Başta Avustralya’nın en büyük şehri Sidney olmak üzere, dünyanın çeşitli başkentlerinde Yahudi varlığının Gazze ve Batı Şeria’da işlediği suçları kınamak için toplanan milyonlarca insan, bu soykırımcı varlığın suç ortağı ve destekçisi olan Avustralya hükümetini öfkelendirdi. Avustralya’daki Siyonistleri asıl öfkelendiren ise Hizb-ut Tahrir’in bu milyonlarla birlikte saf tutması ve Müslümanlara liderlik ederek Yahudilerin suçlarını ve onları destekleyen Avustralya hükümetinin tutumunu kınaması olmuştur. Bunun üzerine milyonlarca seçmeninin iradesini hiçe sayan Avustralya’daki Siyonist güdümlü hükümet, katliamları kınayan, Mübarek Toprak Filistin’de mazlum ve mustazafların yanında yer alan herkesi suçlu görmekten başka bir çıkış yolu bulamamıştır. Dolayısıyla kendi anayasasını ve dillerinden düşürmedikleri değerlerini bizzat ayaklar altına alarak, şeytanın bile aklına gelmeyecek bir yasayı yürürlüğe koyup Hizb-ut Tahrir’i yasaklama yoluna gitmiştir.

Hükümetin çıkardığı ve parlamentonun kamuoyunu hiçe sayarak onayladığı bu sözde “Nefret Yasası”, esasen şer odağı Amerika liderliğinde küresel çapta dayatılan “Terörle Mücadele Yasası” ile büyük bir benzerlik taşımaktadır. Hatırlanacağı üzere o dönemde George Bush, İslam ve Müslümanlara karşı başlattığı küresel savaşı, Müslümanların zengin kaynaklarına çökmek ve insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmetin sömürgeci hegemonyadan kurtulmasını engellemek amacıyla “Haçlı Seferi” olarak adlandırmıştı. İşte bu “Nefret Yasası” da tam olarak budur; ulvi ve insani değerleri taşıyan herkesi suçlu ilan etmeyi amaçlayan bir yasadır. Bu yasa, Yahudilerin kadın, çocuk ve yaşlı demeden gerçekleştirdiği katliamları kınayan herkesi; özellikle de alemlere rahmet olarak gönderilen bir risaleti taşıyan İslam Ümmetini hedef almaktadır!

Yoksa bizler, eşyanın zıddıyla adlandırıldığı bir çağda mı yaşıyoruz?! Öyle ki ahlaki çöküşün sembolleri ve “Epstein partisinin” müdavimleri; lider, efendi, fikir ve hikmet sahibi liderler konumuna yükseltilmektedir. Yasaları onlar çıkarmakta, kimin terörist ve kimin nefret taşıyıcısı olduğunu onlar belirlemektedir! Bizler, mücrimlerin masum ve nezih olarak vasıflandırıldığı, ona itiraz edenlerin ise nefret yayan ve antisemitist olmakla suçlandığı bir noktaya mı geldik? Evet, bizler bugün; faziletten zerre nasibi olmayan ama fazilet iddiasında bulunan, dünyayı köleleştirip halkların servetini yağmalarken özgürlük masalları anlatan kokuşmuş Batı uygarlığının zifiri karanlığı altında yaşıyoruz.

Almanya ve İngiltere gibi Batılı ülkelerdeki çifte standart ve ikiyüzlülük, Avustralya’yı da Hizb-ut Tahrir’i yasaklamaya sevk etmiştir. Zira bu hükümetler, Yahudi varlığının varlığını Müslümanlara karşı ileri bir Batı karakolu ve hayati bir çıkar odağı olarak görmektedirler. Bu yüzden bu habis varlığın bekasını tehdit eden herkes, onlara göre, Epstein ve çetesinin temsil ettiği o kokuşmuş Batı uygarlığının düşmanı olarak kabul edilmektedir. Küresel çapta artan Yahudi varlığı karşıtı kamuoyu, İslam ümmetinde zirveye çıkan sömürgeci tahakkümden kurtulma bilinci ve Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet Devleti’nin kurulmasının yakın olması nedeniyle bu habis varlığın yok olması artık an meselesi haline gelmiştir. Nübüvvet metodu üzere kurulacak olan Raşidi Hilafet, bu habis varlığı kökünden söküp atacak ve Mübarek Toprağı Yahudilerin pisliğinden temizleyecektir. Avustralya hükümetinin de tıpkı efendileri İngiltere gibi bu tehlikeyi iliklerine kadar hissetmesi nedeniyle Avustralya’daki Siyonistlerin öfkesi, hakkın ve mazlumların yanında duranlara karşı duydukları nefret ayyuka çıkmıştır. Bu nedenle azı dişlerini göstermişler ve insanlık düşmanı gerçek yüzlerini ortaya koyarak bu asil çalışmaya öncülük eden Hizb-ut Tahrir’i yasaklama yoluna gitmişlerdir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ“Onların kinleri konuşmalarından apaçık ortaya çıkmıştır. Kalplerinde gizledikleri ise daha büyüktür.” ^{[Ali İmran 118]}

Genelde Batı’da, özelde ise Avustralya’da İslam’ın hedef alınması, aslında zalim Batı uygarlığının yerini alabilecek tek uygarlık alternatifinin hedef alınması demektir. Avustralya ve diğer Batı ülkelerindeki karar vericileri İslamofobi kampanyaları yürütmeye sevk eden şey işte budur. Bu kampanyalar, hakkı ikame eden, batılı iptal eden, mazlumlara yardım eden, mazlumun hakkını zalimden alıp sahibine iade eden bir uygarlık alternatifi olarak siyasi İslam davetçilerine karşı yürütülen kasıtlı kampanyalardır. Onlar, Allah’ın insanlığa lütfettiği üretim bolluğuna ve kaynak zenginliğine rağmen halkları fakirleştiren açgözlü kapitalist sistemleri ve yasaları tarafından ezilen ve mağdur edilen halklarının acılarını dindirmek yerine kendi bencil çıkarları için İslam’ı bir tehdit olarak görmektedirler.

Bu nedenle Avustralya ve genel olarak Batı’daki aklıselim sahipleri, insanların işlerini adalet ve onurla güden İslam’ın nuruyla aydınlanmak için samimiyetle çalışan Hizb-ut Tahrir gençleri ile omuz omuza verip yöneticilerine engel olmalıdır. Bu yöneticiler ya onları mutsuzluğa sürüklemek için çalışan açgözlü kapitalistlerdir ya da kapitalistlerin elinde birer maşadırlar. Her iki kesim de Siyonizm’i kendi sömürgeci nüfuzları için hayati bir çıkar olarak görmektedir. Yahudi varlığı ise, Müslümanların kalbine saplanmış kanserli bir tümördür, er ya da geç ya cerrahi müdahaleyle ya da kemoterapiyle Müslümanların kalbinden mutlaka kazınıp atılacaktır. Kuşkusuz Avustralya yöneticileri, kendi kaderlerini tedavisi olmayan ve mutlaka kökünden kazınacak olan bu kanserli ura bağlamışlardır.

Genelde Batı’daki, özelde Avustralya’daki Müslümanlar ve dava taşıyıcıları, insanlık düşmanları ve soykırım müttefikleri tarafından çıkarılan zalimane kanunlar ve gaddarca cezalar, ne kadar büyük ve ağır olursa olsun dinlerinden asla dönmeyeceklerdir. Allah’ın kendilerine farz kıldığı hak ve fazilet Risâlet’ini Batıdaki Müslümanlara ulaştırma görevini yerine getirmeye ve İslami toplulukları, İslam beldelerinde Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet Devletini kurmak için çalışmaya teşvik etmeye devam edeceklerdir. Raşidi Hilafet, İslam’ı Batı’nın bağrına taşıyacak, böylece ya izzet bulacaklar ya da zillete düşeceklerdir. Nitekim Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

لَيَبْلُغَنَّ هَذَا الْأَمْرُ مَا بَلَغَ اللَّيْلُ وَالنَّهَارُ، وَلَا يَتْرُكُ اللهُ بَيْتَ مَدَرٍ وَلَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللهُ هَذَا الدِّينَ بِعِزِّ عَزِيزٍ أَوْ بِذُلِّ ذَلِيلٍ، عِزّاً يُعِزُّ اللهُ بِهِ الْإِسْلَامَ، وَذُلّاً يُذِلُّ اللهُ بِهِ الْكُفْرَ“Bu din, gece ve gündüzün ulaştığı her yere ulaşacaktır. Allah, bu dini sokmadığı hiçbir ev bırakmayacaktır. Çadırlara bile girecektir. Kimi onuruyla kimi de zilletiyle... Ya İslâm’la izzet bulacak veya küfürle zelil olacaktır.”

Aynı akideye sahip olmak, İslam kardeşliği ve komşuluk hakkı bile, en azından susmak ve ihanete ortak olmamak şeklinde dahi olsa Pakistan yöneticilerini durdurmaya yetmemiştir. Aksine çok daha ileri giderek, aralarında bir “ortak savunma anlaşması” olduğu bahanesiyle kardeşlerini ve komşularını; Amerika ve Yahudi varlığının onlara karşı yürüttüğü savaşa dahil olmakla tehdit etmişlerdir. Yeryüzündeki her Müslümanı birbirine bağlayan akide anlaşmasını ve iman bağını tamamen unutmuş görünüyorlar. Peki hangi ahit daha sağlamdır; Harameyn-i Şerifeyn’i gasp edenleri savunma anlaşmaları mı, yoksa İslam’ın o sapasağlam misakı mı?! Pakistan Başbakan Yardımcısı ve Dışişleri Bakanı İshak Dar, Salı günü yaptığı açıklamada; Suudi topraklarındaki Amerikan askeri üslerine yönelik olası İran saldırılarını engelleme çabaları çerçevesinde, Pakistan’ın Suudi Arabistan ile olan ortak savunma anlaşmasını İran’a hatırlattığını vurguladı. İshak Dar, İslamabad’da düzenlenen basın toplantısında, “İran tarafına aramızdaki ortak savunma anlaşmasını bildirdim. İran tarafı da Suudi Arabistan’ın kendi topraklarını İran’a karşı kullandırmayacağının garanti edilmesi gerektiğini vurguladı.” dedi.

İran’daki Müslümanlar —Sünnisiyle ve Şiisiyle— iki milyarlık İslam ümmetinin bir parçasıdır ve bizim kardeşlerimizdir. Ama tıpkı diğer Müslüman beldelerin başındaki yöneticiler gibi İran yöneticilerinin de İslam ve Müslümanlarla hiçbir bağı yoktur. Çünkü onlar Allah’ın indirdiğiyle hükmetmemekte ve ümmetin işlerini Allah’ın şeriatıyla gütmemektedirler. Hatta bazıları Amerika’ya olan bağlılıklarını açıkça dile getirmişlerdir. Nitekim İran Cumhurbaşkanı Muhammed Hatemi’nin yardımcısı Muhammed Ali Abtahi, 2004 yılında Dubai’de düzenlenen bir konferansta “Biz olmasaydık Amerika Afganistan ve Irak’ı işgal edemezdi.” demiştir.

Ayrıca İran rejiminin, Amerika’nın ajanı Beşşar Esed’in on yılı aşkın süredir işlediği cürümlere ortak olduğu da kimseye gizli değildir. Bu dönemde Müslümanların kanı dökülmüş, kadınların namusu çiğnenmiş ve tarihin en korkunç suçları işlenmiştir. İran rejiminin Amerika’yı memnun etmek, çıkarlarına hizmet etmek ve bölgedeki, özellikle Irak ve Suriye’deki suçlularını desteklemek uğruna yaptığı tüm bu fedakarlıklar, Amerika nezdinde ona bir şefaat sağlamamıştır. Amerika, İran’ın rolünün bittiğine, “İslam” iddiasındaki devrimin son kullanma tarihinin geçtiğine ve Mollalar rejiminin varlığının artık bölgede Yahudi varlığı liderliğinde kurulacak Yeni Ortadoğu planına engel teşkil ettiğine karar vermiştir. Böylece liderlerini tek tek öldürüp tasfiye etmeye başlamış, bununla da yetinmeyip, beslemesi Yahudi varlığını taklit ederek altyapıyı hedef almış, rejim adamlarından birinin bulunduğu sanılan okulları ve yerleşim yerlerini bombalamaya başlamıştır.

İran, İslam kisvesi giyip hayatlarında bir gün bile İslam’la hükmetmeyen yöneticilerden ibaret değildir. İran; İmam Müslim, İmam Buhari, Tirmizi, İbn Mace gibi onlarca, yüzlerce İslam uygarlığının güzide âlimlerinin yetiştiği bir beldedir. İran, tüm ümmetin mülkü olan haraci bir beldedir. Dolayısıyla Amerika’nın İran’a ve halkına saldırısı, topyekûn İslam Ümmetine yapılmış bir saldırı olarak kabul edilir ve tüm ümmetin onlara yardım için seferber olması farzdır. Hiç kimse “Bırakın Amerika ülkeyi şu yozlaşmış (fasit) yöneticilerinden kurtarsın” diyemez! Çünkü ümmet, eline batan dikeni kendi eliyle söküp atmalıdır; eğer eline batan dikenin düşman tarafından çıkarılmasına izin verilirse, o zaman düşman, eline daha zehirli, daha derin ve daha çok diken batırmış olacaktır!

Pakistan’daki siyasi ve askerî yöneticiler Allah’tan utanmadıkları gibi kullarından da utanmamaktadırlar. Tıpkı Gazze’deki kardeşlerini yüzüstü bıraktıkları gibi kardeşlerine ve komşularına yardım etmek yerine onları da yüzüstü bırakmışlardır. Amerika’ya kölelikten kurtulmak için bu fırsatı değerlendirecekleri yerde, ona olan ajanlıklarında daha da ileri gitmişler, böylece onu razı ederek o eğri koltuklarında kalabileceklerini sanmışlardır. Amerika’nın İran, Suriye ve Irak’taki müttefiklerine ve sadık uşaklarına ne yaptığından hiç ders almamışlardır. Sadece çaresiz bir şekilde sükût etmekle kalmayıp, tıpkı daha önce “Terörle Savaş” adı verilen Haçlı Savaşı’na katıldıkları gibi, şimdi de Amerika’nın savaşına katılacaklarını küstahça ilan etmişlerdir! Ne Ebu Cehil’in hamiyetinden (gururundan) bir eser kalmış ne de Haçlı İspanya’nın tavrı gibi bir tavır sergileyebilmişlerdir! Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem’in şu sözü onlara ne kadar da uymaktadır:

إِنَّ مِمَّا أَدْرَكَ النَّاسُ مِنْ كَلَامِ النُّبُوَّةِ الأُولَى: إِذَا لَمْ تَسْتَحِ فَاصْنَعْ مَا شِئْتَ “İlk peygamberlerden itibaren halkın hatırında kalan bir söz vardır: “Utanmıyorsan dilediğini yap.” ^[Buhari]

Ey Pakistan Müslümanları! Ey samimi subaylar! Sizi yöneten ve güden bu Ruveybidalara karşı sessiz kalmak için hiçbir mazeret kalmamıştır. Çünkü basiret ve feraset sahibi herkes, artık bu yöneticilerin bütün musibetlerin kaynağı ve hastalığın asıl sebebi olduğunu görmektedir. Onları devirmek en büyük farzdır. Eğer onları devirirseniz, Batılı sömürgeci kâfirin zincirlerinden kurtulmuş ve işlerinizin dizginlerini kendi elinize almış olursunuz. Öyleyse haydi Hizb ut-Tahrir ile omuz omuza verin ve Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet Devletini kurmak için ona nusret verin. Ancak bu şekilde Rabbinizi razı edebilir, kendinizi ve ümmetinizi özgürlüğe kavuşturabilirsiniz. Aksi halde kayıplarınız, yenilgileriniz ve zilletiniz, aşağıların aşağısına (esfel-i safilin) varana kadar artarak devam edecektir. Allah Subhânehu ve Teâlâ şöyle buyurmuştur:

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اسْتَجِيبُوا لِلَّهِ وَلِلرَّسُولِ إِذَا دَعَاكُمْ لِمَا يُحْيِيكُمْ وَاعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ يَحُولُ بَيْنَ الْمَرْءِ وَقَلْبِهِ وَأَنَّهُ إِلَيْهِ تُحْشَرُونَ“Ey iman edenler! Size hayat verecek şeylere sizi çağırdığı zaman, Allah’ın ve Rasûlü’nün çağrısına uyun ve bilin ki Allah, kişi ile kalbi arasına girer. Yine bilin ki, O’nun huzurunda toplanacaksınız.” ^{[Enfal 24]}

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّهَ عَلَيْهِ فَمِنْهُم مَّن قَضَى نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلاً

“Müminlerden öyle adamlar vardır ki, Allah’a verdikleri söze sadık kaldılar. İçlerinden bir kısmı verdikleri sözü yerine getirmiştir. Bir kısmı da beklemektedir. Verdikleri sözü asla değiştirmemişlerdir.” ^{[Ahzab 23]}

Allah’ın kazasına iman etmekle ve sevabını Allah’tan ummakla birlikte Hizb-ut Tahrir / Ürdün Vilayeti Medya Bürosu, daveti taşıyıcısı olan gençlerinden Üstad İbrahim İsmail Ar’ar’ın (Ebu Halil) vefat ettiğini duyurur. Ebu Halil, H. 14 Ramazan 1447, M. 3 Mart 2026 Salı günü doksan yaşında Hakk’ın rahmetine kavuşmuştur.

Ebu Halil, geçen yüzyılın altmışlı yıllarından itibaren, ilk nesil ile birlikte partinin saflarına katılmıştır. Daveti taşımada son derece aktif bir şahsiyetti, hakkı haykıran, misafirperver, davayı ve dava taşıyıcılarını seven, kendini Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet Devleti’ni kurmak için çalışmaya adamış birisiydi.

Allah Subhânehu ve Teâlâ’dan onu bağışlamasını, ona rahmet etmesini, onu bu mübarek ayda cehennemden azat edilenlerden kılmasını niyaz ediyoruz. Rabbimiz onu; Peygamberler, Sıddıklar, şehitler ve Salihlerle beraber Firdevs cennetlerinde haşreylesin; onlar ne güzel dostturlar! Allah Subhânehu ve Teâlâ ailesine ve yakınlarına sabrı cemil ve ecir ihsan eylesin.

إِنَّا للهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ

“Biz şüphesiz Allah’a aitiz ve şüphesiz O’na döneceğiz” derler.” ^{[Bakara 156]}

Ramazan Serisi - İslam Tarihinin Aydınlatıcı Anları

Beşinci Bölüm

Habeşistan'a Hicret ve Kararlılık Politikası, Uzlaşı Değil

Habeşistan'a hicret, sadece dinleri için kaçan bireylerin duygusal bir sahnesi değildir, aksine henüz zayıflık aşamasında olan bir davetin dengesinde dikkatlice hesaplanmış siyasi bir hamledir. Mekke'de eziyet şiddetlenip işkence, risaleti söndürmek için sistematik bir politika haline geldiğinde, Müslümanlara silahlı olarak karşılık vermeleri emredilmediği gibi onlardan topluma entegre olmaları da talep edilmemiştir. Aksine üçüncü bir seçeneğe yönlendirilmişledir ki o da; akideden taviz vermeden veya akideyle çelişen fikir, örf, duygu ve geleneklere boyun eğmeden daveti korumanın sağlanabileceği bir yere geçici olarak intikal etmektir.

Habeşistan'ın seçilmesi gelişigüzel bir karar değildi. Ayrıca sadece coğrafi olarak çok yakın olması da değildi; aksine temel bir siyasi avantaja sahip olmasıydı; zira orada “yanında hiç kimseye zulmedilmeyen” bir hükümdar vardı. İşte bu kısa ifade, siyasi düşüncede önemli bir kriteri özetlemektedir; zira İslam dinine mensup bir ortam olmasa bile fikrin devam etmesine ve büyümesine imkan sağlayıp olabildiğince de adaleti sağlayacak bir ortam arayışı. Hedef ise akidevi bütünleşme değil, aksine geçici bir korunma idi.

Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem yarımada ve çevresindeki güç haritasının farkındaydı. Kureyş önemli bir ekonomik nüfuza sahipti ancak bölgedeki tek güç değildi. Deniz gücü ve ticari ilişkileriyle Habeşistan, Kızıldeniz'de önemli bir denge unsuru oluşturuyordu. Oraya Sahabelerden bir grubun gönderilmesi iki mesaj taşımaktaydı: Birincisi bireylerin korunması, diğeri ise davetin Mekke coğrafyasıyla sınırlı olmadığını göstermek.

Kureyş, baskı yoluyla hicret edenlerin geri gönderilmesi için çalıştığında Amr ibn As, Necaşi'yi onları teslim etmeye ikna etmek için hediyelerle dolu bir heyet göndermişti. İşte burada, akidevi kararlılık ve siyasi zekayı ortaya koyan bir sahne ön plana çıktı. Zira Cafer ibn Ebi Talib Radıyallahu Anh, İslam'ı arz ederken güzellemede bulunmamış ve İsa Aleyhisselam hakkında inandığı şeyleri de gizlememiştir. Nitekim Cafer, Meryem Suresi'nden ayetler okumuş ve Necaşi de sakalı ıslanana kadar ağlamıştır. Müslümanlar akidevi farklılıklarını gizlememiş, ancak onlar akideyi açıkça ve saygın bir şekilde arz etmiştir. Peki ya sonuç? Necaşi onları teslim etmeyi reddetmiş ve Kureyş'in hediyelerini de geri göndermiştir.

Bu tutum dakik bir örneklik sunmaktadır: Yani İslam kendini uluslararası gerçeklikten izole etmediği gibi onun içinde de erimemiştir. Dolayısıyla İslam, kendini izole etmez ve gerçekçilik bahanesiyle taviz de vermez. İlişki kurar, gerekirse geçici olarak ittifaklar kurar ve güçler arasındaki çelişkileri kullanır ancak sabitelerinden asla ödün vermez. Nitekim Cafer, akidesi pahasına Habeş sarayını memnun edecek hiçbir şey söylememiş, gereksiz kışkırtıcı çatışmaya da girmemiştir. Aksine akideyi kararlı ve net bir şekilde ifade eden açık ve ölçülü bir konuşma yapmıştır.

Günümüz gerçekliğinde, genellikle iki çelişkili seçenek sunulmaktadır: kimliği korumak adına tam bir izolasyon ya da siyasi gerçekçilik bahanesiyle mevcut sistemlere asimilasyon. Habeşistan'a hicret etme deneyimi, bu keskin kutuplaşmayı kırmıştır. Yani bir ümmet, kendi vizyonundan vazgeçmeden karmaşık uluslararası sistemle muamele edebilir ve hareket alanları arayabilir. Ayrıca ümmet, büyük güçlerden gelmiş olsa bile, özünü etkileyen baskıları reddedebilir.

İslam'da siyaset, sadece acil çıkarların yönetimi olmadığı gibi güç dengesinde izole olmuş bir ideal de değildir. İslam'da siyaset, gerçekliği bilinçli bir şekilde okumak ve uluslararası ilişkileri anlamaktır; bununla birlikte akide ve ondan kaynaklanan hükümlerde sebat etmektir. Bu yüzden Habeşistan'a hicret, Necaşi'ye bir dostluk beyanı olmadığı gibi onun inandığı şeyleri kabul etmek de değildir; aksine bağımsız bir varlık kurmayı hedefleyen daha büyük bir süreç kapsamında atılmış bir adımdır. Nitekim Medine'de nusret sağlandığında, hicret edenler geri dönmüştür; çünkü merhale değişmiştir.

Habeşistan'a hicret bize, güvenli bir sığınak aramanın, açık vizyon kapsamında olduğu sürece bir zayıflık olmadığını öğretmiştir. Ayrıca bize, herkes bize muhalefet etmiş olsa bile, bir fikri taviz vermeden güvenle arz etmenin vacip bir husus olduğunu öğretmiştir. Aynı zamanda bize, siyasetin duygularla değil, aksine İslam'ın hükümlerine göre gerçekliği anlamak ve onun çevreleyen şeyleri okumakla yönetildiğini de öğretmiştir.

Böylece Habeşistan'a hicretin olması, siyasi bir eylem, bir vizyon ve iktidar yolunda atılmış hesaplı bir adım olup tesadüfen gerçekleşmemiştir; aksine risalet üzerinde pazarlık yapmadan gerçekliği anlayan bir yaklaşımın semeresi olarak gerçekleşmiştir.

Hizb-ut Tahrir Mısır Vilayeti Medya Bürosu