Pazartesi, 06 Cumade’s Sânî 1448 | 2026/11/16
Saat: (Medine Saati İle)
Menu
ana menü
ana menü

Çin ve Rusya Müslüman Düşmanı İki Devlettir; O İki Devletten Sakının!

Son günlerde Bakü’de düzenlenen Asya’da İşbirliği ve Güven Artırıcı Önlemler Konferansı (CICA) toplantısı, bir kez daha başta Çin Dışişleri Bakanı Wang Yi olmak üzere Çinli ve Rus yetkililerin “Afganistan topraklarından kaynaklanan terör tehdidi” olarak nitelendirdikleri durum karşısında derin endişelerini dile getirmelerine sahne oldu. Diğer taraftan Rusya Dış İstihbarat Servisi (SVR) Başkanı Sergey Narışkin’in Kabil’e gerçekleştirdiği ve mevcut Afgan hükümetinin istihbarat yetkilileriyle bir araya geldiği eşi benzeri görülmemiş ani ziyaret de bölgesel ve küresel güçlerin Afganistan’a yönelik yeni bir güvenlik ve istihbarat faaliyeti yürüttüğünün bir göstergesidir.

Ticaretin, transit geçişlerin, ekonomik iş birliğinin ve maden çıkarma faaliyetlerinin genişletilmesine ilişkin bütün söylemlere rağmen bölgesel ve uluslararası güçlerin gerçek önceliği hiçbir zaman Afganistan’ın ekonomik refahı veya halkının esenliği olmamıştır. Bilakis onların temel kaygısı; güvenlik kontrolünü sağlamak, istihbarat alanında nüfuz etmek ve bölgede şekillenebilecek ilkesel herhangi bir siyasi veya İslami dönüşümün önüne geçmektir. Çünkü böylesi bir dönüşüm, bu güçlerin korumaya çalıştıkları sömürgeci düzeni tehdit edecektir.

Taliban’ın Afganistan’da yeniden yönetime gelmesiyle birlikte bu korku, bölge genelinde ve bölgenin dışında keskin biçimde artmıştır. Sömürgeci güçler, bugün yanıltıcı “terörle mücadele” sloganı altında şunları hedeflemektedirler: Birincisi: Afganistan yöneticilerini ülke sınırları içerisine hapsetmek, onları İslami projeden uzaklaştırmak ve aşamalı biçimde laik ulus-devlet sistemine entegre etmek. İkincisi: Afgan hükümetini, kendi çıkarlarını tehdit eden ve bölgede İslam esasına dayalı bir değişim gerçekleştirme potansiyeline sahip İslami grupları bastırmak ve etkisiz hâle getirmek için kullanmak.

Nitekim Çin temsilcisi son CICA toplantısında, “Talibanlı yetkililerin terörist gruplara karşı somut tedbirler alması gerektiğini.” söylemiştir. Putin de Hilafet’in yeniden kurulması fikrini defalarca bir tehdit ve terör olarak nitelendirmiş ve kendisini, bununla mücadele etmeye adamış biri olarak lanse etmiştir.

Bölgesel toplantılar, diplomatik temaslar, tehditler ve teşvikler ile Rusya Dış İstihbarat Servisi Başkanı’nın Kabil’e gerçekleştirdiği bu son ziyaret işte bu bağlamda değerlendirilmelidir. Moskova, İslami uyanış kıvılcımının Afganistan’dan Orta Asya’ya ve oradan da bizzat Rusya’ya sıçramamasını güvence altına almak amacıyla istihbarat iş birliğini, bilgi paylaşımını ve askeri-teknik anlaşmaları genişletmenin çabası ve gayreti içerisindedir.

Rusya ve Çin, Orta Asya’daki işbirlikçi ve baskıcı yöneticilerin korunması ve İslami grupların bastırılması konusunda Pakistan ve Amerika ile hemen hemen aynı tutumu paylaşmaktadır. Dolayısıyla Afganistan ile Pakistan arasındaki sınır çatışmalarına müdahil olsalar veya arabuluculuk yapsalar bile Rusya veya Çin’in genel hedefleri, özünde Pakistan ve Amerika’nın hedeflerinden pek farklı olmayacaktır.

Kuşkusuz Afganistan ile Pakistan arasındaki gerilim ve çatışma, Amerika’nın bölgedeki sömürgeci stratejisinin bir ürünüdür. Rusya ve Çin de Afganistan yöneticileri üzerinde baskı oluşturdukları ve İslami uyanışın kontrol altında tutulmasına yardımcı oldukları için bu politikayı desteklemektedirler. Rusya’nın kendine özgü çıkarları olabilir. Ancak sözde “küresel teröre karşı savaşın” başlangıcından bu yana, sürekli biçimde Amerika’nın çıkarlarıyla uyumlu bir tutum sergilemiştir.

İslami bakış açısına göre Rusya ve Çin, düşman ve işgalci iki devlet olarak değerlendirilmektedir. Rusya’nın yakın tarihteki cürümleri ve karanlık geçmişi -Çeçenistan, Kafkasya ve Dağıstan Müslümanlarını katletmesinden 1980’lerdeki Afganistan işgaline ve nihayet mazlum Suriye halkını vahşice bombalamasına kadar- Çin’in Doğu Türkistan Müslümanlarına yönelik süregelen zulmüyle aynı mahiyettedir. Uygurların bastırılması, camilerin yıkılması, geniş çaplı gözetleme ve casusluk faaliyetleri, İslami ibadetlere ve dini ritüellere getirilen kısıtlamalar; bu iki işgalci gücün İslam Ümmetine duyduğu derin nefretin açık kanıtlarıdır.

İslam Şeriatı’nın açık hükümlerine göre, düşman kâfir devletlerle siyasi ve güvenlik ilişkileri kurmak, askerî anlaşmalar imzalamak ve özellikle İslami gruplara karşı —bu gruplar hatalı olsalar dahi— bu devletlerden askerî veya istihbarî yardım istemek caiz değildir. Ayrıca bu tür aldatıcı güçlere dayanmak, Afganistan’ın ve İslam ümmetinin geleceği açısından vahim ve hatta köleleştirici sonuçlar barındırmaktadır.

Hizb-ut Tahrir / Afganistan Vilayeti Medya Bürosu, Afganistan’ın ve İslam ümmetinin sorunlarının gerçek ve köklü çözümünün, Allah Subhânehu ve Teala’ya bütünüyle teslim olmakta ve Nübüvvet metodu üzere Raşidi Hilafet’i kurmak için aralıksız çalışmakta yattığını ilan eder. Zira Müslümanların izzetini yeniden kazandırabilecek, gerçek güvenliği sağlayabilecek ve ister Doğu’dan ister Batı’dan gelsin işgalci ve sömürgeci güçlerin pençesinden İslam beldelerini kurtarabilecek yegâne güç Hilafettir.

الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَافِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ أَيَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ للهِ جَمِيعاً “Müminleri bırakıp da kâfirleri dost edinenler, onların yanında izzet mi arıyorlar? Bilsinler ki bütün izzet yalnızca Allah’a aittir.” [Nisa 139]

Devamını oku...

“Şüphesiz bunda, akıl sahipleri için bir öğüt vardır.” [Zümer 21]

إِنَّ فِي ذَلِكَ لَذِكْرَى لِأُولِي الْأَلْبَابِ

“Şüphesiz bunda, akıl sahipleri için bir öğüt vardır.” [Zümer 21]

İran’daki yönetim sistemi, İslam beldelerindeki mevcut rejimlerin halini yansıtan ibretlik bir modeldir. Sömürgeciye bağlılık ve ona hizmet etme meselesi, bu sistemlerin liderleri ve üst kademeleriyle bağlantılıdır. Ordu, kurumlar ve ehlü’l-hal ve’l-akd (etki ve yetki sahipleri) gibi devletin diğer kilit noktaları ve gerçek güç merkezleri ise o ilk saflardan karakter olarak tamamen farklıdır. Bu lider kadrolar, devleti bazen Müslüman beldelerinin çoğunda olduğu gibi doğrudan sömürgeciye tâbi işbirlikçi bir devlet, bazen de savaş öncesindeki İran örneğinde olduğu gibi sömürgecinin yörüngesinde dönen bir devlet olarak tutmakla görevlidir.

Nitekim ABD Başkanı Trump, Washington’un İran’la yaşanan son çatışmada önde gelen İranlı liderleri hedef almakta aşırıya kaçmış olabileceğini söylemiş ve bunun İran içerisinde kimin müzakere etmeye ve karar almaya yetkili olduğunu belirlemeyi zorlaştırdığını kabul etmiştir. Trump, Ohio eyaletinin Youngstown kentinde Cumhuriyetçi Parti’nin seçim mitinginde yaptığı konuşmada, Amerika’nın İran liderliğini hedef alırken “belki de fazla ileri gittiğini” söylemiş ve gerilimin daha erken aşamalarında durmasının daha iyi olacağını ifade etmiştir. Trump, “En azından liderlerini bırakmalıydım çünkü kimlerle müzakere ediyoruz bilmiyorum.” ifadesini kullanmıştır.

Trump’ın açıkça dile getirdiği husus budur. Ancak açıkça dile getirmediği gerçek ise, ülkenin Amerika’nın yörüngesinde dönmesini kabul eden ve bunun karşılığında ülkenin bazı çıkarlarının gözetilmesi şartıyla Şam’da, Irak’ta, Afganistan’da ve Körfez’de Amerika’ya hizmet sunan lider kadroları ortadan kaldırmış olmasından pişman olmasıdır. Trump, bunlardan sonra gelecek kadroların İran’ın tamamen Amerika’ya tâbi ve boyun eğmiş bir devlet hâline gelmesini kabul edeceklerini sanıyordu. Ancak düzenlenen o “ilk şok” saldırısının ardından; Trump’ın iddia ettiğinin aksine, sistemin tüm kademelerinin çökmediğini; aksine Amerika’nın yörüngesinden çıkmaya ve sömürgeci boyunduruğundan kurtulmaya çalışan yeni bir liderlik vizyonunun sahneye çıktığını görünce şaşkına uğramıştır. Amerika’nın bugün içinde bulunduğu bocalamanın, istikrarsızlığın ve meseleyi hala kendi lehine sonuçlandıramamasının asıl sebebi işte budur.

Bunda, değişim için çalışan herkes açısından bir ders; Müslüman beldelerindeki güç merkezleri konusunda ümidini kaybedenler açısından ise bir umut vardır. Defalarca vurguladığımız üzere; Ümmetin asıl musibeti, yönetimde ve orduda dizginleri elinde tutan o en ön saftaki işbirlikçi kadrolardadır. O ilk safların gerisinde ise Ümmet, tüm gücüyle, ihlaslı evlatlarıyla ve barındırdığı hayırla dimdik ayakta durmaktadır. Bu samimi güçlerin ihtiyacı olan tek şey; halkına asla yalan söylemeyen bir lider olan, Müslüman beldelerini sömürgeciliğin zincirlerinden ve pençelerinden kurtaracak yegâne vizyona sahip olan Hizb-ut Tahrir’e birazcık cesaretle nusret vermektir. Ancak bu şekilde yeniden dünyayı yöneten, müstekbir ve zalim güçleri dize getiren aziz ve kerim bir ümmet haline gelebiliriz.

Haydi ey Müslüman ordularının subay ve genelkurmay başkanları! İslam’a ve Müslümanlara nusret verin; kendinizi, ailenizi ve beldelerinizi bu ajan ve tabi rejimlerden, bu zillet ve utanç yöneticilerinden kurtarın!

Devamını oku...

Gazze'den Suriye'ye ve Yemen'e Kadar Soru Aynı: Ümmetin Kararı Nerede?!

  • Kategori Makaleler
  •   |  

Gazze'den Suriye'ye ve Yemen'e Kadar Soru Aynı: Ümmetin Kararı Nerede?!

Bazı sorular kitaplarda yazmaz; bunları her gün gerçeklik bize dayatır. Bölgemiz savaşlar, anlaşmalar, ittifaklar ve müzakerelerle dolup taştıkça, tek bir soru ısrarla gündeme gelir: Bu coğrafyaya, bu zenginliklere, bu ordulara ve bu muazzam nüfusa sahip bir ümmet, pek çok meselesinde nasıl olur da başkalarının kararlarını beklemek zorunda kalır?

Cevap siyaset, ekonomi ve güç dengeleri arasında dağılmış gibi görünebilir; ancak her olayı münferit bir şekilde okumak yerine olayları bir araya getirdiğimizde tablo daha net bir hale gelecektir.

Haberleri açıp Gazze'yi okuyoruz; ardından Suriye'ye, oradan Yemen'e, sonra da Irak'a geçiyoruz; sanki aynı bölgede yer almaktan başka hiçbir ortak noktası olmayan müstakil meselelerle karşı karşıyaymışız ve her ülkenin kendi krizi, her krizin kendi müzakereleri, her dosyanın müdahil olan devletleri ve onun etrafında hareket eden ittifakları varmış gibi. Ayrıntıların yoğunluğuyla birlikte, en önemli şu soruyu sormayı unutabiliriz: Tek bir ümmet neden haber bültenlerinde onlarca dosya olarak karşımıza çıkıyor?

Gazze'de insanlar hâlâ, durdurulmasının anahtarları yalnızca Filistin'in elinde olmayan bir savaşın etkilerini yaşamaya devam etmekte olup yeniden imar, yardımlar ve siyasi düzenlemeler meseleleri ise artık uluslararası ve bölgesel uzlaşılara bağlı bir hale gelmiştir. Suriye'de dış çıkarlar, tablonun şekillenmesinde hâlâ güçlü bir şekilde varlığını sürdürmektedir. Yemen'de ise Kızıldeniz'in güvenliği her sarsıldığında Babülmendep Boğazı yeniden gündeme gelmektedir; çünkü bu geçit ticaretlerini ve çıkarlarını etkilediği için ülkeler harekete geçmektedirler. Aynı zamanda bölgedeki ülkeler yeni güvenlik anlaşmaları ve ittifaklar aramaktadır.

Olaylar farklılaşsa da hepsinin peşini bırakmayan tek bir soru vardır: Bütün bu güce sahip olan bir ümmet, nasıl oluyor da her meselede sanki başkalarını bekliyormuş gibi görünebiliyor?!

Sorun, Müslümanların ülkelerin güç nedenlerinden yoksun olması değildir; aksine tam tersidir. Çünkü ordular, servetler, enerji kaynakları, deniz geçitleri, uçsuz bucaksız topraklar ve yüz milyonlarca insan vardır... Ancak bu kapasiteler devletler, sınırlar, kararlar ve çıkarlar arasında dağılmış durumdadır; öyle ki bir Müslüman, kardeşinin başına gelenleri artık "başka bir devletin meselesi" olarak görür bir hale gelmiştir; oysa Kur'an, ümmeti bize, bu şekilde sunmamıştır; zira Allahu Teala şöyle buyurmuştur: إِنَّ هَذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً وَاحِدَةً وَأَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ “İşte sizin bu ümmetiniz bir tek ümmettir. Ben de sizin Rabbinizim. Öyleyse bana ibadet edin.” [Enbiya 92] Burada İslami kimliğin anlamı, yalnızca isimden, duygudan ve aidiyetten çok daha derin bir şekilde ortaya çıkmaktadır. Yani İslami kimlik, Gazze için üzülmemiz, Suriye için acı çekmemiz, Yemen için dua etmemiz, sonra da dönüp bunların her birine diğerinden ayrı bir halkın meselesi olarak bakmamız değildir.

Kimlik, aslında olaylara bakış açımızı şekillendirmektedir; yani Filistin, Suriye, Yemen, Türkiye ve Irak'taki Müslümanlar; tesadüfen aynı dinin altında birleşmiş halklar değildir; aksine onlar, İslam'ın akidesini bağlarının temeli kıldığı tek bir ümmetin parçalarıdır. Bu nedenle onların meseleleri parçalandığında, bilincimizin de onlarla birlikte parçalanmaması gerekir. İşte üzerinde düşünülmeye değer çelişki de buradadır: Dünya, petrolüne, pazarlarına, geçitlerine ve konumuna ihtiyaç duyduğunda Müslümanların ülkelerine tek çıkarlar olarak bakarken; bizler ise mesele onların gücü ve kararlarıyla ilgili olduğunda onlara birbirinden ayrı adalar gözüyle bakmayı alışkanlık edindik.

Babülmendep, yalnızca Yemen önemli olduğu için dünya açısından önemli bir hâle gelmemektedir. Suriye'nin konumu etrafında güçlerin rekabet etmesi, sadece Suriye'nin bir iç meselesi olduğu için değildir. Filistin de hiçbir zaman harita üzerinde küçük bir sınır meselesinden ibaret olmamıştır. Zira bu beldeler; siyasi kararları birleştiği takdirde kendilerini küresel ölçekte etkili kılacak tüm güç unsurlarına sahip olan tek bir alanın içinde yer almaktadır.

Bu nedenle bugün İslami kimlik hakkında konuşmak, ne fikri bir lüks ne de geçmiş hakkında konuşmaktır. Aksine bu, siyasetin tam kalbinde yer alan bir sorudur: Biz kimiz? Eğer bizler tek bir ümmetsek, o halde gücümüzü, zenginliklerimizi ve meselelerimizi nasıl anlamalıyız? Peki nasıl oldu da ümmetin birliği bazıları için uzak bir hayal gibi görünür hale gelirken, onun onlarca varlığa bölünmesi nasıl doğal bir durum haline geldi?!

Haritaya o kadar alıştık ki neredeyse ümmeti unutuyorduk. Bu nedenle İslami kimliğin yeniden kazanılması, yeni bir slogan belirlemekle değil, kendimize ve dünyaya baktığımız ölçüyü yeniden kazanmakla başlar: yani Müslümanların meselelerini tek bir ümmetin meseleleri olarak görmek ve gücün yalnızca sahip olduğumuz şeylerin çokluğunda değil, onları bir araya getiren elde, onları harekete geçiren kararda ve onların yönünü belirleyen ideolojide olduğunu anlamakla başlar. İşte o zaman soru değişir!

Gazze için dünyanın ne yapacağını, Suriye için devletlerin neye karar vereceğini, Yemen krizinin nasıl yönetileceğini sormaya devam etmemiz yerine, ümmeti asıl kaygılandırması gereken soru şu olur: Ümmet kendi kararını almaya ne zaman geri dönecek?

Allah’ın kendisine hayatını tanzim eden bir ideoloji indirdiği ve onu, كُنْتُمْ خَيْرَ أُمَّةٍ أُخْرِجَتْ لِلنَّاسِ “Siz, insanlar için çıkarılmış en hayırlı ümmetsiniz.” [Al-i İmran 110] kıldığı ümmete, gücünün dağınık olarak kalmaya devam etmesi, zenginliklerinin parçalanması ve meselelerinin bir uluslararası masadan diğerine taşınması yakışmaz. İşte burada İslam Devleti’nin yeniden kurulması, artık geçmişte kalmış tarihe duyulan bir özlem ya da krizler her şiddetlendiğinde hakkında konuştuğumuz teorik bir fikir olmaktan çıkar; aksine ümmetin otoritesini ve karar birliğini yeniden tesis etme ve İslam'ı işlerinde uygulama çabasına dönüşür.

Bu yüzden okuduğumuz her haberden sonra zihnimizde taşımamız gereken soru yalnızca şu olmamalıdır: Müslümanların başına neler geliyor? Aksine soru şu olmalıdır: Ümmetin bu halde kalmaması için ne yapıyoruz?

Parçalanma bir gerçeklikse de bir kader değildir; İslam'ın otoritesi bir süreliğine yok olmuşsa da bu, onun yokluğunu kabul etmemiz anlamına gelmez. Nitekim sorumluluk, Müslümanları İslam üzere birleştiren, onların işlerini İslam ile gözeten ve onun risaletini dünyaya taşıyan devleti kurmak için bilinçli ve ciddi bir şekilde çalışmakla başlar. Zira ümmet, övüneceği bir tarihten ve sahip olmayı temenni ettiği bir güçten yoksun değildir; aksine ihtiyaç olan şey, ümmetin gücünün İslam’ın otoritesi altında birleşmesi ve kararın yeniden kendisine ait olması için çalışmaktır. Bu ise Allah için hiç de uzak değildir.

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Dareyn Eş-Şanti

Devamını oku...

Yoksulluğu Sadece İslami Ekonomik Sistem Ortadan Kaldırabilir

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum

Yoksulluğu Sadece İslami Ekonomik Sistem Ortadan Kaldırabilir

Haber:

12 Ekim'de, New York'taki Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı tarafından yayımlanan rakamlar, Pakistan nüfusunun yüzde 38.3'ünün, yani nüfusunun üçte birinden fazlasının çok boyutlu yoksulluk çektiğini ortaya koymuştur. Ulusal Meclis Başkanı Sardar Ayaz Sadiq, 16 Ekim'de düzenlenen Uluslararası Yoksulluğun Ortadan Kaldırılması Günü vesilesiyle yayımladığı mesajında, kapsamlı yasal düzenlemelere ve yoksulluğun ortadan kaldırılması, sosyal adaletin sağlanması ve eşit fırsatların sunulması yönündeki ulusal taahhüdün yenilenmesine duyulan ihtiyacı vurguladı. (El Fecr Gazetesi)

Yorum:

Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'nın bu raporu yayımlamasından bu yana, Pakistan'da insanların ekonomik koşulları hakkında çok fazla tartışma yaşanmaktadır. Asım-Şahbaz rejimi başarıyı kendine mal etmekte ve 2022 yılında önceki İmran-Bajva rejiminin yerini aldığında Pakistan'ı eli kulağındaki iflastan kurtarmakla övünmektedir. Rejim ayrıca, döviz rezervleri, bütçe açığı, enflasyon oranı, faiz oranı ve cari açık gibi temel makroekonomik göstergelerin önemli ölçüde iyileştiğini, bu nedenle uluslararası derecelendirme kuruluşlarının Pakistan'ın kredi notunu yükselttiğini belirterek Pakistan'ı ekonomik kalkınma yoluna soktuğunu vurgulamaktadır.

Makroekonomik göstergelerin iyileştiği ve uluslararası derecelendirme kuruluşlarının Pakistan'ın notunu yükselttiği konusunda şüphe yoktur; ancak aşırı yoksulluğun son iki yılda arttığı da bir gerçektir. Zira Pakistan 2025-2026 Ekonomi Anketi'ne göre genel yoksulluk oranı, 2018-2019 yıllarındaki %21.9'a kıyasla %28.9'a yükselmiş ve yaklaşık 70 milyon kişi yoksulluk sınırının altında kalmıştır. Düşük-orta gelirli ülkeler kategorisi için günlük 4,20 dolar (yaklaşık 1200 rupi) olarak belirlenen üst yoksulluk sınırına göre, Pakistanlıların yaklaşık %44,7'si (107 milyondan fazla insan) yoksulluk içinde yaşayanlar sınıfına girmektedir.

İşin aslı, bu makroekonomik göstergeler insanların gerçek ekonomik durumunu ortaya koymamaktadır. Zira Pakistan Rupisi 2022 yılının başından bu yana ABD doları karşısında yaklaşık % 57.6 ila % 60 oranında değer kaybetmiştir. Yani Dolar, Ocak 2022'de yaklaşık 176.75 Rupi seviyesinden işlem görüyordu. Şu anda ise Dolar, yaklaşık 278.65 ila 280 Rupi arasında işlem görmektedir. Böylece yalnızca Rupinin değer kaybetmesi nedeniyle para biriminin satın alma gücü yüzde 60 oranında azalmıştır. Rupinin değer kaybetmesinin yanı sıra, genel satış vergisi, petrol ürünlerine uygulanan vergi ve yüksek elektrik fiyatları gibi gerileyici vergiler, tüm malların fiyatlarını öyle bir düzeye çıkardı ki, halkın büyük bir kesimi çocuklarını okula göndermek ile gıda satın almak arasında seçim yapmaya mecbur kalmıştır. Bu yüzden Pakistan, gıda güvenliği ve açlıkla ilgili ciddi bir zorlukla karşı karşıyadır; çünkü 2026 yılı Küresel Açlık Endeksinde 122 ülke arasında 106. sırada yer almaktadır. Uluslararası insani yardım kuruluşu "Açlığa Karşı Eylem", Pakistan'da 10.6 milyon kişinin insani yardıma ihtiyaç duyacağını tahmin etmektedir.

Gerçek şu ki, Uluslararası Para Fonu'nun yönlendirdiği ekonomi politikaları, Pakistan'ı hiçbir şekilde ekonomik ilerlemeye yaklaştırmamakta, aksine onu kapsamlı bir yıkıma sürüklemektedir. Mevcut Asım-Şahbaz rejimi, ekonomik alanda da katı devlet politikasını kullanmış ve Uluslararası Para Fonu'nun politikalarını acımasızca uygulamıştır ancak katı devlet, bu alanda da başarısız olmuştur.

Pakistan'ın Hilafetin gölgesinde İslami ekonomik sisteme ihtiyacı vardır. Kapitalist sistemin gölgesinde ne kapsamlı yasalar ne de ekonomi politikası yoksulluğu ortadan kaldırabilir; çünkü kapitalizm, kaynakların kıt olması nedeniyle yoksulluğun ortadan kaldırılamayacağına inanmaktadır. Yoksulluk meselesini anlayan ve her bir birey için gıda, barınma ile giyim ihtiyacının karşılanmasını, ayrıca insanlara sağlık, eğitim ve ulaşım imkanlarının ücretsiz olarak sunulmasını vacip kılan nassıyla yoksulluğu sona erdirmeyi devlete zorunlu kılan sadece İslam'dır. İslam; yoksullara, borçlulara, gelire, genel satışa veya mallar üzerine herhangi bir vergi yüklemez; böylece mal fiyatları düşük kalırken, insanların harcama yapmak için ellerinde daha fazla para kalması sağlanmış olur. İslam, elektrik ve gazı kamu mülkiyeti olarak kabul eder; bu sayede bunların fiyatları düşük olarak kalarak sanayi ve tarım ürünlerinin üretim maliyetini düşürür ve yerli malların hem yerel hem de uluslararası pazarlarda rekabet gücünü artırır. Ayrıca İslam; altının ve gümüşün, değerini kaybetmeyen nakit (para) olmasını farz kılmıştır; çünkü hiçbir devlet, yalnız Pakistan'da değil tüm dünyada genel fiyat enflasyonunun tek nedeni olan itibari para sisteminde olduğu gibi, dilediği zaman altını ve gümüşü üretemez.

Dinimize ve ideolojimize; yani yegâne hakiki ve kapsamlı hayat nizamı olan İslam'a geri dönmeliyiz. Mesele ister Pakistan ister tüm dünyayla ilgili olsun; yoksulluk ancak Hilafetin gölgesinde İslami ekonomik sistemin uygulanmasıyla ortadan kaldırılabilir. Bu vurgu temelsiz değildir; zira dünya, Hilafetin gölgesi altında Müslümanların altın çağını tanımış ve o dönemde insanlar yüzyıllar boyunca dünyadaki en yüksek yaşam standardıyla yaşamışlardır. Allah Subhanehu ve Teala’nın emirlerini bir kez daha uygularsak, o gün yeniden tekrarlanabilir.

Allahu Teala şöyle buyurmuştur: لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُوا وَاتَّقَوْا لَفَتَحْنَا عَلَيْهِمْ بَرَكَاتٍ مِنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ وَلَكِنْ كَذَّبُوا فَأَخَذْنَاهُمْ بِمَا كَانُوا يَكْسِبُونَ “O ülkelerin halkı inansalar ve (günahtan) sakınsalardı, elbette onların üstüne gökten ve yerden nice bereket kapıları açardık. Fakat yalanladılar; biz de ettikleri yüzünden onları yakalayıverdik.” [Araf 96]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Şeyh Şahzad - Pakistan

Devamını oku...

İngiltere'deki Müslüman Kadınlar Siyasi Bir Araçtır ve Batı Siyasetinde Onur Yoktur

  • Kategori Haber ve Yorum
  •   |  

Haber-Yorum

İngiltere'deki Müslüman Kadınlar Siyasi Bir Araçtır ve Batı Siyasetinde Onur Yoktur

Haber:

Müslüman Kadın Kaynak Merkezi'nin (Amina MWRC) CEO’su ve İskoç Parlamentosu'ndaki Reform UK üyesi Maryam Ahmed, İskoç Parlamentosu'nda konunun tartışılacağı tarih yaklaşırken, yüzü örten giysilerin yasaklanması çağrısında özellikle peçeyi hedef göstermesinin ardından, İslami giyim tarzına ek kısıtlamalar getirilmesi yönündeki talepleri sebebiyle Thomas Kerr’i eleştirdi. Kerr, tam yüzü örten giysilerle ilgili bir önerge sunmuş olup, bu önergenin 8 Ekim 2026 Perşembe günü tartışılması planlanmaktadır.

Twitter'da kendisinden şu sözler aktarıldı: "İskoçya peçeyi yasaklamalıdır."

Kerr daha önce peçeyi "Orta Çağ'dan kalma bir kıyafet" olarak nitelendirmişti. İskoç Parlamentosu'nda şunları söylemişti: “Bu hükümet, ülkenin dört bir yanındaki Müslüman evlerinde neler olup bittiğinden habersizdir. Kadınlar Orta Çağ'a dayanan bu kıyafeti giymeye zorlanıyorlar.”

Yorum:

Müslüman kadınlara ve kıyafetlerine yönelik saldırı yeni bir şey değildir. Zira İslam beldelerine yönelik oryantalist (Şarkiyatçı) saldırı başladığından beri, başörtüsünün ve İslam kültürünün baskının sembolü ve liberal laik politikaların ise kurtarıcı olduğuna inanmaları için Müslümanların beyinlerini yıkamaya çalışmışlardır.

Oryantalistlerin Müslüman kadınlara yönelik saldırısı; Batılı siyasi, medya ve kültürel etkilerinin, sırf İslam'ın hükümlerinden taviz vermeyi reddettikleri için Müslüman kadınları kalıplaştırmak, denetim altında tutmak, haklarını ihlal etmek ve onları aşağılamak amacıyla sömürgeci basmakalıp yargıları kullandığı toplumsal ve siyasi bir süreçti. Bu söylem genellikle Müslüman kadınları ya Batılı seküler değerlerle kurtarılmaya ihtiyaç duyan çaresiz kurbanlara indirgemekte ya da onları kültür ve güvenlik tehditleri olarak sınıflandırmaktadır; bu da onların oluşturduğu tehlike hakkında ulusal tartışmaları gündeme getirmektedir.

Kurtarma fikri, başörtüsünü, peçeyi veya muhafazakâr giyimi zoraki baskının sembolleri olarak tasvir eden Batılı bir siyasi ve medya anlatısıdır. Bu ise, genel yasak gibi devlet müdahalelerini ve kadının kendi bedeni üzerindeki hakkının ihlalleri olarak değil, özgürleştirme eylemleri olarak meşrulaştırmaktadır!

Söylemin bir güvenlik tehdidine dönüşmesi, 11 Eylül 2001 olaylarından sonra belirgin bir şekilde ortaya çıkmıştır; ayrıca tesettür mayosu söylemi gibi diğer söylemler de, Fransa ve diğer ülkelerdeki siyasi figürler tarafından bu giysilerin aşırılıkçılık ve terörle ilişkilendirilmesi yoluyla kamuoyunu kasten yanıltmaktadır.

Oryantalist söylem ve İslamofobi; sınırlarını aşarak kamusal alanlarda başörtüsünün çıkarılması gibi fiziksel tacizlere ve nefret suçlarına kadar uzanmıştır. Önde gelen siyasetçiler, küçük etnik grupların geleneklerini Batı toplumuyla uyumsuz gibi göstererek siyasi desteklerini artırmak için, genellikle şeri kıyafet karşıtı söylemleri ya da Müslüman kadınları aşağılayan ve hakaret içerikli terimleri normalleştiren açıklamaları istismar etmektedirler. Bu şekilde siyasetçilerin suçları kadınların acılarının arkasına gizlenebilmekte; böylece feminizmi savunma kisvesi altında sahte bir kahraman rolüne bürünmektedirler.

Oryantalist siyasi bir saldırının tarihsel örneği Evelyn Baring liderliğinde İngiltere’nin Mısır'ı işgali sırasında gerçekleşmişti. Nitekim Lord Cromer ezilen Müslüman kadın bahanesini acımasızca kullanarak İslam dininin doğası gereği geri kalmış olduğunu ve sömürgeci İngilizlerin kadınları peçeden kurtararak Mısır ülkesini uygarlaştırması gerektiğini savunmuştu.

Ancak bu durum açık bir çelişkiyi ortaya koymuştur; zira Cromer, işgali meşrulaştırmak için kendisini Mısırlı kadının kurtarıcısı gibi gösterirken, aynı zamanda Mısırlı kadınların eğitimine karşı çıkmış ve İngiltere'deki kadınların seçme ve seçilme hakkı hareketine karşı şiddetle mücadele etmiştir. Bu da Müslüman kadını savunmanın sömürgeci için siyasi bir araçtan başka bir şey olmadığını teyit etmektedir.

Bu sahte anlatı, bugün hâlâ farklı şekillerde anlatılmaya devam etmektedir; bunun son örneği Azerbaycan'da başörtüsünün yasaklanması olmuştur. Bu çelişki, Müslüman kızların okul kapılarında ağlarken görüldüğü ve eğitimden mahrum bırakıldığı zaman tekrarlanmıştır; tıpkı Batı medyasında yer aldığı gibi "baskıcı Taliban’ın" kadınları eğitimden mahrum bırakması gibi!

Laiklik kisvesi altında Müslüman kadının giyim sistemi yalnızca tek bir şeyi kanıtlamıştır: Müslüman kadın, Allah'ın salih kullarından olmak için çalışarak kendisi için onur ve güvenliği sağlamak amacıyla Hilafete diğer tüm siyasi sistemlerden daha fazla ihtiyaç duymaktadır. Bunun için hiç yorulmadan çalışmamız gerekir ki böylece zulmün imtihanlarında sabrederken sevaba da nail olalım.

وَمَن يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحَاتِ مِن ذَكَرٍ أَوْ أُنثَى وَهُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولَئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ نَقِيراً “İster erkek ister kadın olsun, kim mümin olarak salih ameller işlerse, işte onlar cennete girecek ve hurma çekirdeğinin küçücük oyuğu kadar bile haksızlığa uğramayacaklardır.” [Nisa 124]

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
İmrane Muhammed

Devamını oku...

Pakistan: Müslüman Ordularını Uzun Süren Fitne Savaşlarında Yakıp Yok Etmeyi Amaçlayan Amerikan Planını Durdurun!

  • Kategori Pakistan
  •   |  

Hizb-ut Tahrir/ Pakistan Vilayeti:

Müslüman Ordularını Uzun Süren Fitne Savaşlarında Yakıp Yok Etmeyi Amaçlayan Amerikan Planını Durdurun!

Hizb-ut Tahrir Pakistan Vilayeti Medya Bürosu

Cumartesi, 28 Rabiu'l-Ahir 1448 - 10 Ekim 2026

pakistan vilayeti

İlgili Bağlantılar:

E- mail: Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.          WhatsApp: +967 713 645 449

pakistan vilayeti

 

Devamını oku...

Aliyev Rejimi Başörtüsüne Sahip Çıkan Müslümanları Asla Korkutamaz

Azerbaycan rejimi, okullarda başörtüsü takılmasını fiilen yasaklayan bir karar çıkardı. Aliyev’in onay ve talimatıyla yürürlüğe giren karara göre öğrencilerin ve öğretmenlerin "laiklik ilkesine uygun olmayan herhangi bir kıyafet" giymeleri yasaklandı. Kararın uygulamaya konulduğu 27 Eylül tarihinden itibaren başörtülü bütün öğrenci ve öğretmenler zorla sınıflarından çıkarıldılar ve bir daha okullara alınmadılar. Başörtüsü yasağına karşı gelen ve her ne olursa olsun hicabına el sürdürmeyen öğrenci ve öğretmenlerin ortaya koyduğu izzetli tavır sonrası İslam düşmanı zalim Aliyev rejimi öfkelendi. Yasağa tepki veren yüzlerce Müslüman gözaltına alındı ve sosyal medya platformları kısıtlandı.  

Hizb-ut Tahrir / Türkiye Vilayeti olarak, Allah’ın emri olan hicaba sahip çıkmaları ve izzetli duruşları sebebiyle büyük küçük bütün öğrencileri ve öğretmenleri takdir ediyoruz. Diktatör Aliyev ve adamlarından korkmadan yasağın karşısında tavır alarak hicabın ve gözü yaşlı çocukların yanında duran anneleri, babaları, akrabaları ve duyarlı tüm Azerbaycan halkını takdir ediyoruz. Yine Müslüman Azerbaycan halkının bu onurlu mücadelesini Türkiye’den destekleyen, zalim rejimin yasağına karşı açık ve net tavır koyan tüm kişi, kurum ve kuruluşları da bu şer’i ve tarihi sorumlulukları sebebiyle takdir ediyoruz. Batıla karşı hakkın yanında olan, zalime karşı ise mazlumun yanında duran duyarlı tüm Müslümanlardan Allah razı olsun.

Azerbaycan yönetimi başörtüsüne yönelik bu yasakçı kararı daha önce 2010 yılında uygulamaya koymuş ama halkın tepkisi sebebiyle geri adım atmak zorunda kalmıştı. Bugün yeniden yasağı yürürlüğe koyması, Aliyev rejiminin kâfir Amerika ve işgalci varlık “İsrail” ile ilişkilerinin güçlendiğinin göstergesidir. Zira rejim, devletin laik yapısını korumak ve ideolojik tehditlere engel olmak için bu kararı aldığını açıkladı. Bu, küfrün İslam ile bitmeyen savaşının göstergesidir. Sadece Azerbaycan değil Türkistan coğrafyasındaki birçok diktatör yönetim de Müslümanlara bu zulmü reva görmekte hicabı hatta namazı bile yasaklamaktadır. Fransa başta olmak üzere Batılı devletlerin neredeyse tamamı aynı şekilde başörtüsüne savaş açmışlardır. Bu savaşta Müslümanların mazlum ve çaresiz olmalarının sebebi onları koruyacak bir devletin, Raşidi Hilafetin olmamasıdır. Rasulullah Sallallahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur: لتُنْقَضَنَّ عُرَى الإِسْلَامِ عُرْوَةً عُرْوَةً، فَكُلَّمَا انْتَقَضَتْ عُرْوَةٌ تَشَبَّثَ النَّاسُ بِالَّتِي تَلِيهَا، فَأَوَّلُهُنّ نَقْضاً الْحُكْمُ، وَآخِرُهُنَّ الصَّلَاةُ"İslâm’ın bağları (halkaları) teker teker çözülecektir. Her bir bağ çözüldüğünde insanlar bir sonraki bağa sarılacaklardır. İlk çözülecek olan bağ hüküm (şeriatla/adaletle yönetim) bağı, en son çözülecek olanı ise namazdır."

Azerbaycan yönetiminin aldığı bu yasakçı karara, “insan hakları ve hukuktan” bahseden Batılı devletlerin hiçbirinden tepki gelmemesi onların ikiyüzlülüğünü göstermektedir. Ancak Türkiye başta olmak üzere Müslüman beldelerin yönetimlerinin sessiz kalması da asla kabul edilemez. Başörtüsü yasağını Azerbaycan rejiminin kendi iç işleri olarak görmek talihsizlik, ilkesizlik ve samimiyetsizliktir. Aliyev rejiminin tehditlerine gelince; Ankara’da Azerbaycan Büyükelçiliği, İstanbul’da ise Başkonsolosluk önünde gerçekleştirdiğimiz basın açıklamaları sebebiyle Aliyev rejiminin Türkiye’deki Müslümanlara tehdit yağdırması bir anlam ifade etmemektedir. Azerbaycan mahkemelerinin Abdullah İmamoğlu ve farklı camialardan Müslümanlar hakkında yakalama kararı çıkarmasının da hiçbir hükmü yoktur. Çünkü zalim Aliyev rejimi, bacımızın örtüsüne sahip çıkan Müslümanları asla korkutamaz. Biz Müslümanlar olarak yalnız Allah’tan korkarız, O’nun kulu ve kölesiyiz. Kâfir Batı ve Amerika’ya sırtını dayayan, katil Netanyahu ve işgalci Yahudi varlığı ile dost olan Aliyev rejimi bilmelidir ki Allah’ın dini bu topraklarda yeniden hâkim olacak ve Raşidi Hilafet er ya da geç zalimlerden tek tek hesap soracaktır.

Devamını oku...

Amerikalılar Çekildi... Peki Bağdat Karar Alma Gücünü Geri Kazanabilir mi?

  • Kategori Makaleler
  •   |  

Amerikalılar Çekildi... Peki Bağdat Karar Alma Gücünü Geri Kazanabilir mi?

Irak'ta 30 Eylül 2026, sadece Amerikan güçlerinin çekilmesi tarihi değildi; aksine yüzeysel bakıldığında birbirinden ayrı gibi görünen ancak hakikatte birbirine derin bir şekilde bağlı olan şu iki meselenin kesiştiği bir tarihti: Yabancı güçlerin çıkması ve silahların devlet elinde toplanması.

Bugün, Bağdat ile Washington arasında üzerinde anlaşmaya varılan takvime göre, yirmi yılı aşkın bir sürenin ardından ABD'nin askeri varlığının sonu yaklaşmaktadır. Buna karşılık devlet kurumları dışındaki silahlanma dosyası aynı tarihte sona ermemiş, aksine son hükümet açıklamasına göre Haziran 2027'ye kadar uzanan aşamalı bir sürece geçmiştir.

Geri çekilmeyi bir tarafın zaferi, diğer tarafın ise yenilgisi olarak görmek kolaydır; ancak siyaset bundan çok daha karmaşıktır. Amerika Irak'taki doğrudan askeri varlığını sona erdiriyor, ancak kesinlikle Irak'la olan ilişkilerinden çekilmiyor. Üzerinde mutabık kalınan süreç, koalisyonun askeri misyonunun sona ermesine doğru ilerlemesiyle birlikte Bağdat ile Washington arasında farklı bir formatta ikili güvenlik ilişkisinin devam etmesi de mümkündür. Ayrıca geride kalan Amerikan güçleri, yıllar önce doğrudan bir savaş gücü olmaktan çıkıp eğitim, danışmanlık ve İslam ile mücadeleye odaklanan rollere dönüşmüştü. O halde biz, onun ilişkisinin kesin olarak kopmasıyla değil, sadece biçim değiştirmesiyle karşı karşıyayız.

Fakat daha da önemlisi Amerika, girdiği andakinden tamamen farklı bir bölgesel konjonktürde ayrılmaktadır. 2014 yılında Amerikan güçleri Irak’a geri döndüğünde IŞİD geniş çaplı bir askeri tehdit oluşturuyordu; oysa bugün, özellikle güçlerinin İran ve ona bağlı Iraklı grupların saldırılarına maruz kalmasının gölgesinde bu tehdidin azalmasının Irak’taki geniş çaplı askeri varlığını sürdürmesini daha az önemli bir hale getirdiğini söylemektedir. Dolayısıyla geri çekilme, eğer varsa sadece Irak tarafının bir baskısına verilen bir yanıt değil; aksine Amerika'nın riskleri, maliyetleri ve faydaları yeniden hesaplamasıdır.

Yabancı güçlerin çekilmesinin, silahlı grupların, silahlarını ellerinde tutmayı sürdürmeyi meşrulaştırmak için kullandıkları en önemli argümanlardan birini ortadan kaldırması bekleniyordu. Eğer silah, Amerikan varlığına karşı direnişle bağlantılıysa, o halde bu varlık sona erdiğinde ne olacak? Bazı gruplar, sadece geri çekilmeyi silahlarını teslim etmek için yeterli görmezken, diğer gruplar silahların düzenlenmesi veya devlet kurumlarına entegre edilmesiyle ilgili prosedürleri kabul ettiklerini açıklamıştır. Çok daha katı tutum sergileyen gruplar ise bağımsız olan kapasitelerinden vazgeçme fikrini reddetmeye devam etmektedirler.

Doksan günlük test hakkında konuşmaya başladığımızda temel fikir, Bağdat'ın silahlı güçler arasındaki dengeyi yönetmekten, silahları devlet otoritesi altında yeniden düzenlemeye geçme girişimiyle karşı karşıya olmasıdır ancak daha sonra yaşananlar çok daha önemlidir.

30 Eylül'de silah meselesinin nihayete ereceği gözüyle bakılan tarih, pratikte daha uzun bir sürecin başlangıcı haline gelmiştir. Nitekim hükümet aşamalı bir plana geçmiş olup, güç kullanmaya başvurmak yerine müzakerelerin sürdürülmesiyle birlikte Haziran 2027, süreç için hedeflenen nihai tarih olarak işaret edilmiştir; çünkü devlet teorik olarak kararı dayatmak için güç kullanabilir; ancak siyasi ve askeri varlığa sahip silahlı güçlere karşı güç kullanmanın, devlet inşa sürecini bir iç çatışma kaynağına dönüştürebileceğini bilmektedir.

Bir kurum yasal olarak silaha sahip olabilir; ancak bağımsız bir komuta zincirini korumaya devam ediyor veya silahlı kuvvetlerin genel komutasından geçmeyen askerî kararlar alma yeteneğine sahipse, sorun tamamen çözülmüş sayılmaz. Bu nedenle Haşdi Şabi'nin geleceği de diğer silahlı grupların geleceği gibi olup, “varlığını sürdürecek mi yoksa dağıtılacak mı?” sorusuna indirgenemez. Bilakis çok daha dakik olan soru şudur: Hangi formatta kalmaya devam edecek? Ona kim emir verecek? Hareketlerini kim belirleyecek? Devletin kararı olmadan askerî olarak harekete geçebilir mi?

İşte burada Irak'taki çok hassas bir mesele ortaya çıkmaktadır: Yani devletin içinde silahlı bir gücün bulunması ile devlete ait olan ama aynı zamanda kendi kararını da veren silahlı bir gücün bulunması arasındaki fark ortaya çıkmaktadır.

Bazı Iraklı gruplar ile Tahran arasındaki ilişki belgelenmiş olup, bu gruplar arasında İran ile derin siyasi ve askeri bağlara sahip olanlar da bulunmaktadır. Ayrıca son analizler, Tahran'ın grupların yasal ve idari bütünleşmesine razı olabileceğini, ancak bunların bağımsız operasyonel kapasitelerini kaybetmelerini stratejik bir kayıp olarak gördüğünü ortaya koymaktadır. Yani İran'la veya onunla bağlantılı Iraklı güçlerle doğrudan bir çatışmaya girmeksizin, İran'ın Irak sistemi içerisindeki gücünün sınırlarını yeniden tanımlamaya çalıştığını ortaya koymaktadır.

İşte burada siyaset silahtan daha önemli bir hâle gelmektedir; çünkü eğer Bağdat bunu başarırsa, Tahran'la ilişkilerini mutlaka kesmesi gerekmez, aksine şunu söyleyebilir; Irak İran'a yakın olabilir, ancak İran'ın karar aldığı bir saha olamaz.

Buna karşılık Amerikalının çekilmesi ABD'nin Irak'ı terk etmesi olarak anlaşılmaması gerekir; zira ABD doğrudan askerî varlığını kaybetse de siyasi ve güvenlik ilişkilerinden ekonomi, para ve finans sistemine kadar uzanan başka etki araçlarını korumaktadır. Daha da önemlisi Washington, Irak'taki çıkarını yeniden tanımlamış da olabilir. Yani Amerikan güçlerinin Irak üsleri içinde sürekli saldırıların hedefi olması yerine, ilişki doğrudan askerî varlığın dışında bir güvenlik iş birliğine dönüşebilir. Bu da bu aşamada Washington için çok daha uygun olabilir.

Fırsat şudur ki; Amerikan güçlerinin çekilmesi hükümete, silahların Amerikan varlığıyla gerekçelendirildiği dönemin artık sona erdiğini söylemek için daha güçlü bir argüman sunmaktadır. Risk ise; Bağdat'ın bu çekilmenin arkasında bıraktığı siyasi ve güvenlik alanını dolduramaması halinde, Amerikan güçlerinin çekilmesinin bölgesel ve yerel güçlere daha geniş bir alan açabilecek olmasıdır. Bu nedenle geri çekilmenin başarısı, ayrılan askerlerin sayısıyla değil, ayrılmalarından sonra yaşananlarla ölçülür. Eğer askerî karar daha merkezi bir hâle gelir, devlet de sınırlarını, hava sahasını ve silahlarını kontrol etme konusunda daha fazla güç kazanırsa, çekilme Irak'ın karar alma iradesini yeniden kazandığı bir aşamaya dönüşebilir. Ancak askeri güç merkezleri çoklu olarak kalmaya devam ederse, Irak ABD'nin askeri varlığını sona erdirmiş olacak, fakat güvenlik kararları üzerindeki meselesini henüz çözüme kavuşturmamış olacaktır.

Önümüzdeki aylarda takip edilmeye değer beş zorluk vardır:

Birincisi: Hükümet, grupları, sadece idari ve hukuki açıdan değil, fiilen de Genel Komutanlığa bağlı bir güce dönüştürebilir mi?

İkincisi: Silah dosyasını, iç çatışmaya varmadan müzakere yoluyla sonlandırabilir mi?

Üçüncüsü: Doğrudan askeri varlık sona ermesine rağmen, Washington ile güvenlik ilişkisi yeni bir formatta varlığını sürdürecek mi?

Dördüncüsü: Grupların hükümetten bağımsız askeri kararlar alma kapasitesi gerileyecek mi?

Beşincisi: Bağdat; İran, Amerika, Türkiye ve Körfez ülkeleriyle olan ilişkilerini, bu güçlerin rekabet ettiği bir saha olarak değil de bir devlet konumundan yönetmeyi başarabilecek mi?

Egemenlik, silahlar üzerindeki kararın devletin elinde olması, savaş ve barış kararının devletin elinde olması, Irak topraklarının kullanımına ilişkin kararın devletin elinde olması ve Irak'ın dış ilişkilerinin başkalarının çatışmalarının bir uzantısı değil, Irak'a ait bir karar olmasıdır.

Irak, sadece Orta Doğu'nun kalbinde yer alan bir devlet değil; aynı zamanda Sümer, Babil ve Asur'dan itibaren insanlık tarihinin en köklü medeniyetlerinden birinin yükseldiği, ardından Hilafet döneminde İslam ülkesinin siyasi, ilmi ve kültürel merkezi haline gelmiş olan topraklardır. Abbasiler tarafından 762 yılında kurulan Bağdat'ta Abbasi Hilafeti burayı bir merkez olarak kabul etmiş ve şehir, devlet nüfuzunun yayıldığı ve bilim, ilim ve ticaretin geniş bölgelere aktığı dünyanın en önemli başkentlerinden birine dönüşmüştür.

Bu nedenle Irak, mevcut coğrafi sınırlarını aşan bir miras taşımaktadır; zira tarihinin bazı dönemlerinde bölgedeki siyasi ve medeniyetle ilgili kararların alındığı bir merkez olmuştur. Bundan dolayı Irak'ın rolünü yeniden kazanması, sadece toprak ve silah üzerindeki kontrolünü yeniden ele etmesi anlamına gelmez; aynı zamanda İslam'ı sahada uygulayarak İslami hayatı yeniden başlatabilecek ve ümmete izzetini geri kazandırabilecek bir devlet olma gücünü yeniden kazanması anlamına gelir.

Allah’a hamd olsun ümmetin projesini benimseyen ve onu hayata geçirmek için çalışan bir parti vardır; bu parti, sebat etmek ve hedefe ulaşmak için gereken her şeyi hazırlamış olup, Allah’ın arzında uygulamak ve kulların işlerini O’nun şeriatıyla gözetmek amacıyla projesini benimsemeleri için güç ve kuvvet ehlinden nusret talep etmeye çalışmaktadır.

Genel olarak İslam ümmetinin, özel olarak da Irak’ın tüm evlatlarını fertler, topluluklar ve ordular olarak bu büyük partiyle birlikte hareket etmeye, bu ümmetin erlerinden olmaya ve Allah’ın Rasulü Sallallahu Aleyhi ve Sellem’in şöyle buyurarak bize müjdelediği Raşidi Hilafeti kurmaya çağırıyorum: ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ “Sonra (yeniden) Nübüvvet Minhacı üzere (Raşidi) Hilafet olacaktır.”

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan
Nebil Abdulkerim

Devamını oku...
Bu RSS beslemesine abone ol

SİTE BÖLÜMLERİ

BAĞLANTILAR

BATI

İSLAMİ BELDELER

İSLAMİ BELDELER