Pazartesi, 06 Cumade’s Sânî 1448 | 2026/11/16
Saat: (Medine Saati İle)
Menu
ana menü
ana menü

Bırakın Trump Kininden Gebersin; Zira O, Öncekilerin ve Sonrakilerin Efendisi Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Yüzde Birine Bile Ulaşamayacaktır

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum

Bırakın Trump Kininden Gebersin; Zira O, Öncekilerin ve Sonrakilerin Efendisi Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem'in Yüzde Birine Bile Ulaşamayacaktır

Haber:

ABD Başkanı Trump, Cuma günü Georgia eyaletinde düzenlenen bir seçim mitinginde Trump, Dalton kentinde yaptığı konuşmada, Muhammed isminin Orta Doğu'da yaygın olduğunu söyleyerek şunları ekledi: “Elinizde Muhammed, Muhammed, Muhammed, Muhammed ve Muhammed var; neredeyse herkes böyle.” Şöyle devam etti: “Orta Doğu'dan birinin adından emin değilseniz, direkt Muhammed deyin; tutturma ihtimaliniz yaklaşık %65’tir.” Kendi ifadesine göre, bu yöntemi yıllardır kullandığını ve hiç yanılmadığını söyleyerek alay etti.

Yorum:

Allah düşmanı Trump, Muhammed isminin sıradan bir isim olmadığını bildiği gibi Müslümanların İslam'a duyduğu sevginin bir tesadüf ya da örneğin ismin harflerine duyulan hayranlık olmadığını da biliyor; onu öfkelendiren şey de işte budur. Dolayısıyla o, adının, yaratılmışların efendisi Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in adının sahip olduğu heybet, sevgi ve tazimin yüzde biri kadar olmasını ümit ediyor.

Bu nedenle, adını önemli olan her şeye verme takıntısı olduğunu görüyoruz; zira bunun anısını ölümsüzleştireceğini veya itibarını artıracağını sanıyor. Nitekim bu konudaki ilk adımı şöyle başladı: John F. Kennedy Gösteri Sanatları Merkezi Yönetim Kurulu, Aralık 2025'te merkezin adının "Trump-Kennedy Merkezi" olarak değiştirilmesini oyladı. Ancak Mayıs ve Haziran 2026 yılında federal yargıç Christopher Cooper, isim değişikliğinin hukuka aykırı olduğuna ve binanın adını değiştirme yetkisinin sadece Kongreye ait olduğuna hükmeden bir karar verdi; bunun üzerine Trump'ın ismi, Haziran 2026'da merkezin cephesinden ve resmi web sitesinden resmen kaldırıldı.

Daha sonra Trump, stratejik Hürmüz Boğazı'nın adının Trump Boğazı olarak değiştirilmesini defalarca önerdi; nitekim süreç, Truth Social platformunda su yolunun ABD kontrolüne geçtiğini iddia eden montajlanmış bir harita paylaşmasıyla başladı; ardından bu fikri seçim konuşmalarında siyasi bir şaka ve İran karşısında gerilimi tırmandırma biçimi olarak tekrarladı ve bu da bir alay dalgasıyla karşılandı.

Yakın zamanda bir seçim mitinginde Google şirketiyle iletişime geçtiğini ve önerdiği haritalara uygun olarak Atlantik veya Pasifik Okyanusu'nun adını Trump Okyanusu olarak değiştirmeyi önerdiğini açıkladı; şirket ise ona şu kesin ve net ret yanıtını verdi: “Bu kadarıyla yetindik, okyanuslar tamamen farklı bir konu ve çok geniş alanları kaplıyor ve bunu yapmamız mümkün değil.” Bu alaycı talep, Trump'ın daha önce resmi kararnamelere dayanarak Amerika Körfezi ve Amerika Gölü gibi Amerikan isimlerini Google'a kabul ettirmeyi başarmasının ardından geldi; bunun üzerine destekçilerinin önünde gülerek durumu toparlamaya çalıştı ve bu kez sadece şaka yaptığını vurguladı.

Böylece Trump, adını ölümsüzleştirmek adına önemli olan her şeye kendi ismini vermek için adeta çırpınmaktadır; bu nedenle Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in isminin dünyanın dört bir yanında tazim, sevgi ve övünçle yankılandığını gördükçe kininden gebermesi son derece doğaldır.

Bırakın Trump kininden gebersin; zira o, öncekilerin ve sonrakilerin efendisi, hidayet ve rahmet elçisi, hakkın meşalesi, hayrın kandili ve hidayete erenlerin imamı olan Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in yüzde birine bile ulaşamayacaktır; Trump ise cehennemin dibinde Firavun, Nemrut, Ebu Cehil ve Ebu Leheb gibi suçlu tiran emsalleriyle yarışabilir; orası ne kötü bir varış yeridir! Büyük şahsiyetleri tarih, sevgi ve onurla ölümsüzleştirir. Tiranlara gelince; milletler ve halklar onları andıkça lanetler.

Çok yakında, isimleri, coğrafyayı ve tarihi İslam'ın, daru’l Hilafetin ve Beytülmakdis'in zaman ayarına göre yeniden düzenleyecek olan İkinci Raşidi Hilafet Devleti kurulacaktır. Göreceksin ey Trump; Efendimiz Muhammed Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in adı Amerika'nın elli eyaletinde yankılanacak ve sömürgecilerin kulaklarını çınlatacaktır; öyleyse bunu bekle ve bizler kesinlikle eminiz.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Müh. Halil Abdurrahman

Devamını oku...

Kanada Müslüman Kadınlar İçin Güvenli Bir Liman Değildir; Herhangi Bir Liberal Demokrasi de Öyle Değildir!

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum

Kanada Müslüman Kadınlar İçin Güvenli Bir Liman Değildir; Herhangi Bir Liberal Demokrasi de Öyle Değildir!

Haber:

14 Ekim 2026'da Vaughan şehri, İslami Miras Ayı'nı kutlamak amacıyla belediye binasının önüne bir bayrak çekmesinin ardından sosyal medyada sert tepkilerle karşılaştı. 2020 yılında kurulmuş olup yerel bir kâr amacı gütmeyen bir kuruluş olan Vaughan Müslüman Kadınlar Derneği, bayrağın göndere çekilmesini talep etmişti. Pek çok sakin Facebook'ta bu adımı eleştirip yalnızca Kanada bayrağının çekilmesini talep ederek toplumsal bölünme kaygılarını dile getirirken; şehir daha önce LGBT bayraklarının çekilmesi, bağımsızlık gününde Yahudi varlığının bayrağının çekilmesi ve İran'ın Aslan ve Güneşli bayrağının çekilmesi de dâhil olmak üzere benzer etkinliklere ev sahipliği yapmıştı. Şehir yönetimi, kültürel ifade ile toplumsal birlik arasındaki dengeyi sağlamak amacıyla halen toplumsal programlarına yönelik yönergeleri gözden geçirmektedir.

Yorum:

Güçlü olmanın bir aracı olarak bayrak çekmeyi talep etme fikri, Müslüman kadının ibadet ile Kur'an ve sünnete itaat hakkındaki anlayışında ne denli sapkın olduğunu yansıtmaktadır. Hayata dair aşırılık görüşlerini temsil eden bayrakların, İslam'ın asil ve aydın sistemiyle aynı platformda dalgalandırılması arasındaki fikri çelişki, gurur duyulacak bir şey değil, aksine bir hakarettir. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِّتَكُونُوا شُهَدَاءَ عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيداً “Böylece sizi, insanların üzerine şahit olmanız ve Rasul’ün de sizin üzerinize şahit olması için vasat bir ümmet kıldık.” [Bakara 143]

Bu sembolik jestler; insanlık için şahitler, ilerlemede ve insanlığın sorunlarını çözmede birer örnek olmaları gereken Müslüman liderlerin akli selim fikrinden son derece uzaktır. Bu, yerelliğe dair dar bir vizyon olup Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in geniş ufuklu zihniyeti değildir. Ashab-ı Kiram'ın kesinlikle mümin olmayanlardan bir şey talep etmek gibi bir niyetleri olmamıştır; aksine onların niyeti, mümin olmayanları İslam'ın hakikatine yönlendirmek, düştükleri hatayı, batıl ibadetleri ve hayatın gerçek gayesinden sapmayı açıklamak olmuştur.

Müslüman kadının gerçek ilerlemesinin mahiyetini kavramakla ilgili temel bir sorun da vardır. Zira sorun, sadece yüzeysel semboller veya eğlence gösterileri değildir; aksine Kur’an ve sünnetin tüm çözümlerini taviz vermeden uygulayan İslami sistemin yeniden ihya edilmesidir. Bu ilerleme de ancak Nebi Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in ümmete açıkladığı şekilde tamamlanabilir ve gerçekleşebilir. İslami olmayan sistemlerin Müslümanların işlerinin gözetimini üstlenmesi caiz değildir; bayraklar ise canın ve namusun korunması konusunda İslam'ın insanlığa sunduğu gerçek değeri ifade etmekten son derece uzaktır. Kanada ve onun dışındaki Müslüman kadınlar, cennete ulaşma çabalarında uygun ve mubah olarak gördükleri şeyleri ve İslam'daki kimliklerine yönelik çözüm arayışlarını yeniden gözden geçirmeleri gerekir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İmrane Muhammed

Devamını oku...

Suriye’de Gücün Yeniden Şekillenmesi ve Yaklaşan Çatışma Olasılıkları

  • Kategori Makaleler
  •   |  

Suriye’de Gücün Yeniden Şekillenmesi ve Yaklaşan Çatışma Olasılıkları

Suriye'de silah depolarını vuran patlamalar, artık ülkenin içinde bulunduğu siyasi ve askeri bağlamdan bağımsız olarak ele alınabilecek sıradan güvenlik olaylarından ibaret değildir. Zira askerî bölgelerde patlamalar tekrarlandığında ve bu patlamalar, ordunun yeniden yapılandırılması ve silahlı grupların entegre edilmesine yönelik girişimlerle aynı zamana denk geldiğinde, doğrudan patlamanın nedenlerini aşarak ülkenin tanık olduğu dönüşümlerin doğasına ilişkin şu soruyu sormak meşru bir hâle gelmektedir: Bizler; birbirinden bağımsız olaylarla mı karşı karşıyayız, yoksa askerî güç dengesinin yeniden şekillendirildiği; kimin silaha sahip olacağının, kimin onu elinde tutabileceğinin, kimin kullanma ve yeniden tedarik etme kararını verebileceğinin belirlendiği daha kapsamlı bir aşamayla mı karşı karşıyayız?

Beşar Esad rejiminin devrilmesinin ardından Suriye’de,mesele artık sadece devlet kurumlarının yeniden inşası veya onun devrilmesine katılan grupların birleştirilmesiyle sınırlı değildir. Zira daha derin mesele, ülke içindeki gücün yeniden dağıtılması, merkezi otorite ile yerel güçler arasındaki ilişki ve dış güçlerin Suriye askeri gücünün sınırlarını ve geleceğini şekillendirmede oynayabileceği rolle ilgilidir.

Buradan hareketle soru sadece şu olmamalıdır: Silah deposunu kim havaya uçurdu? Bilakis şu da olmalıdır: Bunun sonucunda askerî kapasitesini kim kaybediyor? Kim bu kapasiteyi elinde tutuyor? Yeniden silahlanma kararını kim veriyor? Kendi kararını kendisi alabilen birleşik bir ulusal ordu mu inşa ediliyor, yoksa askerî gücün, iç ve dış tarafların Suriye'nin kararlarını etkilemesine imkan tanıyacak şekilde dağıtıldığı yeni bir denklem mi şekillendiriliyor?

Birincisi: Depo patlamaları... Güvenlik olayından stratejik soruya

Suriye, Eylül 2026 boyunca silah ve mühimmat depolama alanlarında bir dizi patlamalara tanık olmuştur. Bu patlamaların en sonuncusu, Reuters haber ajansının aktardığına göre, 21 Eylül’de Halep kırsalındaki El-İs bölgesinde bulunan Suriye ordusuna ait bir silah deposunda meydana gelen ve dört kişinin yaralanmasına yol açan patlamaydı. Nitekim yetkililer, olayın sebebini kesin olarak belirtmeksizin olayla ilgili soruşturma başlatıldığını duyurdu.Reuters, Aralık 2024'te önceki rejimin devrilmesinden bu yana askeri tesislerde en az 16 benzer patlama olayının meydana geldiğine işaret etmektedir. Bu olayların bazıları kötü depolamaya, yangınlara veya mühimmatın eskimesine bağlanırken, diğerlerinin nedenleri belirsizliğini korumaktadır.

Suriye, ordusunu yeniden inşa etmeye ihtiyaç duyduğu bir aşamada askerî stoklarında tekrarlanan kayıplara mı maruz kalıyor, yoksa bu olayların bazıları olağan teknik açıklamaları aşan hedef alma veya tahribat operasyonlarının bir parçası olabilir mi?

Eğer patlamalar depolamadaki bir aksaklıktan kaynaklanıyorsa o zaman bu, askeri cephaneliğin yönetimindeki zayıflığı ve bunların yeniden düzenlenip güvence altına alınmasının gerekliliğini ortaya koymaktadır. Ancak bunlardan bazılarının kasıtlı hedef almadan kaynaklandığı kanıtlanırsa, o zaman mesele başka bir boyuta kaymaktadır ki bu da Suriye'nin askeri kapasitesini azaltmak isteyen tarafla ve bundan fayda sağlayabilecek aktörlerle ilgilidir. Ancak ikinci durumda bile, potansiyel yararlanıcının belirlenmesi, eylemden sorumlu olduğunu kanıtlamak için yeterli değildir. Zira stratejik analiz, belirsiz bir tarafa hizmet eden her askeri kaybın müsebbibinin illa ki o taraf olduğu varsayımına dayanmaz.

İkincisi: Asıl mücadele yalnızca silah üzerine değil, aksine silah hakkındaki karar üzerinedir

Beşar’ın devrilmesinden bu yana Suriye, savaş yılları boyunca bünyesinde bağımsız askeri cephanelikler ve nüfuz ağlarına sahip çok sayıda yerel grup ve gücün oluştuğu bir ülkede; askeri ve güvenlik kurumlarını birleştirebilecek merkezi bir otorite inşa etme çıkmazıyla karşı karşıyadır. Suriye hükümeti, silahlı grupların orduya entegre edilmesinin ve askeri kurumun yeniden yapılandırılmasının, silahların devletin elinde toplanmasını hedeflediğini açıklamıştır. Ancak devletin silah üzerindeki tekeli, yalnızca grupların isimlerini değiştirmekle veya onları idari olarak Savunma Bakanlığı bünyesine dâhil etmekle gerçekleşmez. Zira askeri karar alma yetkisine sahip olmak isteyen bir devletin, komuta zincirini, silah depolarını, mühimmatı, nakliye ve ikmal operasyonlarını, askeri atamaları ve karar alma ve uygulama yeteneğini fiilen kontrol etmesi gerekir.

İşte burada temel bir nokta ortaya çıkmaktadır: Bir grup, savaşçılarını, tecrübelerini ve silahlarını elinde tutabilir ancak askerî karar alma bağımsızlığını kaybedebilir. Benzer şekilde silahlı oluşumlar orduya katılabilir, ancak yerel ağları veya önceki örgütsel bağları hemen ortadan kalkmayabilir.

Buna göre ordunun birleştirilmesi süreci iki farklı yoldan birine yol açabilir: Ya tüm oluşumların tek bir komutaya bağlı olduğu birleşik bir ulusal kurumun inşa edilmesine ya da güç merkezleri arasındaki nüfuzun yeniden dağıtılmasına yol açabilir; şöyle ki, oluşumların adları ve resmî yapıları değişirken önceki güç dengelerinin bazıları yeni biçimlerle varlığını sürdürebilir. Yeniden yapılandırma sürecinin gerçek sınavı da işte budur: Zira mesele, orduya kaç grubun entegre olduğu değil, entegrasyondan sonra ordu içinde fiilî karar yetkisinin kimin elinde olduğudur?

Üçüncüsü: Suriye içinde askeri gücünü kaybeden kimdir?

Entegre olan gruplar; bağımsızlığın kaybı ile meşruiyetin kazanılması arasındadır yani orduya katılan gruplar ikili bir denklemle karşı karşıya kalabilir; zira bir yandan resmi tanınma, kaynak, eğitim ve maaş elde edip ulusal bir askeri kurumun parçası haline gelebilirler. Ancak diğer yandan, özellikle ağır silahlar ve mühimmat üzerindeki kontrol Savunma Bakanlığına geçerse, bağımsız askerî kararlar alma gücünü kaybedebilir. Bu, her durumda bu grupların askeri açıdan mutlaka zayıfladığı anlamına gelmez; zira entegrasyon, daha düzenli ikmal ve daha iyi bir organizasyon sağlayarak savaşma kapasitesinin artmasına yol açabilir. Ancak belirleyici fark, entegrasyonun doğasına yatmaktadır: Bu, gerçek bir kurumsal entegrasyon mu, yoksa sadece grupların resmî bir çatı altında yeniden düzenlenmesinden mi ibarettir?

Dördüncüsü: Suriye hükümeti... Silahı mı tekelleştiriyor, yoksa karar alma yetkisini mi tekelleştiriyor?

Suriye hükümeti, orduyu birleştirmeyi ve savunma kurumlarını yeniden inşa etmeyi amaçlıyor ancak asıl önemli soru şudur: Kararlarında bağımsız (ulusal) bir askeri güç inşa etmeyi başarabilecek mi, yoksa ordunun yeniden yapılanması büyük ölçüde dış destek kaynaklarına bağımlı kalmaya devam mı edecek?

Hükümet, Savunma Bakanlığı üzerinde resmî yetkiye sahip olabilir, ancak silahlara, mühimmata, yedek parçalara, eğitime, bakıma ve finansmana ihtiyaç duymaktadır. Bu ihtiyaçlar, bunları sağlama gücüne sahip ülkelere, askeri kurumun inşa sürecinin seyrine etki etme araçları kazandırmaktadır. Buradan hareketle devletin silahları tekeline alması, onun mutlaka tam askerî bağımsızlığa sahip olduğu anlamına gelmez. Devlet resmi karar sahibi olabilir; ancak bu kararı uygulama kabiliyeti, silahlandırma veya teknik destek için dış kaynaklara bağlı kalmaya devam edebilir. İşte bu, Suriye ordusunun yeniden inşasını, Savunma Bakanlığı bünyesindeki sıradan bir idari dosya olmaktan çıkarıp tam anlamıyla egemenlikle ilgili bir mesele hâline getirmektedir.

Beşincisi: Dış güçler... Suriye'yi kim yeniden silahlandırıyor ve onu kim kısıtlayabilir?

Türkiye: Ordunun inşasına destek ve nüfuzun genişletilmesi: Türkiye; askeri iş birliği, eğitim ve teknik destek vasıtasıyla Suriye ordusunun yeniden inşa sürecinde yer alan en önde gelen aktörlerden biridir.Bu iş birliğinin genişlemesi halinde Ankara, Suriye askeri kurumunun kapasitesini artırmada önemli bir kaynak haline gelebilir; bu da Şam'a, kuvvetlerini örgütleme ve yeniden yapılandırma konusunda daha fazla güç kazandırabilir. Ancak ordunun silahlanma ve eğitim konusunda ana bir dış kaynağa bağımlı olması, bu kaynağa askerî kurumun gelişim süreci üzerinde nüfuz kazandırabilir. Bu, Türkiye'nin Suriye'nin kararlarını otomatik olarak kontrol ettiği anlamına gelmez, aksine nüfuzunun boyutu, anlaşmaların niteliğine, Şam'ın Türkiye'ye ne ölçüde bağımlı olduğuna ve Amerika ve Yahudi varlığının onlara izin verip vermeyeceğine bağlıdır?

Yahudi varlığı: Suriye askeri ortamının kısıtlanması: Yahudi varlığı, rolünün niteliği bakımından Türkiye'den farklıdır. Zira Ankara, Şam ile iş birliği sürecine bağlıyken, Yahudi varlığının etki araçlarından biri, Suriye içinde operasyonlar yürütme konusundaki askeri gücünü ve bunun sonucunda Suriye'nin bazı askerî kabiliyetlerinin yeniden inşasının maliyetini artırmasını temsil etmektedir. Stratejik açıdan, saldırıların veya saldırı tehdidinin devam etmesi, stratejik değere sahip tesisleri veya ekipmanları hedef alması durumunda Suriye'nin bağımsız bir askeri cephanelik geliştirme kapasitesini sınırlayabilir. Ancak varlığın Suriye içinde saldırılar gerçekleştirme kapasitesi ile belirli bir deponun patlatılmasından sorumlu olduğunun kanıtlanması arasında bir ayrım yapmak gerekir. Nitekim ilki güç dengesiyle bağlantılı bir gerçektir; ikincisi ise bağımsız kanıtlar gerektirmektedir.

Dış bir tarafın Suriye'deki askeri depoları tekrar tekrar hedef aldığı kanıtlanırsa, soru yalnızca imha edilen silahların miktarıyla ilgili değil, aynı zamanda silahın türüyle, önemiyle, bundan fayda sağlayacak tarafla ve Suriye ordusunun bunları ne ölçüde telafi edebileceğiyle de ilgili olur.

Rusya: Askerî dayanak noktasını korumak: Rusya hâlâ Suriye'de askeri bir varlığa sahiptir ve güvenlik ve askeri düzenlemelerdeki rolünü korumaya çalışmaktadır. Nitekim Reuters, Moskova ile Şam arasında varılan yeni bir askeri anlaşmanın ardından, Eylül 2026'da Rus ikmal konvoyunun Tartus ve Hmeymim'e ulaştığını bildirmiştir. Bu varlığın devam etmesi, Rusya'nın Suriye'deki güvenlik dengelerini etkileyebilecek lojistik ve askerî araçlara hâlâ sahip olduğu anlamına gelmektedir; ancak bu, Suriye'nin yeniden silahlandırılması kararını kontrol ettiğini veya onun depo patlamalarında bir rolü olduğunu kanıtlamaz.

Amerika: Güvenlik nüfuzu ve ilişkilerin yeniden düzenlenmesi: Amerika, özellikle IŞİD'le mücadele, SDG ile olan geçmiş ilişkileri ve Şam'daki yeni yetkililerle ilişkisinin dönüşümü meselelerinde olmak üzere Suriye dosyası üzerinde kontrol sahibi olan tek taraf olmaya devam etmektedir. SDG'nin devlet kurumlarına entegrasyon sürecine girmesiyle birlikte bu dosyanın niteliği değişmekte ve ABD ile güvenlik iş birliğinin geleceği ile yerel güçlerin Suriye'nin güvenlik düzenlemelerindeki konumuna ilişkin yeni sorular ortaya çıkmaktadır. Burada dış nüfuz, sadece silah tedarikiyle sınırlı değildir; zira eğitim, istihbarat iş birliği, yaptırımlar, siyasi tanıma ve askerî kurumun yeniden inşası koşullarını etkileme kapasitesini de kapsayabilir.

Altıncısı: Silahlar, gelecekteki bir çatışmaya hazırlık olarak mı azaltılıyor?

Burada çok hassas bir varsayıma ulaşıyoruz: Bazı depoların imha edilmesi veya silahların belirli gruplara ulaşmasının engellenmesi, yaklaşan bir çatışmaya hazırlık amacıyla güç dengelerini yeniden şekillendirmeyi hedefleyen bir operasyonun parçası olabilir mi?

Stratejik açıdan bakıldığında bu, düşünülebilir bir olasılıktır; ancak gerçekliklerin izin verdiği tek sonuç değildir. Silahların azaltılmasının hedefi, çoklu güç merkezlerini sona erdirmek ve devletin silahı tekeline almasını dayatmak olabilir. Bazı askeri kabiliyetlerin sınırlandırılması, gelecekte caydırıcılık dengelerini değiştirebilecek bağımsız bir Suriye gücünün ortaya çıkmasını önlemenin bir aracı da olabilir. Aynı zamanda ağır silahları elinde tutan oluşumlar ile bunlardan mahrum bırakılacak oluşumların belirlenmesine yönelik bir iç çatışma da olabilir.

Ancak üç süreç arasında ayrım yapmak gerekir:

Birincisi: Devletin inşası için silahların tek elde toplanması. Bu süreçte silah ve mühimmat tek bir askeri kuruma devredilir ve gruplar tek bir komuta kademesi altında entegre edilir.

İkincisi: Gücün eşit olmayacak bir şekilde yeniden dağıtılması. Bu süreçte bazı oluşumlar kapasitelerini korurken, diğer oluşumlar bağımsızlıklarını veya yeniden silahlanma kapasitelerini kaybeder; bu da ülke içinde yeni bir güç dengesizliği oluşturabilir.

Üçüncüsü: Suriye'nin askerî kapasitesinin dışarıdan sınırlandırılması. Bu süreçte, bu gücün hangi grupların işine yarayacağından bağımsız olarak Suriye'nin bağımsız bir güç oluşturmasını engellemek amacıyla siyasi baskılar, askerî operasyonlar veya silahlanmaya yönelik kısıtlamalar kullanılmaktadır.

Patlamaların tekrarlanması, bu süreçlerden herhangi birini kanıtlamak için yeterli değildir. Dolayısıyla ölçüt, her olayın ardından ne gerçekleştiğidir: Silahlar telafi ediliyor mu? Onun üzerindeki kontrol belirli bir tarafa mı geçiyor? Silah kaybı, saha veya siyasi değişimlerle aynı zamana mı denk gelmektedir?

Yedincisi: Önümüzdeki aşamada güç dengelerini nasıl okuyacağız?

Suriye'deki askeri gücün yeniden yapılandırılması varsayımını test etmek istiyorsak, sadece patlama haberlerini takip etmekle yetinmemeli, bu olayların sahada bıraktığı sonuçları da gözlemlemeliyiz.

Birincisi: Patlamalar, stratejik açıdan benzer değere sahip bölgelerde mi tekrarlanıyor, yoksa olaylar nedenleri ve nitelikleri bakımından farklılık mı göstermektedir?

İkincisi: Silah kaybı, belirli grupların yeniden silahlanmasının engellenmesiyle birlikte gerçekleşirken, diğer gruplar yeni silahlar elde etmeye devam mı ediyor?

Üçüncüsü: Ağır silahlar Savunma Bakanlığı'na mı devrediliyor, yoksa bir alternatifi olmaksızın imha edilip hizmet dışı mı bırakılıyor?

Dördüncüsü: Yeniden yapılanma süreci, siyasi uzlaşıların tökezlemesi, askerî seferberliğin tırmanması veya olağan dışı saha hareketlilikleriyle eş zamanlı olarak mı gerçekleşiyor?

Beşincisi: Suriye ordusunun yeniden inşası, askerî karar alma sürecinde giderek artan bir nüfuz sağlayacak şekilde tek bir dış kaynağa bağımlı bir hâle gelir mi?

Bu göstergelerin belgelenmiş biçimde bir araya gelmesi, daha çetin bir aşamaya hazırlık amacıyla güç dağılımının yeniden düzenlendiği bir varsayımı güçlendirebilir. Bunun yokluğu ise, entegrasyon süreçlerinin ve mühimmat depolarının yeniden düzenlenmesinin devam etmesiyle birlikte, gidişatın merkezi bir askeri kurum inşasına daha yakın olduğuna işaret edebilir. Dolayısıyla bir gruptan bir kuruma devredilen, bir depoda imha edilen ya da belirli bir tarafa ulaşması engellenen silah, sadece maddi bir kaybı temsil etmez; aynı zamanda bir tarafın güç dengesi içindeki konumunu, müzakere kapasitesini ve karar alma bağımsızlığının sınırlarını da değiştirebilir.

Dolayısıyla en önemli soru, Suriye'nin mutlaka yeni bir savaşa sahne olup olmayacağı değildir; aksine askeri gücün yeniden yapılandırılması sürecinin bağımsız bir kararla silah tekelini elinde tutan bir devlete mi, yoksa güç unsurlarının merkezi bir otorite, yerel güçler ve Suriye ordusunun geleceğini etkileme kapasitesine sahip dış aktörler arasında dağıtıldığı yeni bir dengeye mi yol açacağıdır.

Nitekim Suriye'nin karşı karşıya kalabileceği en tehlikeli şey, sadece silah eksikliği değildir; aksine yeniden silahlanma sürecinin, bizzat siyasi ve askeri kararları kimin alacağını ve ülkenin geleceğini şekillendirme sürecine kimlerin katılmasına izin verileceğini belirleyen bir araca dönüşmesidir. Devlet sadece cephaneliğinin boyutuyla ya da ordusuna entegre olan grupların sayısıyla ölçülmez, aksine kendi kararlarını alabilme, egemenliğini koruma ve askerî gücü iktidar mücadelesinin bir aracı olmaktan çıkarıp ortak bir siyasi iradeye tabi olan bir kuruma dönüştürme kapasitesiyle ölçülür.

Nihayetinde, Suriye'de önümüzdeki aşamanın gerçeğini ortaya çıkaracak soru şudur: Silahlar, kendi kararına sahip olan bir devlet kurmak için mi tek elde toplanıyor, yoksa silah ve nüfuz, bizzat devletin kararlarının dahi iç ve dış güç dengelerinin rehinesi haline gelmesine yol açacak şekilde yeniden mi dağıtılıyor? Suriye ancak kendi siyasi kararını kendi eline alıp kendi ideolojisini yani İslam ideolojisini benimsediği takdirde bu rehinelerden kurtulabilecektir; zira Suriye’nin izzetini yeniden tesis edebilecek ve Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in bize müjdelediği Nübüvvet Minhacı üzere Raşidi Hilafet Devleti’nin başlangıç noktası olmasını sağlayabilecek tek şey budur.

Şam’ın erleri halen Allah'ın diniyle hükmetmeyi, Beytülmakdis'i ve Müslüman beldelerinin her bir karışını özgürleştirmeyi ve bu ümmetin izzetini yeniden tesis etmeyi arzulamaktadır. Bu onlar için çok da zor değildir; zira onlar, savaşın anlamını kavramış, şehadet inancını özümsemiş adamlar olup bugün onların tek eksiği, siyasi kararlarını ellerine almak ve gemiyi güvenli limana ulaştırmaya ehil kişilerin liderliği altında ümmetin projesini benimsemektir; bu ise aziz olan Allah’a hiç de zor değildir. Nitekim Allahu Teala şöyle buyurmuştur: وَلَا تَهِنُوا فِي ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ إِن تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ وَتَرْجُونَ مِنَ اللهِ مَا لَا يَرْجُونَ وَكَانَ اللهُ عَلِيماً حَكِيماً  “O (düşman) topluluğu takip etmekte gevşeklik göstermeyin. Eğer siz acı çekiyorsanız onlar da, sizin çektiğiniz gibi acı çekmektedirler. Üstelik siz Allah'tan, onların ümit etmedikleri şeyleri umuyorsunuz. Allah ilim ve hikmet sahibidir.” [Nisa 104]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Devamını oku...

Endonezya'da Çevresel Yıkım ve Şirketlerin Açgözlülüğü

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum
Endonezya'da Çevresel Yıkım ve Şirketlerin Açgözlülüğü

Haber:

Singapur hükümeti, Endonezya'daki orman yangınlarını kışkırttığından şüphelenilen ve Singapur ile Malezya'daki zehirli sis krizinin kötüleşmesine yol açan yedi şirketi hedef alarak sert tedbirler uyguluyor.Sınır ötesi duman kirliliğiyle mücadele yasası uyarınca, yedi şirket tüm arazi yakma faaliyetlerini derhal durdurmaları için resmî emirler aldı.Başbakan Lawrence Wong, hükümetin hava kirliliği nedeniyle günlük 100 bin Singapur dolarına kadar para cezası uygulanmasına olanak tanıyan sert yasal önlemler almaktan çekinmeyeceği konusunda uyardı.Yangınlar esas olarak tarım arazilerini kesip yakmaya dayanan geleneksel uygulama nedeniyle patlak verdi ve bu durum, El Nino iklim olayının yol açtığı şiddetli kuraklık mevsimiyle daha da kötüleşti.Bu yoğun duman sisinin etkisi büyüktü; zira Singapur'daki Kirletici Standartları Endeksi'nin (PSI) 160 ile 227 arasına yükselmesine neden oldu ki bu seviye sakinler için "son derece sağlıksız" olarak sınıflandırılıyor.Yedi şirketin kimliklerinin, daha fazla soruşturmanın tamamlanmasının ardından açıklanması planlanıyor.

Yorum:

Bu yıl Kalimantan ve Sumatra’yı vuran orman ve arazi yangınları bir kez daha karanlık bir rekor haline geldi. Bu felaket sadece 194,542 hektardan fazla araziyi kapsayacak şekilde genişlemekle kalmamış, aynı zamanda ciddi bir sağlık ve çevre krizine de yol açmıştır. Sağlık Bakanlığı (Kemenkes), etkilenen yedi ildeki 63 bölgede orman ve arazi yangınları (Karhutla) nedeniyle 277,075 akut solunum yolu enfeksiyonu (ISPA) vakası kaydetmiştir. Yine Sağlık Bakanlığı verileri, 12 Ekim 2026 itibarıyla etkilenen yedi ildeki 63 bölgede, 62,400'ü, yani yüzde 22.5'i, bir günlük ile 5 yaş arasındaki çocuklar da dahil olmak üzere yaklaşık 277,075 akut solunum yolu enfeksiyonu vakası kaydetmiştir. "Orman ve arazi yangınlarının dumanı, akut solunum yolu enfeksiyonlarına, öksürüğe ve nefes darlığına neden olabilen ve astımı daha da kötüleştiren ince PM2.5 parçacıkları ve diğer zararlı maddeleri içermektedir."Bebekler, küçük çocuklar, hamile kadınlar, yaşlılar ve kronik akciğer hastalıkları olan kişiler bu ince parçacıklara karşı savunmasız olan gruplardır.

Bu yangınların yıkıcı etkisi aynı şekilde ülke sınırlarının ötesine, yani Singapur ve Malezya gibi komşu ülkelere kadar uzanmış, bu da bölgedeki kamusal faaliyetleri aksatmıştır. Hava aşırı sıcak olmasına ve çoğu zaman kara keçiler suçlanmasına rağmen, bu krizin asıl nedeni aslında şirketlerin açgözlülüğüdür. Zira çiftlik arazilerini temizlemek için yakma uygulaması hâlâ yaygın bir şekilde sürdürülmektedir. Bu durum, ticari ürünlerde kullanılmak üzere kasıtlı olarak kurutulan nemli turba yosunu ekosistemlerinin sömürülmesiyle daha da kötüleşmekte, bu da onları her an patlamaya hazır yakıt yığınlarına dönüştürmektedir.Buna ek olarak hükümet, bu şirketlerin faaliyetlerini sürdürmelerine ve Endonezya'da uzun süre tahribata yol açmalarına izin vermeye devam etmektedir.

Hükümet, eğer çevresel sürdürülebilirliği ve insan sağlığını her şeyin üstünde tutan kapsamlı bir vizyona sahip kaynak yönetimi politikası oluşturursa, işte o zaman bu çevre felaketini gerçekten önlemek mümkün olur.Mevcut gerçeklik, hala kapitalist modeli kutsallaştıran yönetimin kırılganlığını yansıtmaktadır.Kâr ve zarar mantığı politika yapımında hâlâ temel bir esas olarak kullanılırken, doğanın korunması ise feda edilmektedir. AslındaKur'an uzun zaman önce Rum Suresi'nin 41. ayetinde şunu zikretmiştir: ظَهَرَ الْفَسَادُ فِي الْبَرِّ وَالْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِي النَّاسِ لِيُذِيقَهُم بَعْضَ الَّذِي عَمِلُوا لَعَلَّهُمْ يَرْجِعُونَ “İnsanların bizzat kendi işledikleri yüzünden karada ve denizde düzen bozuldu, ki Allah yaptıklarının bir kısmını onlara tattırsın; belki de (tuttukları kötü yoldan) dönerler.” [Rum 41]  

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abdullah Asvar

Devamını oku...

Laikliğin Uygulanması İslami Başörtüsünü Hedef Alıyor

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum
Laikliğin Uygulanması İslami Başörtüsünü Hedef Alıyor

Haber:

Azerbaycan'da yeni okul kıyafeti kurallarının uygulanması, okul yönetimlerinin başörtülü kız öğrencilerin derslere girmesini engellemesi ve kadın öğretmenlerin de başörtülerini çıkarmalarının talep edildiğine dair haberlerin ardından bir protesto dalgasına yol açtı. Yetkililer ise söz konusu tedbirlerle bağlantılı huzursuzluklar nedeniyle 37 kişinin gözaltına alındığını duyurdu. (Sky News Arabia)

Yorum:

Laiklik, Müslümanlara yeni bir bakış açısı ve eğitim kurumlarında başörtüsünü yasaklamayı dayatan yeni bir yasayla karşımıza çıkmıştır; oysa bu kurumlar, ülkenin diğer bölgelerindeki benzerleri gibi eğitim almak amacıyla okullara giden toplumdaki kızların ve kız öğrencilerin büyük çoğunluğunu barındırıyor.Tuhaflık ise bu ülkedeki çoğunluğun Müslüman olmasında yatmaktadır; dolayısıyla eğer Avrupa’daki gerekçe, Müslüman kadınlardan eğitim ve sağlık gibi kamu kurumlarında her türlü İslami sembolü yasaklayarak başörtüsünü çıkarmaya zorlayan ülkenin yapısı ve laik yasaları ise, o zaman bunun burada uygulanması bir hakikati ortaya koymaktadır ki bu da; başörtüsünün şer’î bir hüküm olması ve yasaklanmakla kastedilenin ise sadece bir kumaş parçası değil, aksine bizzat İslam, onun nefisler üzerindeki etkisi ve laik sistemle bağdaşmamasıdır.

Şüphesiz -bir ibadet olarak- başörtüsü, kadının nefsiyetine, özgünlüğüne, mahremiyetine ve şahsiyetinin kamusal alanlar ile ticaret, eğitim ve çalışma gibi şer’an mübah olan muamelelerde başkaları üzerinde bıraktığı etkiye kadar uzanmaktadır. İşte bu disiplin, haramdan ayıran sınır ve bu yasak olan şeylerden korunma, rezillik ve fesada bürünmüş laikliğin razı olmadığı bir durumdur; zira laiklik, bu yasalar aracılığıyla kız çocuklarını ergenlik çağının henüz başında yozlaştırmayı, onları başörtüsünün inşa ettiği, kendilerine dinlerini hatırlatan ve iffet ile hayayla onları bozulmaktan koruyan iffetten uzaklaştırmayı hedeflemektedir.

Batı'ya bağlı sistemler aracılığıyla Müslüman ailenin yasalarına ve sağlam yapısına karşı savaşan laik uluslararası kurumlar,başörtüsüyle savaşan ve kadının hayası ile toplum üzerindeki dini etkisini kırmak amacıyla onu silmeye çalışan kaynağın ta kendisidir; çünkü kadın, şer’î kıyafetiyle etrafındakilere İslam dinini, onun hükümlerini, ahlakını ve kurallarını hatırlatmaktadır.

Nitekim laiklik, yasalarını dayatma konusunda acele ederken, Müslümanlar arasında yaklaşmakta olduğunu gördüğü bir durumla da yarış halindedir; zira İslam'ın hükümlerindeki adaleti bizzat hissedip bundan etkilenen gayrimüslimler arasında dahi somut bir bilinçlenme ortaya çıkmıştır; işte bu etki, bir gün onlara hayatı ve yaşam tarzını çarpıtarak sunan ve bunu meşru gösteren bir cilayla kaplayan laikliği ortadan kaldıracaktır. Ayrıca laiklik; dinleri yüzünden hayatlarının her alanında kendileriyle savaşılan halklar arasında gelişen İslami bilinçlenme ile de yarış halindedir; zira bu bilinç, patlak vererek bu yasaları savuracak ve laikliğin yapılarını, kurumlarını ve hedeflerini yerle bir edecektir.

Müslümanların bu hızla ilerleyen insan yapımı kanunlar akımı karşısındaki görevi, İslami sabitelere bağlı kalmak, itaat, boyun eğme ya da korku göstermemek; aksine özellikle de hangi gerekçeyle olursa olsun kadına yönelik saldırı savaşında karşı koymak ve ısrarcı olmaktır.Müslümanların omuzlarındaki sorumluluk; kadınlara ve kız çocuklarına şer’î hükümleri öğretmek, bu hükümlere yönelik kanaat ve bağlılığı pekiştirmek ve dinlerinin en önemli görevlerinden birinin, sıfatı, etkisi ve Allah Azze ve Celle’yi razı eden sevabından dolayı şer’î kıyafet vasıtasıyla iffeti korumak olduğunu açıklamaktır. Ayrıca bugün Müslümanların ülkelerini istila eden giyim tarzının düzeltilmesi,yaygınlaşan açık saçıklık, teberrüc ve süslenmenin terk edilmesi, haya ve vakar amacını gerçekleştiren doğru şer'î kıyafetin benimsenmesi gerekir.Böyle bir yüzleşmede kadın bu saldırıyı reddetmeli ve dinini savunmalı ve velileri ve erkekleri de onları savunmalıdır ki böylece hepsi Allah’ın izniyle galip gelenlerden olsunlar.

وَلَقَدْ سَبَقَتْ كَلِمَتُنَا لِعِبَادِنَا الْمُرْسَلِينَ * إِنَّهُمْ لَهُمُ الْمَنصُورُونَ * وَإِنَّ جُندَنَا لَهُمُ الْغَالِبُونَ “Andolsun ki elçi olarak gönderdiğimiz kullarımıza geçmişte  verdiğimiz şöyle bir söz vardır: Onlara Allah’ın yardımı kesinlikle ulaşacaktır.” [Saffat 171-172]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Zübeyde Ümmü Osman

Devamını oku...

Haberlere Bakış 18/10/2026

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haberlere Bakış
18/10/2026

* Kazakistan, 2031 yılına kadar yaklaşık 20 milyar dolar yatırım çekmeyi ve ülkenin mineral kaynaklarını ve işleme kapasitesini genişletmeyi amaçlayan Dünya Bankası Grubu'nun Metaller ve Mineraller Anlaşması'na Orta Asya'da katılan ilk ülke oldu.

Resmi katılım töreni, 16 Ekim'de Dünya Bankası Grubu ve Uluslararası Para Fonu'nun Tayland Yıllık Toplantıları eşliğinde gerçekleşti. Başbakan'ın basın servisinin aktardığına göre Kazakistan, Sanayi ve İnşaat Bakanlığı boyundaki Ulusal Jeoloji Servisi yönetim kurulu başkanı Yerlan Galiyev tarafından temsil edildi. Kazakistan Sanayi ve İnşaat Bakanlığı, Stratejik Planlama ve Reformlar Ajansı ile Dünya Bankası Grubu tarafından geliştirilen bu ülke anlaşması, 2026-2030 yılları arasında metal ve mineral sektöründe iş birliği için bir çerçeve oluşturmaktadır. Dünya Bankası Grubu'nun mali, analitik ve teknik desteğini bir araya getirerek ülkenin sanayi ve yatırım önceliklerini ilerletmektedir. Anlaşma, Kazakistan'ın mevcut kalkınma stratejileri üzerine inşa edilmektedir; bunlar arasında 2029'a kadar Ulusal Kalkınma Planı, 2023-2027 Jeolojik Sanayi Gelişimi Konsepti ve 2024-2028 için Nadir ve Nadir Toprak Metalleri Endüstrisinin Gelişimi Kapsamlı Planı bulunmaktadır. 2031 yılına kadar yaklaşık 20 milyar dolarlık hedeflenen yatırımın, maden arayışlarının genişletilmesi, madencilik ve işleme tesislerinin geliştirilmesi, modern teknolojilerin benimsenmesi ve destekleyici altyapının inşasını desteklemesi beklenmektedir. (astanatimes.com, 16 Ekim 2026).

Amerika, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra uzletinden çıkarak Batı dünyası ülkelerine bir askeri koruma şemsiyesi yaymıştır. Ayrıca komünist olmayan dünya ekonomisini kontrol etmek için ekonomik bir şemsiye yaymış ve Amerika’nın bu kontrolü uygulamak için geliştirdiği ana araçlardan biri de Uluslararası Para Fonu ve Dünya Bankası olmuştur. Dolayısıyla Amerika, Uluslararası Para Fonu, Dünya Bankası ve UNESCO, UNICEF, Kalkınma Ajansı ve diğerleri gibi Birleşmiş Milletlere bağlı kurumlar gibi uluslararası nitelikteki kurumları kontrolü genişletmenin araçları olarak kullanmakta ve bunların tamamının, geri kalmış ülkeleri sanayileşmenin doğru yolundan uzaklaştırmak ve bu ülkelerin enerji ve kaynaklarını gereksiz şeylere harcamak için çalışmaktadırlar.

Nitekim Amerika Sovyetler Birliği'nin dağılmasının ardından, bağımsızlık destek programları, nükleer güvenlik ve enerji kaynaklarının çeşitlendirilmesi yoluyla bölgedeki faaliyetlere katılmaya başlamıştır. Geçen yüzyılın doksanlı yıllarında, bölgenin Rusya'ya olan bağımlılığını azaltmak amacıyla Kazakistan'da nükleer silahsızlanma çalışmalarına yatırım yapmış, sınır güvenliğini güçlendirmiş ve petrol ve gaz ihracatı için alternatif güzergâhlar geliştirmiştir.Son yıllarda Kazakistan ve Özbekistan liderlerinin ABD'ye yaptığı ziyaretler, somut sonuçlar doğurabilecek pratik bir nitelik taşımaktadır.Zira yatırım, enerji, nadir mineraller ve dijital teknolojiler alanlarında anlaşmalar imzalanmıştır.Böylece Washington, resmi bir siyasi-askeri ittifak talep etmeden ekonomik ortaklığı derinleştirmeye hazır olduğunu göstermektedir.Ayrıca Moskova ve Pekin'e olan bağımlılığı azaltacak alternatifler sunmak ve Batı pazarlarına ve teknolojisine yönelik yolu açmak yoluyla ilişkilerini çeşitlendirmeye çalışmaktadır. Kazakistan’ın, 2031 yılına kadar yaklaşık 20 milyar dolar yatırım çekmeyi ve ülkenin mineral kaynaklarını ve işleme kapasitesini genişletmeyi amaçlayan Dünya Bankası Grubu'nun Metaller ve Mineraller Anlaşması'na katılması, ülkenin yeraltı ve yerüstü kaynaklarını sömürgeci kafir Amerika’ya hizmetine sunmak içindir. Evet bu politika, cari açığı dengelemek ve dış yükümlülüklerin ödenmesini sağlamak için kısa vadeli Dolar çekme hedefine ulaşmaya yardımcı olur ancak bu, Kazakistan ekonomisini güçlü bir temel üzerine inşa etmek için değildir. Zira yabancı yatırımcıların amacı Kazakistan kaynaklarını kullanarak kolay para ve kar elde etmek olup amaçları Kazakistan ekonomisini inşa etmek olmamıştır ve asla da olmayacaktır. Bu yüzden Kazakistan’ın Dolar yatırımı alması ülke ekonomisini güçlendirmeye yardımcı olmayacak; aksine yabancı yatırımcılara yardım ederek cari açıkta geçici bir denge sağlayacaktır. Dolayısıyla Kazakistan’ın ekonomiyi canlandırmak olarak adlandırdığı bu politika, daha önceki politikalar gibi başarısız olacaktır.

Kazakistan’ın yerel girişimcileri yerel ekonominin ihtiyaçlarını karşılayacak yeni projeler tasarlamaya teşvik eden bir ekonomi politikasına ihtiyacı vardır. Bu ise ancak Hilafetin olduğu İslami Yönetim Nizamının gölgesinde İslami ekonomik sistemin tatbik edilmesiyle gerçekleşebilir. Zira İslami ekonomik sistem, Kazakistan ekonomisini sağlam temeller üzerine inşa edecek köklü bir çözüm sunmaktadır. Çünkü sanayide büyük ölçekte ana ve egemen taraf bizzat devlet olacaktır. Ayrıca yerel yatırımcıları ve girişimcileri sanayi, tarım ve ekonominin diğer tüm sektörlerini inşa etmeye teşvik edecektir. Dahası bu sektörleri, ağırlıklı olarak temel ihtiyaçları karşılayacak şekilde inşa etmeye odaklanacak olan bir sistemdir; bu da ekonomiyi, her türlü dış baskılardan bağımsız bir hale getirecektir. Dolayısıyla Kazakistan’ı ekonomik kaostan çıkmasını sağlayacak olan tek seçenek işte budur.       

    

* Bakü'de Asya'da İşbirliği ve Güven Artırıcı Önlemler Konferansı'nın (CICA) 7. Zirvesi kapsamında, Türkmenistan, Azerbaycan ve Özbekistan dışişleri bakanları Rashid Meredov, Ceyhun Bayramov ve Bahtiyar Saidov arasında üçlü bir toplantı yapıldı.

Diplomatlar, bölgesel gündemdeki önemli maddeler hakkında ayrıntılı görüş alışverişi yaptı ve üçlü ortaklıklarını güçlendirmek için öncelikli adımlar üzerinde anlaştılar. Görüşmelerin temel odağı, üç ülkenin ekonomik potansiyelinin en üst düzeye çıkarılması ve lojistik alanındaki çabaların senkronize edilmesiydi.

Taraflar, ulaşım ve toplu taşıma altyapısının geliştirilmesi ve Orta Asya'yı Kafkasya'ya bağlayan ve küresel pazarlara erişim sağlayan uluslararası koridorların modernizasyonu için projeleri derinlemesine incelediler. Bakanlar, bölgede uzun vadeli istikrar ve ekonomik büyümeyi sağlamak için düzenli bir siyasi diyalogu sürdürme taahhütlerini yeniden teyit ettiler. (orient.tm, 16 Ekim 2026).

Her ne kadar Asya'da İşbirliği ve Güven Artırıcı Önlemler Konferansı'nın (CICA) amacı, bölgesel barış, güvenlik, istikrar ve ekonomik iş birliğini teşvik etmek gibi görünse de, bu tür uluslararası platformlar ve konferanslar Batı kaynaklı, sömürgeci düzenin ve kapitalist sistemin çıkarlarına hizmet eden yapılardan ibarettir. Dolayısıyla CICA gibi platformların gerçek amacı, Orta Asya ülkeleri arasında bağımsız bir barış ve refah sağlamak değil; aksine ABD, Rusya ve Batılı güçlerin bölgedeki nüfuzunu ve sömürüsünü güçlendirmek için kurulan mekanizmalardır. Zira İslam ümmeti, Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in nitelendirdiği gibi bir vücudun azaları gibi tek bir beden iken, sömürgeci kafirlere hizmet eden ajan yöneticiler, küfrün icat etmiş olduğu devletler arası milliyetçi/ulus-devlet temelli diplomasi yoluyla İslam ümmetinin yapay ulusal sınırlarla bölünmüşlüğünü pekiştirmeye çalışmaktadırlar. Nitekim Müslümanların başındaki hain ve ajan yöneticilerin, daha geçen günlerde iffetli Müslüman kadınların başörtüsüne saldıran hain Aliyev rejimi başta olmak üzere kendi halklarının dinine ve ritüellerine saldırırken, (CICA) gibi konferanslar yoluyla ümmeti parçalamak için koşturmaları bunun en açık örneklerinden biridir.

Sonuç olarak Müslüman ülkelerin güvenliği ve sorunlarının çözümü; CICA, BM veya benzeri uluslararası forumlarla değil, tüm İslam beldelerini tek bir çatı altında birleştirecek olan Raşidi Hilafet Devleti'nin kurulmasıyla mümkündür. İslami referanslar dışındaki her türlü demokratik, laik veya uluslararası iş birliği aracı "Batı'dan ithal köhne bir sistemlerde" ibarettir. Bu yüzden Müslümanların, Batı menşeli bu köhnemiş forumlardan kurtulup eskiden olduğu gibi en hayırlı ümmet konumuna geri dönmeleri için, özelde Müslümanların genelde ise tüm insanlığın tek kurtuluşu Hilafet Devleti’ni kurmak için canla başla çalışmaları gerekir.       

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Ramazan Ebu Furkan

Devamını oku...

Suriye Devrimi Neden Sona Ermedi?

  • Kategori Makaleler
  •   |  

Suriye Devrimi Neden Sona Ermedi?

Üniversite öğrenimimin ilk yıllarından beri duyduğum en tuhaf şeylerden biri, 1789’da patlak verip 1799’a kadar süren Fransız Devrimi’nin görkeminden bahsederken hocalardan birinin dile getirdiği bir sözdü; bu söz, Avrupa tarihinin ve bir bütün olarak Batı medeniyetinin o dönüm noktası niteliğindeki döneminin öne çıkan bir sloganı ve devrimci adaletin gerçekleştirilmesinin bir ifadesi mesabesindeydi; dikkat edin o söz şudur: “Son kralı, son rahibin bağırsaklarıyla asın.” Gerçekten de Kral XVI. Louis 1793 yılında Paris'teki Devrim Meydanı'nda giyotinle idam edildiği gibi eşi Kraliçe Marie Antoinette de dokuz ay sonra aynı yöntemle idam edilmişti.

Şiddet uygulamada acımasızlık ve gaddarlıkla dolu olan o slogan dün olduğu gibi bugün de hala halkın ve ülkenin imkânlarını tahakküm edenlere duyulan öfkenin bir ifadesiydi. Dolayısıyla Fransız Devrimi, krallık-kilise despotizmi sistemi tarafından bir bütün olarak Avrupa halklarına uygulanan zulüm durumunun bir yansıması olmuştur.

Fransız Devrimi’nin olaylarını ve bağlamlarını inceleyen bir araştırmacı, onun gerçekten de Avrupa’da ve dışındaki siyasi, toplumsal, ekonomik ve hatta ahlaki düzeyde Batı medeniyetinin gerçek fikri dönüşüm anını resmettiğini görür. Zira Batılı halklar arasındaki bu devrimin öncüleri ve düşünürleri istisnasız olarak bugüne kadar ülkelerinin her alanda kalkınmasının ve ilerlemesinin mimarlarıdır.

Dünya çapındaki en köklü fakülte ve üniversitelerinde ders olarak okutulan Batı medeniyetinin bir simgesi hâline gelmiş bu olay, Arap Baharı ayaklanmalarının bir uzantısı olarak ortaya çıkan ve Osmanlı Hilafet Devleti'nin yıkılmasından ve ardından İngiltere ile Fransa'nın bölgeyi cılız karton varlıklara bölmesinden bu yana Arap coğrafyasında yaşanan en büyük siyasi sarsıntıya yol açan Suriye Devrimi’ne uyarlanabilir.

Suriye devriminin istisnai durumu, devrimi, Batı ve uluslararası korumayla örtülen despot sistem karşında ezilen Arap halklarının gerçek anlamda bir umudu haline getirmesidir; zira bu devrimin taşıdığı sahneler, olaylar ve müdahaleler, devrimi sadece adaletin sağlanmasını gerektiren ahlaki bir mesele değil, aynı zamanda İslam ümmetinin sömürgeci Batı'nın hegemonyasından ve Müslüman ülkelerdeki mevcut despot rejimlerden oluşan araçlarından kurtulmaya yönelik çatışmasını gerçek anlamda yansıtan bir ifadesi haline getirmiştir. Müslümanların Suriye halkının uğradığı zulme yönelik dayanışması o kadar büyük ve cesurdu ki bu rejimleri endişelendirmiş; bu da onları, birçok durumda Beşar rejimini destekledikleri tutumlarının gerçek yüzünü açığa çıkarmaya zorlamıştır.

Esad rejimi, devrimin patlak vermesinden Beşar’ın firar etmesinin son anlarına kadar Müslümanların başındaki yöneticiler ve dünya liderleri tarafından tam bir meşruiyete sahipti. Bunun en açık kanıtı ise, Müslümanların başındaki yöneticilerin tamamının onu (Esad’ı) meşrulaştırma konusunda uzlaşmış olmalarıdır; zira bu yöneticiler, 11 Kasım 2024 tarihinde Riyad’da düzenlenen ve 50 lider ile devlet başkanının katıldığı Olağanüstü Arap (İslam) Zirvesi’nde, yani Rusya’ya kaçışından bir aydan daha kısa bir süre önce, onu Suriye’nin meşru yöneticisi olarak memnuniyetle karşılamışlardı. Bu zirveden önce Beşar'ın, Suriye'nin üyeliğinin yıllarca dondurulmasının ardından Mayıs 2024'te Manama'daki Arap Zirvesi'ne ve Mayıs 2023'te Cidde Zirvesi'ne katılımı gerçekleşmişti. Birleşik Arap Emirlikleri, Bahreyn ve Suudi Arabistan'ın bu iki zirveden önce büyükelçiliklerini yeniden açtığını da unutmamamız gerekir. Bunun öncesinde de siyasi muhalefet kontrol altına alınıp dağıtıldığı gibi aynı şekilde askeri gidişatın kontrolden çıkmasını önlemek için askeri operasyon odaları da kontrol altına alınmıştı.

Müslümanların başındaki yöneticilerin ve büyük devletlerin Suriye rejiminin devrilmesini engelleme konusundaki hırslarının sebebi, devrimin, suçlu rejimin tamamen devrilmesini ve İslam'ın uygulanmasını talep eden yönelimleriydi. Bu, bölgesel ve uluslararası despot düzeninin kabul etmeyeceği bir şeydir; zira onlar yönetim ve idarede bireysel düzeydeki değişikliklere veya iktidardaki sistemin yapısında birtakım değişikliklere izin verebilirler ancak halkın, sömürgecinin dayattığı bir yönetim sistemini ortadan kaldırması, aşılması engellenen kırmızı bir çizgi olarak kabul edilmektedir. Halk hareketleri ve protestolara tanık olan ancak bu eğilimle sınırlı kalan ve gerçek bir devrim niteliği kazanmayan Arap ülkelerinde tam olarak olan da işte budur.

Suriye’nin durumu bir istisnadır; çünkü o, devrimin şartlarını bir araya getiren ve genel olarak Arap bölgesinde ve İslam beldelerinde gerçek dönüşümün dayanağı olabilecek tek yerdir. Suriye halkı bir bütün olarak; İslami kimliğine bağlılığını teyit etmiş ve Allah kendilerine tiran Beşar rejiminden ve yandaşlarından kurtarma imkanı versin diye iradesini güçlü tutmaya devam etmiştir.

Burada belirtmek gerekir ki, Suriye’de yaşanan değişim durumu ile Afganistan’da yaşanan değişim arasında, her ikisinin de o ülkelerdeki despot rejimi ortadan kaldırmış olması bakımından ortak noktaları bulunmasına rağmen ancak Suriye’deki durum, İslam beldelerinin kalbinde yer alan coğrafi konumu ve Batı sömürgeciliğiyle mücadelenin ön hattında olması ve Şam, Beytülmakdis'in çevresinin ve İkinci Raşidi Hilafetin geri dönüşüyle bağlantılı hadislerde kendisine atfedilen faziletler ve aynı şekilde onlarca yıl boyunca Emevî Hilafeti'nin başkenti olmuş olması nedeniyle çok daha önemli sembolik bir öneme sahiptir.

Afganistan’ın durumu, en öne çıkanları Amerika ve NATO güçlerinin Müslümanların yüreklerini ferahlatacak şekilde aşağılayıcı bir şekilde geri çekilmesi, İslam'ın en azından bir emirlik şeklinde uygulanması ve Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in sancağının emirliğin sancağı olarak benimsenmesi güzel sonuçlardan biridir. Buna karşılık Amerika liderliğinde İslam’la savaşan uluslararası ittifakın bir parçası haline gelen iktidardaki otorite, tiran Hafız Esad’ın yaptığı anayasayı korumuş, Colani kendisini Suriye Arap Cumhuriyeti cumhurbaşkanı ilan etmiş, devletin bayrağı olması için Fransız işgal bayrağına geri dönmüş ve başta Suriye halkına türlü türlü acıları, yıkımları ve yerinden edilmeleri yaşatan Rusya'nın üsleri olmak üzere Batılı askeri üsleri kabul etmiştir.

Bu yeni yönetimin Suriye devrimine karşı sergilediği daha birçok hayal kırıklığına uğratan tezahürler vardır; bunlardan bazıları şunlardır; geçiş dönemi adaleti ve suçluların hesap vermesi meselesi, suçlu rejimin adamlarının ve çalışanlarının hâlâ dünyanın dört bir yanındaki Suriye büyükelçiliklerinin çoğunda görevde olması, bazı suçluların ulusal çıkar bahanesiyle aklanması ve karar alma süreçlerine dahil edilmesi, kamplardaki göçmenler arasındaki ezilmiş ve mahrum bırakılmış insanların ihmal edilmesi, yeniden imarı kolaylaştırmak yerine gösterişli ve hayali projelere odaklanılması, geçim maliyetlerinin yükselmesi, yüksek vergilerin dayatılması, işsizlik ile yoksulluğun yayılması karşısında yönetimde ve makam sahiplerinde görülen lüks ve şatafat, ulusal sloganlar altında yozlaşma görüntülerinin ve aşağılık eğlencelerin yayılması, Allah'ın dışında hüküm koyması için mecliste kanunların yeniden yasalaştırılmasıdır.

Böylece despotluğa geri dönüşün tüm tezahürlerinin tohumlarının yeni Suriye’de ekildiğini görüyoruz; yani bölgesel ve uluslararası suç ve despotluk sisteminin kucağına geri dönüşle başlayan, Suriye halkının fedakarlıklarını, acılarını ve trajedilerini hafife alan politikalarla devam eden ve devrime muhlis olanlara ve davetçilere karşı yapılan darbeyle ve daha yakın bir zamanda tüm Müslüman ülkelerde Allah’ın şeriatının hakim kılınması yolunda mücadele eden bir kardeş gibi liderlere yönelik tasfiyelerle son bulmayan bir süreç yaşanmıştır.

Başa geri dönecek olursak, Fransız ve Suriye devrimleri arasındaki ortak bağ, her ikisinin de onlarca yıl boyunca despotizme maruz kalmış bir milletin özgürleşme projesi olmasıdır. Ancak her iki arasındaki temel fark; Fransız Devrimi'nin Batı halkları için yeni bir medeniyet kalkınmasının başlangıcı olması ve Avrupa'daki yönetim sistemlerinin kapitalist medeniyet ideolojisini benimsemesidir; Suriye Devrimi'nin ise İslam ümmeti için, zalim ve suçlu bir rejimden kurtulma konusunda dönüm noktası niteliğindeki bir an olmasıdır; yani Afganistan'daki zincirin ardından İslam beldelerinde kırılan ilk belirleyici zincir olmasıdır. Suriye’deki durumu olduğu gibi korumak, Suriye'de İslam ile hükmedilmesine ulaştıracak herhangi bir İslami dönüşümü veya İslami eğilimi engellemek için Müslümanların başındaki yöneticilerden oluşan sömürgecinin araçlarının, onlarla birlikte Yahudi varlığının ve Batı'nın desteğinin onun üzerine çok net bir şekilde üşüştüklerini görmekteyiz; ulusal durum ve vatan olarak Suriye o kadar takdis edildi ki, mevcut iktidar size, vatanın Allah’tan başka tapılan bir ilah haline geldiğini hissettirir bir hale gelmiştir Allah korusun. Dolayısıyla Şam devrimi, despot düzeninin tuzakları karşısında sona ermemiş, aksine mecburen bir mücahidin molası halini benimsemiştir, aksi değil.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Abdullah Ali

Devamını oku...

Suud Hanedanı Yöneticilerinin Yemen'de Yaptığı Kirli İşler

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum

Suud Hanedanı Yöneticilerinin Yemen'de Yaptığı Kirli İşler

Haber:

Riyad liderliğindeki Koalisyon güçlerinin, başkentin batısındaki es-Sabâha bölgesinde yer alan Yemen Petrol Şirketi'ne ait bir tesisin boşaltılması yönündeki ön uyarının akabinde 13 Ekim 2026 Salı günü başkent Sana'da bulunan petrol tesislerine hava saldırısı düzenlemesinin ardından Suudi Arabistan ile Yemen'deki Husiler arasındaki çatışma daha tehlikeli bir aşamaya girdi.

Associated Press ajansı, hava saldırılarının koalisyonun sivilleri bölgeyi terk etmeleri konusunda uyarmasının ardından gerçekleştiğini vurgularken, sakinler ve Husilerle bağlantılı medya kuruluşları Sana'da patlama seslerinin duyulduğunu bildirdi. Suudi Arabistan açıklamasında operasyonun hedef aldığı noktaların niteliğini ayrıntılı olarak belirtmedi, ancak Husilere ait medya kuruluşları hava saldırılarının es-Sabâha bölgesindeki bir petrol tesisini vurduğunu söyledi. (Kawkab Nevs Sitesi, 13/10/2026)

Yorum:

Suud Hanedanı yöneticileri, daha ne zamana kadar Yemen'de ve başka yerlerde kâfir Batı'nın elinde Müslümanlara doğrultulmuş bir kılıç olarak kalmaya devam edecek? Bu krallığın yöneticilerinin gerçekliği, kurulduğundan bu yana Müslümanların ülkelerinde kâfirlerin planlarını uygulamaktan ve kendisini kurup kollayan İngiltere ile hor ve hakir bir şekilde hizmet ettikleri Amerika arasında ajanlık ve sadakat konusunda mekik dokumaktan ibarettir. Peki Necid ve Hicaz'daki halkımız, bu krallığın habisliğinin ve İslam'a ve Müslümanlara düşmanlığının farkında mı acaba?

Suud Hanedanı yöneticilerinin Yemen'deki eylemleri; ister Yemen'in kuzeyinde ister güneyinde olsun, yerel ajanlar aracılığıyla Yemen'i Amerika'ya teslim etme esasına dayanmaktadır.

Kendisini Allah'ın şeriatıyla yöneten birinin yokluğunda ümmeti kasıp kavuran bu gerçekliğin gölgesinde hem Yemen halkının hem de tüm Müslümanların önünde, bu acı gerçeklikten çıkmak için Hizb-ut Tahrir ile birlikte Raşidi Hilafeti kurmak için çalışmaktan başka bir çıkış yolu yoktur.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İbrahim Muhammed - Yemen

Devamını oku...
Bu RSS beslemesine abone ol

SİTE BÖLÜMLERİ

BAĞLANTILAR

BATI

İSLAMİ BELDELER

İSLAMİ BELDELER