Ramazan Serisi - İslam Tarihinin Aydınlatıcı Anları

Neden Bugün Onu Tekrar Okuyoruz?

İslam tarihi sıklıkla duygusal mevsimlerde gündeme getirilir, genel hikayeler ve dersler şeklinde sunulur, vaaz veya manevi eğlence amacıyla hatırlanır, ardından uygun anların ortadan kalkmasıyla dosya kapatılır. Ancak tarihe yönelik bu yaklaşım sık sık tekrarlanmasına rağmen, bir bilinç oluşturmamış, kalkınmaya yol açmamış ve her yıl daha da kötüye giden ümmetin gerçekliğinin değişmesine katkıda bulunmamıştır.

Bunun nedeni İslam tarihinin hiçbir zaman sadece olayların anlatımından veya bireysel kahramanlıkların kaydından ibaret olmaması, aksine ümmetin projesinin, değişim metodunun ve yönetim ve devlet deneyiminin olduğu bir tarihi olmasıdır. Dolayısıyla bu tarih, maksatlarından koparılıp siyasi ve şerî anlamlarından soyutlandığı zaman, yeniden canlanma kaynağı olmaktan çıkıp bir uyuşturma aracına dönüşür.

Bu nedenle kişileri kutsallaştırmayan, gerçeklikleri parçalamayan ve dini hayatın, yönetimin ve çatışmanın gerçekliğinden izole etmeyen bilinçli bir okumayla İslam tarihinin parlak tutumlarını yeniden okumaya çalışan bu Ramazan silsilesi ortaya çıkmıştır.

İslam davetinin ilk başlangıcından bu yana yaşanan belirleyici tutumlar, rastgele veya vakıalara yönelik doğaçlama tepkiler şeklinde olmamıştır; aksine tamamen açık Rabbani bir metot çerçevesinde gerçekleşmiştir. Dolayısıyla Mekke'deki zayıflık merhalesi, mümin bir cemaatin kurulması, nusret talep etmek, devletin kurulması, ardından düşman güçlerle çatışmanın yönetimi, evet bunların hepsi, tek bir projeyle bağlantılı olan halkalardır.

Bu nedenle Daru'l Erkam, Akabe biati, hicret veya Medine'de devletin kurulması üzerinde düşünürken bunun duygusal bir düşünme değil, aksine anlayış ve istinbattan kaynaklanan bir düşünme olması gerekir; neden inşa akideyle başlamıştır? Neden oluşum tamamlanmadan önce çatışmaya izin verilmemiştir? Neden eksik veya şartlı nusret kabul edilmemiştir? Bir ibadet ve sorumluluk olan yönetim, bir ayrıcalık olmadan nasıl idare edilir?

Bu sorular sadece tarihsel değil, aksine günümüzün gerçekliğiyle ilgili sorulardır.

Bireysel bir din olan İslam ile bir ümmet projesi olan İslam arasında

Ümmetin gerileme dönemlerinde başına gelen en tehlikeli hususlardan biri, İslam'ın, bireysel din alanıyla sınırlandırılması ve yönetim, siyaset, ekonomi ve uluslararası ilişkiler gibi işlerden ayrı tutulması olmuştur. Bu ayrımla birlikte İslam tarihi, ruhsuz bir şekilde anlatılmaya ve tutumları ise gerçek bağlamından kopuk bir şekilde sunulmaya başlanmıştır.

Bu arada İslam tarihindeki aydınlatıcı tutumlar, bu dinin sadece bireyleri düzeltmek için gelmediğini, aksine toplumları yönlendirmek, devleti kurmak ve adaletin tüm insanlara taşımak için geldiğini ortaya koymaktadır. İlk Müslümanların girmiş olduğu çatışma, sadece ahlaki bir çatışma değil, aksine iki farklı yaşam tarzı arasındaki hadari bir çatışma olmuştur.

Neden Ramazan?

Çünkü Ramazan, hiçbir zaman gerçeklikten uzak bir ay olmamıştır; aksine bir bilinç ve uyanış ayı olmuştur; zira Kur'an, hayatı yönlendirmek için bu ayda indirilmiş, Bedir Savaşı, Mekke'nin fethi ve diğer büyük dönüm noktaları bu ayda gerçekleşmiştir. Bu ayda vaaz tüketiminden uzak bir şekilde ümmeti tarihine yeniden bağlamak, onu metoduna yeniden bağlama çabasıdır.

Bizler, bizzat geçmişi yüceltmeye ya da nostaljiye davet etmiyoruz; aksine tek bir gerçeğin beyan edilmesine davet ediyoruz ki o da şudur; dün İslam ile kalkınan bir ümmetin, bugün de İslam'dan başkasıyla kalkınması imkansızıdır; nitekim ümmetin yaşadığı birikmiş krizler kaçınılmaz bir kader değildir, aksine bu aydınlatıcı tutumları ortaya çıkaran metodun yokluğunun doğal bir sonucudur.

Bu silsilenin sunduğu şeyler nelerdir?

Bu bölümler, İslam tarihinden seçilmiş olan tutumları bir silsile şeklinde okunmasını sunmaktadır ki bunların öne çıkanları şunlardır:

• İlk İslami liderlik nasıl oluşturulmuştur?
• Yönetim, nasıl akideye dayalı olarak kurulmuştur?
• İç ve dış çatışmalar nasıl yönetilmiştir?
• Peki bu metot ortadan kaybolup göz ardı edildiğinde zayıflık faktörleri nasıl başlamıştır?

Bu, geçmişi günümüzle bağlayan ve okuyucuyu kendi gerçekliğine ve ümmetine karşı olan fikri ve şerî sorumluluğuyla yüzleştiren sakin bir dille olacaktır.

İslam tarihini yeniden okumak kültürel bir lüks ya da mevsimlik vaaz konusu değildir; aksine kafa karışıklığının olduğu bir zamanda bilinçli olmak için bir zorunluluktur. Zira nasıl kalkındığını anlamayan bir ümmet, neden düştüğünü de anlamayacağı gibi nasıl geri döneceğini de bilemeyecektir.

Bu aydınlatıcı tutumlar, kapanmış sayfalar değildir, aksine görmek, anlamak ve amel etmek isteyen bir kimse için yol göstericilerdir.

Allah'tan, yeryüzünde Allah'ın kelimesini yüceltmek ve Nübüvvet Minhacı üzere İkinci Raşidi Hilafet Devleti'ni kurmak için çalışanların yolunda bir aydınlatıcı olmamızı temenni ediyoruz.

Hizb-ut Tahrir Mısır Vilayeti Medya Bürosu

Haber-Yorum

Batı Ahlakı, Halkı İçin, Cahiliye Dönemindeki İnsanların Yediği Hurma Putlarından Daha Az Önemli Hale Gelmiştir

Haber:

ABD hükümeti, Anthropic'in yapay zeka teknolojilerini sınırsız askeri kullanım için açmaması halinde, şirketle imzalanan askeri sözleşmeleri feshetmekle tehdit ediyor.

Şirketin CEO'su Dario Amodei, hükümetin yapay zekayı kontrolsüz bir şekilde kullanmasının etik açıdan sakıncalı olduğunu, özellikle de tamamen otonom silahlı insansız hava araçları ve muhalifleri takip edebilen yapay zeka destekli kitlesel gözetim sistemlerinin risklerini defalarca dile getirmiştir.

Raporlara göre, ABD Savunma Bakanı Pete Hegseth Salı günü, şirketin bu şartlara uymaması halinde 200 milyon Dolarlık (167 milyon avro) sözleşmeyi feshedeceğini ve şirketi “tedarik zinciri riski” olarak sınıflandıracağını söyledi. (Euronews Arabic)

Yorum:

Batı, on yıllar boyunca ahlak ve değerler hakkındaki konuşmalarıyla dünyanın kafasını patlatmış, bu konular hakkında timsah gözyaşları dökmüş ve bunları korumak bahanesiyle ülkeler, yöneticiler ve halklarla savaşmıştır. Sonra bir anda bu ahlaklar değersiz ve önemsiz bir hale gelmiştir; hatta durum, özgürlük, demokrasi ve sözde ahlak ülkesi ABD'nin Savaş Bakanı'nın, hükümetinin planıyla işbirliği yapmayı reddeden bir şirkete kamu yaptırımları uygulayacağı tehdidinde bulunmasına kadar ulaşmıştır.

Gerçek şu ki Batılı liderler ve karar vericiler arasında etik ve değerlerin eksikliği, yeni bir durum olmadığı gibi şaşırtıcı da değildir. Aksine yeni olan şey, bu sefer bunların aleni bir hale gelmiş olmasıdır çünkü Trump liderliğindeki mevcut ABD yönetimi her şeyi, diplomasi veya laf kalabalığına başvurmadan açık ve net bir şekilde ele almaktadır. Zira mevcut ABD yönetimi, gizlediği şeyleri açığa vurmakta ve aklından geçenleri tam bir açıklık ve pervasızlıkla ifade etmektedir. Özellikle demokratlar olmak üzere daha önceki yönetimler ise içlerindeki gizlediklerinin ve sakladıklarının tam tersini göstererek gerçek doğasını ortaya koyuyorlardı.

Bu sefer Batı için daha da şok edici olan şey, bunun sadece diğer ülkelerin halklarının veya Müslümanların değil, kendi halklarını da etkileyecek olmasıdır; zira Batı, bir asırdan fazla süredir Müslümanlara karşı acımasız ve insanlık dışı bir savaş yürütüyor. Nitekim Bagram, Guantanamo ve Ebu Gureyb hapishaneleri ile Irak, Afganistan ve Gazze'deki savaşlar bunun kanıtıdır. Ayrıca raporlar, Batı'nın ve askerlerinin Müslümanlara ve esirlerine karşı uyguladığı vahşi yöntemleri ve işlediği suçları defalarca ortaya koymuştur.

Amerika'da Demokratlar, teknoloji devleri ve Silikon Vadisi ile Cumhuriyetçiler, silah ve petrol devleri arasında devam eden anlaşmazlık olmasaydı, bu anlaşmazlığı asla işitmeyecek veya bilmiyor olacaktık; zira onların hepsi değerlere ve ahlaka kendi çıkarlarına göre bağlı kalmaktadırlar. Yani onlar, hurmalardan kendi elleriyle tanrılar yapıp sonra da acıktıklarında onları yiyen cahiliye dönemindeki insanlar gibidirler. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَلَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَلَـكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الأَرْضِ وَاتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِن تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَث ذَّلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُواْ بِآيَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ “Dileseydik onu bununla yükseltirdik. Fakat o yere saplandı, hevasına uydu. Onun durumu, üzerine varsan da dilini sarkıtıp soluyan, varmasan da dilini sarkıtıp soluyan köpeğin durumu gibidir. İşte ayetlerimizi yalanlayan halkın durumu böyledir. Sen bu kıssayı anlat, belki öğüt alırlar.” [Araf 176]

Yüce değerler ve ahlaka gelince; bunlar asıl olarak İslam'da vardır ve İslam bunlara yönelik sabit şerî hükümler koymuştur; işte Müslümanlar ve onların halefleri bunlara, çıkar veya menfaat güdüsüyle değil, takva ve Allah'a yakınlaşma dürtüsüyle sıkı sıkıya bağlı kalırlar; böylece bir gerileme veya kafa karışıklığı yaşanmaz.

Bu, bir yönetim ve yaşam modeli olarak İslam'a özlem duymamıza sevk eden yüzlerce, hatta binlerce nedenlerden sadece biridir; çünkü İslam, insanları kendi arzularına ve çıkarlarına tapmaktan kurtarıp kullara merhamet edilmesini ve onların durumlarının ıslah edilmesini isteyen Allah’a tapmaya kavuşturur. Zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَمَا أَرْسَلْنَاكَ إِلَّا رَحْمَةً لِّلْعَالَمِينَ “Biz seni ancak âlemlere rahmet olsun diye gönderdik.” [Enbiya 107] Allah'ım, biz ve dünya için, bizi ve dünyayı kapitalizmin sefaletinden kurtaracak Raşid bir Hilafet hazırla.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Müh. Halil Abdurrahman

Bölgesel Caydırıcılık ve Uluslararası Baskı Arasında İran Güç Dengesi ve Olasılığın Sınırları?

Büyük çıkarların eski hesaplarla kesiştiği istikrarsız bir bölgede İran, amansız bir siyasi ve güvenlik fırtınasının merkezinde yer almaktadır. 1979 devriminden bu yana İran, sadece etkisini pekiştirmeye çalışan bir bölgesel güç olmakla kalmamış, aksine Orta Doğu dengesinde merkezi bir aktör haline gelmiş, etkisini Körfez'den Akdeniz'e kadar genişletmiş ve ABD'ye düşmanca bir imaj sergilerken, ABD'nin planlarına hizmet eden bir konuma gelmiştir.

İran, yirmi yılı aşkın bir süredir, bölgesel etkisini genişletmek ile artan uluslararası baskı arasında karmaşık bir gelgit durumu yaşamaktadır. Orta Doğu'da birçok gerilim noktasında siyasi ve askeri varlığını pekiştirirken, aynı zamanda ekonomik yaptırımlar ve artan diplomatik izolasyonla da karşı karşıya kalmıştır.

2003 yılından Irak'taki Saddam Hüseyin rejiminin düşüşünden bu yana İran'ın bölgedeki etkisinin özellikleri, gerek siyasi, gerek ekonomik, gerekse askeri destek yoluyla yerel ve yabancı müttefiklerin destekleme stratejisine dayalı olarak artmaya başlamıştır.

Irak'ta, Amerika'nın ilan etmediği desteğiyle siyasi bir güç ve askeri gruplar olarak etkisini genişletmiş, Suriye'de ise devrim sırasında Beşar Esad rejimini desteklemiştir; ayrıca Lübnan'da kendi partisini desteklerken Yemen'de de Husi'leri destekleyerek etkisini güçlendirmiştir. Bu genişleme ona, stratejik baskı kartları sağlamış ve direniş ekseni olarak bilinen yapıyı güçlendirmiştir; bu da onun bölgesel güç dengesinde etkili olmasını sağlamış ve böylece kendisini Orta Doğu ile ilgili herhangi bir anlaşmada göz ardı edilemeyecek bir aktör olarak dayatmıştır.

Ancak ABD'nin bölgedeki politikasındaki değişiklikle birlikte manzara da değişmiştir. Zira İran'ın dış dalları budanmış, yurtdışındaki bir dizi önemli şahsiyeti suikasta kurban gitmiş ve önemli dosyalar, bunlardan sorumlu olanların suikastıyla kapanmıştır. Bu dosyaların izleri, liderleri İbrahim Reisi'nin ölümüyle birlikte ortadan kaybolmuştur. Ayrıca İranlı liderler arka arkaya düzenlenen saldırıların hedefi olmaya başlamış ve özellikle Trump yönetiminin 2018 yılındaki ilk döneminde nükleer anlaşmadan çekilmesinden bu yana, İran'ın nükleer programlarıyla bağlantılı bir dizi yaptırımlarla birlikte üzerindeki uluslararası baskı artmıştır. İşte tam da bu noktada bir dönüm noktası yaşanmıştır; zira Amerika, petrol ve bankacılık sektörlerini hedef alan sıkı yaptırımları yeniden dayatmaya başlamıştır.

Joe Biden döneminde anlaşmayı yeniden canlandırma girişiminde bir umut ışığı belirmesine rağmen, müzakereler tökezlemeye devam ederken İran ise uranyum zenginleştirme seviyelerini artırmaya devam ederek Batı'nın endişelerini artırmış ve dolaylı bir çatışma olasılığını yükseltmiştir.

Yaptırımlar, İran ekonomisinin sıkıntılarını daha da ağırlaştırmış ve para biriminin değer kaybetmesi, enflasyon ve işsizlik oranlarının artması gibi iç etkileri ortaya çıkmıştır; bu da artan sosyal baskıları yansıtan tekrarlanan protestolara yol açmıştır.

İran yönetimi, ekonomik kayıpları telafi etmek için bölgesel kazanımları en üst düzeye çıkarmayı ve iç cephedeki uyumu korumayı temel alan hassas bir denkleme dayanmaktadır. Ancak yaptırımların devam etmesi ekonomiye yapısal bir meydan okuma oluştururken, bölgesel çatışmalara derinlemesine dahil olması İran'a giderek artan mali ve siyasi yükler getirmiş olup bu da bazı aşamalarda, baskı altında olan bazı alanlarda varlığını azaltmayı kabul etmesine neden olmuştur.

Bugün İran, devam eden dış baskıların ve artan ekonomik baskıların gölgesinde karmaşık bir aşamadan geçmektedir. Ayrıca dahili siyasi sahne, özellikle sistem seçilmiş ve seçilmemiş kurumlar arasındaki dengeye dayalı olduğundan dolayı birtakım değişikliklere tanık olmaktadır; zira reformist akımın varlığı gerilerken muhafazakar akımın etkisi ise yükselmektedir, bu da seçmen katılımında önemli bir düşüşe yol açmış olup bu ise halkın siyasi sürece ilgisinin nispeten azaldığını göstermektedir.

Ayrıca İran, son zamanlarda tekrarlanan protesto dalgalarına tanık olmaktadır; bu protestoları harekete geçiren odakların kimler olduğuna bakmaksızın gençler ile yetkililer arasındaki uçurumun, gençlerin bireysel özgürlükler konusundaki özlemlerinin, sosyal medya araçlarının etkisinin ve kötüleşen ekonomik durumun sonucunda sokaklar kargaşaya hazır gibi görünmektedir. Her hareketle birlikte rejim, şimdiye kadar güvenlik ve askeri araçlar ve dış baskıya direnmeye odaklanan mobilize edici bir söylem yoluyla istikrar dengesini korumayı başarmıştır.

Bu baskı karşısında İran doğuya yönelik açılımını yoğunlaştırmıştır; bu da enerji ve altyapıyı kapsayan uzun vadeli stratejik ortaklık kapsamında Çin ile ve özellikle bölgesel ve uluslararası konularda siyasi ve askeri işbirliği yoluyla Rusya ile kurduğu ilişkilerde ortaya çıkmaktadır; ayrıca kendisine siyasi ve ekonomik nefes alma alanı sağlayan Şengay İşbirliği Örgütü gibi Batılı olmayan dışı bloklara da katılmıştır.

Öte yandan Amerika, İran'ı tamamen boğmaya değil, aksine nükleer programını ve uzun menzilli balistik füzelerini kontrol altına almaya çalışmaktadır. Zira Amerika, bölgedeki müttefiklerinin üstünlüğünü korumak için ekonomik ve siyasi baskı uygulayarak İran'ı tavizler vermeye zorlamaktadır ki bu müttefiklerin başında askeri ve nükleer üstünlüğünü korumaya hırs gösteren Yahudi varlığı gelmektedir.

Yahudi varlığı, “savaş arası operasyonlar” olarak bilinen, yani daha geniş bir bölgesel çatışmaya yol açmadan İran'ın konumlanmasının maliyetini yükselten sınırlı siber, hava veya deniz saldırıları yoluyla çatışmayı yönetme eğilimindedir. Amerika ise nükleer silahların yayılmasını önlemeyi öncelikleri olarak belirlemiş olup ancak topyekûn bir savaştan kaçınmaktadır; bununla birlikte baskıyı artırmak için sınırlı ve hesaplı bir saldırı yapması da olasılık dışı değildir.

Amerika ile Yahudi varlığı arasındaki anlaşmazlık risk düzeyinde yatmaktadır; zira Yahudi varlığı önleyici güç seçeneği yönünde baskı yaparken, Amerika ise bölgede daha geniş bir dengeyi korumak için geçici anlaşmalara veya aşamalı anlaşmalara açık kapı bırakmaktadır.

Yahudi varlığı, Amerika içinde baskı araçlarına sahiptir ve bu araçların en önde geleni, siyasi destek ve yasama baskısı yoluyla Kongre üzerinde etkisi olan Amerikan İsrail Kamu İlişkileri Komitesi (AIPAC) olup bu komitenin hem Cumhuriyetçi hem de Demokrat partilerde güçlü ittifakları vardır ve Yahudi varlığının güvenliğini Amerika'nın Orta Doğu'daki çıkarlarıyla ilişkilendiren güvenlik söylemleri kullanmaktadır. Ancak bu araçlar savaş kararları dayatamaz; çünkü Amerikan kararı öncelikle Amerikan ulusal çıkarlarının hesaplamalarına dayanmaktadır.

Amerika, diplomatik baskı araçlarının yetersiz olduğunu düşünürse, Güvenlik Konseyi'nde hızlı bir diplomatik hamleyle, ilk günden itibaren arabuluculuk girişimlerinin etkinleşmesiyle ve belki de İran rejimine yönelik iç baskıyı artırma çabasıyla birlikte dikkatli ve hesaplı olmak kaydıyla, sınırlı bir hava saldırısı, deniz çatışması veya siber saldırı gibi kısa ve sınırlı bir saldırıya başvurabilir.

Sonuç olarak İran, caydırıcılık çizgilerinin prestij hesaplarıyla iç içe girdiği ve büyük çıkarların zorluklarla ağırlaşan iç meselelerle kesiştiği son derece hassas bir bölgesel denklemin merkezinde yer almaya devam etmektedir.

Mesele sadece savaş ya da barış meselesi değildir, aksine güç ve maliyet, hırs ve kudret, askeri mesajlar ve ince diplomatik sinyaller arasındaki hassas bir denge meselesidir.

Amerika, hesaplanmamış şekilde atılacak herhangi bir adımın, geleneksel hesaplamaların ötesine geçen bir yangını ateşleyebileceğinin ve bunun da küresel ekonomi, enerji güvenliği ve tüm bölgenin istikrarı üzerinde etkilerinin olabileceğinin farkındadır.

Bu nedenle sahne, daha çok bir uçurumun kenarında yapılan halat çekme yarışına benziyor; böylece her iki taraf da ipi tamamen koparmadan bir diğerinin sabrını sınıyor.

Gelecek doğru bir çizgiyle çizilmiş gibi görünmüyor ve geriye şu soru kalıyor; soğuk caydırıcılık mantığı mı galip gelecek, yoksa anlık duygular mı hesaplamanın hikmetine galip gelecek?

Orta Doğu'daki dönüşümler sadece niyetlerle değil, aksine güç dengeleri ve bu dengedeki değişiklikler, olasılık sınırları ve denklemler değiştiğinde halk tabanının her an durumu tersine çevirebilme yeteneği ile gerçekleşebilir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Haber - Yorum

İşgal Altındaki Bir Üsten Kurtuluş Üssüne

Haber:

Uydu görüntüleri ve uçuş verileri, Ürdün üssünde onlarca Amerikan uçaklarının bulunduğunu gösteriyor. (New York Times)

Yorum:

İran ile gerginliklerin tırmanmasıyla birlikte ABD, Orta Doğu'daki askeri varlığını önemli ölçüde güçlendiriyor. Uydu görüntüleri ve uçuş takip verileri, Ürdün'deki Muwaffak el-Salti Hava Üssü'nde ABD hava gücünün önemli ölçüde arttığını gösteriyor. Bu üssün uçak sayısı normal seviyelere kıyasla neredeyse üç katına çıktığı gibi nakliye uçakları trafiğinde de keskin bir artış görülmektedir. Bu yığılma, Orta Doğu bölgesi sularında iki uçak gemisi taarruz grubunun kalmasını ve Ürdün, Suudi Arabistan ve komşu ülkelerdeki askeri üslere hava savunma sistemleri ve diğer varlıkların konuşlandırılmasını içeren daha geniş çaplı kuvvetlerin yeniden konuşlandırılmasının bir parçası olarak gerçekleşmektedir.ABD Merkez Komutanlığı, kuvvetleri İran'ın olası bir misillemesinden korumak için hava savunma bataryalarını güçlendirirken ABD yetkilileri ise bu konuşlandırmanın, İran'ı caydırmak ve nükleer programı konusunda tıkanan dolaylı müzakereler sırasında stratejik esnekliği korumak amacıyla yapıldığını iddia etmektedirler.

ABD ordusunun Ürdün'ü askeri operasyonları için bir bekleme alanı ve fırlatma rampası olarak kullanması hiç şaşırtıcı değildir.Zira Amerika'nın Ürdün'deki askeri varlığı, Suriye, Irak, Afganistan, Yemen ve diğerleri de dahil olmak üzere İslam beldelerine istikrarsızlık ve kan dökülmesinden başka bir şey getirmeyen daha geniş bir Amerikan müdahalesinin bir parçasıdır.Bu askeri konuşlandırma, ülke halkının güvenliği pahasına Amerikan hegemonyasına öncelik vermekte ve özellikle İran ile tırmanan gerilimlerin gölgesinde, Ürdün'ü olası bölgesel bir çatışma durumunda Batı'nın ileri üssü haline getirmektedir.

Ürdün rejimi, Müslümanları sömürgecilere boyun eğdirmeye çalışarak, onların kendilerini özgürleştirmelerini ve işgal altındaki topraklarını ve çalınan kaynaklarını savunmalarını engellemektedir. Yani Amerika onu esnek bir araç olarak kullanmaktadır.Ürdün rejimi, bekasını korumak için her zaman Amerikan ordusunun ve istihbaratının varlığını kolaylaştırırken, İslam'a, Müslümanlara ve kutsallarımıza ise açıkça ihanet etmiştir.Bu ihanet ve gizli işbirliğinin görmezden gelinmesi, haklı gösterilmesi veya göz ardı edilmesi durumunda, bunun Allah'ın huzurundaki hesabı çok şiddetli olacaktır.

Herkes, Amerika'nın bizim bir numaralı düşmanımız olduğunu bilsin; zira Amerika, ülkemizin stratejik öneminin farkında olup bunu yıkım ve hegemonya savaşları yürütmek için kullanmaktadır. Bağımsızlık ve kurtuluşun temeli olarak artık askeri ve coğrafi önemimizi idrak etmemizin zamanı gelmiştir. Bu yüzden Hilafet yoluyla İslami hayatı yeniden başlatmak için çalışmamız ve Ürdün'ü adalet, merhamet ve kurtuluş için bir başlangıç noktası haline getirmek için Hizb-u Tahrir'e güvenmemiz gerekir.

وَلاَ تَرْكَنُواْ إِلَى الَّذِينَ ظَلَمُواْ فَتَمَسَّكُمُ النَّارُ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللّهِ مِنْ أَوْلِيَاء ثُمَّ لاَ تُنصَرُونَ “Zulmedenlere meyletmeyin; sonra size ateş dokunur (cehennemde yanarsınız). Sizin Allah’tan başka dostlarınız yoktur. Sonra (O’ndan da) yardım göremezsiniz!” [Hud 113]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi Radyosu İçin Yazan
Heysem İbn Sabit - Amerika