftülük makamları nerede? İşverenlerinizi (yöneticileri) azarlayacak cesaretiniz mi yok, yoksa aslında onlarla aynı fikirde misiniz?

Ey Malezya Başbakanı! Unutmuş olabilirsiniz, o yüzden hatırlatmak isteriz; İslam’da yöneticinin görevi akideyi, şeriatı ve ahlakı korumaktır; eğlence festivalleri düzenlemek, onlardan vergi toplamak veya kadın ve erkeğin serbestçe karıştığı geniş çaplı eğlence etkinliklerine izin vermek değildir. Allah’ın size verdiği fırsatı değerlendirip O’nun indirdiğiyle hükmederek izzet kazanmak yerine, neden önceki yöneticilerin yolunu takip ederek fuhşun kapılarını ardına kadar açmaya devam ediyorsunuz?!

Ey Müslümanlar! Laik yöneticilerin İslam’ı asla uygulamayacaklarını bilin. Aksine, İslam’a aykırı işler yapmaya devam edeceklerdir. Bu tür rezillik festivalleri münferit olaylar değil, çağdaş demokratik laik sistemin ayrılmaz bir parçası haline gelmiştir; zira bu sistemin doğası dini devlet yönetiminden sonsuza dek ayırmaktır. Gelin bu sistemi reddedin ve Allah’ın izniyle Allah’ın kitabını ve Rasûl SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in sünnetini tam olarak uygulayacak, rezalet ve yozlaşma kapılarını tamamen kapatacak olan Hilafet sistemini yeniden kurmak için çalışın.