(ترجمه)

خبر:

در ماه دسمبر ۲۰۱۷م، دستگیری‌های جمعی فلسطینیان توسط دولت یهود بطور وسیعی افزایش یافته است. چنان‌چه که کمیسیون امور بازداشت شده‌گان فلسطین در این زمینه شواهدی را مبنی بر این که ۹۰ درصد از این زندانیان جوانان هستند، ارائه کرد. کمیتۀ مذکور اشاره نمود: «نیروهای اسرائیلی صرف نظر از تفاوت سنی افراد، شروع به خشونت‌ها و بازداشت‌های خودسرانۀ جوانان می‌کنند.» طوری‌که کمیتۀ فلسطینیان گفت: «یک جوان فلسطینی ۱۷ ساله بنام احمد سامیرات از روستای یاتای شهر الخلیل، توسط ۱۲ عساکر یهودی بطور وحشیانه‌ مورد حمله قرار گرفته و او را ناخودآگاه به مدت پنچ ساعت تحت بررسی و شکنجه قرار دادند.» (منبع: (Middle East Monitor Online

به تاریخ ۱۹ دسمبر ۲۰۱۷م، احد تمیمی دختر ۱۶ ساله از منطقۀ نبی صالح، پس از آن‌که پسر کاکایش محمد با اصابت گلولۀ الاستیکی به صورتش به مدت ۲۷ ساعت در حالت کوما رفت، توسط نیروهای یهودی در نیمه‌ی شب از خانه‌اش اختطاف شد. (منبع: شبکه الجزیره)

تبصره:

به قول نهاد ­­"دفاع از کودکان بین‌المللی"، کودکان فلسطینی از لحظۀ دستگیری‌شان به بد­­رفتاری و شکنجه توسط نیروهای سفاک یهودی مواجه می‌شوند، که در این میان از هر چهار طفل، سه طفل در جریان دستگیری و بازجویی مورد خشونت جسمی قرار می‌گیرند. اکثر نهادهای حقوق بشر اشاره به بازداشت تعداد نگران کننده‌ای اطفال زیر سن ۵ سال را نموده‌اند که بدون هیچ جرمی و بدون هیچ نمایندۀ رسمی، در زندان‌های دولت صهیونیستی یهود بازداشت شده‌اند. این از جمله جنایت‌هایی است که متأسفانه عساکر اشغالگر یهودی این اطفال را و به خصوص دختران را به بدترین شکل، مورد سوء استفاده و آزار و اذیت جنسی قرار می‌دهند.

در عین حال، امریکای که برای حقوق کودکان در جهان داد می‌زند و می‌جفد، حتی در برابر این نیروهای اشغالگر یک اقدامی اندکی هم از خود نشان نداد و با این حال، حتی خود را در این خصوص به کوری انداخته است. حالت اسفناک‌تر این‌که حکام مسلمانان به خصوص اردوغان، به مردم "اشک تمساح" ریخت؛ مگر در برابر دولت یهود حتی یک اقدام محسوسی را هم انجام نداد تا به دولت یهود عبرتی می‌بود که قبل از انجام این همه قصاوت و جنایات، یک‌بار با خود فکر می‌کرد.‌

 اخیراً ما شاهد دختر شجاعی بنام "احد تمیمی" هستیم که سرخط خبرهای بیشتری از رسانه‌ها شده است، که از خانه‌اش ربوده شد، و این به ما امت تعجب آور نیست که ما حتی یک بیانیۀ میان خالیی از زبان رئیس جمهور فلسطین در این خصوص نشنیدیم؛ چون حکام به این سکوت عادت کرده‌اند، که این حالت باعث نا­امیدی و تضعیف انگیزۀ جوانان مسلمان در زندان‌های دولت صهیونیستی یهود می‌شوند. این تنها حکایت یک قضیه بود، به­هر حال، صدها طفل دیگر زیر سن ۵ سال نیز در چنگال آن‌ها بوده و بدون آن‌که در معرض دید رسانه‌ها قرار گیرند، یا از سوی دولت اقدام قانونی برای آن‌ها صورت بگیرد، بازادشت شده‌اند.

بازجویی‌های جنایی دولت یهود در برابر جوانان، به منظور آسیب زدن روانی علیه آن‌ها بکار گرفته می‌شوند. در عین حال، تعداد اندکی از بچه‌های کوچکی را که با دوچرخه و یا توپ فوتبال خود بازی می‌کنند، از  آن‌ها تصاویر اخذ شده و در رسانه‌های اجتماعی ارسال می‌کنند که گویا به اطفال چیزی رخ نداده است. در حقیقت پسران و دختران از خانه‌های‌شان ربوده می‌شوند، مورد آزار و اذیت قرار گرفته و بالای‌شان تجاوز می‌شوند و در عین حال، عساکر یهودی از آن‌ها تحت فشار و ظلم اعترافات جعلی اخذ می‌کنند و سپس با این اعترافات جعلی، آنان را محکوم به حبس می‌کنند.

واقعیت امر این است که این کودکان افتخار ما بوده و بر ماست تا مسئولیت خود را در قبال آنان به درستی انجام دهیم؛ اما در این خصوص کاهلی کرده‌ایم و مسئولیت‌مان را به صورت باید و شاید انجام نداده‌ایم. سوال این‌‌جاست، که آیا ما از این امر عاجز مانده‌ایم که نمی‌توانیم، حتی از اطفال خود محافظت کنیم؟ و یا این‌که ترس ما را احاطه کرده است تا به این کار مبادرت نورزیم؟! کسانی را می‌بینیم که از تجاوزات گستردۀ این هیولاهای یهودی تصویربرداری نموده و نشر می‌کنند تا دیگران هم شاهد حال این مردم بی‌گناه شوند؛ در واقع این کافی نیست که در محدودۀ پوشش خبری قرار گیریم؛ بلکه باید با قاطعیت تمام دست به عمل شویم. در قدم نخست بر­ماست تا جوانان و نوجوانان فلسطینی را از این وحشت نجات بدهیم، ثانیاً ما باید این اطمینان را بدهیم که دیگر هیچ کودکی از قدس، الخلیل، غزه، رام‌الله و شهرهای دیگر، به چنین حالتی اسف‌باری مواجه نخواهد شد.

در نهایت، حرف ما این است که کجاست همان جنرالان نیرومند مسلمانان که به خاطر آزاد­سازی جوانان ما از چنگال دولت یهود، به ارتش خود دستور بدهند تا از طریق راه‌اندازی جهاد فی سبیل الله فلسطینیان مظلوم را نجات داده و زندان‌های اشغالگران را از سر و تنه نابود کنند؟!

نویسنده: منال بادر

برای دفتر مطبوعاتی مرکزی حزب التحریر

(ترجمه)

در روزهای اخیری‌که دونالد ترامپ در بارۀ بمب‌های اتومی کوچک‌اش زیاد به طمطراق پرداخته و گفته است که این بمب‌ها را به شکلی برای مردم به معرفی خواهد گرفت، برای جهانیان نمایانگر آنست که رهبری نظام سرمایه‌داری چقدر برای بشریت خطرناک بوده می‌تواند. امریکا می‌خواهد استفادۀ بمب‌های اتومی کوچک را برای خودش آسان ساخته و خود را برای استفادۀ بمب‌های اتومی، که قدرت تخریب کم‌تر را دارند،  آماده کند؛ چون سران این کشور گفته‌اند که این نوع بمب‌ها در آینده زیادتر کارا خواهند بود. امریکایی‌ها به خاطر منافع‌شان در به کارگیری بمب‌های اتومی بزرگ، که قدرت تخریب بیشتر را دارند، تمایل زیادی ندارند؛ اما در به کارگیری بمب‌های اتومی کوچک که استفادۀ آن‌ها آسان‌تر از بمب‌های اتومی بزرگ اند، تمایل زیادی دارند.

روی این ملحوظ، این داستان دیگر خریداری ندارد که غرب کپیتالیست به خاطر منافع سران در دولت‌ها یک‌بار دیگر دست به کشتار میلیون‌ها تن افراد بی‌گناه نزند. غرب همواره گفته است که به دفاع از خود می‌جنگد، اما دنیا دیگر می‌داند که این کشورها همواره دست به توطئه‌ها و ایجاد کشمکش‌ها زده‌اند، تا از این طریق بهانه‌ای برای مداخله به دست آرند. غرب همواره خود را مدافع قوانین بین‌المللی خطاب کرده است، اما در بسا مواقع برای همه‌گان امتحان خود را داده است که همواره طبق میل خویش کار می‌نماید، و این قوانین هر وقتی‌که منافع‌اش را به خطر انداخت، زیر پا می‌کند.

غرب کپیتالیست خود را مدافع حقوق بشر می‌داند؛ اما از این باکی ندارد تا به خاطر منافع خودش جهان را به سوی جنگ‌های اتومی سوق دهد. این در حالی‌ست که معاهده‌های ضد تکثیر بمب‌های اتومی، که این کشورها به امضاء رسانیده‌اند، نه‌تنها که استفادۀ این بمب‌ها را محدود نمی‌سازد، بلکه نمایانگر اندازۀ توان نظامی همه‌ای کشورها به این کشورهاست و آن‌ها از این طریق می‌توانند، همواره نماینده‌گانی باشند که خود را تکه‌داران قدرت می‌دانند.

امریکا دولتی است که با استفاده از بمب اتومی، مردان، زنان و کودکان بی‌گناه را در هیروشیما و ناگاساکی قتل عام نمود. هم‌چنان، انگلیس دولتی است که منطقۀ "دریسدن" را در جرمنی بمباردمان کرد و هر زنده‌جانی را از بین برد. در جریان جنگ کوریا در دهۀ ۱۹۵۰م، امریکا از بمب‌های بس مخربی استفاده کرده و پیونگ‌یانگ پایتخت کوریای شمالی را به کام مرگ کشاند. میلیون‌ها تن در قحطیی‌که در سال ۱۹۴۳م در بنگال رونما گردیده بود، به خاطر اقدام نکردن قصدی چرچیل به کمک‌های عام‌المنفعه در این منطقه، از گرسنگی به کام مرگ رفتند. در زمان استعمار انگلیس میلیون‌ها تن از افراد ملکی و بی‌گناه مورد حمله، شکنجه و قتل عمدی قرار گرفتند و عدۀ زیاد دیگری نیز در حالت مرگ به حال خودشان رها شدند. انسانیت این عده، نزد نخبه‌گان انگلیسی که تنها و تنها دنبال ثروت بودند، هیچ ارزشی نداشت.

اخیراً بی‌تفاوتی آن‌هایی‌که همواره داد از حقوق بشر و آزادی‌های انسان می‌زنند، در قبال قتل‌های عامی‌که در برما(میانمار)، سوریه، بوسنیا، فلسطین، عراق، افغانستان و یمن صورت گرفت، دنیا را شکی ساخت. ننگین‌تر از آن این‌که این کشورها حتی در تجهیز نظامی و حمایت‌های دیگر رژیم‌هایی دست داشتند که این اعمال شنیع را در حق مظلومین روا داشتند.

تفکر در بارۀ این قضایاء هر وجدانی را مجروح می‌سازد، اما این اعمال ننگین از رهبرانی‌که ایدیولوژی سیکولریستی سرمایه‌داری را به پیش می‌برد، بعید نیست. اساسات باور سیکولریزم منجر به ایجاد نظامی می‌گردد که در آن به تناسب آزادی‌ها و حقوق پرداخته می‌شود، که اکثر اوقات به خاطر منافع اقتصادی آن‌ها هم زیر پا می‌شوند. در این نظام زندگی انسان هرازگاهی‌که در مقابل منافع اقتصادی قرار گیرد، بی‌ارزش می‌شود.

نظام استعماری سرمایه‌داری هرگز به منافع بشر به شکل کلی نبوده و تنها و تنها نخبه‌گان قدرت‌مند را قدرتمندتر می‌سازد، و آن‌ها دیگران را به هر شکلی به نفع خود استفاده می‌نمایند. از زمانی‌که معرفی بمب‌های اتومی توسط این رهبران بی‌احساس و بی‌مسئولیتی‌که اندک‌ترین کرامت به خون انسان‌های بی‌گناه ندارند و کما فی السابق به خاطر منافع خود جوی‌های خون جاری خواهند ساخت، موضوع بحث شده است و ضرورت مبرم به نظام عادل جهانی بیشتر از پیش احساس می‌شود.

جهان هیچ‌گاهی مصون نخواهد بود؛ مگر این‌که نظام کپیتالیزم و دیگر نظام‌های دست‌ساختۀ بشری از بین رفته و جای خود را برای خلافت راشده خالی نمایند، که نظام حقانیت و عدالت است و نظامی است که رب‌العالمین به آن امر فرموده است. دنیا هیچ‌گاهی امن نخواهد بود تا این‌که این نظام دنیا را کنترول نماید و خوبی و نیکی را به همۀ اکناف این جهان برساند و تحت سیطرۀ آن همه‌گان در امن و آسایش به سر ببرند. این نظام(خلافت) نیز تا زمانی‌که قدرت‌های پوشالی به بمب اتومی دست‌رسی دارند، به این سلاح‌ها دست‌رسی خواهد داشت، اما با داشتن آن سلاح‌‌ها مثل دیگر نظام‌ها افراد بی‌‌گناه را قتل عام نکرده، بلکه با آن‌ها در جهت حفظ زندگی بسیاری خواهد کوشید. نظام خلافت واقعی اسلامی در جهت خلع سلاح عمومی و صادقانه همه‌گانی به شمول خودش خواهد کوشید، و این اقدام را تا جایی به پیش خواهد برد که همۀ جهان از وجود این بمب‌های تخریب‌گر خالی شوند. الله سبحانه وتعالی بسیار خوب می‌داند که برای بنده‌گانش چه بهتر است.

﴿أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ﴾

[ملک: ۱۴]

ترجمه: مگر كسی‌كه(مردمان را) می‌آفريند(حال و وضع ايشان را) نمی‌داند، حال اين‌كه او دقيق و باريك بين و بس آگاهی هست‌.

حزب التحریر-بریتانیا

(ترجمه)

امانویل مکرون رئیس جمهور فرانسه، به تاریخ ۶ دسمبر ۲۰۱۷م پس از پیروزی‏ انتخابات ریاست جمهوری در اولین سفرش به الجزائر رفت؛ وی خود را دوستِ کشوری معرفی کرد که فرانسه مدت ۱۳۲ سال آن‌را استعمار کرده بود و تلاش کرد با سخنانش "گذشته بد فرانسه" را ترمیم کند. درین سفر مکرون، عبدالقادر بن صالح رئیس مجلس(پارلمان)، احمد اویحیی نخست وزیر، احمد قاید صالح جانشین وزیر دفاع و عبدالقادر مساهل وزیر خارجه الجزائر به نیابت از عبدالعزیز بوتفلیقه رئیس جمهوری فَلج، در فرودگاه به استقبال او رفتند.

مکرون با حمل پیامی از نسل جوان به الجزائر سفر کرده گفت: «تاریخ گذشته را می‌دانم؛ ولی نمی‌توانیم به گذشته نگاه کنیم.» مکرون برای حل اختلافات بین دو کشور اظهار داشت که: «فرانسه آماده است تا اجساد انقلابیون الجزائر را که در قرن ۱۹ توسط ارتش فرانسه کشته و در موزیم انسان در پاریس نگهداری می‏شوند، برگرداند.» وی علاوه ساخت: «فرانسۀ می‏خواهم که در کنار الجزائر استاده و الجزائر را در بنای اقتصادی و پیشرفت جوانانش یاری نماید.» هم‌چنین وی گفت: «در وسط صداهای خوش‏آمدید در پایتخت الجزائر برای گشودن صفحه جدیدی در روابط دو کشور به ویژه برای کمک نسل جدید به الجزائر آمده است.» ریاست جمهوری فرانسه هم‌چنان اعلام کرد: «مکرون از فصل تازۀ روابط استفاده خواهد کرد. وی قبلاً چندین‏بار از الجزائر دیدن کرده است، بخصوص زمانی‌که وزیر اقتصاد بود و بار دیگر نیز در ماه فبروری سال ۲۰۱۷م در زمان تبلیغات انتخاباتی دیدن کرده است.»

مکرون پس ازین‌که دوران استعماری ۱۳۲ سالۀ فرانسه در الجزائر را جنایت ضدبشری اعلام کرد، خشم زیادی از فرانسویان را بر انگیخت؛ در حالی‌که این اظهارات در الجزائر استقبال، ولی در بین احزاب چپی و راست فرانسه مورد انتقاد قرار گرفت. منبع ریاست جمهوری علاوه ساخت: «استفادۀ کلمات قوی از طرف رئیس جمهور جدیدِ فرانسه دیدگاه خوب مردم الجزائر را کسب؛ ولی مفکورۀ اصلی ایجاد صفحۀ جدید و روابط تازه با الجرائر است. مکرون علاوه ساخت که جوانان محور اصلی وی قرار داشتند. برخی جزئیات این سفر را قرار ذیل توضیح می‌دهیم:

۱- جنایات استعماری فرانسه تنها به قتل، شکنجه، به‌شدت مجازات كردن، كشتار دسته‌جمعیی بی‌رحمانه در جریان جنگ‏های ۱۰۵۴الی ۱۹۶۲م برعلاوۀ کشتار وحشیانۀ آن در طول صد سال ګذشته، استفادۀ نظامی‏ از مردم در جنگ‌های بی‏فائده، و تخریب مساجد و منع زبان عربی، منع مکاتب آموزش قرآنی و سوختاندن زنان در نتیجۀ آزمایش سلاح اتومی در بیابان‏های الجزائر، بسنده نمی‏کند و مبارزات مسلمانان الجزائر به ضد حملات فرانسه تنها با برخورد مادی و نظامی منحصر نمی‌ماند؛ بلکه باید فراموش نشود که انگیزۀ حملۀ نظامی فرانسه به الجزائر در سال ۱۸۳۰م این می‏باشد، که اروپای نصرانی تمام کینه‏های‌شان را به ضد مسلمانان جمع کرده و تحرکات صلیبی بر ضد دولت اسلامی عثمانی را در تمام اروپا به حد بالای آن انگیزه داد تا در نهایت در اواخر قرن ۱۸م حملات نظامی را از الجزائر ولایت دولت عثمانی آغاز کردند. تجاوز فرانسه در آن زمان تصمیم جهانی را به نمایش گذاشت؛ حملۀ سال ۱۸۳۰م توسط فرانسه تجاوزی به نمایندگی اروپا تا دولت خلافت عثمانی نابود گردد، بود.

۲- اعمال وحشیانۀ فرانسه در اشغال الجزائر خلاف اساسات انقلاب کبیر فرانسه و حقوق بشری آن بود که با حمل آن مبدأ آزادی خود را فرشتۀ زمانه معرفی می‌داشت؛ اما در دشمنی با اسلام و مسلمین همه را فراموش کرد. این واقعیت دولت‌های استعماری است که امریکا نمونۀ کنونی آن می‌باشد.

۳ - روابط حکام الجزائر و ارتباط آن‌ها با سازمان‏های غربی خیلی قدیمی بوده؛ بلکه این حکام در محو هویت اسلامی با آن‌ها همیشه همکار بودند. از همین جهت، میلیون‏ها مسلمانان را فدای استقلال ساخته‌گی نمودند که سبب اساسی آن عدم مجودیت وعی سیاسی درست مطابق به مبدأ اسلام نزد مسلمانان آن وقت بود. اما سروصدای خوش‌آمدید دروغین و استقبال رؤسای جمهوری فرانسه، این رسانه‏های مزدور و دروغ‏‏گو هستند که عداوت و بدبینی مسلمانان الجزائر از فرانسه را برعکس نشان می‌دهند.

۴- درخواست حکام الجزائر از فرانسه برای اعتراف جرائم و عذر‏خواهی  و معالجۀ آن زیر عنوان "مجرای یابود تاریخ" و سپس مطالبۀ پرداخت خسارات، همه مزخرفی بیش نیست؛ بلکه علاج اصلی یادبود جنایات فرانسه همیشه زنده خواهد بود. سفر مکرون به الجزائر و اظهار همدردی وی، مکرِ روباهی بیش نیست. همدردی خسارات انقلاب، به بازگشتاندن "جمجمه‏های" انقلابیون نیست، بلکه با قطع نفوذ فرانسه از الجزائر و تأسیس خلافت اسلامی است تا جزای فرانسه را دو چند دهد.

۵- رئیس جمهور جدید فرانسه در نظر دارد، تا با ایجاد تشنجات در سرزمین‏های مجاور الجزائر؛ مانند: مالی، نایجریا، لیبیا و با ایجاد معامله و رشدِ خطر گروه‌های مسلح در ساحل، بیشتر از دیگران از منافع الجزائر استفاده نماید. چنان‌چه در خلال سخانش چنین اشاره داشت: «برای ترمیم آیندۀ خوب با کشورِی مهم و شریک اساسیی رابطه ایجاد کرده‌ایم، که از آن طریق مبازه با افراط‏گرائی و جلو مهاجرت غیرقانونی به اروپا را گرفته و از آن طریق قضیۀ بحران لیبیا را حل و درین خصوص نقش اساسی به الجزائر داده خواهد شد.

۶- در بخش اقتصادی، رئیس جمهور فرانسه بالای جوانان و ازدواج آن‌ها و علناً بر ایجاد یک نهاد فرهنگی برای ازواج تمرکز کرد. در عین زمان وی تأکید داشت که از طبقۀ جوان باید هردو کشور در بخش اعمار و استحکام اقتصادی استفاده نمایند. دقیقاً فرانسه با این پلان در نظر دارد تا گذشتۀ زشت‌اش فراموش گردد؛ یعنی می‏خواهد نفوذش بر تمام ابعاد الجزائر را که سرشار از منابع طبیعی است، محفوظ بماند و از آن طریق از لحاظ جغرافیوی، ثقافتی و اقتصادی نفوذش را مهار سازد. مختصرا فرانسه در نظر دارد تا این کشور را یکی از جزائر فرانسه بسازد؛ باوجودی‌که می‌داند، نفوذش بر محور توافق انگلیس می‏چرخد؛ چون انگلیس است که بر تمام الجزائر نفوذ دارد.

پس مسلمانان این سرزمین، کی بیدار خواهند شد تا عزت و کرامت از دست‏رفتۀ خود را برگردانند؟ این زمانی تحقق خواهد یافت تا مسلمانان بدانند، اسلام دینی است که از سیاست جدائی ندارد؛ بلکه آن دین و دولت است که باقیامش امت مسلمه دوباره بر دشمن خود پیروز خواهند گردید. ولی قبل از همه لازم است تا حقیقت کشمکش‏ها و چالش‏های سزمین‏های اسلامی دانسته شود. این دانش به ما فرصت می‏دهد تا اسالیب تغییر و قطعِ نفوذ استعماری این کشورها را بیشتر بلد شویم. این سیاست امکان ندارد؛ مگر با تأسیس خلافت بر منهاج نبوت، و تلاش برای گشترش نفوذ بر تمام سرزمین‏های اسلامی و رسانیدن دعوت به تمام اکناف عالم.

نویسنده: صالح عبد الرحيم

(ترجمه)

رجب طیب اردوغان رئیس جمهور ترکیه در خلال روزهای ۲۴-۲۷ ماه دسمبر۲۰۱۷م به کشورهای سودان، چاد و تونس سفر کرد و درین سفر، چندین توافق‏نامۀ اقتصادی و تجاری را امضاء کرد. در سه سال گذشته، اردوغان بیش از ده‏ دیدار از کشورهای افریقائی داشته که هربار اهداف اساسی وی عبارت از: مستحکم ساختن حضورِ ترکیه در افریقا، سهیم شدن در گسترش نفوذ امریکا به‌ضدِ نفوذ اروپا در قارۀ سرسبز افریقا و رقابت کردن با کشورهای منطقوی فعال در افریقای غصب شده، می‌باشد. شاید مهم‌ترین اهداف اردوغان رقابت با کشور امارات عربی باشد، که با حمایت انگلیس در افریقا جای پای ایجاد کرده است؛ پس اردوغان سعی دارد تا طی یک مسابقۀ‏ اقتصادی‏ جهانی، ترکیه را به بازارِ تشنۀ اجناس و خدمات افریقا وارد ساخته و سپس به ‏بهانۀ فعالیت‏های اقتصادی مداخله سیاسی نماید.

طی این دیدار، چندین موافقت‌نامۀ نظامی و اقتصادی با سودان امضاء گردید؛ به یژه امضای موافقت‌نامۀ "بازسازی آثارِ جزیره و بندر سواکین" که آغازگر رقابت بندرسازی با کشورهای رقیب محسوب می‌گردد، که در سواحل افریقا پایگاه بحری ساخته‌اند؛ بخصوص کشور امارات که در لیبیا، سومالیا و یمن چندین بندرگاه ساخته است.

ترکیه طی این رقابتِ گرم، نیروی اقتصادی روبه‏رشد خود را شبیۀ چین، جاپان، دولت یهود، امارات وغیره کشورهای استعماری‏ بزرگ وارد بازار و فضای سیاسی‏ افریقا ساخت. طی دیدار کنونی از سودان نزدیک به ۱۵۰ کارمند دولتی، وی را همراهی می‌کردند. در این دیدار ۱۳ موافقت‌نامۀ اقتصادی، فرهنگی، زراعتی، مالی و راه‏سازی امضاء گردید. پس از این سفر، حجم شراکت تجارتی ترکیه و سودان از ۵۰۰ میلیون دالر الی یک ملیارد دالر رسید و در آیندۀ نزدیک قرار است تا ۱۰ ملیارد دالر برسد.

حجم صادرات ترکیه به این سه کشور(سودان، چاد و تونس) الی ۶.2 ملیارد دالر افزایش یافته که تقریباً در سال‏های اخیر ۲۹ درصد سرعت داشت، که حجم صادرات ترکیه به تونس ۴.۳ درصد، به سودان ۱.۷ درصد و به کشور چاد ۷۸ میلیون دالر، افزایش داشته است. اهداف اقتصادی و تجارتی‏ای که تلاش دارند تا طی این سفرها و توافق‏نامه‌ها امضاء نمایند؛ شکی نیست که شامل رقابت‏های استعماری است که کشورهای منطقوی و محلی؛ مانند: ترکیه و امارات، آلۀ دست نفوذ کشورهای استعماری بزرگ قرار می‌گیرند.

پس اردوغان طی سفرهایش، تلاش دارد تا نظام‏های مزدور و تابع امریکا؛ مانند حکومت عمر البشیر در سودان را که جنگ‏های داخلی و دسیسه‏های خارجی خرابش ساخته است، حمایت نماید؛ چون این دولت‏های تباه شده به پشتیبانی ضروت دارند تا حکومت آن‌ها از سقوط نجات یابد. شاید امریکا بهترین وسیلۀ یاری به دولت فرسودۀ سودان، ایجاد رابطۀ قوی به دولت تابع خود ترکیه را بداند.

در تونس، امریکا نیاز دارد تا نفوذ تازه نفسِ خود را در مقابل نفوذ انگلیس و فرانسه که بر لیبیا سیطره دارند، تقویت بخشد؛ پس اردوغان بهترین وسیله است که امریکا نفوذ خود را با ارایۀ خدمات اقتصادی فراوان، که انگلیس و فرانسه از اعطای آن عاجز هستند، تقویت می‌بخشد. اما در چاد، امریکا سعی دارد تا توسط اردوغان از اقتصاد روبه‌رشد ترکیه بهره‌برداری کرده و در برابر نفوذ فرانسه رقابت نماید؛ چون فرانسه از منابع چاد استفاد می‌کند؛ ولی در مصارف آن بخل ورزیده و از منابع چاد ضروریات مردم آن‌جا را تکافو نمی‌کند؛ پس ترکیه یگانه کشوری است که امریکا از آن در مقابل فرانسه استفاده می‌نماید.

سیاست ادارۀ ترامپ چنین است که برای استحکام نفوذ خود در میدان رقابت، اکثراً به نیابت از امریکا از مزدوران منطقوی خود استفاده می‌کند؛ چنان‌چه در تونس و چاد از اردوغان استفاده می‌کند که اسلوب دیپلوماتیک وی(استفادۀ دیگران برای ترسیخ منافع امریکا)، مصرف کم و نتیجۀ بهتر را برای ادارۀ ترامپ داده است.

اردوغان پس از پیروزی در مقابل رقبای نظامی تابع انگلیس به ماشین سیاست امریکا مبدل شده است و آرزو دارد تا ابد در قدرت بماند؛ ازین جهت اردوغان از جملۀ مزدوران، قوی‏ترین فردی است که امریکا در امور منطقوی بالای آن اعتماد دارد. اردوغان در تناسب با السیسی و ملک سلمان، مقبولیت منطقوی خوبی دارد؛ چون وی دارای شخصیتی است که دیگر مزدوران مانند السیسی و سلمان فاقد آن اند؛ ازین جهت استخدام وی در مقابل رقابت‏های منطقوی کاری پرثمر است.

ولی موقف‏های اخیر اردوغان در قبال سوریه و فلسطین و نقش وی در ناکام‏سازی انقلاب شام و همراهی وی با طغاة عصر، نزد عام و خاص امت افشاء گردید. تلاش‏های نمایشی وی برای فلسطین جز شعار میان‏خالی چیزی نماند. این موقف‌گیری‏های رسوا کنندۀ وی، روزی نزد همه‏گان افشاء و نفوذ کاذبانۀ مردمی‏اش از بین خواهد رفت؛ و سپس به همه معلوم خواهد شد که وی یکی از مزدوران و مهرۀ اصلی استعمار امریکا در منطقه است که در مقابل قضایای داغ امت جز شعار و سخنان میان‏خالی چیزی ندارد.

نویسند: احمد اخطوانی