(ترجمه)

صحنه‌های مهاجرت بیش از ۵۰ هزار تن از مسلمانان مراکش به‌سوی شهر «سبته» که در اشغال اسپانیا قرار دارد، به امید عبور به خاک اسپانیا، صحنه‌هایی به‌شدت دردناک بود؛ صحنه‌هایی که عمق خواری، شکستگی و درماندگی مهاجرانی را به نمایش گذاشت که زمین را فرش و آسمان را لحاف خود ساخته بودند و حتی چیزی برای رفع گرسنگی خویش نمی‌یافتند. سپس بیش از ۶۸ تن جان باختند و پس از چند روز رنج، تحقیر و درماندگی، بیش از ۴۸ هزار تن دوباره بازگردانده شدند.

این صحنه بار دیگر خاطره همان منظره‌هایی را زنده ساخت که سال‌هاست به دیدن آن‌ها عادت کرده‌ایم؛ کاروان‌های مرگ و مهاجرت مسلمانانی که به‌سوی اروپا روان‌اند و در جست‌وجوی زندگی باعزت می‌باشند، پس از آن‌که حکام مسلمانان با جنگ، کشتار، فقر و گرسنگی، زندگی را بر آنان به جهنم تبدیل کرده‌اند. این صحنه‌ها سال‌های طولانی است که حتی یک روز نیز متوقف نشده‌اند؛ موج پس از موج از تونس، مراکش، لیبیا، الجزایر، سودان، سومالیا، سوریه، فلسطین، لبنان، عراق و دیگر سرزمین‌ها. چه بسیار کودکانی که پیکرهای‌شان بر سطح آب شناور شد، به ساحل افگنده شدند یا طعمه ماهی‌ها گردیدند! چه بسیار جوانان نیرومندی که رفتند و هرگز بازنگشتند! و چه بسیار زنانی که پس از گریه‌های طولانی از شدت ستم، نیازمندی و زندگی در جاده‌ها، اشک‌های‌شان خشکید!

این صحنه‌ها تنها چشم‌ها را به گریه نمی‌آورند، بلکه دل‌ها را نیز می‌گریانند. گناه همه این مردم چیست، جز این‌که در سرزمین‌هایی زندگی می‌کنند که کسانی بر آن‌ها حاکم‌اند که در حق مردم نه خویشاوندی را رعایت می‌کنند و نه پیمانی را، و در برابر الله سبحانه وتعالی درباره ملت‌های‌شان تقوا پیشه نمی‌کنند؟ آنان جوانان را بدون کار، درآمد و کرامت رها کرده‌اند و باقی مردم را نیز در روزی و معیشت‌شان زیر فشار قرار می‌دهند، تا جایی که زندگی را برای آنان به تنگنا، رنج و مشقت تبدیل کرده‌اند.

در حالی‌که جوانان ثروت عظیم بشری به‌شمار می‌روند؛ ثروتی که بسیاری از دولت‌های جهان، در رأس آن اروپای پیر، از کمبود آن رنج می‌برند و با طرح‌ها و برنامه‌های پی‌هم می‌کوشند آن را به‌دست آورند، حکام ما این ثروت و نعمت را به نقمت و عذاب تبدیل کرده‌اند. آنان سرزمین‌ها را در بیکاری، فقر و سرکوب غرق ساخته‌اند، تا آن‌جا که مهاجرت به دغدغه‌ای همیشگی تبدیل شده که بیشتر جوانان امت را بی‌خواب کرده است.

سرزمین‌های اسلامی در دوران خلافت، قبله جهانیان و مقصد کاروان‌ها بود؛ مردم برای دانش، روزی و کرامت به آن‌جا می‌آمدند، زیرا این سرزمین‌ها بر اساس شریعت حق و عادلانه پروردگارشان اداره می‌شدند. اما هنگامی که استعمارگر کافر خلافت را منهدم ساخت و زمام امور امت را به حکامی سپرد که شریعت الله سبحانه وتعالی را تعطیل کردند، اوضاع دگرگون شد و فقر، عذاب و خواری بر ما فرود آمد؛ مصداق این فرموده الله متعال:

﴿وَمَنْ أَعْرَضَ عَن ذِكْرِي فَإِنَّ لَهُ مَعِيشَةً ضَنكاً﴾ [طه: 124]

ترجمه: هرکس از هدایت من پیروی کند، نه گمراه می‌شود و نه به بدبختی می‌افتد؛ و هرکس از یاد من روی بگرداند، بی‌گمان زندگی تنگ و دشواری خواهد داشت.

از همین‌رو، امت بیش از هر زمان دیگری نیازمند آن است که خلافت بر منهج نبوت را برپا کند تا اسلام عظیم را همان‌گونه که خلفای راشدین در تمام امور زندگی تطبیق کردند، امروز، نه فردا، تطبیق نماید. رویدادها، تاریخ و تجربه‌ها آنچه را اسلام بیان کرده، به اثبات رسانده‌اند: خلافت یگانه راه زندگی باعزت برای امت اسلامی بوده و همچنان باقی خواهد ماند.

خلافت جوانان امت را به ثروتی تبدیل خواهد کرد که سراسر جهان به آن رشک برد و سرزمین‌های ما بار دیگر قبله جهانیان و بهشت الله سبحانه وتعالی در زمین گردد. الله متعال می‌فرماید:

﴿وَلَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُرَى آمَنُواْ وَاتَّقَواْ لَفَتَحْنَا عَلَيْهِم بَرَكَاتٍ مِّنَ السَّمَاءِ وَالأَرْضِ﴾ [الأعراف: 96]

ترجمه: اگر مردم شهرها و آبادی‌ها ایمان می‌آوردند و تقوا پیشه می‌کردند، قطعاً برکات آسمان و زمین را بر آنان می‌گشودیم؛ ولی آنان تکذیب کردند، پس ما نیز به سبب اعمالی که انجام می‌دادند، آنان را گرفتار (عذاب) ساختیم.

 دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب‌التحریر