ABD Dışişleri Bakanı Marco Rubio, Fox News’te Sean Hannity ile yapılan son röportajda, “radikal İslam”, yayılmacı Hilafet ve Batı’ya yönelik tehditler gibi artık tanıdık hale gelen söylemleri yeniden gündeme taşıdı. Onun bu açıklamaları yalnızca 11 Eylül sonrası yirmi yıldır tekrar edilen dili yansıtmakla kalmadı, aynı zamanda daha derin bir gerçeği de gün yüzüne çıkardı: Güçlü ve birleşik bir İslam dünyasından duyulan o köklü korkuyu.

Hannity, Trump’ın öncülük ettiği “Önce Amerika” doktrini bağlamında sorular yöneltti. Rubio’nun cevabını doğru anlayabilmek için, ABD dış politikasının işgaller, rejim değişiklikleri, ulus inşası ve Orta Doğu’yu demokratikleştirme etrafında döndüğü 2000’li yılların neomuhafazakâr (neokon) dönemini hatırlamak gerekir. Sözde liberal düzeni teşvik etme kisvesi altında yapılan ve uygulanmaya konulan bu politikalar halen de devam etmektedir; oysa asıl amaç, Amerikan küresel nüfuzunu genişletmek, Siyonist projeyi ve onun bölgesel hakimiyetini güvence altına almaktı.

Amerika; Irak ve Afganistan’a trilyonlarca dolar akıttı, ancak sonuçta bir çıkmaz sokakla, aşağılanmayla ve bitmek bilmeyen savaşlar nedeniyle zedelenen bir küresel itibarla karşı karşıya kaldı. Bugünün MAGA söylemi, Bush dönemi neomuhafazakârlığını reddettiğini iddia etse de aslında aynı mantığı yansıtıyor: İslam korkusu, “yayılmacı” Müslüman yapılardan duyulan korku, kitle imha silahları masalları, jeopolitik rakiplerin şeytanlaştırılması ve müdahaleler için kamuoyu desteği imal edilmesi... Venezuela hükümetini “radikal İslam” ile bağlantılı “narko-teröristler” ile ilişkilendirerek hedef almak, farklı bir marka altında canlandırılan ancak aynı emperyal hırsları taşıyan neokon mesajlarının mükemmel bir örneğidir.

Rubio, “radikal İslam”ı küresel hakimiyet peşinde koşan devrimci bir güç olarak göstererek korku tacirliği yapmaktadır. Rubio, “Onlar asla kendi küçük Hilafetleriyle yetinmeyecekler... genişlemek istiyorlar... daha fazla toprağı kontrol etmek istiyorlar... Batı üzerinde, ABD üzerinde, Avrupa üzerinde planları var...” dedi, ama Amerika’nın dünyaya yayılmış 750’den fazla askeri üssünü; Japonya, Güney Kore, Almanya, İtalya ve Müslüman beldelerde konuşlandırılmış binlerce askerini ve Amerika’nın Müslüman coğrafyanın kalbinde ileri karakol işlevi gören Siyonist varlığın toprak genişlemesini desteklemesini görmezden geldi.

İslam dünyasının dört bir yanındaki ABD karşıtlığı, her zaman tutarlı bir şekilde ABD’nin dış politikasına odaklanmıştır. Otoriter rejimleri kuran veya destekleyen, darbeler tezgahlayan, Müslüman topraklarını işgal eden ve bombalayan, ekonomik yaptırımlar uygulayan, yönetime müdahale eden, laikliği dayatan ve İslam’a karşı duran politikalarına odaklanılmıştır. Bu politikaların kümülatif etkisi Afganistan, Irak, Libya, Pakistan, Filistin, Somali, Sudan, Yemen ve diğer ülkelerde açıkça görülmektedir. Binlerce kişinin öldürülmesi, milyonların yerinden edilmesi, darmadağın olmuş altyapı ve ekonomik çöküş soyut kavramlar değil, yaşanan acı gerçeklerdir. Böylesi sonuçlara gösterilen muhalefeti “özgürlük” düşmanlığı olarak yaftalamak, hezeyandır, küstahlıktır.

Hilafet’e Karşı Olmak

Batı’nın stratejik doktrini, yüzyılı aşkın süredir Hilafet şeklinde vücut bulan birleşik bir İslami siyasi otoritenin yeniden ortaya çıkmasına karşıdır. Bu karşıtlık, sadece kültürel bir rahatsızlıktan veya radikalizm endişesinden kaynaklanmamaktadır. Bilakis jeopolitik, ekonomik ve ideolojik gerçeklerden kaynaklanmaktadır. Hilafet tarihsel olarak büyük bir güçtü, ilga edilmesi İslam dünyasının Batının tahakkümü altına girmesine yol açmıştır. Bu nedenle Hilafet’in yeniden kurulması; stratejik mevkilere, muazzam kaynaklara, çok büyük nüfusa ve ideolojik bağımsızlığa sahip olması nedeniyle mevcut küresel düzeni tehdit etmektedir.

İslam dünyasındaki otoriter rejimler, Batı’nın Hilafet’in yeniden kurulmasını engelleme planının bir parçasıdırlar. Halkın İslam dünyasındaki rejimlere karşı duyduğu öfkenin kaynağı, soyut bir radikalizm değildir, yaşadıkları deneyimlerdir. Halklar, yabancı sömürgecilerin güdümündeki otoriter rejimlerde eziyetlere maruz kalmışlardır.

İşte böylesi şartlar altında ABD’yi yıkıcı bir güç olarak görmek, aşırılıkçı bir beyin yıkamanın ürünü değildir; aksine süregelen zulme verilen tepkinin doğal ve rasyonel bir ifadesidir. Rubio’nun açıklamaları, gerçekten birleşik bir Ümmet’ten duyulan bu derin korkuyu ifşa etmektedir. Amerikan hegemonyasının kademeli olarak erozyona uğramasından ve büyük bir uygarlık bloğunun kendi rotasını çizebileceği ihtimalinden duyulan endişe ve korkuyu açığa çıkarmaktadır. Bunu anlamak elzemdir. Bu bağlamda “radikal İslam” ve güvenlik tehditleri üzerinden korku tacirliği yapmanın, vatandaşları korumakla veya dinden korkmakla hiçbir ilgisi yoktur, tamamen imparatorluğu (sömürgeci düzeni) korumakla ilgisi vardır.

Ümmetin Birliği ve Hizb-ut Tahrir

Hilafetin yeniden kurulması “radikal İslam” değildir; bilakis normatif İslam’ın bir parçasıdır. Hilafet, dünyadaki İslam Ümmetinin siyasi liderliğidir ve İslam’ı tatbik eder. Hilafet, bir tercih (seçenek) değil, bir farzdır. Yokluğu günahtır. İmam Nevevi Sahihi Müslim’in şerhinde şöyle der: “Âlimler, Müslümanlar üzerine bir Halife tayin etmenin farz olduğu hususunda ittifak etmişlerdir. Bu farziyet akılla değil, vahiy ile sabittir.”

Hizb-ut Tahrir, Hilafet’i yeniden kurma ve Ümmeti birleştirme çabasında on yıllardır en ön saflarda yer almaktadır. Hizb-ut Tahrir, vizyonunun tutarlılığı ve fikrî temellerinin derinliği ile öne çıkan küresel bir İslami siyasi partidir. 1953 yılında Kudüs’te kurulduğu günden bu yana Hizb-ut Tahrir’in tek bir hedefi vardır. Bu hedefe ulaşmak için Hilafetin yapısını, idari mekanizmalarını, ekonomik, yargısal ve siyasi sistemlerini ve bir anayasa taslağını ayrıntılı biçimde ortaya koymuştur.

Bu çalışmalar ne akademik egzersizlerdir ne de teorik spekülasyonlar. Bunlar, pratik ve uygulanabilir bir çerçeve sunmak üzere hazırlanmışlardır. Bu yönüyle Hizb-ut Tahrir’in vizyonu geçmişe nostaljik bir özlem değildir; İslam’ın bugüne ve geleceğe çözüm sunma kudretine duyulan sarsılmaz güvendir. Hedef, adalet, hesap verebilirlik ve ilahi rehberliğe dayanan yeni bir küresel düzenin, yani Raşidi Hilafetin yeniden doğuşudur.

Bugün Hizb-ut Tahrir, Amerika’dan Avustralya’ya uzanan küresel bir siyasi parti olarak faaliyet göstermektedir. Farklı kültürel ve siyasi ortamlara rağmen ideolojik tutarlılığını ve yöntemsel disiplinini hep korumuştur. Baskılara, yasaklara ve medya ambargosuna rağmen, şiddete başvurmadan fikrî ve siyasî mücadeleyle Hilafetin kurulması çağrısını sürdürmektedir.

Hizb-ut Tahrir, on yıllar boyunca, özellikle siyasi düşünceyi Hilafet’in yeniden kurulması hedefi etrafında yeniden merkezileştirerek, İslam Ümmeti içindeki söylemin yükseltilmesine önemli katkılarda bulunmuştur. Hizb-ut Tahrir’in mirası yalnızca savunduğu görüşlerde değil; Müslümanları tepkisel siyasetin ve geçici çözümlerin ötesine taşıyarak, İslam’a dayalı bütüncül bir gelecek tasavvuruna yönlendirmesinde yatmaktadır. Mevcut küresel düzenin çöktüğü bir dünyada, Hizb-ut Tahrir Ümmet ve tüm insanlık için adil ve onurlu bir gelecek çağrısını sürdürmektedir. Rasûlullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle buyurmuştur:

ثُمَّ تَكُونُ خِلَافَةً عَلَى مِنْهَاجِ النُّبُوَّةِ  “Sonra Nübüvvet metodu üzere Hilafet olacaktır.” ^[Ahmed]

Haber-Yorum

Vatandaşlık Paradoksu: Beyinlerimiz Nasıl Da Fransız Varlıklarına Dönüşüyor?!

Haber:

Fransız vatandaşlığı ile ilgili son Fransız istatistikleri, Tunusluların öne çıktığını gösteriyor; zira 2024 yılında 7.052 Tunuslu vatandaşlık almış ve bu oran bir önceki yılın kayıtlarına göre %13,9 artış göstermiştir.

Oturma izni verileri de, Fransa'daki Tunuslu sayısının artmaya devam ettiğini teyit etmektedir; zira 2024 yılında kayıtlı 304.000'den fazla geçerli veya geçici oturma izni ile diğer milletlerin çoğunu geçerek bir önceki yıla göre %4,9 artış kaydedilmiştir.

Bu oran, Fas (+8,7) ve Cezayir'i (+5,2) geride bırakarak Mağrip ülkeleri arasında en yüksek büyümeyi temsil etmektedir ancak Tunus, toplam sayı bakımından Fas (14.454) ve Cezayir'in (12.002) ardından üçüncü sırada yer almaktadır.Ayrıca Mağrip ülkelerinden Fransız vatandaşlığı alanların toplam sayısı 2024 yılında yaklaşık 33.007'ye ulaşmış olup bu da tüm vatandaşlıkların yıllık toplamının yaklaşık üçte birine denk gelmektedir; böylece Tunuslular, Türkiye (+%2,5), Fildişi Sahili (+%11,8) ve Senegal (+%9,8) ile karşılaştırıldığında en yüksek büyümeyi göstermektedir.

Sadece Mağrip kökenli çocukların dakik oranı, yakın zamanda yayınlanan resmi temel verilerde yer almamaktadır ama bazı gayri resmi tahminlere göre bu oran, küçük çocukların yaklaşık %16 sınırlarında olduğunu göstermektedir.

Yorum: 

Önemi ve ciddi sonuçlarına rağmen bu haber, medyada diğer haberler gibi ele alınmıştır; sadece bazı sayfalar, sayıları yalnızca istatistiksel bir bakış açısıyla değil, aynı zamanda Tunus'un "vaat edilen cennet" Fransa'ya göç edenlerin sayısındaki ayrıcalığını ve üstünlüğünü överek ele almıştır!

Vatandaşlık verilmesinin şartları

Fransa, vatandaşlık şartlarını sıkılaştırmakta olup bu şartlar arasında B1 seviyesinde Fransızca bilgisi, cumhuriyetçi değerler sınavının geçilmesi ve mesleki ve sosyal entegrasyonun kanıtlanması yer almaktadır.Mağrip (Cezayir, Fas ve Tunus) kökenli göçmenler en büyük topluluklardan birini oluşturmaktadır ve çoğu, beş yıllık yasal ikamet şartını (Fransız üniversitelerinden mezun olanlar veya istisnai katkılarda bulunanlar için bu süre iki yıla kadar kısaltılabilir) gerektiren “ikamet yoluyla vatandaşlığı” temsil eden yaygın yolu izlemektedir; ayrıca mali istikrarın kanıtı, sabıka kaydının temiz olması ve Fransa ile gerçek bir bağ olması da şart koşulmaktadır.

Reddedilmenin en bariz nedenleri arasında Fransızca düzeyinin zayıf olması, mesleki istikrarsızlık, sabıka kaydı, insani yardımlara aşırı bağımlılık veya Fransız değerlerine aykırı görülen davranışlar sayılabilir.Başvuru, iki yıl sonra veya reddedilme nedenleri giderildikten sonra yeniden yapılabilir.İki başka yol daha vardır ki bunlar da; evlilik yoluyla vatandaşlık (benzer şartlarla birlikte 4 yıllık evlilikten sonra) ve yabancı uyruklu ebeveynlerin Fransa'da doğan veya büyüyen çocuklarının otomatik olarak vatandaşlık hakkı kazanmasıdır.

Bu rakamlar Fransa için demografik ve siyasi açıdan ne anlama geliyor?

Fransa, yaşlanan nüfus ve azalan doğurganlığın temsil ettiği yapısal bir demografik zorlukla karşı karşıya olup bu da genç işçilere ve vergi mükelleflerine acil ihtiyaç oluşturmaktadır; işte burada Avrupa dışından gelen en büyük yerleşik grup olan Mağrip kökenli göçmenler hayati bir rol oynamaktadır.Demografik olarak, 2035 yılına kadar Avrupa kökenli olmayanların, kentsel bölgelerdeki genç ve çocuk nüfusunun büyük bir bölümünü oluşturması beklenmektedir ve bu dönüşümlerin merkezinde Mağrip kökenli kişiler yer almaktadır.2035 ile 2045 yılları arasında ikinci ve üçüncü nesillerin oy kullanma yaşına gelip güçlü bir şekilde işgücü piyasasına girmesiyle birlikte, siyasi sahneyi kaçınılmaz olarak yeniden şekillendirecek ve geleneksel Fransız ulusal kimliği hakkında derin sorular ortaya atacak yeni bir seçim ve sosyal blok ortaya çıkacaktır.

Bu, Fransa'nın açık çelişkisini açıklamaktadır: Zira göçmenlerin sağladığı demografik ve ekonomik yenilenmeden yararlanmaya çalışırken, aynı zamanda kültürel kimliğin değişmesinden ve cumhuriyetçi modele tabi olmayan bir “Fransız İslam'ının” yükselişinden korkulmaktadır.Sonuç olarak devlet, daha katı vatandaşlık kuralları yoluyla seçici ekonomik entegrasyon ile “cumhuriyetçi değerler” sloganı altında çeşitli kültürel ifadeleri dizginlemenin arasını birleştiren karmaşık bir politika izlemektedir.Gelecekte, en olası senaryolar arasında, ya Mağrip gruplarının değiştirilmiş tek bir Fransız kimliği içinde yumuşak bir çerçeveden tutulmaya devam edilmesi, ya ekonomik krizler durumunda çatışmaların yaşanması, ya da çoğulculuğun tanınması temelinde sosyal sözleşmenin yeniden tesis edilmesi yer almaktadır; ancak bu sonuncusu, şu anda zor bir yol olup Fransız elitlerinin korku içinde ele aldıkları yeni demografik gerçekliğin dayattığı bir durumdur; bu da gelecekteki asıl savaşın, bizzat Fransız kimliğinin tanımlanması savaşı olacağını göstermektedir.

Göç ve yeterliliklerimizin sessizce tüketilmesi

Mağrip göçmenlerini entegre etme konusundaki yapısal ihtiyaca dayalı Fransa'daki demografik dönüşüm, Mağrip ülkeleri için yüzyılın ortasına kadar etkisini sürdürecek yeni bir gerçeklik tesis etmektedir.Göç, geçici bir seçenek olmaktan çıkıp nesilden nesle aktarılan kalıcı bir yapıya dönüşmüş ve bu da yeterliliklerin ve orta sınıfın sessiz bir şekilde tüketilmesinde ortaya çıkmıştır; zira ülkelerin, yönetim, tıp ve araştırma alanlarındaki hayati beyinleri boşaltılmakta ve ülkeleri, yurtdışındaki başarılı çocuklarından daha az yetkin elitler tarafından yönetilmektedir. Ekonomik açıdan finansal transferlerin istikrarına rağmen bunlar, gerçek reformların yokluğunu telafi eden bir sosyal tampon haline gelmiştir ki işte bu ölümcül bir paradokstur; zira Fransa bedelini ödemediği eğitimden yararlanırken, menşe ülkeler tazminat veya stratejik müzakere olmaksızın nesillerini kaybetmektedir.

Daha derin olan ise sembolik egemenliğin kaybolmasıdır; zira kimliğimiz, tarihimiz ve İslam, Fransız medyası ve akademik bakış açısı yoluyla yeniden formüle edilirken, menşe ülkeler kendi anlatılarının kontrolünü ve topluluklarını kültürel olarak koruma kapasitelerini kaybetmektedir.Bu ülkeler, toplulukları kendi ülkelerindeki projelerle ilişkilendiren ve önemli bir insan bloğu olarak onlar aracılığıyla müzakere eden alternatif politikalar benimsemedikçe, yumuşak bağımlılığa dayalı olumsuz senaryonun devam etmesi olası bir durumdur.

Bu nedenle stratejik tehlike, bireylerin gitmelerinde değil, gelecekteki gelişmemizin ve egemenliğimizin geri dönüşü olmayan kaybında yatmaktadır!!!

Direniş fetvasından teslimiyetin göçüne giden Tunus

Yirminci yüzyılın başında, Şeyh Muhammed Tahir ibn Aşur, Şeyh Muhammed el-Nahli ve Zeytune almleri başta olmak üzere Tunuslu alimler, vatandaşlık yoluyla ümmeti parçalamaya çalışan Fransa'nın sömürgeci politikasına karşı çıkmışlar ve Fransız vatandaşlığını, İslami siyasi topluluğunun dışında olduğunu belirten açık bir fetva yayınlamışlardı; bu ise akidevi bir tekfir değil, aksine yasal ve egemenlik bağlılığın kesilmesiydi.Tarihsel bağlamda bu fetva, gerçekten de egemen bir eylem ve toplumun iradesini kırmayı amaçlayan sömürgeci bir araç karşısında sömürge projesine entegrasyonun maliyetini artırmak, toplumsal uyumu ve kolektif kimliği güçlendirmek için kullanılan savunma amaçlı bir araçtı.

Bugüne gelince; bağlam tamamen altüst olmuştur; zira doğrudan askeri işgalin kaybolmasının gölgesinde, ekonomik bağımlılık ve kırılgan egemenlik hakim hale gelmiş, vatandaşlık konusu kimliği etkileyen kolektif bir mesele olmaktan ülkemizde koruma ve cazip bir projenin kaybolduğu ortamda bireysel olarak hayatta kalma stratejisine dönüşmüş, böylece fetva, siyasi ve sosyal temelini kaybetmiştir...Fetvaların toplu direnişin ve bireysel karşı çıkışın silahı olduğu zaman, koruyucu bir devletin yokluğu ve ülkemizde gece gündüz sömürgeciyi ve onun projelerinin şakşakçılığını yapan medyanın karşısında tek çözüm haline gelmiştir!

Hizb-ut Tahrir Merkezi Medya Ofisi İçin Yazan

Yasin İbn Yahya