(ترجمه)

بیش از یک سال است که در محافل رژیم یهود، دعوت‌هایی از سوی رهبران، متفکران و تحلیل‌گران برای آمادگی جهت رویارویی با مصر و ترکیه مطرح می‌شود و این دو کشور به‌عنوان «خطر آینده» توصیف می‌گردند. همچنان بیش از دو سال است که دعوت‌ها به‌سوی «اسرائیل بزرگ» و دولتی که سرزمین‌های میان دو رود را در بر گیرد، شدت یافته و در محافل سیاسی رونق گرفته است تا آن‌جا که نتانیاهو، نخست‌وزیر یهود، گفته است که احساس می‌کند در یک «مأموریت تاریخی و روحی» قرار دارد و به‌شدت به دیدگاه «اسرائیل بزرگ» پای‌بند است؛ دیدگاهی که سرزمین‌های فلسطینی و «شاید بخش‌هایی از اردن و مصر» را نیز شامل می‌شود؛ چنان‌که روزنامهٔ تایمز آف اسرائیل گزارش داده است.

در مقابل، عبدالفتاح السیسی، رئیس‌جمهور مصر، روز شنبه هنگام افتتاح مقر فرماندهی استراتژیک دولت، در حالی‌که لباس نظامی بر تن داشت، گفت: «راه‌حل بنیادی منازعات خاورمیانه در دست‌یابی به یک توافق صلح فراگیر و عادلانه نهفته است؛ توافقی که به قضیهٔ فلسطین پایان دهد و دولت فلسطینی را به پایتخت قدس شرقی، مطابق قطع‌نامه‌های مشروعیت بین‌المللی، تأسیس کند!»

هنوز شماری از حکام مسلمانان بر این پندار اصرار می‌ورزند که با امضای توافق‌نامه‌های صلح و عادی‌سازی روابط با رژیم یهود، رضایت این رژیم و امریکا را که در پشت آن قرار دارد، به‌دست خواهند آورد و بدین‌گونه حاکمیت خویش را حفظ خواهند کرد. اما سال‌ها و رویدادهای اخیر، نادرستی گمان‌ها و محاسبات آنان را به اثبات رسانده است؛ زیرا طمع‌های رژیم یهود هیچ حد و مرزی ندارد و فساد و افساد آن نیز پایانی نمی‌شناسد.

از همان روزی که این رژیم مسخ‌شده بر سرزمین مبارک فلسطین ایجاد شد، یهود در منطقه به فساد و افساد پرداخته‌اند؛ کشته‌اند، ذبح کرده‌اند، اشغال نموده‌اند و مردم را آواره ساخته‌اند و پیوسته از جنگی به جنگ دیگر منتقل شده‌اند. نه مصر از شر آنان در امان مانده است، نه سوریه، نه لبنان و نه اردن؛ افزون بر آن‌که فلسطین و جولان را غصب کرده‌اند، بر یمن، عراق و ایران تجاوز می‌کنند و مصر و ترکیه را نیز تهدید می‌نمایند.

رژیم یهود بر سرزمین مسلمانان برپا شده و چنگال‌هایش در گوشت مسلمانان فرو رفته است؛ نه کودکی از آن در امان مانده، نه زنی و نه پیرمردی. تجاوز این رژیم بر مسلمانان، حالتی عارضی و موقتی نیست؛ بلکه امری ریشه‌دار و اصیل در ماهیت آن است. باقی ماندن این رژیم، به‌معنای ادامهٔ اشغال سرزمین مسلمانان و استمرار فساد و افساد آن خواهد بود.

از همین‌رو، تا زمانی‌که رژیم یهود پابرجا باشد، در منطقه نه صلحی وجود خواهد داشت، نه امنیتی و نه ثباتی. راه‌حل بنیادی، حرکت ارتش‌های مسلمانان برای آزادی فلسطین و آزادسازی هر وجب از سرزمین‌های مسلمانان است که رژیم یهود آن را اشغال کرده است. اما دعوت به صلح بر اساس مقررات نظام بین‌المللی، در حقیقت دعوت به بقای اشغال، چشم‌پوشی از مسجدالاقصای رسول الله صلی الله علیه وسلم و تمکین یهود در سرزمین‌های ما است.

بیش از هفت دهه شهادت بر آوارگی، ویرانی، مرگ و مصیبت، برای هر انسان صاحب بصیرت کافی است تا دریابد که برای مسلمانان و منطقه، هیچ راه نجاتی جز آزادی سرزمین مبارک فلسطین وجود ندارد. این همان وعدهٔ الله سبحانه وتعالی است که هرگز از وعدهٔ خویش تخلف نمی‌کند. الله سبحانه وتعالی می‌فرماید:

﴿فَإِذَا جَاء وَعْدُ الآخِرَةِ لِيَسُوؤُواْ وُجُوهَكُمْ وَلِيَدْخُلُواْ الْمَسْجِدَ كَمَا دَخَلُوهُ أَوَّلَ مَرَّةٍ وَلِيُتَبِّرُواْ مَا عَلَوْاْ تَتْبِيراً﴾ [ الإسراء: 7]‏

‏ ترجمه: و هنگامي كه وعدۀ دوم (مجازات و عقاب فسادتان ای بنی‌اسرائیل) فرا می‌رسد (دشمنان‌تان را نيرو بخشيده و بر شما مسلّط می‌گردانيم) تا شما را بدحال (و پريشان روزگار) سازند (و گرد غم و اندوه بر چهره‌های‌تان بپاشند) و داخل مسجد (الاقصی) گردند، همان گونه كه در دفعه اوّل بدان داخل شدند و بر هر كه و هرچه دست يابند بكشند و درهم كوبند.‏

 دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب‌التحریر