(ترجمه)

از ماه جنوری سال ۲۰۲۶م، امریکا تحریم نفتی‌ای را بر جزیرهٔ کوچک کارائیبیِ کوبا وضع کرده است. با آن‌که امریکا از سال ۱۹۶۲م بدین‌سو کوبا را تحت تحریم قرار داده، اما شدت این تحریم‌ها در گذر زمان متفاوت بوده است. با این حال، در دورهٔ نخست ریاست‌جمهوری ترامپ در سال ۲۰۱۷م، روابط امریکا و کوبا رو به وخامت گذاشت؛ او سفر و تجارت با کوبا را محدود ساخت، تحریم‌ها را دوباره اعمال کرد و کوبا را بار دیگر در فهرست دولت‌های حامی تروریزم قرار داد؛ امری که دشواری‌های اقتصادی کوبا را بیش از پیش شدت بخشید.

ترامپ تنها در همین سال دو فرمان اجرایی امضا کرد؛ یکی در ماه جنوری و دیگری در ماه می، که بر اساس آن‌ها بر واردات از هر کشوری که به‌گونهٔ مستقیم یا غیرمستقیم به کوبا نفت می‌رساند، به‌ویژه ونزوئلا و مکسیکو، تعرفه‌ها و محدودیت‌هایی وضع گردید. این اقدام پیامدهای سنگینی بر زندگی مردم کوبا گذاشته است؛ چنان‌که به‌سبب کمبود پترول و دیزل، حمل‌ونقل تقریباً متوقف شده و قطع گستردهٔ برق ممکن است تا ۲۰ ساعت در شبانه‌روز ادامه یابد. در نتیجه، آب نل در مناطق بسیاری قطع شده، مشکلاتی در امور لوژستیکی زراعت و حمل‌ونقل عمومی پدید آمده، جمع‌آوری زباله‌ها متوقف شده و کمبود شدید مواد غذایی، فاجعه‌ای انسانی را رقم زده است.

زنان و کودکان سنگین‌ترین بار این محاصرهٔ کنونی را به دوش کشیده‌اند. این محاصره باعث محدودیت یا حتی محرومیت کامل از آموزش شده است؛ زیرا مکتب‌ها بسته گردیده‌اند. همچنان کمبود مواد غذایی، از جمله دشواری در فراهم ساختن روزانه یک لیتر شیر کمکی دولتی با قیمت پایین‌تر برای هر کودک زیر هفت سال، محیطی از سوءتغذیهٔ مزمن را به‌وجود آورده است که بر رشد ابتدایی، تکامل جسمی و قوت دستگاه ایمنی بدن اثر منفی می‌گذارد. از میان رفتن سیستم‌های فاضلاب، آب و سردخانه‌ها، خطر گسترش بیماری‌های منتقل‌شونده از طریق ناقلان و آب را افزایش داده است. در نتیجه، سکتور صحت به آستانهٔ فروپاشی رسیده است. زنان باردار نه‌تنها با کمبود تغذیه روبه‌رو اند، بلکه دسترسی آنان به مراقبت‌های ولادی و معاینات التراسوند نیز محدود شده است. همچنان افزایش در میزان تولد نوزادان کم‌وزن مشاهده شده است.

آنچه بیش از همه تکان‌دهنده است، به‌ویژه در کشوری چون کوبا که پیش‌تر پایین‌ترین میزان مرگ‌ومیر نوزادان را در نیم‌کرهٔ غربی داشت، افزایش ۱۴۸ درصدی مرگ‌ومیر نوزادان در نتیجهٔ محاصره و محدودیت‌هایی است که امریکا وضع کرده است. همچنان گزارشی که از سوی وب‌سایت «کوبادیبات» منتشر شده، بیان می‌کند که میزان نجات کودکان مبتلا به سرطان، پس از آغاز محدودیت‌های انرژی در ماه جنوری، از ۸۵ درصد به ۶۵ درصد کاهش یافته است. فولکر تورک، کمیشنر عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد، اخیراً گفته است: «کودکان می‌میرند؛ زیرا داکتران از تجهیزات طبی و دواهای اساسی محروم اند».

کوبا، بلکه سراسر امریکای لاتین، از زمان ورود استعمارگران در پنج قرن پیش تاکنون، همچنان در گرداب بردگی، فقر و خشونت به‌سر می‌برد. امریکا، این قدرت سلطه‌گر که برای کنترول جهان از شیوه‌های وحشیانه استفاده می‌کند و بی‌گناهان را در رنجی باورناپذیر رها می‌سازد، به خفه‌کردن امریکای لاتین ادامه خواهد داد؛ تا زمانی‌که دوران تروریزم آن با ظهور دولتی در جهان پایان یابد که بر اساس شریعت خالق حکم می‌راند، حرمت جان انسان را حقیقتاً پاس می‌دارد و در برابر همهٔ اشکال ظلم در سطح جهان می‌ایستد؛ یعنی خلافت بر منهج نبوت؛ دولتی که برای فتح امریکای لاتین تلاش خواهد کرد، با مردم آن با کرامت و احترام رفتار خواهد نمود و ظلمی را که طی قرن‌ها از سوی قدرت‌های استعماری بر سرزمین‌های آنان وارد شده، برخواهد داشت.

در قرن هشتم میلادی، زمانی‌که اسپانیا زیر فرمانروایی پادشاه ستم‌گر، رودریک، قرار داشت؛ پادشاهی که مالیات‌های سنگین بر مردم خود تحمیل می‌کرد و بسیاری از آنان را مورد آزار و ستم قرار می‌داد. یکی از رهبران نصرانی به نام کنت جولیان، از موسی بن نصیر ـ که در سایهٔ خلافت اموی به‌عنوان والی شمال افریقا تعیین شده بود ـ درخواست کرد تا مردم مظلوم اسپانیا را یاری رساند. موسی بن نصیر در پاسخ، فرماندۀ جوان، طارق بن زیاد، را همراه با لشکری متشکل از هفت تا ده هزار سرباز به سوی اندلس فرستاد. با آن‌که مسلمانان با لشکری روبه‌رو شدند که گفته می‌شود ده برابر آنان بود، اما پیروز شدند و اندلس زیر حاکمیت اسلام درآمد. این سرزمین به نام اندلس شناخته شد و به یکی از بزرگ‌ترین تمدن‌های جهان تبدیل گردید.

از همین‌رو، خلافت، هرگاه برپا گردد، نه‌تنها امنیت و عزت را برای مسلمانان و سرزمین‌های آنان به ارمغان خواهد آورد، بلکه به اذن الله سبحانه وتعالی، برای همهٔ ملت‌ها و سرزمین‌هایی که آن‌ها را فتح خواهد نمود نیز امنیت، کرامت و عدالت خواهد آورد.

 دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب‌التحریر – بخش زنان