(ترجمه)

در روزگاری که مفاهیم درهم می‌آمیزد، حقایق وارونه جلوه داده می‌شود و دوگانه‌های ساختگی بر مردم تحمیل می‌گردد، دوگانه‌هایی که ذهن‌ها را محدود و بصیرت‌ها را گمراه می‌سازد، ندای حق بار دیگر طنین می‌افکند؛ ندایی کهن اما همواره تازه؛ ندای غرباء. چنان‌که رسول الله صلی الله علیه وسلم فرمودند:

«بَدَأَ الْإِسْلَامُ غَرِيباً وَسَيَعُودُ غَرِيباً كَمَا بَدَأَ فَطُوبَى لِلْغُرَبَاءِ». (رواه مسلم)

ترجمه: اسلام در آغاز غریب بود و دوباره همان‌گونه که آغاز شده بود غریب خواهد شد؛ پس خوشا به حال غریبان.

غربت، ضعف نیست؛ گوشه‌گیری نیست؛ و شکست هم نیست. بلکه صفت اهلِ حق است زمانی که اندک می‌شوند و نشانهٔ پایداری راست‌گویان است آنگاه که مردم دگرگون می‌گردند. این، غربت منهج است، نه غربت راه؛ غربت پای‌بندی است، نه غربت ناتوانی.

این دین در حالی آغاز شد که غریب بود؛ آن‌گاه که رسول الله صلی الله علیه وسلم در برابر یک امت کامل به‌پا خاست و همراه او گروهی مبارک از پیشگامان بودند: خدیجه بنت خویلد، ابوبکر صدیق، علی بن ابی طالب و زید بن حارثه... تعدادشان اندک بود، اما در ایمان عظیم؛ بر حق استوار بودند و فتنه‌ها آنان را نمی‌لرزاند. سپس آزمون‌ها شدت گرفت و مؤمنان برای حفظ دین‌شان به سرزمین حبشه هجرت کردند، در حالی‌که در پیشاپیش آنان جعفر بن ابی‌طالب قرار داشت. آنان خانواده‌ها و سرزمین‌های خود را ترک کردند تا عقیدهٔ خویش را از ستم قریش حفظ کنند.

این هجرت، فرار از واقعیت نبود؛ بلکه پایداری بر اصل و فداکاری در راه الله سبحانه  تعالی بود. سپس نوبت مدینه فرا رسید؛ جایی که انصار دعوت را در آغوش گرفتند و رسول الله صلی الله علیه وسلم را یاری رساندند. بدین‌گونه، جامعۀ اسلامی شکل گرفت و پیام اسلام با نوری روشنگر به سوی جهان حرکت کرد، پیامی که نه سازش می‌شناخت و نه به راه‌حل‌های نیمه‌کاره تن می‌داد تا آن‌که الله سبحانه وتعالی این دین را پیروز گردانید و در این‌جا، سنت ثابت الله سبحانه وتعالی به‌روشنی جلوه‌گر می‌شود:

﴿إِنْ تَنْصُرُوا اللَّهَ يَنْصُرْكُمْ وَيُثَبِّتْ أَقْدَامَكُمْ﴾ [محمد: آیه ۷]

ترجمه: اگر الله را یاری کنید، الله شما را یاری می‌دهد و گام‌های‌تان را استوار می‌سازد.

امروز، غربت بار دیگر بازگشته است؛ اما این‌بار نه غربت جغرافیا، بلکه غربت پای‌بندی به اسلامی است که الله سبحانه وتعالی آن را نازل کرده، در جهانی که از تحریف و گمراه‌سازی موج می‌زند. گزینه‌های ساختگی بر مسلمانان تحمیل می‌شود: یا این اردوگاه یا آن، یا این باطل یا آن باطل؛ حتی برخی می‌کوشند انسان را میان دو طاغوت قرار دهند، چنان‌که گویا حق وجود ندارد، یا گویی اسلام پاسخی در اختیار ندارد! در حالی‌که این‌ها چیزی جز دام‌هایی نیست که امت را از مسیر اصلی‌اش منحرف می‌سازد و آن را از پرداختن به پروژهٔ حقیقی‌اش بازمی‌دارد.

راه اسلام، انتخاب میان دو باطل نیست و نه جانبداری از یکی از طرف‌هایی که بر سر منافع خود درگیر اند؛ بلکه راهی است مستقل، روشن و استوار، راهی که رسول الله صلی الله علیه وسلم آن را پیمود. او با قریش سازش نکرد و در برابر قدرت کسرى سر فرود نیاورد، بلکه بر امر الله ثابت ماند تا آن‌که نصرت به او رسید. الله سبحانه و تعالی می‌فرماید:

﴿وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ﴾ [توبه: ۱۱۹]

ترجمه: و با راست‌گویان باشید.

پس نجات، در حل‌شدن و همرنگ‌شدن نیست؛ در تغییر چهره و سازگاری با واقعیت فاسد هم نیست؛ بلکه در پایداری بر حق و تلاش برای اصلاح آن چیزی است که مردم  را تباه ساخته‌ است.

ای غرباء! شما گروهی اندک و شکست‌خورده نیستید، بلکه امتداد همان کسانی هستید که این دین را در زمانی که غریب بود بر دوش گرفتند؛ پس صبر کردند، استقامت ورزیدند و الله سبحانه وتعالی آنان را یاری داد و برای‌شان تمکین عطا کرد. شما کسانی هستید که هرگاه مردم فاسد شوند، اصلاح می‌کنید و آن‌گاه که توازن‌ها برهم می‌خورد، بر حق ثابت می‌مانید و حق را اگر سنگین باشد، حمل می‌کنید. پس فریب کثرت را نخورید، از هیاهو نهراسید و به زینت باطل دل نبندید؛ زیرا فرجام از آن پرهیزگاران است. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿وَعَدَ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ لَيَسْتَخْلِفَنَّهُمْ فِي الْأَرْضِ...﴾ [نور: ۵۵]

ترجمه: الله به کسانی از شما که ایمان آورده‌اند و کارهای شایسته انجام داده‌اند، وعده داده است که حتماً آنان را در زمین جانشین گرداند...

این وعده هرگز تخلف نمی‌پذیرد، اما راه خود را دارد: ایمان راستین، عمل خالص، و پایداریی که هرگز دچار تزلزل نگردد. پس ثابت بمانید؛ زیرا غربت یک مرحله است، نه پایان. صبر کنید؛ چرا که سپیده از دل تاریکی زاده می‌شود. این دین را همان‌گونه که نخستین‌بار حمل شد، بر دوش گیرید، پاک و خالص، بی‌آلایش و به‌دور از حاکمیت هوس‌ها. امروز، غربت است و فردا به اذن الله سبحانه وتعالی تمکین خواهد بود. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿لَقَدْ أَنزَلْنَا إِلَيْكُمْ كِتَاباً فِيهِ ذِكْرُكُمْ أَفَلَا تَعْقِلُونَ﴾ [انبیاء: ۱۰]

ترجمه: ما برای شما کتابی فرو فرستادیم که در آن مایۀ عزت و یاد شماست؛ آیا نمی‌اندیشید؟

نویسنده: بهاء الحسيني

مترجم: پارسا امیدی