El-Raye Gazetesi

Amerika ile İran Arasındaki Ateşkes ve Müzakereler

Üstad Esad Mansur’un Kaleminden

Amerika’nın İran’a yönelik saldırılarını ve başta Trump olmak üzere yetkililerinin saldırıyı durdurma, yeniden başlatma tehdidinde bulunma ya da ateşkes ilan etme yönündeki açıklamalarını takip ederken, tüm bunları, saldırının ardındaki hedefini idrak etme çerçevesinde anlamak gerekir. Çünkü tüm çabalar, bir hedefi gerçekleştirmek için yapılmaktadır. İran için bu hedef, kendi yörüngesinde dönen ve bağımsızlık için çalışan bir ülkeden, kendi şartlarını dikte ettiği ve istediği şeyi uygulayan tabi bir devlete dönüştürmektir.Tüm bölge açısından olana gelince; stratejik konumu nedeniyle buradaki kontrolünü sıkılaştırmak, sömürgeci bir hedef olarak bölgenin kaynaklarını yağmalamak, kapitalizme meydan okuyan küresel bir ideolojiye sahip olması nedeniyle bölgenin kalkınmasını, kurtuluşunu ve Hilafetin kurulmasını engellemek ve bu hedefleri gerçekleştirmek için kirli bir araç olarak kullanmak üzere Yahudi varlığına odaklanmak.

Amerika, 40 gün süren savaş boyunca İran'a karşı hedefini gerçekleştiremeyince, İran'ın Hürmüz Boğazı'nı açması karşılığında Pakistan'ın önerdiği plan kapsamında iki haftalık bir ateşkes talep etti.

Amerika, İran'ın 24 Mart 2026 tarihinde Pakistan aracılığıyla sunduğu 15 maddelik planını reddetmesinin ardından ateşkese başvurmuş ve ateş altında müzakere etmeyi reddetmiş olup bu plan; “İran nükleer programının tamamen sökülmesini, Natanz, Fordo ve İsfahan’daki nükleer reaktörlerin kapatılmasını, %60 oranında zenginleştirilmiş uranyum miktarlarının Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı’na teslim edilmesini, barışçıl amaçlar için ihtiyaç duyduğu uranyumu dışarıdan ithal etmesini, İran’ın kendi topraklarında uranyum zenginleştirmesine izin verilmemesini, nükleer programı ve tedarik kaynakları üzerinde Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı tarafından sıkı bir denetim programı uygulanmasını, balistik füze programının ve insansız hava aracı (İHA) üretiminin durdurulmasını, Lübnan’daki partisi gibi bölgesel vekillere verilen desteğin sona erdirilmesini, Hürmüz Boğazı’nın serbest bir deniz yolu olarak açık tutulmasını ve Yahudi varlığının var olma hakkının tanınmasını” içermektedir. İster bu şartlar olsun ister ateş altında müzakere edilmesi olsun, tüm bunlar İran için bir aşağılama olarak görülmektedir.

Dolayısıyla ateşkes gelmiş ve şartlarda bir hafifleme başlamıştır.Ancak bunlar, taleplerin en üst tavanı olarak müzakerelerin eksenleri olarak kalmaya devam edecek, ardından da Amerika bunların tamamının ya da en önemli kısmının ne ölçüde gerçekleştirilebileceğini görecektir.Eğer bunları dayatmayı başarırsa, o zaman İran, uydu devlet olarak kalmasını sağlayan güç unsurlarını ve bağımsızlık şansını kaybedecek; dolayısıyla da tabi bir devlet haline gelecektir.

Ateşkes ilan edilince 11/4/2026 tarihinde Pakistan'da taraflar arasında müzakereler başladı; bu, ateş altında müzakereleri kabul etmemesi açısından İran için bir başarıdır. Ateşkesin hedefi ise müzakereleri yürütmek olup saldırıları tamamen durdurmak değildir.

Amerika, müzakereler için başkan yardımcısının başkanlık ettiği en üst düzey bir heyet gönderince bu, meselenin ne kadar ciddi ve kritik olduğunu, yani şartları veya şartların en önemlileri gerçekleşmez ise saldırıların yeniden başlayacağını göstermektedir; bu da sanki müzakere yapan başkanmış gibi başkan yardımcısının, Amerika’daki karar alma sürecinde ikinci adam ve başkanı temsil eden kişi olması sıfatıyla, müzakereler sırasında İran heyetine doğrudan tehditler savurması içindir.Ayrıca Amerika yönetimi içinde, müzakerelerin başarısız olması durumunda saldırının devam etmesi yönünde bir görüş birliği olduğu içindir; çünkü başkan yardımcısı, savaş açmak yerine müzakereleri tercih ediyordu.

Bu, müzakerelerde herhangi bir başarısızlık durumunda Amerika'nın saldırılarına yeniden başlayacağına delalet etmektedir; zira Amerika Başkanı Trump, 10/4/2026 tarihinde şöyle diyerek tehdit etmişti: “Pakistan'daki barış görüşmeleri başarısız olursa, İran'a yönelik saldırıları yeniden başlatmak üzere Amerika savaş gemileri en iyi mühimmatlarla donatılmaktadır.”

Ateşkes, savaşın sona ermesi ve kalıcı bir barış anlaşmasının imzalanmasından farklıdır. Zira ateşkes, herhangi bir anda, taraflardan birinin ya da her ikisinin ihlaliyle bozulabilir.

İran'ın şartları ise on madde halinde sıralanmıştır: “Amerika’nın saldırmazlık garantisi vermesi, Hürmüz Boğazı'nın İran'ın kontrolünde kalması, Uranyum zenginleştirme hakkının kabulü, Tüm birincil yaptırımların kaldırılması, Tüm ikincil yaptırımların kaldırılması, BM Güvenlik Konseyinin İran aleyhindeki kararlarının sonlandırılması, Uluslararası Atom Enerjisi Ajansının İran aleyhindeki kararlarının sonlandırılması, İran'a savaş tazminatı ödenmesi, Bölgedeki Amerikan askerinin çekilmesi ve Lübnan dahil tüm cephelerde savaşın sonlandırılması.”

Ancak İran, Amerika’nın şartlarını reddettiğini belirtmemiş; aksine Amerika’nın şartlarına değinmeden kendi şartlarını ortaya koymuştur; sanki bu kendi şartlarını Amerika’nın şartlarının yanına koymuş gibidir; bu da kendi şartlarının kabul edilmesi durumunda, İran’ın bu şartların bir kısmını ya da hafifletilmiş halini kabul etmeye hazır olduğuna işaret etmektedir.

Ev sahibi ülke Pakistan'ın da katılımıyla taraflar arasında doğrudan müzakerelerin iki turu gerçekleştirildi.İran medyası, “görüşmelerde ilerleme kaydedildiğini, Amerika’nın dondurulmuş İran varlıklarının serbest bırakılmasını kabul ettiğini ve Yahudi varlığının Beyrut'un güney banliyölerinde saldırılarını durdurduğunu” duyurdu.Bu da Litani’nin güneyinin saldırıların durdurulmasından istisna tutulduğu anlamına gelmektedir; zira Yahudi varlığı orada bir tampon bölge oluşturmaya çalışmaktadır.Lübnan heyeti, Yahudi varlığı heyetiyle 14/4/2026 tarihinde Washington’da Amerikan gözetiminde buluştuğunda bunlar üzerinde müzakere edilecektir.

Bunun ardından 12/6/2026 sabahı üçüncü tur gerçekleştirildi ve Amerika Başkan Yardımcısı Vance, "İranlıların nükleer silah geliştirmeme yönündeki Amerikan şartlarını reddetmeleri nedeniyle müzakerelerin bir barış anlaşmasına varılmadan sona erdiğini" açıkladı. Bu arada İran Dışişleri Bakanlığı sözcüsü ise, “barış müzakerelerinin başarısının, Amerika’nın aşırı ve yasa dışı taleplerden kaçınmasına bağlı olduğunu” söyledi. Bu da Amerika'nın 15 maddelik şartlarını müzakere ettiği, İran'ın ise bunları aşırı bulduğu ve Amerika'nın saldırılarına her an yeniden başlamasının olası olduğu ve Amerika'nın, İran'ı tabi devlet haline getirme hedefinde ısrarcı olduğu anlamına gelmektedir. Yani Amerika'nın başarısı ya da başarısızlığı, İranlıların tutumlarında ne kadar kararlı olduklarına ve savaşmaya ne kadar hazır olduklarına bağlıdır.

Genel tabloya bakan birisi, bölgedeki Amerika varlığının kabul edildiğini, dolayısıyla onunla müzakerelerin yürütüldüğünü, ayrıca Filistin’i gasp eden Yahudi varlığının da kabul edildiğini ve onunla da müzakerelerin yürütüldüğünü görür.Oysa asıl olan Amerika ile müzakere etmemek ve onu bölgeden kovmak için onunla savaşmaya devam ederek onu Atlantik'in ötesine geri püskürtmek ve ayrıca Yahudi varlığıyla da savaşmaya devam ederek onu tamamen ortadan kaldırmaktır.Bu da Allah’ın kelimesini yüceltmek için savaşan ideolojik temele dayalı bir devletin kurulmasını gerektirmektedir; dikkat edin bu devlet, Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Devleti'dir.

Kaynak: El-Raye Gazetesi - 595. Sayı - 15/04/2026

Haber-Yorum

Kurtuluşun Yolu, Müslümanların Vahdetidir

Haber:

Bazı medya kuruluşları, Afganistan'daki İran heyetinin bazı Pakistanlı yöneticilerle birlikte namaz kıldıkları bir fotoğraf ortaya çıkardı ve bunu, İslam birliğinin ve gücünün işte böyle olduğu ve talep edilenin de bu olduğu şeklinde yorumladılar.

Yorum:

Şüphesiz ki Müslümanların tüm mezhepleri arasında namazın cemaatle kılınması sahnesi övgüye değer ve talep edilen bir durumdur;bu ise şaşırtıcı ya da olağanüstü olmaması gereken bir asıl olup Hanif şeriatın teşvik ettiği ve arzu ettiği bir husustur; ancak İslam sadece görünüşe önem vermez, aksine gerçek fiile ve kastedilene odaklanılmasını talep eder.

Kastedilen ise namazın, dini ikame etmek ve onu tek bir Halife'nin arkasında hayatın her alanında uygulamak anlamına gelmesidir; zira bu anlam, birçok sahih hadiste geçmektedir; dolayısıyla namazı ikame ettiği (dini ikame ettiği) sürece Müslüman yöneticiye karşı çıkmak caiz değildir. خِيَارُ أَئِمَّتِكُمُ الَّذِينَ تُحِبُّونَهُمْ وَيُحِبُّونَكُمْ وَتُصَلُّونَ عَلَيْهِمْ وَيُصَلُّونَ عَلَيْكُمْ وَشِرَارُ أَئِمَّتِكُمُ الَّذِينَ تُبْغِضُونَهُمْ وَيُبْغِضُونَكُمْ وَتَلْعَنُونَهُمْ وَيَلْعَنُونَكُمْ قُلْنَا: يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا نُنَابِذُهُمْ؟ قَالَ: لَا مَا أَقَامُوا فِيكُمُ الصَّلَاةَ. أَلَا مَنْ وَلِيَ عَلَيْهِ وَالٍ فَرَآهُ يَأْتِي شَيْئاً مِنْ مَعْصِيَةِ اللَّهِ فَلْيَكْرَهْ مَا يَأْتِي مِنْ مَعْصِيَةِ اللَّهِ وَلَا يَنْزِعَنَّ يَداً مِنْ طَاعَةٍ “Yöneticilerinizin en hayırlıları sizin onları sevdiğiniz ve onların da sizi sevdiği, onlara dua ettiğiniz onların da size dua ettiği kimselerdir. Yöneticilerinizin en kötüleri de sizin onlara kızdığınız onların da size kızdığı kimselerdir.” Dedik ki: Ya Rasulullah onlara karşı çıkmayalım mı?’ Dedi ki: “Aranızda namazı ikame ettiği sürece ona karşı çıkmayın. Dikkat edin! Kime bir vali (yönetici) tayin edilir de o valinin Allah'a isyan sayılan bir şey (günah) işlediğini görürse, yaptığı o isyanı kerih görsün (kalben buğzetsin /hoş görmesin), fakat itaatten de elini çekmesin.” Burada namazın ikame edilmesi, cüzi olanı dile getirip küllü isteme babındandır; yani İslam ile hükmetmek ve İslam’ın tamamının onların üzerine tatbik edilmesi babındandır; dolayısıyla başka değil, sadece açık bir küfür ortaya çıktığında karşı çıkmak ve kılıçla savaşmak caizdir; bu da Allah’ın indirdikleriyle hükmetmeye geri dönülmesi içindir.

Bu nedenle diyoruz ki: Pakistan yöneticileri ile İran yöneticilerinin birlikte namaz kıldıklarına dair tanık olduğumuz bu görüntü, İslam’ın, hükümlerinin uygulanması konusunda talep ettiklerinin gerçek içeriğinden yoksun bir görüntü olarak kalacaktır; tabii eğer bu yöneticiler, en azından aşağıda talep edilen adımları derhal atmazlarsa:

- İran ile Pakistan arasında İslam temelinde gerçek bir vahdetin ilan edilmesi.

- Amerika ile suçlu ve gaspçı Yahudi varlığının vahşi savaşına maruz kalan tüm İslam beldesini savunmak için Amerika ve Yahudi varlığının karşısında durmak.

- Mısır, Ürdün, Suriye, Türkiye, Irak, Arap Yarımadası ve Yemen’deki kardeşlerimizin harekete geçirilmesinin ardından ümmetin bu mesele üzerinde, gerçek bir mesele olarak birleştirilmesi; bu ise bu ülkelerde Allah Subhanehu'dan daha çok Amerika ve Yahudi varlığından korkan yöneticilerin varlığıyla mümkün olmayacaktır!

- Ümmetin birliğini, gücünü ve onun düşmanlarının karşısında durmasını engelleyen, hatta bu gaspçı varlığın ve Amerika’nın çıkarlarının bekçisi olan yöneticilerini devirmek için ümmete yönelmek.

Cemaatle kılınan gerçek namaz, Müslümanları her konuda bir araya getiren ve onları ayırmayan namazdır; yani ümmet için en önemli, en vacip ve en çok acil olan şey, onu tek bir siyasi varlık altında birleştirmek, onu daha önceki izzetine kavuşturmak, ona göz dikenlerin ellerini kesmek, düşmanlarına asla unutamayacakları bir ders vermek ve mübarek Filistin’i ve çevresindeki tüm işgal altındaki toprakları kurtarmaktır.Ancak o zaman resimdeki cemaat namazından, ümmetin gerçek vahdeti, siyasi varlığının birliği ve İslam'ın hükümlerinin hayatın her alanında uygulanması gibi talep edilen şerî anlamdan bahsedebiliriz;işte şer'an talep edilen bu olduğu gibi ümmetin özlemle beklediği ve arzuladığı şey de budur.O halde önce Allah’a ve Rasulü'ne, sonra da ümmetin kurtuluş, iktidar ve izzet talebi ve arzusuna icabet edin. Peki kim icabet edecek?!

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan

Dr. Muhammed Cabir - Lübnan

Hizb-ut Tahrir Türkiye Vilayeti Medya Bürosu Başkanı Sayın Mahmut Kar, gündeme ilişkin değerlendirmelerde bulundu.

◾️ ABD-İran Savaşında Son Durum
◾️ NATO'nun Geleceği
◾️ Şiddet ve Terörün Kaynağı Belli!

H. 27 Şevval 1447 - M. 14 Nisan 2026

İlgili Bağlantılar:

İşgal güçlerinin Beyrut ve güney banliyölerine (Dahiye) düzenlediği yoğun hava saldırılarının, nüfusun yoğun olduğu yerleşim alanlarını hedef alması sonucunda çoğu kadın ve çocuk olmak üzere yüzlerce kişinin hayatını kaybetmesine ve yaralanmasına yol açmıştır. Mart 2026’da hazırlanan ayrı bir raporda ise, Yahudi varlığının saldırılarında hayatını kaybedenlerin (kurbanların) %21’ini kadınların oluşturduğu belgelenmiştir.

İşgal güçlerinin saldırılarının artmasıyla birlikte, son dönemde çok sayıda insan daha güvenli görülen bölgelere göç etmek zorunda kalmıştır. Güneyde Sayda ve kuzeyde Trablus gibi şehirler, bu göç dalgasının başlıca merkezleri hâline gelmiş; ancak Lübnan devletinin kriz yönetimindeki yetersizliği ve bu tür durumlara hazırlıksız oluşu, buralardaki insani durumu daha da ağırlaştırmıştır.

Beyrut ve banliyölerinden yerinden edilen sığınmacıların yarısından fazlasını kadınlar oluşturmaktadır. Bu kadınlar, temel ihtiyaçların ciddi şekilde eksik olduğu, sağlık hizmetlerinin yetersiz kaldığı ve güvenli barınma imkânlarının bulunmadığı son derece zor şartlar altında yaşam mücadelesi vermektedir. Birçoğu kalabalık barınma merkezlerine veya açık alanlara sığınmak zorunda kalmış, ailelerini koruma sorumluluğunu ağır şartlar altında tek başına üstlenmek mecburiyetinde kalmıştır.

Yahudi varlığı, çocuk, kadın, yaşlı ve hatta sağlık ekibi demeden tüm dünyanın gözü önünde soğukkanlılıkla korkunç katliamlar işlemeye devam etmektedir; Gazze’de, Batı Şeria’da ve Lübnan’da insanı, ağacı ve taşı hedef alan cürümlerine hep birlikte şahit oluyoruz. Buna rağmen Müslümanların yöneticilerinin, ordularını halklarına yardım için seferber etmek yerine, bu ucube varlık için adeta gerçek bir “Demir Kubbe” ve koruyucu bir şemsiye görevi gördüklerini görüyoruz. En aklı başında olanlarının ise, çözüm arayışı bahanesiyle Batılı devletlerin, özellikle de bu varlığın en büyük destekçisi olan Amerika’nın yolunu tuttuklarına ve Lübnan’ı İran’la yapılan anlaşmalara dâhil etmek için canhıraş çalıştıklarına tanık oluyoruz.

Lübnan’daki Müslümanlara şunu hatırlatıyoruz: Gaspçı Yahudi varlığına ve etrafındaki bu yöneticilere bakan kimse, bu varlığın bekasının aslında bu rejimlerin bekasına bağlı olduğunu açıkça görür. Hizb-ut Tahrir’in kurucusu Şeyh Takiyyuddin en-Nebhani (Rahimehullah), şu büyük siyasi hakikati ortaya koyarken ne kadar da doğru söylemiştir: “Yahudi varlığı, İslam beldelerindeki mevcut rejimlerin bir gölgesidir.” Bugün yaşadığımız gerçek tam da budur; gölgenin varlığı, aslın varlığına bağlıdır. Ümmet için bu rejimleri kökünden söküp atmaktan başka bir kurtuluş yolu yoktur. Eğer bu yöneticilerin arasında aklı başında tek bir adam olsaydı; bu varlığı destekleyen Amerika ve diğer Batılı devletlerin böylesine bir etkisi asla olamazdı!

Defalarca ifade ettiğimiz gibi Yahudi varlığının barış anlaşmalarıyla ortadan kaldırılması mümkün değildir, zira Yahudiler kalleş ve ihanet ehlidirler. Normalleşme yoluyla da ortadan kaldırılmaları mümkün değildir. Zira o, gasıp bir varlıktır, Müslümanların topraklarını ve mukaddesatını gasp etmişlerdir. Filistin’in tamamının kurtarılması, Mescid-i Aksa’nın Yahudilerin pisliğinden temizlenmesi, ancak Raşidi Hilafet’i kurmak için ciddi bir çalışma ortaya koymakla mümkündür. Zira Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in buyurduğu gibi:

الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ“İmam (Halife) ancak bir kalkandır. Onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.” İşte o zaman Yahudi varlığının esamesi okunmayacak; dahası, Yahudi varlığından çok daha güçlü ve daha kalabalık olan sömürgeci kâfir devletler bile zillete uğratılacaklardır.

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِمَنْ كَانَ لَهُ قَلْبٌ أَوْ أَلْقَى السَّمْعَ وَهُوَ شَهِيدٌ“Şüphesiz ki bunda kalbi olan yahut hazır bulunup kulak veren kimseler için bir öğüt vardır.” ^{[Kâf 37]}