ABD'nin Körfez Bölgesine Yönelik Askeri Politikasının Arka Planı
Arap Körfezi Petrolü, Batı'nın “Aşil Topuğu” ve Zayıf Noktasıdır

ABD güçleri, 1945 yılında Körfez'in batısındaki Zahran üssünde, ardından 1949'da Bahreyn'de bir dayanak noktası buldu; oysa böyle bir şeyi hayal etmedikleri gibi akıllarının ucundan bile geçirmiyorlardı; bu da çalkantılı Orta Doğu bölgesinde varlık gösterme konusundaki iştahlarını daha da kabarttı. İngiltere’nin Mısır’ı kaybetmesinin ve 1968 yılında güçlerinin Körfez bölgesinden çekildiğini ilan etmesinin ardından, ABD Başkanı Richard Nixon, Sovyetlerin sıcak denizlere doğru genişlemesiyle mücadele bahanesiyle “İki Sütun Politikası” olarak bilinen çerçevede İran ve Suudi Arabistan’a sızmaya başladı. Nitekim Amerika, Nixon ve Ford yönetimleri döneminde, “babasının izinden giden” Muhammed Rıza Pehlevi'nin laiklik anlayışını önemsedikleri ve buna liberalizm adını verdikleri için Tahran'a 12 milyar Dolarlık devasa bir askeri silah desteği sağlamıştı. Çünkü ABD, İran’ı, Orta Doğu’da en yüksek stratejik öneme sahip ülkelerden biri olarak görüyordu.

Ancak 1979 Şubat Devrimi'nden sonra durum değişmiş, Carter yönetimi Muhammed Rıza Pehlevi'yi korumada başarısız olmuş ve o, 1979 Ocak ayının ortasında İslamcı muhalifleri lehine iktidardan ayrılmıştı. Bunun üzerine Carter, İran'ın mali varlıklarını dondurmuş ve diplomatik ilişkilerini kesmişti. Hatta rehineleri Tahran'dan çıkarmak için askeri bir operasyon düzenlemeyi bile onaylamıştı ancak komşu Umman'dan başlatılan “Kartal Pençesi” operasyonu rehineleri kurtarmada başarısız olmuştu. Bunun üzerine İran'ın Horasan eyaletinde yer alan Tabas çölünde bir helikopter, C-130 yakıt ikmal uçağıyla çarpışmış ve bu da 8 askerin ölümüne yol açmıştı; bunun sonucunda Carter yönetimi 1980 başkanlık seçimlerini kaybetmişti.

Sovyetler Birliği, 1979 yılının Aralık ayı sonlarında, devrimin, "Türkmenistan, Özbekistan, Tacikistan, Kazakistan ve Kırgızistan" gibi Orta Asya ülkelerine yayılmasını önlemek amacıyla askeri güçlerini Afganistan'a göndermişti; bu da Amerikalı planlamacıların Başkan Carter'a, Orta Doğu bölgesinde konuşlanmayı tavsiye etmelerine ve ona, Sina Yarımadası'ndaki Ras Minas, Umman ve Somali'de varlık gösterilmesini önermelerine neden olmuştu.

Körfez petrolüne bağımlılığı konusunda tutumunu daha önceden belirlemiş olduğu için Washington'da, bunun kaybedileceğine dair bir endişe egemen olmuş ve Carter yönetimi bu yöndeki planını açıklayarak, Sovyetler Birliği güçlerinin Körfez bölgesine ulaşmasından ve bunun doğuracağı sonuçlardan endişe duyduğunu iddia etmiş ve Carter, fabrikaların kapanması, iş kayıpları, enflasyon oranının artması ve petrol için küresel rekabet gibi bahaneler uydurmuş ve daha sonra 23 Ocak 1980'de yaptığı konuşmada özetlediği Carter Doktrini olarak bilinen açıklamasını, Körfez'in Amerika için hayati bir bölge haline geldiği şeklinde sonlandırmıştı; zira konuşmasında şöyle demişti: “Bizim tutumumuz tamamen açık olmalıdır; herhangi bir dış gücün Arap Körfezi bölgesini kontrol altına almak amacıyla düzenleyeceği herhangi bir saldırı, ABD’nin hayati çıkarlarına yönelik bir saldırı olarak kabul edilecek olup, bu tür bir saldırıya askeri güç de dahil olmak üzere gerekli tüm araçlarla karşılık verilecektir.”

Bunun ardından güvenlik ve askeri yetkililer arasında, Körfez'e hızlı bir şekilde ulaşmayı sağlayacak ve bir başkasının oraya ulaşmasını engelleyecek askeri bir gücün kurulması hakkında konuşmalar başlamıştı. Doktrinin açıklanması ile askeri güçlerin oluşturulması arasında iki ay geçmişti; 1 Mart 1980'de, Paul Xavier Kelly komutasındaki Hızlı Dağıtım Ortak Görev Güçleri kurulmuş ve bunun komuta merkezi, 1950’lerde inşa edilen McDill Hava Üssü’ndeki “Mole Hill” (Köstebek Yuvası) adlı binaya yerleştirilmişti; zira bu bina, emirleri bekleme odası ve Armageddon savaşını bekleyen nükleer bombardıman uçaklarının komuta merkezi mesabesindeydi.

Amerika, Mısır’ı, hızlı konuşlanma için ortak görev güçlerinin geçiş noktası haline getirmiş ve Kasım 1980’den itibaren Ras Minas’ı kullanmaya başlamıştı; zira buraya, 20 gün boyunca tatbikat yapmak üzere her iki yılda bir 6500 asker boyutunda kuvvetler gönderiyordu. Nitekim ortak görev güçlerinin eğitimleri bu sınırda da durmamıştı; zira bu planlar, Komer planında olduğu gibi her biri 75 kg ağırlığındaki sırtla taşınabilir (manpack) nükleer bombalarının kullanımını da kapsayacak şekilde genişletilmişti. Tüm bunlar, Amerika’nın Körfez petrolü üzerindeki kontrolünü sıkılaştırmak için yapılmakta olup bu da Körfez rejimlerinin kendi topraklarında Amerikan kuvvetlerini ve uçaklarını seferber edip konuşlandırma desteğini elde etmeye dayanmaktaydı; bunun uygulanması için 200 bin asker ve bu askerlerin bir ay içinde nakledilmesi önerilmişti. Nitekim ABD hükümeti, Körfez ülkeleri rejimlerinin onayını almış ve bu rejimlerle, Orta Doğu'da askeri operasyonların yürütmesini kolaylaştıran anlaşmalar imzalamıştı; bu operasyonlar ise, Orta Doğu'ya müdahale etmek üzere oluşturulan ve Başkan Reagan yönetimi döneminden itibaren “CENTCOM” (Merkez Komutanlığı) adını taşıyan Hızlı Dağıtım Ortak Görev Güçleri aracılığıyla gerçekleşmekteydi.

Buna binaen Hızlı Dağıtım Ortak Görev Güçleri, İran’ın Bandar Abbas ve Manuchehr gibi limanlarına ABD deniz ablukası uygulamayı ve “İran petrolünün %96’sının” yabancı petrol tankerlerine aktarıldığı Hürmüz Boğazı’nda yer alan Hark Adası’nı işgal etmenin yanı sıra İran'ın diğer şehirlerini, özellikle de İran'ın kuzeybatısında Türkiye sınırından Hürmüz Boğazı'na kadar uzanan Zagros Dağları silsilesi üzerinde bulunan şehirleri işgal etmeyi planlamıştı. Nitekim ABD bunu, Müslüman ülkelerinden beklenen tepki pahasına yapmıştı.

James Carter, Beyaz Saray'ı yeni ABD Başkanı Ronald Reagan'a devretmeden önce, 7 Ocak 1980'de İran'ın petrol ihracatı için Hürmüz Boğazı'nı kapatmasını engellemek amacıyla Pentagon'a askeri güç kullanma yetkisi veren gizli bir emir imzalamıştı; bu da ABD'nin, hem gizli hem de açık bir şekilde Körfez bölgesine müdahalesinin önünü açtığı anlamına geliyordu.

Paul Xavier Kelly ve Comer’in planlarında ortaya konulanların büyük bir kısmı, hem Amerika’nın 1991 yılında Irak kuvvetlerini Kuveyt’ten çıkarmak için yürüttüğü savaşta, hem de 2003’te Irak’ın işgalinde ve 2001’de Afganistan’ın işgalinde, seyreltilmiş ve seyreltilmemiş uranyum mermilerinin kullanımıyla birlikte uygulanmıştır.

Trump’ın bugün yaptığı şey, İran’a boyun eğdirmek ve kendi yörüngesinde dönmesinin ardından İran’ı Amerika’ya tabi bir hale getirmek kastıyla olsa da, aslında eski Amerikan politikasının plan ve uygulamalarının devamından başka bir şey değildir. Bugün ise bu politika, Washington’un Venezuela petrolüne el koymasının ardından, aralarında uzlaşmalar sağlamak için Çin’e giden ikinci petrol kaynağı üzerinden Çin’e baskı uygulamaya yönelmiştir. Bu da yaklaşan ekonomik kriz nedeniyle Amerikan ekonomisi üzerinde oluşacak sarsıcı etkiyi önlemek ve elli yılı aşkın süredir Doların altından ayrılması politikasını yüzünden çöküşün eşiğinde olan Doları ve onunla birlikte küresel sistemi kurtarmak amacıyladır.

Amerika Birleşik Devletleri’nin petrol açısından zengin ve dünyanın ortasında stratejik bir konuma sahip “Müslüman” Orta Doğu bölgesine yönelik bu bakışı, hadari olarak kapitalist medeniyet için bir tehdit ve iddia ettikleri gibi (Orta Doğu) halkının Batılı kapitalist medeniyet için bir tehlike oluşturmasından dolayı nükleer silahlar kullanarak ve Armageddon savaşı için seferberlik ilan ederek olsa bile ona el koyup kontrol etmek amacıyladır!

Petrol çılgınlığı, Amerika’nın dünyanın dört bir yanındaki petrol yataklarına el koyabileceğini düşünmesine neden olmuştur. Geçen yüzyılın seksenli yıllarında Körfez'den başlayan Amerika, yeni yüzyılın başlarında gözünü Hazar Denizi'ne dikmiş, ardından elini Venezuela'ya uzatmıştır; kim bilir yarın nereye olacak?!

Petrol rezervlerinin büyük bir kısmı Müslüman ülkelerde bulunmaktadır. Onu zorla koparıp almak nezakete ve siyasete yakışmaz. Peki tüm Müslümanların, kendisiyle korunacakları ve arkasında savaşacakları bir başa sahip olmalarının zamanı gelmedi mi? Zira Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إِنَّمَا الْإِمَامُ جُنَّةٌ يُقَاتَلُ مِنْ وَرَائِهِ وَيُتَّقَى بِهِ “İmam bir kalkandır, onun arkasında savaşılır ve onunla korunulur.” O halde ey Müslümanlar! İmamı nasbetmek ve ona biat etmek için acele edin ki kurtuluşa erip başarıya ulaşasınız; böylece de dünya sizin gölgenizde huzur bulsun.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Müh. Şefik Hamis – Yemen

11 Mayıs
Hizb-ut Tahrir / Pakistan Vilayeti Resmi Sözcüsü Navid Butt’un Kaçırılışının Yıldönümü

11 Mayıs 2012 Cuma günü, dört çocuk babası olan Navid Butt, Pakistan’ın Lahor şehrinde küçük çocuklarını okuldan aldıktan sonra eve dönerken kaçırıldı; komşuların ve aile fertlerinin de tanıklık ettiği üzere onu, devletin şerir güvenlik mensupları kaçırdı. Navid’in kaçırılması, Pakistan’da ikinci Raşidi Hilafeti kurmak için on yılı aşkın süredir devam eden cesur, yorucu ve aralıksız çabaların ardından gerçekleşti.

Navid Butt hiç korkmadan hakkı haykırıyor ve Keşmir, Filistin, Irak ve Afganistan’a yönelik ihanete karşı sesini yükseltiyordu. Pakistan ekonomisini mahveden Uluslararası Para Fonu'na teslim olmaya karşı da sesini yükseltmişti. Yine medya ve eğitim politikası aracılığıyla yozlaşmış Batılı liberal değerlerin yayılmasına karşı da sesini yükseltmişti. Ayrıca Navid Butt, hak için de sesini yükseltmişti ancak tiranların tepkisi, onu susturmak oldu; oysa hak sözü söylemek, hem şerî bir vacip hem de Müslümanlar için bir haktır. Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: أَلَا لَا يَمْنَعَنَّ أَحَدَكُمْ رَهْبَةُ النَّاسِ أَنْ يَقُولَ بِحَقٍّ إِذَا رَآهُ أَوْ شَهِدَهُ فَإِنَّهُ لَا يُقَرِّبُ مِنْ أَجَلٍ وَلَا يُبَاعِدُ مِنْ رِزْقٍ “Sakın insanların korkusu (heybeti), sizden birini hakkı gördüğünde veya bildiğinde söylemekten alıkoymasın. Çünkü hakkı söylemek, eceli yaklaştırmaz, rızkı da uzaklaştırmaz (azaltmaz.)”

Sonra uzun ve acı dolu yıllar süren mücadelenin ardından, Navid Butt’un akrabaları, onun zorla kaçırıldığını devletin resmi olarak kabul etmesini başardılar. Nitekim 4 Ocak 2018 tarihinde, Pakistan Zorla Kaybetmeler Soruşturma Komisyonu, Navid Butt’un getirilmesi için bir emir yayımlamış olup emirde şöyle geçmektedir: “Bu davanın yürütülmesi sırasında toplanan delillere dayalı olarak Komisyon, kayıp kişi Navid Butt'un gizli servis mensupları tarafından tutuklandığından ve yasadışı bir şekilde onların gözetiminde tutulduğundan şüphelenmekte olup Komisyon, Navid Butt'un Komisyon huzuruna çıkarılmasını talep etmektedir.” Buna rağmen akrabaları ve arkadaşları hâlâ Navid Butt'un nerede olduğu ya da sağlık durumu hakkında hiçbir şey bilmiyorlar.

Şöyle denilebilir: Neden bir başkası için değil de sadece Navid Butt için sesimizi yükseltiyoruz? Buna cevap şudur: Pakistan'da kaçırılan binlerce kişinin her birinin akrabaları ve arkadaşlarının görevi, onlar adına seslerini yükseltmektir. Böylece her bir salih oğul ve saliha kız, sadece uzun bir listedeki isimler olarak değil, salih oldukları da tanınmış ve ayrıca Pakistan yöneticilerinin kötülüğü de ifşa edilmiş olur. Böylece bu sesler, sadece ince bir çizgi olmaktan çıkıp Allahu Teala’nın izniyle müminlere karşı işlenen bu zulmü, baskıyı ve düşmanlığı sona erdirecek coşkun bir sele dönüşsün. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: إِنَّ الَّذِينَ فَتَنُوا الْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَتُوبُوا فَلَهُمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ وَلَهُمْ عَذَابُ الْحَرِيقِ “Şüphesiz inanmış erkeklerle inanmış kadınlara işkence edip sonra tevbe de etmeyenlere cehennem azabı ve (orada) yanma cezası vardır.” [Buruc 10] Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem de, bir kutsi hadiste şöyle buyurmuştur: مَنْ عَادَى لِي وَلِيّاً فَقَدْ آذَنْتُهُ بِالْحَرْبِ “Her kim benim bir dostuma düşmanlık ederse, ben de ona savaş ilan ederim.” [Buhari]

Ayrıca şöyle de denebilir: Eğer bu, tiranlardan korkma tohumları ekiyorsa, o halde neden Navid Butu’un kaçırılmasını öne çıkarıyoruz? Buna da cevap şudur: Bir müminin tiran karşısındaki cesur tavrı, salih Müslümanlara Allah Teala’dan başkasından korkmamaları gerektiğini hatırlatmaktadır. Zira Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: سَيِّدُ الشُّهَدَاءِ حَمْزَةُ بْنُ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ، وَرَجُلٌ قَامَ إلَى إمَامٍ جَائِرٍ فَأَمَرَهُ وَنَهَاهُ، فَقَتَلَهُ “Şehitlerin efendisi Hamza İbn Abdulmuttalib ve zalim yöneticiye marufu emrettiği ve onu münkerden nehyettiği için zalim yönetici tarafından öldürülen kişidir.” [Hakim rivayet etti] Nitekim Navid Butt kaçırılmadan önce, sadece bir ya da iki şehidin bile Pakistan Müslümanlarına, tiranlara karşı sessiz boyun eğişlerini sona erdirmeleri için ilham vermeye yeterli olacağı yönünde bir kanaat taşıyordu.

Ey Pakistan Müslümanları: Navid Butt, Allahu Teala’nın rızasını kazanmak için tiranların karşısında durmuştur; aynı şekilde hepimizin bunu yapması gerekir. Bizim sessizliğimiz, sadece zulmün devam etmesini, dünyadaki hâlimizin daha da kötüleşmesini ve ahiretin kaybedilmesini sağlayacaktır; bu yüzden Allahu Teala bu zulmü üzerimizden kaldırıncaya kadar zalimlere karşı sesimizi yükseltmemiz gerekir. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَاتَّقُوا فِتْنَةً لَا تُصِيبَنَّ الَّذِينَ ظَلَمُوا مِنْكُمْ خَاصَّةً وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ “Öyle bir fitneden sakının ki içinizden yalnızca zulmedenlere dokunmakla kalmaz (size de dokunur). Bilin ki Allah’ın azabı çok çetindir.” [Enfal 25]

Tiranların zulmü, sadece hakkı haykıranların sesini kısmakla sınırlı kalmamıştır; zira bu tiranlar, iki yıldan fazla bir süre boyunca Gazze’ye destek vermek için silahlı kuvvetlerin seferber edilmesini de engellemişler, ardından da Yahudi varlığına karşı direnişin silahsızlandırılmasını denetlemek için kurulan Trump’a bağlı “Barış Kurulu’na” katılmışlardır. Ayrıca bu tiranlar, Allahu Teala müminlere havada zafer nasip etmiş olmasına ve bunun ardından Keşmir’in kurtarılmasının mümkün bir hâle gelmesine rağmen Mayıs 2025’te Hindistan’a karşı ateşkes ilan etmesini emrettiğinde Trump’a itaat etmişlerdir. Yine bu tiranlar, Amerika ve Yahudi varlığının saldırısına maruz kaldıklarında Buhari ve Müslim’in toprakları olan İran’daki Müslümanları da terk etmişlerdir. Sonra Trump’ı kurtarmak için gece gündüz çalışarak İran’ı müzakereler yoluyla aldatmak için harekete geçtiler; tıpkı bu tiranların Amerika’nın bir aracı olan Uluslararası Para Fonu’nun diktelerine boyun eğmeleri ve Pakistan nadir toprak elementleri de dahil olmak üzere devasa kaynaklara sahip olmasına rağmen bir yoksulluk ve acı dalgası başlatmaları gibi. Amerikanların İslam’a karşı yürüttüğü küresel savaşa katkı sağlamanın bir parçası olarak bu tiranlar, gençler arasında yozlaşmış Batı değerlerinin yayılmasına ve aynı şekilde üniversite ve yüksekokullarda ahlaksızlığın ve uyuşturucu kullanımının yaygınlaşmasına izin veriyorlar.

Ey Pakistan silahlı kuvvetler içindeki Müslümanlar: Sizler güç ve kuvvet ehlisiniz; bugün ise tiranlar, sizin gücünüzü kendi zulümlerinde kullanıyorlar; ancak sizin şerî göreviniz onları yakalamanızdır ki sizler buna muktedirsiniz. Zira Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: إنَّ النَّاسَ إَذا رَأوُا الظَّالِمَ فَلمْ يَأْخُذُوا عَلَى يَدَيْهِ أَوْشَكَ أَنْ يَعُمَّهُمُ اللَّهُ بِعِقَاب “İnsanlar zalimi görüp de onun (zulmüne) engel olmazlarsa, Allah’ın kendi katından göndereceği bir azabı hepsine umumileştirmesi yakındır.” [Ebu Davud ve Tirmizi] Haydi tiranlara engel olun ve Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşidİ Hilafeti kurmak için Hizb-ut Tahrir’e nusret vererek onların zulmünü ebediyen sona erdirin.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazan
Musab Umeyr – Pakistan

#FreeNaveedButt

Nevai vilayetinin Zarafşan şehrinde bulunan 12 numaralı cezaevinde yatan mahkumlara psikolojik ve fiziksel baskılar uygulandığı, sistematik ihlaller yapıldığı gelen haberler arasında. Bu zulüm, sırf “Rabbimiz Allah’tır” dedikleri için parmaklıklar ardında yatan Hizb-ut Tahrir gençlerini hedef almaktadır. Bu gençler, onurlarını hedef alan ve onları aşağılayan iğrenç provokasyonlara maruz kalmaktadır.

Zalim rejim, kirli pençelerini bir kez daha Allah’ın dini üzerinde sebat eden gençlere, özellikle de Zarafşan’daki 12 No’lu ıslah kurumunda bulunan kardeşlere yöneltmiştir. Bu kez işlenen suçlar yalnızca insani değerlere aykırı olmakla kalmamış, hayvanların bile işlemeyeceği suçlar ve iğrençlikler işlenmiştir. İnsanlık onuru ve şerefi ayaklar altına alınmıştır.

Kurumun operasyonel bölüm başkanı Devlet Güvenlik Servisi Yarbayı Mahmud Hüseyinov ve avaneleri; tahliye tarihleri yaklaşan dirençli mahkûmları boyun eğdirmek, onlardan zorla “pişmanlık” mektubu almak ve iradelerini kırmak için en adi yöntemleri kullanmışlardır. Esadullah İşpultayev ve Sıddık Hocayev gibi kardeşlerimize karşı “Yeşil Madde Provokasyonu” olarak bilinen o iğrenç oyunu sergilemişlerdir. Bu iğrenç uygulama; mahkûmu uyuduğu sırasında cinsel saldırıya uğrayacağıyla tehdit ederek onu sahte “pişmanlık mektupları” yazmaya zorlamayı amaçlamaktadır.

Bu uygulama, müstebit rejimin gerçek yüzünü ve Müslümanlara karşı beslediği derin nefretin boyutlarını bir kez daha gözler önüne sermektedir.

Bu zulümlerin temel sebebi ve kaynağı, rejimin oynadığı ikili politikadır, hem Rusya’nın hem de haçlı Amerika’nın ipinde oynamaktadır. Rusya, Müslüman göçmenlere karşı en ağır aşağılamaları reva görürken; Trump da Gazze’de, İran’da ve Sudan’da İslam Ümmetinin oluk oluk kanını akıtmaktadır. Mirziyoyev rejimi de kendi halkını ve dindaşlarını en aşağılık ve adi yöntemlerle ezerek onların rızasını kazanmaya çalışmaktadır.

Ey Özbekistan Müslümanları! Kardeşleriniz, iffetlerini ve onurlarını korumak için parmaklıklar ardında çetin bir mücadele verirken; yıkılmakta olan saltanatının sütunlarını ayakta tutmak için çalışan zalim rejim ise, her türlü zulüm ve baskıyı reva görmektedir.

Ey Özbekistan Müslümanları! Zindanlardaki kardeşleriniz sadece fiziksel işkenceye değil, aynı zamanda onurlarını hedef alan manevi saldırılara da maruz kalmaktadırlar. Bu zalimler, Müslüman için namus ve şerefin hayattan daha değerli olduğunu biliyorlar, bu yüzden özellikle bu hassas noktayı hedef almaktadırlar.

Zarafşan hapishanesindeki ve diğer zindanlardaki mazlum kardeşlerimizin haklarını savunmak, bu zulümleri tüm dünyaya haykırmak ve İslam’ın adaletini tesis etmek için çalışmak; her birimizin şer’i ve ahlaki görevidir.

Zalimler, Allah’ın tuzağından ve mazlumun feryadından bihaberdirler. Oysa Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

وَسَيَعْلَمُ الَّذِينَ ظَلَمُوا أَيَّ مُنقَلَبٍ يَنقَلِبُونَ “Zulmedenler, hangi dönüşle döndürüleceklerini yakında bileceklerdir.” ^{[Şuara 227]}

وَلَا تَحْسَبَنَّ اللهَ غَافِلاً عَمَّا يَعْمَلُ الظَّالِمُونَ إِنَّمَا يُؤَخِّرُهُمْ لِيَوْمٍ تَشْخَصُ فِيهِ الْأَبْصَارُ“Sakın, Allah’ı zalimlerin yaptıklarından habersiz sanma! Allah, onları ancak gözlerin dehşetle bakakalacağı bir güne erteliyor.” ^{[İbrahim 42]}

Ey güç ve kuvvet ehli! Ey güvenlik birimleri! Bu dünya fani ve geçicidir, ahiret azabı ise bakidir. Bugün hizmet ettiğiniz bu rejimin arkasında Rusya ve Amerika gibi sömürgeci güçler vardır, onlar İslam’ın ve Müslümanların bir numaralı düşmanıdırlar.

Zarafşan’daki 12 numaralı cezaevinde işlenen bu kirli suçlar asla hesapsız kalmayacaktır. Bizler, mazlum kardeşlerimizin döktüğü her damla gözyaşından ve gasp edilen her haktan sorumluyuz ve hesaba çekileceğiz.

Mirziyoyev rejimine ve onun cellatlarına, zulüm üzerine kurulan her saltanatın eninde sonunda yıkılmaya ve çökmeye mahkûm olacağını hatırlatıyoruz. Bu vahşi işkenceler ve sahte “pişmanlık mektubu” oyunları, Ümmetin şaha kalkışını asla engelleyemeyecektir. Allah’ın izniyle çok yakında bu suçlara ortak olan herkes adalet önünde hesap verecektir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmaktadır:

وَقُلْ جَاءَ الْحَقُّ وَزَهَقَ الْبَاطِلُ إِنَّ الْبَاطِلَ كَانَ زَهُوقاً“Yine de ki: Hak geldi; bâtıl yıkılıp gitti. Zaten bâtıl yıkılmaya mahkumdur.” ^{[İsra 81]}

Hizb-ut Tahrir / Sudan Vilayeti’nden bir heyet, 12 Mayıs 2026 Salı günü, Hausa Kabilesi Genel Emiri Üstad el-Ticânî Mûsâ’yı Kassala şehrindeki konutunda ziyaret etti. Heyete, Hizb-ut Tahrir / Sudan Vilayeti Merkezi Temas Komitesi Başkanı Üstad Nasır Rıza Muhammed Osman başkanlık etti. Heyete ayrıca Hizb-ut Tahrir / Sudan Vilayeti Meclis Üyesi Üstad Muhammed Muhtar ile Hizb-ut Tahrir üyesi Üstad Muhammed Sirac da eşlik etti.

Görüşme sırasında heyet, Hizb-ut Tahrir’i tanıttı. Partinin gayesinin; Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafeti kurarak İslami hayatı yeniden başlatmak olduğunu vurguladı. Hilafetin, ümmeti tek bir devlet altında birleştireceğini, İslam akidesi ve İslam kardeşliği bağı yerine ırkçı söylemleri ve kabile asabiyetini körükleyerek, Sykes-Picot ile zaten parçalanmış olanı daha da parçalamak için çalışan sömürgeci projeye karşı koyacağını belirtti...

Üstad et-Ticânî de heyetin söylediklerini doğruladı ve kabilecilik taassubunun terk edilmesi ve ümmetin İslam projesi etrafında birleşmesi gerektiğinin altını çizdi.